Foto bij O35

Idelle Stewart


'Wat? Hoe bedoel je: "Ik heb je geen vliegtuig eerder kunnen boeken"?' Als blikken hadden doden, had Scott vast al lang en breed dood op de grond gelegen.
Maar als blikken hadden kunnen doden, was Scott er al lang niet meer geweest, want hij krijgt die blik nogal vaak toegeworpen.
'Nou, allereerst zou het vliegtuig overmorgen al vertrekken, wat jouw agenda niet schikt. Het vliegtuig daarop zou ook niet kunnen, vanwege de sterfdag van Marcus, de week daarop is mijn zus jarig en zo hebben we al tweeënhalve week uitstel.'
'Waarom vertrekken er zo verrekte weinig vliegtuigen?'
'Jij wilde per se via Newcastle en die vliegen naar maar twee plaatsen in Egypte en ook maar een paar keer per week.'
'Verdomme. En jij hebt nu zeker ook al die tickets geboekt?'
'Ja, want jij beval me om als de wiedeweerga tickets te boeken.' Ik zucht.
'Je bent nog stommer dan het achtereind van een varken.'
'Idelle, je bent onredelijk! Het is dat we nu te ver zijn om dit op te geven, maar je bent zo onuitstaanbaar dat er niet met je te werken valt.'
'Ja, ja, vast,'mopper ik. 'Ga maar regelen dat we fatsoenlijk in Philae komen, dan zijn we het eerste van elkaar af.'

'Idelle, ga je zo even bij je zoon kijken, hij vraagt al de hele dag naar je, hij heeft je de hele dag nog niet gezien.'
'Mam, alsjeblieft.' Ik zet mijn wasmand op mijn heup.
'Je gaat binnenkort al weg, geef hem nu alsjeblieft nog wat van je aandacht.'
'Doe jij die was dan?'
'Omdat je me geen keus laat. Wat ben je toch weer heerlijk manipulatief.' Mama kust mijn voorhoofd, neemt de wasmand aan en verdwijnt.
Ik loop naar de woonkamer en tref Riley daar spelend aan. Hij is omringd door duploblokken en rijdt zijn autootje tussen de bouwwerken door.
Als hij mijn hakken op de vloer hoort tikken, kijkt hij meteen op. Hij laat zijn autootje voor wat het is en komt op zijn korte beentjes op me af rennen.
'Mama!'
'Hallo ventje. Was je lekker aan het spelen?'
'Ik hebte jou de hele dag nog niettesien.'
'Mama had het druk met werken, Riley.'
'Mama veel werken.'
'Ik weet het.' Ik glimlach kleintjes en laat me dan bij hem op de grond zakken. 'Zullen we samen met de autootjes spelen?'
'Ja.' Hij geeft me een blauw autootje aan en ik glimlach. Dit exemplaar is nog van Marcus geweest. Sinds hij weet dat het één van de weinige dingen is die hij van zijn vader heeft, is het zijn favoriete.
Maar dat zal niet lang meer nodig zijn. Snel zal hij krijgen wat hij verdient.
'Mama, auto's staan niet stil.'
'Natuurlijk, lieverd.' Ik zet het autootje op de grond en laat het vroemend rondrijden. Enkele keren bots ik bewust ergens tegenaan, zodat Riley zijn hele politiekorps kan laten uitrukken. Standaard sluit hij het ongeval af met de woorden: "De volgende keer beter uitkijken, mefrouwtje!" en dan laat hij de auto's wegracen.

'Ik wil niet meer met auto's spelen,'zegt Riley na een tijdje.
'Het is ook bijna tijd voor bed,'zeg ik.
'Ik wil niet naar bed.'
'Maar anders kun je dadelijk niet spelen!' Riley protesteert nog even, maar dan laat hij zich naar bed brengen. Ik kleed hem om en leg hem in bed.
Vlak voordat hij gaat, wisselt hij pas weer een woord met me.
'Mama?'
'Ja, lieverd?'
'Oma zegte dat jij op weg gaat. Waar ga je heen?'
'Naar Egypte, een land hier ver vandaan.'
'Mag ik mee?'
'Dat is veel te gevaarlijk voor een kleine jongen als jij.'
'Ik ben niet klein!'roept Riley verontwaardigd en hij klimt onder de dekens uit.
'Sorry, je hebt helemaal gelijk.'
'En ik kan alle gefaren aan. Ik ben niet bang.'
'Dat weet ik wel. Maar de wereld is soms heel gevaarlijk. Je weet wat er met papa is gebeurd en hij was ook een grote, sterke jongen.' Riley blijft even stil.
'Mis je papa nog veel?'
'Elke dag,'antwoord ik, waarna ik kleintjes glimlach.
'Ikke ook. Papa was heel groot en sterk, maar ook lief, toch?'
'Zeker weten. Ik wil niet dat jou hetzelfde overkomt als papa.'
'Maar moet ik dan met oma hier blijfen?'
'Oma zal heel goed op jou passen,'zeg ik.
'En wie past er dan op jou?'
'Scott,'zeg ik. We kijken elkaar en dan lachen we beiden zachtjes. Misschien heb ik mijn zoon in dat opzicht wel iets te veel beïnvloed. 'Maar ik red me wel, maak je maar geen zorgen.'
'Beloof jij wel terug te komen?'vraagt Riley.
'Natuurlijk kom ik terug. En ik zal iets heel speciaals voor jou meenemen, dat beloof ik je.'
'Oké.' Riley lijkt gerustgesteld en dan kan ik hem weer instoppen. Ik druk een kus op zijn voorhoofd en dan verlaat ik het kleine kamertje.
Na mijn belofte aan Riley, hoe klein hij ook mag lijken, ben ik er nog meer op gebrand om in Philae te doen wat ik wilde en terug te halen wat eens van mij was.

---
Even een opfrisser: Ja, Jade kan gedachtelezen, haha.
Ik begrijp dat het verwarrend is als je dat even ontgaan is/je het vergeten bent (door mijn verschrikkelijk slechte updaten).
Verder is het misschien ook handig om op te merken dat Idelle Stewart eerst de onbekende POV's had, mocht je -je afvragen wie Idelle is en waar de onbekende POV's gebleven zijn (:

Verder heb ik niets te melden, haha.
Heeft één van jullie nog iets leuks te zeggen?

Reacties (4)

  • chanyeoI

    Leuk stukje!
    Ik ben al bijna een hele week verkouden (wat op zich niet zo leuk is). Volgens mij heb ik dat in Griekenland opgelopen, want ik ben niet de enige uit de groep die daarheen ging en nu verkouden is. Hoe stom klinkt dat, verkouden worden in Griekenland? Afgezien daarvan was het er erg leuk (:
    +kudo

    4 jaar geleden
  • KellyHoranXx

    Ik debk dat ik ook snel tickets naar Egypte ga kopen, who's with me?
    #HelpJadeEnMaxon
    Samen verslaan we Idelle wel:P

    4 jaar geleden
  • Gunderson

    Ik besef nu dat ik :') heel vaak gebruik.
    Ik vind het een leuke smiley :')

    4 jaar geleden
  • Gunderson

    Oh oke ja ik wist het niet meer :')
    Ik heb wel iets leuks te zeggen:
    I love your story :')

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen