Foto bij Het mooiste concert ooit in Londen, 25/9

Elk liedje van One Direction wat je het mooist vind - One Direction

Het is ondertussen alweer zo’n twee weken sinds jullie voor het laatst van mij gehoord hebben, en aan de ene kant spijt me dat. Aan de andere kant ook niet. Het is jammer dat ik jullie geen nieuw hoofdstukje heb kunnen geven, maar eigenlijk, sinds bekend werd dat ik officieel naar Londen en de jongens ging, was ik niet meer in staat echt te schrijven. Ook nu. Ik ben sinds gisteravond terug uit Londen, van mijn vijfde concert van de jongens, en deze was het gaafst en meest fantastisch van allemaal. Daardoor is de PCD ook veel erger, helaas. Omdat ik dus nog niet helemaal lekker kan schrijven heb ik besloten om gewoon op te schrijven hoe de twee dagen zijn geweest – omdat ik het leuk vind het jullie te vertellen, omdat ik jullie dan in ieder geval iets kan geven, maar ook omdat ik het dan in ieder geval op papier heb staan en niet kan vergeten.
Omdat het meisje waarmee ik ging – let’s call her D – een broer had die in Amsterdam woonde en studeerde, besloten we donderdagavond daar al naartoe te gaan en daar te slapen, omdat onze vlucht vrijdagochtend om 7 uur ging. Nou, boel gestress en gehaast door een inschattingsfout qua tijd, maar we hadden het gered! Al vanaf de donderdagmiddag, nadat ik klaar was met werken en m’n koffer nog snel inpakte en naar Amsterdam vertrok met de trein, voelde ik me opgewonden, maar niet per se zichtbaar. Mijn hart klopte snel en mijn ademhaling was hol van de ongeloof en geluk die ik voelde. Ik was zo blij om iets te gaan doen wat ik al zolang niet had gedaan, en waarvan ik wist dat ik weer even gelukkig zou zijn. Ieder die mijn persoonlijke dingen een beetje wilde volgen weet een beetje hoe lastig de afgelopen maanden zijn geweest, en dus ook waarom ik zo graag hiernaartoe wilde, waarom ik het zo nodig had. Het voelde heel anders dan de andere concerten waar ik naartoe ging.
Toen landden we in Londen op Gatwick Airport en kostte het ons drie uur om naar ons hotel te komen, wat maar twee haltes via the Underground naar the O2 was (hadden we een kamer aan de andere kant van de gang gehad hadden we er zelfs uitzicht op!), en door de reis waren we heel moe. We besloten zo’n twee uurtjes in onze hotelkamer te chillen, ons op te frissen en alvast om te kleden en spullen mee te nemen voor het concert. Toen vertrokken we om zo’n half 1 en gingen we richting het centrum. Volgens mij zijn we toen bij Piccadilly Circus uitgestapt en vervolgens een beetje rondgelopen, en stuitte zelfs toevallig op de Tower Bridge haha, maar dan vanaf de ‘minder populaire kant’ (zeg maar niet vanaf Londen Eye of zo) en we zijn de brug ook overgestoken.
Nou ja, bla bla, uiteindelijk gingen we dus naar the O2! We hadden het idee best vroeg te zijn, en zagen ook nog niet zoveel fans, maar nadat we onze VIP package hadden opgehaald en door werden verwezen naar ‘gate’ H, kwamen we steeds meer fans tegen en stonden uiteindelijk in een menigte. Toen werden we bij de controles al meteen opgesplitst in rijen, en je mocht ook niet overstappen, wat een probleem was, want ik wilde proberen mijn Canon EOS mee te smokkelen. Na buiten zeker een uur te hebben gekloot met D en onze tassen en jassen om te kijken wat het beste was, had ik besloten de naad van de stof aan de binnenkant van mijn tas een stukje open te trekken, aangezien het niet was vastgenaaid aan de tas zelf, en daarna legde ik mijn sjaal op de bodem en de camera in twee delen (lens en body) erop, zodat je vanaf de buitenkant geen bobbel zou zien. Maar als je in de tas keek zag je wel een best groot gat, waar de camera doorheen moest passen, dus had ik twee mouwen van mijn trui daar een beetje ingestopt met de rest van de trui er een beetje overheen om de indruk te geven dat ‘ie gewoon in de tas was gepropt, en daarbij legde ik de koker van mijn zonnebril om hem te laten denken dat als hij iets hards voelde het de koker was, en ook de fototoestel van D (die sowieso wel mee mocht) erbij, om de indruk te wekken dat dat de camera was die ik mee had en dus automatisch geen andere.
En toen! Bleken we net bij de strengste te zitten! Die een klein zaklampje had en aan de onderkant van de tas voelde e.d., en ik was zo zenuwachtig haha. Ik besloot de fototoestel in mijn hand te houden en eigenlijk meteen te vragen of die mee naar binnen mocht. En holy shit, ik stond ook te trillen? Echt superstom, want als hij dat had gezien had hij misschien wel gedacht dat ik iets achterhield! Al had ik ook kunnen zeggen dat ik supernerveus was voor het concert en een crazy fan was haha.
Nou, toen keek hij dus in mijn tas, hield de onderkant van mijn tas vast en voelde waarschijnlijk alleen de sjaal, en toen hij mijn trui zag vroeg hij me die eruit te halen. Kut! En dat deed ik toen, en het gat stak er echt zo een beetje uit, en ik hield mijn adem in, en de meneer zei “Ok, you’re fine. Next!”
Ik kon het niet geloven, haha. Hij dacht waarschijnlijk dat mijn tas gewoon kapot was? (Dat is dus waarom je, kiddo’s, versleten tassen mee het concert in moet nemen!!!)
Toen liepen we naar onze plekken en wauw! Als je toevallig het plattegrond van de O2 voor OTRA hebt: vak A3, rij C, stoel 53 en 54. Wel aan de zijkant, maar nog steeds heel dichtbij, en vooral bij de verste hoek van de main stage. Ook omdat er schuin voor ons (in de baan tussen die hoek en onze plekken) een plek leeg was, was het zicht van en naar ons heel goed. Hoe goed, dat hoor je later… ;-)
Omdat ik slechthorend ben en gehoorapparaten heb had ik vorige week al contact opgezocht met het Twitteraccount van de O2 over de mogelijkheden voor doven en slechthorenden. Er was dus een ringleiding (een soort kabel loopt om de ruimte heen waar je je gehoorapparaat draadloos mee kan verbinden, terwijl de kabel ook verbonden is met de microfoons en de instrumenten, waardoor je alles in je gehoorapparaten kan horen), maar de mogelijkheid om mijn gehoorapparaten ermee te verbinden had ik dus niet op mijn gehoorapparaten staan. Gelukkig leenden ze ook koptelefoons uit. Dus die ging ik halen! Tijdens het voorprogramma (Jamie Lawson) probeerde ik het uit – het waren twee van die oortjes als een soort kussentjes, met haakjes die je achter je oorschelpen moet doen – niet heel stevig dus, en het geluid kon er gewoon doorheen! – maar het geluid was niet hard genoeg, dus ging ik terug, kreeg ik betere, maar ook te horen dat ik iets waardevols moest inleveren zodat ik later de avond terug zou keren om het terug te brengen, dus ik liep wel zo’n drie keer, en ik zweer dat ik sommige fans echt kon zien kijken van “Wat heeft zij nou???”
Nou ja, ik heb dus de hele avond met die dingen om gestaan, en wel met mijn handen er altijd tegen aangedrukt, zodat het gegil e.d. goed buitengesloten werd en ik de jongens en de instrumenten goed live en direct in mijn oren (!) kon horen. Aan het eind had ik wel een beetje kramp in mijn armen haha, maar ik vond het niet erg.
Integendeel, want het zorgde ervoor dat het de aandacht van Harry trok. Hij zag me tijdens Fireproof met een wazige glimlach en twee handen tegen de zijkanten van mijn hoofd gedrukt een beetje heen en weer wiegen (dit weet ik, want zo was ik de hele avond een beetje), deed me na, als in “What’re you doing?!” en ik mimede, probeerde duidelijkt te maken “Hearing problem!!” Problem zag hij waarschijnlijk als ‘phone’, want hij mimede “O, you’re on the phone” (dit heb ik alleen gemist, idk why) en vrijwel direct daarna “Get off the phone!”, om daarna silly te gaan grijnzen. Onderaan dit verhaal plaats ik de video waar het gebeurde, die ik vandaag heb gevonden en waaah!! Ik heb het vanavond al zo’n tien keer gekeken geloof ik. Hij is als hij me nadoet met de handen en de wazige glimlach echt een supercutie.
Tijdens You & I heb ik gehuild, maar ik kon mijn tranen niet wegvegen vanwege de koptelefoon haha, en hetzelfde gold voor het liedje aan het eind, toen ik doorhad dat het zo’n beetje afgelopen was en ik raakte zo van streek, bijna in paniek, want de hele avond had ik alleen maar naar Harry gekeken – mijn Canon niet eens gebruikt hahaha, al die moeite voor niets – en het kwam tot een einde, en ik wilde het niet, ik miste hem nu al, en de tranen rolden over mijn wangen terwijl ze een laatste keer voor ons bogen en toen verdwenen.
De rest van die avond en gisteren, onze laatste dag in Londen, waren een beetje een waas. D en ik waren allebei erg stil, down, verdrietig, emotioneel. Oftewel PCD. Maar dan veel erger. Maar ik heb wel ongelooflijk veel van het concert genoten, vond het ongelooflijk gaaf, het was fantastisch, en ik wil eigenlijk nog wel een keer deze toer, maar dan wel naar nog een arena-show, dus misschien wel Manchester? Of Dublin, als ik die Prizeo campaign win ahaha.
O! En omdat we aan de zijkant zaten en redelijk voorin, hadden we heel goed zicht op de met zwarte gordijnen gesloten ingang waar familie en vrienden van de jongens steeds doorheen gingen en beveiligers doorstonden. We hebben Felicity, Lottie, hun vriendjes, de tweelingzusjes, Louis’ moeder, Briana en Lou Teasdale gezien. Maar ook Ella, Matty, Ben en hun ouders (neven, nicht en tante en oom van Harry!), die ik tegen het lijf liep beneden de trap toen ik weer heen en weer liep voor de koptelefoon, en ik had oogcontact met de moeder, en we hadden beiden zo’n zwak glimlachje van “hey, ik ken jou” en “hey, ik zie dat je ons kent, haha”. En die Ben, de langste van hun, is ook niet lelijk, haha!!
Verder waren er ook nog de ouders en jongste zus van Liam, en ook dus Sophia, maar die heb ik niet gezien.
En!!! Tijdens het voorprogramma liepen zij ook af en toe heen weer, langs het gordijn, waardoor ie eigenlijk altijd wel een stukje openstond, en daardoor hebben D en ik Harry heel even aan het eind van die gang (niemand die het kon zien) zien lopen, met kauwgom in zijn mond – verassing – helemaal in het zwart en snel lopend. Waaaaah.
Ik weet niet zo goed wat ik verder moet zeggen. Dolgraag kom ik nog een keer bij ze terug, want ik vond het heel moeilijk om hen deze keer in een stad achterlaten in plaats van andersom, en het liefst bleef ik en ging ik de avond daarna ook. Maar helaas.
Als jullie nog iets willen weten, vraag maar raak!! Ik denk dat het goed is om er veel over te praten, dus het mag. Haha


Klik voor de mooiste video van deze week!
Er zijn ook GIFS!

Reacties (2)

  • ILOVEFOOOOD

    Oh wat geweldig zeg!

    3 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Ik kan wel janken om dit verhaal maar dat weet je inmiddels hahaha. Man man man Harry is zo cute maar hij is cute naar jou en dat maakt het op een of andere manier nog leuker. Ughhhhhhhhh

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen