Foto bij [50] What?! I'm the little sister of one of those gays?! Please kill me...

Bedankt voor jullie reacties <3

Ik zit op het moment in een ontzettende dip. Ik ben er al een paar dagen niet echt lekker aan, ben trillerig en misselijk en heb het altijd ijskoud. Ook heb ik last van huilbuien en voel ik me dus echt gewoon kut. Tevens heb ik een schrijversblok. Ik kan haast geen letter meer getypt krijgen aan mijn verhalen. Dit dele heb ik met veel moeite geschreven.
Dus haat me niet als er opeens geen nieuwe delen meer komen of wanneer een deel echt slecht is. Eerst moet ik alles weer in orde krijgen.
It tears me apart Voor als jullie het willen weten...


“Kom maar, ik rijd wel,” glimlacht Bill. Tom knikt afwezig en loopt naar buiten toe. Vlug zegt Bill iedereen nog even gedag en volgt dan zijn broer.
“Nu blij?” vraagt Georg chagrijnig als ze weg zijn.
“Super!” Lachend ren ik vlug weer de trap op naar mijn kamer. Dat was zo makkelijk.

Halfdood staar ik naar mijn plafond. Door mijn verwonding mag ik de komende tijd niet naar school of naar buiten. Waarschijnlijk verwachten ze nu dus van mij dat ik de hele dag in mijn bed blijf liggen. Eigenlijk lig ik de hele dag op de bank, al die anderen zitten op school of moeten werken, dus heb ik absoluut niks te doen. En als ik het huis uitga, dan binden ze me vast. Eigenlijk geloof ik dat niet, maar als mijn wond nog een keer opengaat, moet ik naar het ziekenhuis en daar binden ze me wel vast.
Ik kijk naar de muur tegenover me, waar het kunstwerk opstaat. Ik heb eigenlijk wel weer zin om te gaan spuiten, maar dat gaat hierbinnen niet. Oké, misschien toch wel. Doe ik wel een keertje als er niemand thuis is, in de woonkamer. Die drang heb ik eigenlijk al langer, maar ik heb er nog geen kans voor gekregen. En ik weet ook nog helemaal niet wat ik zou willen spuiten. Ik heb al zoveel verschillende dingen gespoten. Ik hoor de voordeur open en dicht gaan.
“Hallo liefje,” klinkt de stem van mijn moeder. Een rilling schiet door mijn ruggengraat. Ik haat het als ze me zo noemt.
“Hallo.” Ik neem nog een slokje van mijn cola.
“Ik heb chinees gehaald, kom je eten?” Ik krabbel overeind en strompel richting de eettafel, waar mijn moeder het eten op zet.
“Waar is homo?” mompel ik tussen happen rijst door.
“GEORG is uit met Megan, hij komt vannacht ook niet meer thuis. Ik ga straks naar oma toe, want ze is ziek. Daar blijf ik ook slapen, dus ik vertrouw erop dat je het huis goed bewaakt.”
“Dat moet wel lukken. Heb ik een oma?” vraag ik dan verbaasd.
“Ja. Waarom ga je eigenlijk niet gezellig mee?”
“Omdat dat mens me helemaal niks kan schelen…?” Ik rol met mijn ogen. Mijn moeder zucht. Zwijgend eten we verder. Ze heeft het duidelijk opgegeven met me. Als ik klaar ben, loop ik meteen door naar mijn kamer. Ze kan me wat. Ik verstijf midden op de trap. Ik ben de hele nacht alleen thuis. Grijnzend storm ik mijn kamer binnen en laat me languit op bed vallen. Ik open een nieuw bericht en begin te typen. Daarna verstuur ik het naar iedereen die ik in mijn contactenlijst heb staan. Vannacht wordt gewoon te geweldig.

“Ik ga!” roept mijn moeder. Eindelijk. Ik viel al bijna in slaap. Even later hoor ik een auto wegrijden. Ik sprint de trap af en kijk wild om me heen. Veel zin om de spullen op te ruimen, heb ik niet. Ik loop naar de koelkast en kijk of we wat drank hebben. Er liggen een paar flesjes bier. Wel slootwaterbier, gadverdamme! Maar waarschijnlijk proef ik dat straks toch niet meer. Ik ga verder op zoek in de kastjes en vind een fles wodka en een fles safari. Dat is dus mijn bijdrage. Ik heb de anderen gestuurd dat ze zelf ook maar wat mee moeten nemen.
Onrustig ga ik op de bank zitten. Om de paar seconden werp ik een blik op de klok. Ze kunnen ieder moment komen. Op dat moment gaat de bel. Ik schiet overeind.
“Hey!” roept Myrthe vrolijk en ze stapt naar binnen toe, op de voet gevolgd door Pete, Koen en nog twee onbekende meisjes.
“We hebben drank en voedsel!” roept Koen vrolijk. Ik moet lachen. Hij maakt me eigenlijk altijd wel aan het lachen. Wat is het toch een sulletje. Ik prik hem in zijn buik. “Waar was dat voor nodig?” vraagt hij verbaasd. Ik haal mijn schouders op.
“Had ik zin in.” Hij dumpt lachend de spullen op tafel en tilt me op. Ik gil.
“Dat krijg je ervan!” lacht Myrthe. Ik steek mijn tong naar haar uit.
“Koen, zet me neer!” roep ik.
“Wat zeg je dan?”
“Ik trap je in je ballen?” Meteen sta ik weer met beide voeten op de grond. De vrouwelijke helft van het gezelschap schiet in de lach.
“Watje!” roept Pete grijnzend.
“Wie is er vandaag een watje?” Een groepje mensen komt de kamer ingewandeld. Ik heb de deur maar open laten staan. Zo kan iedereen tenminste makkelijk naar binnen toe.

Lees bovenstaande tekst!

Reactions?(A)

Reacties (20)

  • Clomipramine

    Ik hoop dat je snel uit die bui bent, want dan kan je weer verder. Dus ja, verder

    1 decennium geleden
  • houseofnight

    verder<3

    1 decennium geleden
  • magiclove

    super!
    ik hoop dat je snel verdergaat!

    1 decennium geleden
  • FlyXAngel

    snel verder!! <3

    1 decennium geleden
  • Believed

    ik weet zeker dat alles weer in orde komt
    en je delen zijn super, twijfel er niet aan want is 1 van de beste stories die ik ooit gelezen heb.... ik hoop voor je dat alles snel goed komt, maar ik vind het super en hoop dat je snel veder gaat...

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen