Foto bij 44 • Kerstochtend

Mag ik ik jullie even een applausje geven! Jullie zijn echt geduldige lezers! Ik heb het verhaal zo opgebouwd dat er eerst niets aan de hand lijk te zijn. Elke heks of tovenaar heeft wel vragen over zijn leven of van zijn ouders. En ik weet dat het lang duurt voordat er meer informatie boven tafel verschijnt, of dat er iets spannends gebeurd, maar geloof me, dat komt nog! Juist op deze manier wil ik jullie laten zien hoe Eleanor is, want binnenkort gaat ze jullie nog verrassen. ^^



Toen Eleanor op kerstochtend wakker werd, lagen Fred en George nog diep te slapen. Sterker nog, het verbaasde haar zeer dat ze door hun gesnurk geslapen had. Het klonk alsof iemand een zaagbank had aan laten staan. Ze grinnikte en pakte met een sluwe glimlach haar staf vanonder haar kussen vandaan. Op haar tenen sloop ze naar het met sneeuwkristallen bedekte raam toe en opende deze. Een koude windvlaag woei de kamer binnen en Eleanor rilde. Ze ademde een keer diep in en rook de geur van de bevroren velden, die waren bedenkt onder een witte deken. Kleine vlokjes dwarrelde langs haar heen naar beneden en bleven in haar donkere haren hangen, die zachtjes met de wind mee waaiden. De zon kwam langzaam op vanuit het oosten en omhulde de lucht in goud en oranje. De kale bomen leken half zo lelijk niet meer door de versiering van ijspegels die aan de takken bungelden. Het was een prachtige kerstochtend. Eleanor glimlachte en keek naar beneden, waar een dik pak sneeuw op het schuine dak lag. Ze gaf de staf een zwaai en keek te hoe het sneeuw zichzelf oprolde tot twee perfect ronde sneeuwballen. Ze zette een stap naar achteren en wees met beide handen naar de jongens. De sneeuwballen vlogen de kamer binnen en raakte Fred en George recht op hun hoofd. Geschrokken schreeuwend schoten de twee jongens overeind en keken schichtig in het rond, terwijl ze snel de koude sneeuw uit hun haren probeerde te krijgen.
Eleanor gierde het uit en sloeg haar arm om haar middel heen om de pijn van samengetrokken spieren tegen te gaan.
De jongens draaiden hun hoofd naar haar om, beide met een chagrijnige frons en samengeknepen ogen. Het was op het moment dat ze allebei hun staf tevoorschijn haalden dat Eleanor zich uit de voeten maakten en de kamer uit stormde. Ze schoot de trappen af en werd achtervolgd door een lading sneeuwballen. Deuren sloegen open in het huis en de andere bewoners keken verbaasd de gang op, nieuwsgierig naar de oorzaak van het kabaal in de gang.
'Oy! Waarom die herrie?' Ginny kwam haar kamer uit gesjokt en Eleanor stormde langs haar de trap af, wat er voor zorgde dat de sneeuwbal die haar achterna zat, Ginny hard op haar schouder raakte. Het enige wat Eleanor daarna nog hoorde was het gescheld en gevloek van Ginny, terwijl ze de namen van haar broers erbij in de mond nam. Het geschreeuw en gescheld stopte abrupt toen de deur van de slaapkamer van Molly en Arthur Weasley opensloeg en de stem van Mevrouw Weasley het huis vulde. 'Is het nu afgelopen met dat geschreeuw! Fred- George- opruimen die sneeuw! Nee, ik wil geen woord horen!' Stampvoetend kwam ze de trap af gelopen in haar oranje badjas. Toen ze Eleanor hijgend onder aan de trap aantrof, veranderde haar strenge gezicht in een lieve glimlach. 'Eleanor, meisje, goedemorgen. Heb je lekker geslapen?'
Eleanor knikte hartelijk. 'Heel fijn, dank u wel.'
Mevrouw Weasley glimlachte dankbaar en liep toen de huiskamer in, richting de keuken. Harry en Ron kwamen de trap afgelopen in hun pyjama's en keek Eleanor aan. 'Was jij dat?' grinnikte Harry en wees omhoog.
Eleanor knikte trots en Ron trok verrast zijn wenkbrauwen op. 'Jij bent goed.' Hij liep langs haar heen en klopte wat sneeuw van haar rug af. 'Niet de held uithangen, Ella, ze hebben het binnen een minuut weer opgeruimd,' riep Ron over zijn schouder toen Eleanor net de trap op wilde lopen om de twee te gaan helpen.
Eleanor grijnsde en liep met geheven hoofd achter de twee jongens aan. Toen ze in de huiskamer aankwam, stond de haard al aan. Ze was van plan Mevrouw Weasley te vertellen dat het eigenlijk haar sneeuwballen waren, maar toen ze de kerstboom zag, waaronder nu vele pakjes lagen, was ze alweer vergeten wat ze wilde gaan doen. Ron stond al bij zijn sok die boven de haard hing en haalde er een doosje Bettie Botts every flavoured beans uit. Harry stond naast hem en las glimlachend een kerstkaartje waarop een kerstman stond afgebeeld, die in een slee reed, voortgetrokken door acht Hippogriffs. Tot Eleanors grote verbazing hing er ook een sok met haar naam erop. Ze liep naar de sok toe en haalde er een kerstkaart uit, hij was van Jayden.
'Fijne kerst Whelan! En de beste wensen!' stond erop en ze glimlachte. Ze trok nog een kerstkaart uit de sok en zag dat deze van Jenna was.
De beste wensen lieverd(ook voor de familie Weasley)! Bedankt voor je lieve kaartje! Eleanor grinnikte. Ze had Avonmora gisteravond laat nog uit het raam gegooid toen Fred en George haar dagboek hadden afgenomen en had haar vrienden nog een kaartje gestuurd. Aangezien ze niet ver van Londen af zat, was het niet te ver voor de uil en kwamen ze nog op tijd aan. Verder zaten er nog een paar kaarten in van Justin, Ernie, Susan en zelfs één van de huiselven uit de keuken. Ron wierp een blik op de kaarten in haar handen en glimlachte. 'Jij hebt er veel gehad.'
Eleanor knikte en stak haar hand nog een keer in de sok en trok er twee gebreide, vingerloze handschoenen uit. Ze waren geel met zwart, net als de kleur van haar afdeling. Met open mond keek ze ernaar, er hing geen kaartje aan en ze had geen idee van wie deze kwamen.
'Fijne Kerst, Eleanor.'
Ze keek op en zag Mevrouw Weasley op haar af komen lopen. Ze trok haar in een dichte omhelzing en toen ze haar los liet en Eleanor aankeek, keek ze op eens bezorgd. 'Lieverd, waarom die tranen?'
Eleanor glimlachte en veegde de tranen snel van haar wang af. 'Niks, het is niets, ik-' Ze kon niet uit haar woorden komen en hield de handschoenen dankbaar op. 'Dank u wel, ik had geen mooier cadeau kunnen wensen.' Ze trok de handschoenen aan, ze voelde zo lekker warm en zacht. Mevrouw Weasley had de tijd genomen om ze voor haar te breien, iets dat ze nooit hadden verwacht. Even later kwamen Fleur, Bill, Remus en de tweeling ook naar beneden en schoven aan tafel, waar Mevrouw Weasley in een mum van tijd een heerlijk kerstontbijt had bereid. Op elk bord lag nog een pakje, waarvan Eleanor wel kon raden wat het was. Elk jaar kregen Ron en Harry namelijk een kersttrui van Mevrouw Weasley met een illustratie of letter erop. Eleanor had er ook één gekregen. Het was een groene trui met een gouden E erop. Ze was overweldigd door de lieve gebaren van de vrouw.
'Goeie van daarnet, Ella,' zei George toen hij naast haar kwam zitten, zijn haar nog nat van de sneeuw.
Eleanor grijnsde. 'Ik zei toch dat ik jullie nog wel zou terug pakken.' Ze pakte een heerlijk vers broodje van de schaal en sneed deze open. 'Daarnaast, jullie lagen zo diep te slapen, ik denk dat er geen andere manier was om jullie wakker te krijgen.'
'Daar heeft ze dan weer gelijk in, ben ik bang.' Fred nam een slok van zijn sap en knikte. 'Even een ander onderwerp nu.' Hij keek om zich heen alsof hij wilde controleren dat niemand zat mee te luisteren en begon opeens erg zacht te praten. 'We hebben je boekje gecontroleerd.' Hij keek nogmaals vluchtig de tafel rond. 'Je had gelijk, er is niets mee aan de hand. George heeft het onder zijn kussen verstopt. En geen zorgen, wij kunnen wel een geheimpje bewaren.' Hij knipoogde naar haar en nam een hap van zijn broodje.
'Wat voor een geheim?' vroeg Ron toen hij zich plotseling in het gesprek mengde en zijn broer nieuwsgierig aankeek.
'Heeft moeder je niet geleerd dat het onbeleefd is om te luistervinken, broertje?' grapte George en keek hem aan.
Ron schonk er echter geen aandacht aan en keek naar Eleanor. 'Wat voor een geheim, Ella?'
Eleanor trok nonchalant haar wenkbrauwen op en leunde achterover op haar stoel. 'Gaat je niks aan, Ron, sorry.'
'Ik vertel ma dat jij achter de sneeuwballen zat, hoor,' dreigde hij en Eleanor ging abrupt rechtovereind zitten. 'Dan vertel ik de heren hier over het cadeautje van je-weet-wel-wie,' siste ze terug en de tweeling hief gelijk geïnteresseerd hun wenkbrauwen, terwijl een sluwe glimlach op hun gezicht verscheen.
Ron zag dat ook. 'Dat durf je niet!'
'Als jij je mond houd, doe ik het ook.' Eleanor legde haar armen over elkaar en keek Ron aan. Ron draaide zich mokkend om en ging met Harry een gesprek aan over Quidditch.
Eleanor slaakte opgelucht een zucht. Ze haatte het om geheimen te houden van haar vrienden, maar dit was een gevoelig onderwerpt voor de Weasley familie. Ze zouden haar het boek per direct afnemen, of Fred en George het nou hadden gecontroleerd of niet. Ginny zou waarschijnlijk helemaal over de rooie gaan, Ron hoogstwaarschijnlijk ook. Ze zou het vertrouwen van de familie hebben beschaamd en dat terwijl Mevrouw Wealsey altijd zo goed voor haar was geweest.
'Mag ik de krant even!' riep Fred en ving de krant op die Lupin naar hem gooide. Eleanor werkte nog een broodje naar binnen en keek opzij naar de krant die Fred naast zich op tafel had gelegd. De tekst op de voorpagina trok haar aandacht. 'Vijftig doden door Imperiatus Curse,' las ze hardop.
'Ja het is verschrikkelijk. Op kerstavond nog wel!' jammerde Mevrouw Weasley uit en keek betreurd om naar haar man. Eleanor wierp nog een blik op de krant en las het artikel.
De ministry of magic heeft gemeld dat gisteravond, op kerstavond, Death Eaters verantwoordelijk waren voor de dood van vijftig tovenaars, heksen en Muggles. Tijdens een kersttoneelstuk midden in Londen hadden zij door middel van de Imperius Curse paniek gezaaid onder de bezoekers. Te veel onvergeeflijke spreuken zijn uitgesproken die avond en leidde tot de dood van vijftig van de Londense burgers.
De Londense Mugglepolitie is aanwezig op de plek van de misdaad en onderzoekt de zaak. Volgens hen is het de daad van een terrorist en dit bericht zal onder de Muggles worden verspreid.
'Ongelooflijk, op kerstavond nog wel. Een harteloze daad,' zo sprak een van de bewoners tegenover het theater waar de misdaad was gepleegd. De straat zal lange tijd worden afgezet en toneelstukken zijn gecanceld. Heel Londen is in rauw door dit verschrikkelijke verlies.

Eleanor hief haar hoofd en keek Fred aan. 'Wat erg,' zei ze bedroefd. 'Hoe kunnen mensen zo harteloos zijn.'
'Niemand die het weet, Eleanor, helaas blijven er altijd zulk soort mensen rondlopen op de wereld.' Lupin zette zijn mok met koffie op de tafel en even bleef het stil.
'Gaat de Ministry nu actie ondernemen?' vroeg Harry aan Meneer Weasley en hij knikte. 'Natuurlijk en daarom moet ik vanavond ook weer terug naar het werk.'
De rest van het ontbijt probeerde iedereen de vrolijkheid weer terug te brengen en nadat alles was opgeruimd, besloot Eleanor om even naar buiten te gaan. Om even een frisse neus te halen en na te denken. Ze had de gebreiden handschoenen die ze voor kerst had gekregen om haar handen gedaan en onder haar jas gestopt. Toen ze de deur opendeed werd ze verwelkomt door de winter. De sneeuw knarsten onder haar laarzen bij elke stap die ze zette. Een wolkje van haar warme, uitgeademde lucht woede telkens op uit haar mond. Het was echt koud buiten, maar zo heerlijk rustig. Er klonken geen vogels, geen auto's, geen gillende kinderen. Enkel het geluid van de wind woei door haar oren. De kou van buiten deed haar aan iets denken; aan het meer op het Hogwarts terrein. Ze dacht terug aan de Triwizard Tournaments die een paar jaar geleden waren gehouden. Eleanor was 'hetgeen dat Cedric Diggory het meeste zou missen' en had uren onderwater gedreven. Buiten bewustzijn, niet-wetend wanneer en of hij haar zou komen halen. Pas op het moment dat ze bij het water oppervlakte terecht kwam en Eleanor weer kon ademen, wist ze wat er was gebeurd. Cedric had haar gevonden.
Ze had het zo steen koud gehad en toch zo warm in Cedrics armen. Op de kade had hij haar ingewikkeld in de dekens en had vervolgens zijn armen om haar heen geslagen, zodat ze bedekt was met twee dekens. Maar het waren niet de dekens die haar warm hadden gehouden die dag.
'Hoe voel je je?' had hij gevraagd, zijn stem trillerig van de kou.
'Warmer, dankjewel.' Ze had hem gekust en op dat moment leek de kou van haar lichaam te verdwijnen. Ze hadden naar het water gestaard, wachtend op Harry en Ron, de enige twee die nog niet op de kader waren verschenen. Maar toen alleen Ron en Gabrielle -Fleurs jongere zusje- aan het wateroppervlakte verscheen, sprong ze weg uit Cedrics armen en rende naar de rand van de kade toe. Madam Pomfrey had haar geprobeerd weg te trekken om haar opnieuw in te wikkelen in de dekens, maar Eleanor stribbelde tegen. Ze wilde eerst weten of Harry veilig was. Toen Harry plotseling uit het water omhoog schoot en op de kade belandde, kon ze haar geluk niet op. Ze trok de deken uit Madam Pomfreys handen en sloeg deze om hem heen. 'Het is je gelukt, godzijdank!' Het was op dat moment dat de kou weer tegen haar aan sloeg en ze ter aarde sloeg. Wat er daarna gebeurd was, wist ze niet meer. Niet totdat ze wakker werd in de ziekenzaal. En ze was niet alleen.
Cedric lag naast haar, verkleumd van de kou en net als zij ingewikkeld in een dikke deken. Ze had hem zachtjes wakker gemaakt met een kus op zijn neus en hij had haar verteld wat er was gebeurd, maar Eleanor had niet geluisterd. Het enige dat door haar hoofd spookte was het feit dat zij hetgeen was dat Cedric het meeste zou gaan missen. Die gedachten bevroor haar, want nu was zij diegene die hem moest missen.
De wind prikte toen de tranen in haar ogen begonnen te bevriezen. Eleanor veegde ze snel weg en draaide zich om. Met een schok stond ze stil toen Ginny voor haar stond. 'Ginny,' sputterde ze, 'ik had je niet aan horen komen lopen.'
Ginny glimlachte. 'Geeft niet, dat had ik al door. Je zit wel vaker met je hoofd in een andere wereld. Ga je mee naar binnen? Het is koud hier.'
Eleanor knikte en liep met haar mee naar binnen.
'Dus, mag ik weten waar Fred en George het over hadden?' vroeg ze onderweg.
Eleanor glimlachte. 'Nee, maar als je er niet meer over vraagt, mag je mijn bezem een keer lenen.'
'Niet helemaal gelijkwaardig, maar goed, afgesproken.'
Eleanor kon met een opgelucht gevoel The Burrow binnen lopen, waarna ze kon genieten van een warme kop chocolademelk en de cadeautjes die onder de kerstboom lagen.

Reacties (5)

  • BOOKWURM

    Mooi hoofdstuk x

    4 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Wat een lief leuk en gevoelig hoofdstuk I love it!

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Idk how to respond, dus ik houd het maar bij:
    +kudo

    4 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Psst: Onvergeeflijke vloeken. Niet onvergetelijke (;
    Op de kader (kade, en er mist een onderwerp hier, na ''had'') had haar ingewikkeld in de dekens en had vervolgens zijn armen om haar heen gewikkeld, (twee keer gewikkeld, en armen sla je om iemand heen (; )

    Wat prachtig dat je die terugblik maakt! Heel mooi!

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Zo wil ik mensen ook wakker maken, en sneeuwballen door het te laten sneeuwen.
    Awh, zo lief een terugblik van haar en Cedric

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen