Foto bij One hundred and twenty-three

In gedachten heb ik dit hoofdstuk echt al meerdere keren uitgeschreven, maar wegens tijdgebrek is het er nooit van gekomen. Yay, lang leve school.

Maar als het goed is, komen de updates nu weer (ongeveer) dagelijks, in plaats van misschien één keer per week haha.

'Ik begin een vaag vermoeden te krijgen van waar we zijn,'zeg ik, als we na een bijzonder lange rit ineens door allemaal smalle straatjes rijden. Ik durf te wedden dat we al bijna veertig minuten aan het rondrijden zijn.
'Oh ja?'
'Dit lijkt heel erg op de wijk van het restaurantje van onze eerste date.'
'Wat is het toch jammer dat de ramen alleen voor buitenstaanders geblindeerd zijn,'moppert Niall. Ik grinnik zachtjes.
'Dus ik heb het goed?'
'Je hebt het goed,'stemt Niall in. Ik klap enthousiast in mijn handen.
'Dank je wel, dat is echt heel lief.'
'Wacht maar totdat we er zijn.' Het knipperlicht gaat aan en we slaan af. Nog een paar straatjes en enkele huizen passeren, maar dan komen we weer aan bij het restaurantje. Niall parkeert zijn auto en helpt me dan heel galant uit de auto. Gearmd lopen we over de stoep naar het restaurant en dan openen we de deur, waarna we naar binnen gaan.
Ik begin meteen te lachen als ik zie wat er aan de hand is. Het hele restaurant lijkt wel verbouwd en er staan twee grote banken. Tegen de muur staat een tafel en verder zijn er nog enkele staantafels. Alles is versierd. Er hangen slingers overal door de ruimte, foto's van mij hangen aan de muur en allemaal gekleurde ballonnen plakken aan het plafond. De weinige familie die ik hier heb, mijn vrienden en de halve crew van de tour zijn inmiddels allemaal opgestaan en beginnen luid te zingen.
Ik wil iedereen aankijken, Niall bedanken, misschien mijn rode wangen verbergen, maar ik kan alleen naar papa kijken. Hij is het middelpunt van alle zingende mensen en heeft mijn volle aandacht. Ik kijk hem aan, glimlach naar hem en voel me vrolijk, trots en verdrietig tegelijk.
Als het liedje afgelopen is, begin ik opnieuw te lachen.
'Dank jullie wel,'zeg ik en ik laat me door de eerste mensen omhelzen.

'Fijne verjaardag!'
'Dank je wel.' Hanna omhelst me en bekijkt me dan van top tot teen.
'Je ziet er trouwens goed uit.'
'Ik ben wat geholpen met de styling vandaag,'grinnik ik.
'Door eh...' Hanna knikt het haar hoofd in Niall's richting. Ik knik. 'Je hebt het wel goed geregeld dan.'
'Ik heb ontzettend veel geluk gehad, ja,'geef ik toe.
'Zeg dat wel. Maar ik ben erover heen. Jaloers zijn helpt niet. En ik bedoel, we kennen elkaar al zo lang, het zou stom zijn als ik jaloers ben op jouw geluk. Liefdesgeluk is misschien niet zo mijn ding, maar gelukkig ben ik wel. En trouwens, het is nog erger als je het geluk van een ander gaat verzieken-'
'Hanna,'onderbreek ik mijn beste vriendin. 'Het geeft niet. We hebben elkaar zo weinig gezien de afgelopen maand, laten we het hier nu niet over hebben.'
'Je hebt gelijk,'grinnikt Hanna. 'Dus, nog een keer gefeliciteerd.'
'Dank je wel.'

Het lijkt een eeuwigheid later als ik door iedereen gefeliciteerd ben. Met Lux' tekening nog in mijn hand, loop ik even langs de tafel tegen de muur. Eén hoekje is gereserveerd voor mijn cadeautjes en ik leg de tekening er zorgvuldig bij.
'Was dit een leuke verrassing?' Ik draai me om en geef Niall een stralende glimlach.
'Het was inderdaad een leuke verrassing,'beaam ik.
'Gelukkig, ik wist dat het riskant was, het verrassingselement, maar de glimlach op je gezicht was onbetaalbaar.' Ik grinnik.
'Hoe kom je eigenlijk aan al die foto's?'vraag ik dan, doelend op de foto's van mij, die overal aan de muur hangen.
'Een samenwerking met je vader. Hij vond het wel een leuk idee, geloof ik.'
'Maar deze is wel heel erg. Ik zie eruit alsof er iets smerigs voor me ligt, zo kijk ik.' Ik wijs op een foto rechtsboven de tafel. Niall lacht.
'Het is wel aandoenlijk. Wanneer was het?'
'Volgens mij was ik daar zeven, of zo. Het zal wel op vakantie zijn, want ik herken de achtergrond niet.' Niall lacht zachtjes en dan gaan we samen nog wat foto's af.
Foto's van mij toen ik echt nog heel klein was, recente foto's, foto's waarop ik poseer, spontane foto's, overbelichte foto's en zelfs enkele zwart-wit foto's die nog zijn gemaakt met het oude fototoestel van mijn opa.

'Origineel hè?' Ik schrik als er ineens een stem vlakbij mijn oor klinkt. Geschrokken deins ik wat achteruit en bots bijna tegen Lou op. 'Liet ik je schrikken?'
'Een beetje,'geef ik toe. 'En trouwens, ik vind het inderdaad een origineel idee.' Lou begint op een manier te lachen waaruit ik opmaak dat ze iets aan het bekokstoven is.
'Ach, het is heel inspirerend als je zelfs een muziekvideo gefilmd hebt tussen duizenden foto's van jezelf,'grinnikt ze dan.
'Hé!'roept Niall uit. 'Zo was het helemaal niet bedoeld! Het was echt bedoeld als iets liefs, niet als een kopie van een muziekvideo!' Ik moet giechelen om zijn reactie.
'Ho, ho, je weet dat ik een grapje maak?' Niall rolt zijn ogen.
'Af en toe is er met jou ook geen land te bezeilen, Teasdale.' Lou grinnikt en klopt hem dan op zijn rug.
'Ik weet het, ik hoor het vaker. Maar ik ga Lux weer eens opzoeken, voordat ze er tussenuit piept en ze dadelijk in de tuin kikkers aan het vangen is.' Ik grinnik.
'Veel succes ermee.' Lou verdwijnt en dan blijven Niall en ik weer samen achter. Even kijken we elkaar aan, besluiteloos of dit een goed moment is om snel een kus uit te wisselen, maar de beslissing wordt voor ons gemaakt als een serveerster ons onderbreekt en Kendra me daarna aan de klets houdt.
Maar hoe het ook zij, dit is al een goed begin van een fijne verjaardag.

Reacties (1)

  • Eelien

    Ooh! Zo mooi!

    Hihi, ik kijk al uit naar die updates:D

    Snel verder meid!

    xx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen