Foto bij 006

I will never be a morning person, for the moon and I are too much in love. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


"Is dat alles wat je hebt?" vroeg Sophia me ongelovig, terwijl ze tussen mijn nette jurken en feestelijke rokken keek, in mijn bagage die ik voorlopig vanuit de woonkamer naar hier had verhuisd. Ik haalde verslagen mijn schouders op.
Ze fronste, maar glimlachte toen naar me en doorkruiste haar en Liams kleine kamer, haar kleerkast openend. Stella zat op bed en vijlde haar nagels afwezig, maar wees vervolgens met het ding in Sophia's richting.
"Heeft Liam nu al met Harry gesproken?" Onmiddellijk spitste ik mijn oren, hopend dat mijn luistervinken niet opviel. Met Harry? Waarom zou Liam met hem moeten spreken? Sophia slaakte een zucht.
"Nee." mompelde ze, zich omdraaiend met een stapel kleren in haar armen.
"Nee?" herhaalde Stella, terwijl ze zich achterover liet vallend op bed.
"Hij is te bang van Harry. Ze zijn toch vrienden?" zei ze schamper, maar Sophia snoof en wierp een blik op haar vriendin.
"Iedereen is te bang van hem, Stella. Dat is hoe Harry is, niet Liam." Stella antwoordde niet. Aarzelend speelde ik met de rand van mijn T-shirt, mijn moed samenrapend.
"Waarom moet Liam Harry spreken?" vroeg ik voorzichtig, hen beurtelings aankijkend. Wiebelend met haar tenen schopte Stella haar benen vooruit.
"Omdat hij de sfeer al de hele week verziekt." humde ze. Ik fronste.
Na een korte stilte opende ik mijn mond terug, kijkend hoe Sophia de kleren naast Stella op bed gooide en haar juwelenkistje van haar nachtkastje nam.
"Misschien heeft het met mij te maken." opperde ik voorzichtig, waarop de beide meisjes me onmiddellijk aankeken.
"Doe niet zo belachelijk, Rose." protesteerde Sophia, haar hoofd resoluut schuddend. Hulpeloos haalde ik mijn schouders op.
"Ik meen het. Ik heb het gevoel dat hij me haat." Ik kon er niet aan doen dat ik klagerig en zielig klonk, maar Stella liet slechts een schampere lach horen.
"Lieverd, Harry geeft nauwelijks om andere mensen. Ik denk niet dat hij de persoon is die zijn humeur laat beïnvloeden door anderen." Ik fronste lichtjes, niet wetend wat ik van haar reactie moeste denken. Sophia wierp haar een geamuseerde blik toe, maar knikte toen en keek me glimlachend aan.
"Ze heeft gelijk. Hij is haast emotieloos, dus wat het ook is dat hem bezighoudt, het heeft niets met jou te maken." Ze hield een kort zwart jurkje voor me, haar hoofd wat schuinhoudend en me onbewust de tijd gevend na te denken over haar woorden.
Het was verrassend dat ik me tegelijk opgelucht en teleurgesteld voelde, alsof ik wilde dat ik de oorzaak was van zijn gedrag, negatief of niet. Hoe was het mogelijk dat hij mijn huid kon laten tintelen met enkel een blik, maar zelf compleet onaangedaan bleef door mij? Het maakte me meer gefrustreerd dan ik zou moeten zijn.
"Hier, trek dat eens aan!" haalde Sophia me plots uit mijn gedachten, een zachtroze jurkje in mijn handen duwend. Verward keek ik ernaar.
"Wat, hier?" vroeg ik, terwijl ze naast Stella plaatsnam. Die laatste haalde haar schouders op. Ik fronste, aarzelend naar hen kijkend en kort met mijn voeten schuifelend.
Twijfelend trok ik mijn shirt uit, mijn wangen bloedrood, en wendde me subtiel af. Stella keek geamuseerd in mijn richting.
"Waarom zo preuts?" vroeg ze plots. Ik antwoordde niet, maar beet enkel op mijn lip, schouderophalend. Ik was al naïef genoeg in hun ogen, en ik wilde het niet nog erger maken.
Sophia schudde haar hoofd, terwijl Stella afkeurend met haar tong klakte.
"Waarom zou je onzeker zijn, Rose? Wij zijn het maar." stelde Sophia me gerust, lief naar me glimlachend. Ik beantwoordde haar gebaar, maar trok mijn broek toch met brandende wangen en een verlegen blik uit.
"Ik begrijp niet waarom je je schaamt. Je bent prachtig, kijk naar jezelf." protesteerde Stella, met haar hand in mijn richting zwaaiend. Ik bloosde zo mogelijk nog meer, maar keek haar wel verrast aan. Prachtig? Dat was niet wat ik mijn volledige jeugd had gehoord. Desondanks lachte ik lief, kort op mijn onderlip bijtend.
Stella grinnikte en schudde haar hoofd, gebarend dat ik een rondje moest draaien eens ik mijn jurk aanhad.
Vrolijk maakte ik een pirouette, lachend toen de losse roze stof langs mijn benen danste.
"Je bent zo schattig, alle jongens zullen voor je vallen." grijnsde ze, naar me toe huppelend en rond me lopend. Ik liet een giechel horen en schudde mijn hoofd.
"Heb je zin in vanavond, Rose?" vroeg Sophia, me glimlachend aankijkend en een paar beige schoenen in mijn richting gooiend, met een middelhoge hak en een bandje rond mijn enkel. Ik keek er met grote ogen naar.
"Ik... Ik weet het niet." mompelde ik afwezig, ze oprapend en bestuderend.
"Hoezo? Hou je niet van feestjes?" vroeg Stella, terwijl ze mijn hand greep en me naar het bed leidde. Ik ging zitten, toekijkend hoe ze make-up verzamelde en rommelde tussen haar oogschaduw.
"Ik heb geen idee. Dit is de eerste keer dat ik naar een feestje ga. Toch dit soort feestjes." antwoordde ik aarzelend. Ze keek me aan over haar schouder en schudde haar hoofd.
"Verbaast me niets. Je bent zo'n lieve meid, Rose." lachte ze, naar me toe lopend en naast me plaatsnemend.
"Het komt goed. Louis' feestjes zijn gestoord, maar altijd leuk." glimlachte ze. Ze greep de mascara in haar schoot en zwaaide ermee voor mijn gezicht.
"Mag ik?" Ik liet mijn mondhoeken omhoog krullen en knikte, opgewonden afwachtend. Ik droeg haast nooit make-up, afgezonderd van mijn vaders feesten wanneer mijn moeder me het haast verplichte. Ik wist dat ik er amper verstand van had, tot haar grote frustratie, en was nieuwsgierig naar wat Stella van plan was, mezelf niet eens kunnen voorstellend in de outfit die ik net had gekregen en de nieuwe look die ze me enthousiast aan het aanmeten waren.
De hele tijd bleven zij en Sophia uitgelaten praten over de komende avond, mij meenemend in hun enthousiasme. Misschien was er geen reden zo zenuwachtig te zijn en zou het fantastisch worden? Het zou zeker niet mijn laatste feestje zijn, dus ik er genoot er maar beter van.
Ook al zou Harry er zijn, en kon ik onmogelijk ontspannen in zijn buurt...
Sophia krulde mijn haar, terwijl Stella zich omkleedde en bleef ratelen over een jongen die vanavond ook zou komen, en samen met haar een vak op school volgde. Ze studeerde economie, al wist ik niet waar, en sprak ze er amper over.
Toen Sophia klaar met me was, en ik de mooie schoenen had aangetrokken, reikte ze me nog een jeans jasje aan. Onzeker draaide ik een rondje voor hen, maar Stella knikte overtuigd, en Sophia klapte lachend in haar handen.
"Je bent een schoonheid." kirde ze.
Ik kon de muziek al vaag horen tot in haar kamer, dreunend en pompend. Ik vroeg me af hoe luid het eraan toe zou gaan, en hoe ze het mogelijk voor elkaar kregen geen woeste buren over de vloer te krijgen. Uit de verhalen van de meisjes kon ik immers afleiden dat er behoorlijk wat aanwezigen zouden zijn, en met de reputatie van Louis' feestjes, zou het me niet verbazen dat het er deze nacht behoorlijk wild aan toe zou gaan.
Toen we eindelijk naar buiten liepen, herkende ik de woonkamer amper. De glazen tafel was aan de kant geschoven, en twee van de drie banken stonden tegen de afgeplakte ramen, waarbij het gebrek aan licht alles donker en clubachtig maakte. Grote speakers stonden rondom de loft, en slingers vol lichten sierden de muren en het plafond. In het midden stond een grote massa mensen uitgelaten te dansen op opzwepende muziek. Met grote ogen keek ik naar een koppel dat schaamteloos tegen elkaar schuurde, alsof niemand hen kon zien.
Alcohol vloeide rijkelijk, met als bron de keuken, waar hopen flessen bij elkaar op het aanrecht stonden, sommige al leeg.
Stella trok me opgewonden mee, net toen Sophia Liam spotte en ons verliet.
"Oh my, Rose!" siste Stella plots, mijn bovenarm grijpend en me naar zich toe draaiend, abrupt ophoudend met wandelen. Verrast keek ik haar aan.
"Hij is hier!" piepte ze, met grote ogen over mijn schouder kijkend en duidelijk doelend op de jongen waarover ze het daarnet nog had gehad. Ik wierp een blik achter me, tussen de mensen speurend.
"Niet kijken, straks ziet hij ons!" protesteerde onmiddellijk, waarop ik geamuseerd in de lach schoot.
"Ik weet niet eens wie hij is, Stella." giechelde ik, haar schouder grijpend en een stap opzij zettend.
"Ga!" lachte ik. Ik gaf haar een zacht duwtje, maar ze zette zich schrap en schudde ruw haar hoofd.
"Nee! Nee, vergeet het!" zei ze, bloedrood wordend, en geamuseerd genoot ik ervan haar voor het eerst blozend en verlegen mee te maken.
"Ik heb eerst alcohol nodig. Kom mee." mompelde ze, mijn pols nemend en me met zich mee trekkend, in de richting van de keuken. Er stonden slechts enkele mensen, en kort probeerde ik een bekend gezicht te herkennen. Tevergeefs...
Dat was echter tot ik de twee gestalten in de hoek opmerkte. Ik verstijfde, de omgeving rond me even vergetend.
Harry leunde tegen de muur, even prachtig en zelfzeker als altijd. Hij droeg een strakke donkere jeans, en een wijd hemd erboven, de bovenste knoopjes nonchalant opengelaten.
Maar wat mijn aandacht meer dan alles samen ving, was de bruinharige schoonheid voor hem, haast hangend rond zijn grote lichaam, wanhopig naar zijn aanraking en affectie. Krijgend wat ze verlangde, had hij zijn sterke hand op haar onderrug gelegd, de andere verstrengeld in haar steile lokken. Met een frons keek ik toe hoe hij haar kuste, gepassioneerd en zonder enige moeite, al was het evenzeer zonder enige emotie, nauwelijks aangedaan door het feit dat ze haar lichaam en lippen smachtend zoveel mogelijk tegen de zijne drukte.
Het deed me niet zozeer pijn, want daarvoor had ik gevoelens voor hem moeten hebben, maar ik kon de kleine steek in mijn binnenste toch niet negeren. Ik wendde mijn ogen af en volgde Stella, die onmiddellijk enkele flessen greep en een willekeurige mix maakte.
"Ben je zeker dat dat drinkbaar is?" vroeg ik argwanend, maar ze grijnsde en duwde de inmiddels volle rode, plastic beker in mijn hand.
"Maak je niet druk, lieverd, ik weet wat ik doe." Ik ging naast haar staan, op die manier dat ik zicht had op het koppel in de hoek, en hem subtiel in de gaten kon houden. Het kon me niet eens schelen dat ik me zo gedroeg en me op deze manier enkel meer gekweld, en evenredig meer verward, voelde.
Aarzelend nam ik een slok, maar fronste toen, de alcohol nauwelijks proevend. Stella grijnsde veelbetekenend, knipogend, en zelf een beker nemend. Met een giechel leunde ik tegen het aanrecht, mijn ogen onbewust laten afdwalend en nog een slok willen nemend.
Ik schrok echter op toen ik Harry's brandende blik ving, en liet mijn beker langzaam terug zakken. Hij staarde me aan, zijn handen nog steeds op het lichaam van het onbekende meisje, en liet zijn ogen vluchtig over me heen dwalen.
Het was echter alsof hij me in vuur en vlam zette. Een blos sierde mijn wangen, en mijn ademhaling versnelde toen ik hem zag fronsen, me quasi geërgerd aankijkend.
Daar was het weer. Sophia en Stella mochten zeggen wat ze willen; ik was er vrij zeker van dat hij me haatte. En ik haatte dat hij me haatte.
Gepijnigd boorde ik mijn tanden in mijn onderlip, onzeker kauwend, nog steeds naar hem starend met grote ogen. Niet omdat ik dapper was, maar door de fascinatie die ik voor hem voelde, het me onmogelijk makend weg te kijken.
Ik werd echter abrupt uit mijn trance gehaald door een sterke arm rond mijn schouders. Verschrikt keek ik op, recht in Louis' lachende, licht dronken gezicht.
"Rose." grijnsde hij enkel, en geamuseerd glimlachte ik, de gedachten aan Harry van me af schuddend.
"Louis." begroette ik hem even vrolijk, en met een giechel liet ik toe dat hij een kus op mijn wang drukte.
"Je ziet er mooi uit." zei hij flirterig, maar ik schudde mijn hoofd en tikte met mijn vingers op zijn borstkas.
"Jij ziet er dronken uit." glimlachte ik, al kon ik mijn lichte blosjes niet onderdrukken. Hij grinnikte schouderophalend, wenkend naar iemand achter zich.
"Rose, dit is Zayn." zei hij, net toen een zwartharige jongen voor me opdook. Nieuwsgierig keek ik hem aan, zijn schoonheid onmiddellijk opmerkend.
"Zayn, Rose." zuchtte hij, zijn arm nog wat steviger rond me heen slaand en tussen ons in wuivend. Ik lachte naar de jonge man voor me, hem verlegen bewonderend, al kon hij onmogelijk tippen aan Harry.
Met een luie grijns beantwoordde hij mijn gebaar, zijn handen in zijn zakken stekend.
"Zayn woonde hier tot voor kort." legde Louis met een glimlach uit, zijn pakje sigaretten met zijn vrije hand uit zijn broekzak halend, maar binnensmonds vloekend toen hij zag dat het leeg was.
"Malik." hoorde ik Harry's hese stem plots zeggen. Ik verstijfde even, maar kon het niet laten op te kijken. Hij stond intussen naast ons, zijn armen gekruist, al was het meisje spoorloos verdwenen. Zijn lange krullen dansten rond zijn knappe gezicht en zagen er zo zacht uit, dat ik de neiging mijn hand uit te steken moest onderdrukken.
Zayn grijnsde en gaf een mep tegen Harry's schouder.
"Styles, lang niet gezien." antwoordde hij, zijn ogen over hem heen laten glijdend, en me tegelijk nieuwe info gevend. Styles? Het was met alle waarschijnlijkheid Harry's achternaam. Ik kon mezelf er niet van weerhoudend het enkele keren in mijn hoofd te herhalen.
"Je bent goed in vorm. Nieuwe wedstrijden in het vooruitzicht?" vroeg hij, dankbaar een beker van Stella aanvaardend. Harry humde, zijn ogen kort op mij laten vallend.
"Maandagavond." zei hij afwezig, fronsend en mijn gezicht bestuderend, vervolgens kijkend naar Louis' arm rond me. Onzeker blikte ik terug, geen woord durven zeggend, of de aandacht op me willen richtend door de jongen naast me subtiel opzij te duwen.
"Nog steeds in dezelfde gewichtsklasse?" vroeg Zayn geïnteresseerd, enkele gretige slokken nemend.
"Bij de legale wedstrijden wel." antwoordde Harry vaag, hem nu terug aankijkend, maar het gegrinnik van de zwartharige jongen negerend.
"Hou je je nog steeds bezig met dat louche gedoe?" vroeg hij, al zuchtte Harry enkel verveeld en mompelde: "Het brengt dubbel zoveel op. Tenzij je wilt dat ik op straat ga leven hou ik niet op." Onaangedaan door zijn harde toon, schudde Zayn zijn hoofd.
"Op een dag wordt je afgemaakt, Harry. Gewichtsklassen zijn er voor een reden. Meer geld of niet, de klootzakken van die illegale wedstrijden geven er allemaal niet om. Je bent één van de besten, dat weet ik, maar misreken je niet. Je weet hoe hard ze kunnen zijn tijdens het boksen."
Harry fronste en klemde zijn tanden op elkaar.
"Ik weet wat ik doe. Ik verlies nooit, Zayn, dat zou je moeten weten." snauwde hij. Ik kon enkel met grote ogen naar hun gesprek luisteren, mijn oren niet gelovend. Harry bokste als job? En belangrijker: hij vocht soms illegaal?
Ongewild maakte ik me zorgen om zijn attitude. Niet dat ik hem niet geloofde wanneer hij zei dat hij nooit verloor; hij was er intimiderend en met alle waarschijnlijkheid sterk genoeg voor. Maar wat als het op een dag toch misging? Ik zou er niet om moeten geven, maar ik kon niet ophouden te denken waarom hij in godsnaam zo'n risico zou nemen. Kon hij geen geld verdienen op een andere manier?
"Het was leuk je opnieuw te zien." zei Harry koeltjes, Zayn nog een geïrriteerde blik zendend, maar toen vertrekkend. Ik kon hem ruiken toen hij voorbijliep, en inhaleerde zijn mannelijke geur subtiel, kort over mijn schouder kijkend naar hoe hij in de mensenmassa verdween.

In het begin verliep de avond onwennig en vreemd, als iets dat ik nog nooit eerder had meegemaakt. Niemand was gereserveerd of ingetogen, maar liet alle remmen los, niet gevend om de mogelijke toeschouwers.
Stella en Niall bleven me vrolijk alcohol gevend, Louis na een uur al te dronken om te denken aan de gevolgen van het teveel aan drank. Het verbaasde me hoe snel ik de effecten voelde, en ik vond het verrassend aangenaam, eindelijk in staat mijn zorgen te vergeten.
Inmiddels stond ik naast Louis, met Liam en Sophia recht voor me. ik kon niet anders dan lachen, elke keer dat de gekke jongen naast me zijn vreemde danspasjes aan me showde.
Plots greep hij mijn hand en trok me in de massa, luid meezingend met een voor mij onbekend lied.
"Louis!" lachte ik, maar hij negeerde het en draaide me even later om, mijn middel grijpend en me grijnzend leidend op de dreunende bassen, ook al had ik een beker in mijn hand. Na een tijdje werd hij dapperder en sloeg zijn volledige arm rond me heen, me tegen zijn lichaam trekkend.
Ik bloosde, verlegen lachend. Ik had nog nooit op deze manier met een jongen gedanst, en ik had niet verwacht dat ik het ooit aangenaam zou vinden.
Ik voelde echter niets voor Louis, maar in mijn aangeschoten staat lukte het me niet hem af te wijzen. Hij glimlachte naar me,terwijl hij zijn hand omhoog bracht, vervolgens een plukje haar uit mijn gezicht strijkend. Iets in zijn blik veranderde, en met grote ogen keek ik hem aan, mijn mond kurkdroog en mijn wangen vuurrood.
"Ik zou je zo graag willen kussen, Rose." zei hij plots zacht, overduidelijk aangeschoten doch op een serieuze intense toon, zijn gezicht dichterbij brengend en zijn voorhoofd tegen het mijne drukkend.
Ik voelde zijn adem op mijn gezicht en was in staat de alcohol te ruiken,. Zenuwachtig schoten mijn ogen naar zijn lippen. Net toen hij me echter wilde kussen, schudde ik mijn hoofd en draaide mijn gezicht weg.
Abrupt staakte hij zijn beweging, achteruit buigend. Ik keek verlegen naar de grond, maar ving zijn ogen toen met de mijne.
"Ik..." begon ik, zuchtend en toen vervolgend: "Ik heb nog nooit een jongen gekust, Louis." Mijn bekentenis liet me beschaamd naar de grond kijken, en ik bedacht me dat ik het hem nooit had durven bekennen, als ik niet te veel gedronken zou hebben.
Hij zweeg even, en gegeneerd keek ik op. Hij glimlachte echter, zijn schouders ophalend.
"Het spijt me." zei ik zacht, maar onmiddellijk schudde hij zijn hoofd, zijn hand op mijn wang leggend en met zijn duim over mijn jukbeen strelend.
"Verontschuldig je niet, Rose. Ik ben enkel verrast, dat is alles." zei hij, zijn mondhoeken nog meer omhoog laten krullend. Ik glimlachte ook, verlegener dan hij, en beet kort op mijn lip. Met lichtje blosjes van hem wegkijkend, hoopte ik mijn gedachten op een rij te kunnen zetten, al viel mijn oog haast onmiddellijk op Harry even verder in de hoek. Verrast merkte ik dat hij zijn ogen al op ons had gericht. Het was alsof die van mij automatisch naar hem toe gezogen werden, waar hij ook was, en ik haatte het dat ik nooit kon verbergen welke reactie het op me had hem naar me te zien kijken. Het liet elke cel in mijn lichaam ontbranden, zijn ogen intenser en mooier dan wat ik ooit had gezien.
Hij fronste, met zijn typische ontevreden blik naar me starend en terwijl afwezig rokend. Zijn blik niet afwendend, nam hij een lange trek, me bewust intimiderend. Toen hij het terug uitblies en zijn knappe gezicht in een waas van rook werd gehuld, lukte het me echter weg te kijken, mijn aandacht onmiddellijk door Louis gevangen.
"Wil je nog iets te drinken?" vroeg hij lief, waarop ik onmiddellijk mijn hoofd schudde.
"Ik haal het wel!" stelde ik voor, het op deze manier met hem willen goedmakend en willen ontsnappend aan Harry's blik. Hij ging schouderophalend akkoord, en met een zucht van verlichting wurmde ik me door de bezwete lichamen rond me in de richting van de keuken, nog steeds lichtjes ontzet door het voorbije moment.
Ik haalde wat dieper adem, mijn lege beker op het aanrecht zettend, en me op de flessen voor me richtend. Twee jongens stonden naast me, me aankijkend eens ze me opmerkten.
"Hallo." grijnsde één, zijn ogen over me heen laten glijdend, duidelijk meer aangeschoten dan ik was. Ik lachte kort, fronsend toen de ander met zijn elleboog op de kast leunde, zijn aandacht volledig op mij richtend.
"Hoe heet je? Ik kan me niet herinneren je al eerder gezien te hebben." Zonder te wachten op mijn antwoord draaide hij zijn hoofd naar de jongen naast hem.
"Gareth, maak ons mooie meisje iets." Ik bloosde, al was het eerder door het ongemakkelijke gevoel dat ze me bezorgden, dan om het feit dat hij me net een compliment had gegeven. Ik probeerde langs hem naar zijn vriend te kijken, maar de onbekende man voor me verschoof zijn lichaam wat, mijn ogen zoekend met de zijne.
"Dus, je naam?" vroeg hij. Ik aarzelde even.
"Rose." zei ik uiteindelijk. Hij humde, zijn ogen over me heen laten glijdend en terwijl op zijn onderlip bijtend.
"Wat doe je hier, Rose?"
"Ik woon hier. Tijdelijk." antwoordde ik vaag, wegkijkend en hopend dat ze me snel met rust zouden laten.
"Hier? Bij Harry?" Ik keek hem langzaam terug aan, niet antwoordend. Hij kende hem? Maar toen bedacht ik me dat iedereen Harry waarschijnlijk kende. Hoe kon het anders? Je kon hem onmogelijk niet onthouden. Ik knikte langzaam, net toen de jongen achter hem een rode beker naar me uitstak.
"Hier." Argwanend keek ik ernaar, maar nam het toen toch aan, ruikend aan de inhoud.
"Een simpele mix, niets speciaals." glimlachte hij. Ik keek hem even aan, maar hij zag er oprecht uit. Oprechter dan zijn vriend.
Besluitend dat de kans op gevaar miniem was, nam ik een slok, constaterend dat de alcohol nauwelijks te bespeuren was. Een goedkeurend geluidje makend, wilde ik nog een slok nemen, maar werd onverwachts onderbroken door een diepe hese stem achter me.
"Lily!" Ik draaide me verrast om, recht in Harry's woeste groene ogen kijkend, terwijl hij iemand op zijn weg ruw opzij duwde en de keuken betrad. Hij liep diep fronsend naar me toe, en even dacht ik dat hij me de huid voor onbekende redenen vol zou schelden, maar hij rukte de beker enkel uit mijn handen.
"Geef dat hier." snauwde hij, zijn vingers kort langs de mijne laten glijdend. Ik probeerde de tinteling zo goed mogelijk te negeren, en focuste me in de plaats daarvan op zijn vreemde gedrag.
"Harry, geef terug." protesteerde ik, dapper door de drank, maar hij goot het onverbiddelijk door de gootsteen, het bekertje vervolgens fijnknijpend en tegen de jongen voor ons gooiend. Er onmiddellijk minder stoer uitziend, keek die laatste op naar Harry, met grote ogen.
"Denk je dat ik achterlijk ben?" gromde hij, hem opzij duwend en de kraag van de andere jongen ruw grijpend. Met grote ogen keek ik toe, mijn hand al naar mijn mond brengend, niets begrijpend van de situatie.
"Wat heb je haar gegeven?" vroeg hij woedend, hem moeiteloos vasthoudend. De andere man verbleekte, snel zijn hoofd schuddend.
"Niets! Ik zweer het!" Harry duwde hem met een doffe klap tegen het aanrecht, dreigend over hem heen buigend.
"Speel geen fucking spelletjes met me. Ik heb je iets in haar drank zien doen. Wat was het?" Geschrokken snakte ik naar adem.
Wat bedoelde hij?
Dat ze iets in mijn drankje hadden gedaan?
Ik voelde het bloed wegtrekken uit mijn gezicht, mijn hand geschrokken ter hoogte van mijn hart plaatsend. Ik vervloekte mezelf voor mijn naïeve gedrag. Het was niet eens een excuus dat ik nog nooit naar een feestje als dit was geweest, want zelfs ik kende de typische verhalen.
Hoe had ik ooit zo stom kunnen zijn? Ik had moeten merken dat ze verdacht waren... De alcohol vervloekend, beloofde ik mezelf dat het de laatste keer was geweest dat ik te veel dronk, zeker gezien het feit dat het leidde tot domme beslissingen en roekeloosheid.
Intussen ramde Harry de jongen nog wat harder tegen het aanrecht, zijn geduld verliezend en na enkele seconden van stilte herhalend: "Wat. Was. Het?"
Hij was kwaad, kwader dan ik hem al had gezien. Hij was angstaanjagend, maar op hetzelfde moment evenzeer prachtig, als een woeste engel. Zijn ogen waren donkerder dan ooit, en zijn kaaklijn scherp, duidend op zijn gespannenheid.
De jongen antwoordde nog steeds niet, enkel zielig ineenkrimpend onder zijn felle blik.
"Wat was je met haar van plan, hmm?" siste hij dreigend.
Zijn vriend moeide zich aarzelend: "Harry, rustig, man. Het was niets serieus." Hij probeerde duidelijk kalmerend te klinken, maar abrupt liet Harry de ander los, zich omdraaiend en hem vernietigend aankijkend.
"Niets serieus? Haar drogeren is niets serieus? Je komt feesten op mijn fucking loft, je hebt het fucking lef drugs mee te nemen, en bent daarbovenop achterlijk genoeg ze in mijn buurt te gebruiken. Niets fucking serieus, noem je dat?" snauwde hij woedend, de aandacht van enkele mensen rond ons trekkend. Hij leek er echter niets om te geven, en balde zijn handen tot vuisten.
"Nee, we wilden enkel..." Hij viel stil, hulp zoekend bij zijn vriend, maar toen vervolgend: "We wilden enkel plezier maken."
"Plezier?" herhaalde Harry, dreigend dichterbij komend.
"Plezier met Lily?" gromde hij.
Ik stond als versteend te kijken, niet gelovend wat er zich voor mijn ogen aan het afspelen was. Ik voelde me op slag nuchter, en had mijn handen voor mijn mond geslagen. Waarom verdedigde Harry me in godsnaam?
Niet dat ik hem er niet oneindig dankbaar voor was, maar ik begreep het desondanks niet.
"Het was niet mijn idee!" protesteerde hij nog, maar Harry had zijn kraag al gegrepen en hem ruw achteruit geduwd.
Ik snakte naar adem, me niet kunnen beheersend en protesterend: "Harry!"
Hij negeerde me, hem dreigend aankijkend.
"Ik wil dat je verdwijnt uit mijn appartement, en je zielige vriendje meeneemt. Als je me nog één keer tegenwerkt of irriteert, kom je er minder goedkoop vanaf. Waag het niet hier nog één fucking voet binnen te zetten." raasde hij woedend.
Als blikken konden doden...
De jongen keek lijkbleek toe, maar knikte toen snel en vluchtte het appartement uit, zijn angstige vriend met zijn staart tussen zijn benen achter hem aan. Een groot deel van de aanwezigen had zich omgedraaid, gestaakt wat ze aan het doen waren.
"Er is niets te zien!" snauwde Harry kwaad, zijn woeste blik op hen richtend. Onmiddellijk keek iedereen terug weg, net toen Zayn en Niall aangelopen kwamen.
"Harry!" snauwde Zayn, maar Harry keek hem enkel geërgerd aan en negeerde de twee verder compleet. Met een diepe frons draaide hij zich om, langs me weglopend, me geen blik waardig meer keurend, al stond ik nog steeds versteend en vol schrik naast het aanrecht, niet in staat te bewegen.

--
Even een agressieve Harry, voor de liefhebbers.
Hoe gaat het met jullie?:)Zijn er bepaalde zaken aan dit verhaal die al beter kunnen, anders moeten zijn, vreemd overkomenen, niet duidelijk of onlogisch lijken...? Laat het me weten!
Ik vind het trouwens echt leuk dat jullie al een shipnaam willen bedenken!! Hmm, nu is het natuurlijk wel moeilijk, want gebruiken we Lily of Rose?
Ik zou voor 'Lily' gaan, aangezien Harry haar toch bij die naam noemt! Wat denken jullie?
Even denken aan mogelijkheden: Haly, Lilarry, Harily,... (en dan heb je Lirry en Larry, maar dat is gewoon vreemd en dubbel!)xD
Laat me weten welke jullie de leukste vinden, of als je nog andere weet: shoot! Ik ben persoonlijk wel fan van 'Haly'...
EN OMG, PERFECT IS PERFECT, RIGHT???? Who's with me?xD
xxx

Reacties (16)

  • Fenrys

    Er wordt wel heel wat afgesnauwd in dit verhaal zeg, haha.

    2 maanden geleden
  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    2 maanden geleden
  • Tomlinsbear

    Wauw, hij verdedigde haar gewoon! Ja ik ship Haly

    2 jaar geleden
  • Loch_Ness

    Haly!!

    3 jaar geleden
  • xoMrsHoran

    Haly !!!!

    En het is zo lief dat hij haar verdedigt, ik had er stiekem al een beetje op gehoopt! Ik blijf het zeggen maar ik kan niet wachten tot het moment dat Lily door zijn "muur" weet heen te breken en hij helemaal lief gaat doen, speciaal en alleen voor haar!!

    Stiekeme hint: schrijf snel verder!!

    Xx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen