Foto bij [SA] It tears me apart

Even dat jullie weten hoe ik me voel en wat ik vandaag heb gedaan.

Yes, you can break a girl who's already broken.

Met mijn voorhoofd leun ik tegen mijn knieën aan. Schokkende schouders en een zeiknatte broek. Het doet me zoveel pijn. Ik had nooit naar de kapper moeten gaan. Dan was ik haar ook niet tegen gekomen en waren die net genazen littekens ook niet weer opengescheurd.
“Anouk, wat ben je aan het doen?” Mijn moeder is lief, maar dit kan ik haar gewoon niet vertellen. Ik slik om die brok in mijn keel voor een momentje weg te krijgen.
“Aan het leren!” Ik vertel de laatste tijd toch al zoveel leugens, dus dit kan er nog wel even bij.
“Is goed!” Meteen barst ik weer in tranen uit. Ik kan gewoon bij niemand terecht. Niemand zal dit begrijpen. En al helemaal omdat de meeste er niets vanaf weten en de anderen, die er wel vanaf weten, denken dat ik er allang overheen ben. Niet dus.
Al dagen voel ik me slecht. Mijn eetlust is weg. Ik moet al overgeven als ik pizza of pannenkoeken zie of ruik en voor de rest eet ik amper. Schoolwerk lukt voor geen meter. Ik kan me nergens meer op concentreren. Een week lang voel ik me al ziek en trillerig. Ik zwijg meer dan ooit tevoren. Ik kan gewoon niet vrolijk zijn, en al helemaal niet na vandaag.
Ik dacht echt dat ik hem vergeten was, maar vandaag bewijst het ongelijk maar weer eens. Waarom moet zijn vriendin nou perse bij de kapper werken waar ik altijd heen ga? En waarom moest ze perse mijn haar knippen? En waarom kent ze me zo goed en doet ze zo vrolijk en vriendelijk tegen me. En waarom heeft ze mijn haar leuk geknipt?
Ik zou willen dat het een vreselijk mens zou zijn, dat ze bitchy en een anorexia make-uppop zou zijn. Dat ze mijn haar zou verpesten. Ik zou willen dat ik haar kon haten. Dat ik haar kon slaan, krabben en uitschelden. Maar dan nog, ik weet niet of ik me dan zoveel beter zou voelen.
Ik ben gestopt met huilen. Mijn tranen zijn op. Straks zal er wel nog zo’n huilbui komen. Ik voel me vreselijk. Trillend sta ik op van mijn bed en werp een vlugge blik in de spiegel. Mijn make-up is grandioos uitgelopen en mijn haar zit door de war. Daarstraks zat het nog geweldig, dankzij haar. Ik gris een kussen van mijn bed en smoor er een gil in. Mijn benen begeven het. Wanhopig bonk ik wat op de vloer. Deze pijn is vreselijk. Ik haat het. Tranen stromen alweer over mijn wangen. Ik kan er echt niet tegen.
“Laat – het – stoppen!” schreeuw ik, maar kom niet boven de harde muziek uit. Ik hoor mijn broer al schreeuwen dat mijn muziek zachter moet en dat ik moet stoppen met bonken. Hem haat ik ook. Dankzij hem ken ik hem. Waarom wordt ik ook verliefd op een van de beste vrienden van mijn 5 jaar oudere broer? En al helemaal terwijl die al drie jaar een vriendin heeft. Al had hij toen ik echt een crush op hem kreeg pas anderhalf jaar met haar.
Háár! Ik wil van haar walgen. Ik ben jaloers. Waarom heeft zij hem, en niet ik? Waarom valt hij op de ietwat mollige, domme koe? Moet ik me soms ook zo gaan gedragen? Nee, ik zal voor hem altijd het zusje van blijven. En dat terwijl hij binnenkort met háár naar Barcelona gaat.
Het verscheurt me vanbinnen. Sterk ben ik niet, geestelijk dan. En ik heb al totaal geen zelfvertrouwen. Niet na alles wat er gebeurd is. Niet na iedereen die me gewoon is vergeten en me heeft laten vallen. Niet nadat iedereen anderen leuker vinden dan mij. Ik ben gewoon niet meer belangrijk voor ze. Zo heb ik nu ook niemand die me kan knuffelen, die me kan troosten. Die me kan steunen in de zware periode die ik door ga.
Ik bijt op mijn lip en proef bloed. Mijn koortslip is ook alweer gescheurd. Mijn lip doet pijn, maar het stelt niks voor met de geestelijke pijn. Een stekende pijn schiet door mijn hand als ik erop bijt. Wanhopig proberend de gevoelens te vergeten. Mijn telefoon trilt. Een sms’je. Van wie weet ik niet. Ik wil het ook niet weten. Ik wil niet met iemand praten. Ik wil alleen zijn. Met mijn hoofd ga ik op mijn halflege gymtas liggen. De hakken van mijn gympen prikken tegen mijn slaap.
Mijn lievelingsknuffel druk ik stevig tegen mijn borst aan. Overal in mijn kamer liggen knuffels. Ben ik soms te kinderachtig voor hem? Of schrik ik hem af met mijn muzieksmaak? Ik kan er niks aan doen dat ik me zo gedraag, dat ik niet wat ouder ben of dat ik nou eenmaal van punk/rock muziek houd en dat mijn lievelingsband Tokio Hotel ben. Nee, hij behandelt me gewoon als een kennis. Als het zusje van. Ik beteken niks voor hem. Toch blijft hij door mijn hoofd spoken.
Blijkbaar ben ik gewoon niet in staat op iemand te vergeten. Ik ben gewoon verdoemd om pijn te hebben door verliefd te zijn op iemand die zo onbereikbaar is. Maar waarom dacht ik dan echt dat ik hem vergeten was? Ik heb hem al tijden niet gezien, maar keek toch telkens op als mijn broer wat over hem zei. Zoals wanneer ze samen moeten poetsen in het ziekenhuis. Een kaars van hoop blijft toch nog altijd in me branden.
Deze gevoelens zullen misschien ooit wel een keer wegebben, als ik een ander heb gevonden, maar ik zal altijd van hem blijven houden. Zijn beeld zou toch nog altijd voor mijn ogen komen als zijn veelgebruikte naam valt. En dan zal ik altijd pijn hebben. Pijn in mijn ziel. Hopelijk niet zoveel pijn als wat ik nu heb, want dat ga ik kapot. Net zoals ik nu ga.
Ik krabbel half overeind en begraaf mijn hoofd in mijn oranje fleece deken. Mijn afgekloven nagels zet ik in mijn matras. Ik gil. Ik gil zo hard als ik kan. Ik huil. Tranen stromen over mijn wangen. Ik bloed. Het prikt. Ik breek. Het doet zoveel pijn.
“WAAROM?!” krijs ik. Mijn stem wordt zo erg gedempt dat niemand het kan horen. Alleen ik en mijn knuffel die nu vergeten op de grond ligt. Ik kan gewoon niet meer. Ik kan er niet meer tegen. Ik wil niet meer huilen. Ik wil deze pijn niet meer hebben. Het maakt me kapot, vanbinnen.

I wish I could tell you how much you mean for me. You have no idea what you do to me. You break me.
And it tears me apart.

x.

Reacties (14)

  • CalebRivers

    Heel erg mooi geschreven en ik vind het echt knap dat je het zo kan uiten!
    Ik weet precies hoe het voeld :/

    1 decennium geleden
  • KIGH

    Wauw, het is prachtig beschreven en heftig. Heel erg voor je, heel erg. Sterkte ermee. En ookal ken je me niet, je kan altijd naar me toe komen.

    x

    1 decennium geleden
  • Headhunterz

    Je beschrijft et egt súperr goed & mooi, Heb egt respect ervoor dat je dit kan opschrijven.
    x

    1 decennium geleden
  • Incipient

    Je beschrijft het echt prachtig! Ik weet (ongeveer) wat je doormaakt, dus heel veel sterkte meid! En weet dat er altijd mensen zijn die er voor je zijn en klaarstaan om naar je te luisteren. Mensen waarbij je je hart kan luchten, dat kan deugt doen. Waaronder mij. Je kent me niet, ik ken jou niet, maar het even aan iemand vertellen kan al deugt doen.
    Nog veel sterkte <33

    1 decennium geleden
  • Dazzled

    Heel mooi geschreven & ik hoop dat je hem snel kan vergeten of tenminste niet zo vaak meer aan hem moet denken.

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen