Foto bij 47 • Het bericht in Runes

Ik heb alles berekend, en ik kan vertellen dat dit verhaal nog lang zal doorgaan, zeker wel tot Hoofdstuk 120 ongeveer. Dus ik hoop dat jullie dat aankunnen! Jullie gaan er echt geen spijt van hebben! Dat beloof ik. Ik heb nog een hoop in petto voor Eleanor!(wbw)
Ik wil jullie echt bedanken voor al jullie support! Jullie zijn geweldig! Liefde voor jullie!(heart2)




'Hier is er één vrij!' riep Eleanor door de trein naar Harry, Ron en Ginny. Ze stapte de lege cabine in en nam plaats bij het raam. Een storm van opwinding woedde in haar lichaam. Ze was zenuwachtig en energiek tegelijkertijd. De zin om terug te gaan naar Hogwarts was erg groot, maar de zenuwen over het antwoord dat zij misschien van Hermione zou ontvangen in deze dagen, begon het langzaam in te halen. Ze had nog geen uil van haar ontvangen en was zeker van plan om haar in de trein te gaan zoeken.
'Mogen we erbij zitten?' Neville en Luna stonden in de deuropening en Harry wenkte ze naar binnen. Luna had de nieuwste editie van de Quibbler in haar handen en ging naast Ginny zitten. 'Nog nieuws?' vroeg zij aan haar en Luna knikte enthousiast. 'Oh, ja,' antwoordde ze, 'maar vooral over 'The chosen one'. De lezers zijn erg geïnteresseerd in Harry.'
Eleanor grinnikte. 'Wie niet? Had je hem tijdens kerst gezien, hij kon de meisjes niet van zich af slaan.'
Harry keek haar beschaamd aan.
Eleanor tikte hem lachend op zijn knie. 'Ach, maakt niet uit hoor Harry. Je bent gewild, daar mag je best trots op zijn.'
Harry reageerde er niet op en keek Ron hulpzoekend aan, maar Ron schoot hem niet te hulp, dus ging Eleanor nog eens stapje verder. 'Wat ben je toch weer bescheiden.'
'Dat is waar,' zei Luna toen, 'een erg goede eigenschap van je.' Ze glimlachte en verborg haar gezicht toen achter de opengeslagen Quibbler.
Het feit dat Eleanor het blad zag, herinnerde haar aan iets waar ze de halve vakantie op had zitten wachten en ze keek om zich heen. 'Heeft iemand Hermione gezien?'
Ron haalde onverschillig zijn schouders op. 'Nee. Geen idee waar ze is.'
Eleanor slaakte geërgerd een zucht. Dat gedoe tussen de twee begon op haar zenuwen te werken. Ze hadden nog steeds ruzie, al vanaf voor de vakantie. Al hoewel het niet echt ruzie was, bleven ze elkaar wel steeds ontwijken. Eleanor wist dat ze meer voor elkaar voelde dan op het eerste oog leek, maar ze liepen elkaar steeds uit de weg. Het gekibbel leek meer dan alleen hen te beïnvloeden. Ze waren beide zo egoïstisch bezig met hun geruzie, dat ze niet doorhadden dat hun vrienden er ook onder leden. Het leek haast wel alsof ze blind waren geworden voor de omgeving, dat ze niet door hadden dat anderen zich ongemakkelijk voelde als ze naar over de ander spraken. Ze vond dat het hoog tijd werd dat de twee Gryffindors dat zouden in zien en weer normaal zouden gaan doen tegen elkaar.
'Nou, ik ga haar zoeken.' Eleanor stond op en verliet de cabine. Net toen ze de deur achter zich dicht deed, liep ze Lavender Brown tegen het lijf. Ze ademde en keer diep in om te voorkomen dat ze haar zou aanspreken, het was immers haar gedrag dat de ruzie tussen Ron en Hermione had veroorzaakt. Maar aangezien het niet haar zaken waren en ze niet wilde stoken in de relatie, liet ze het rustte. Ze schonk geen aandacht aan Lavender en liep langs haar heen de trein door, opzoek naar Hermione.
Toen ze net door de Ravenclaw coupé was gelopen kwam ze in een gang terecht waar het wat rustiger was. Ze liep langs de lege cabines en stond plotseling stil toen ze gesnik hoorde. Ze keek opzij een cabine in en zag een klein, blond meisje op de bank zitten huilen. Ze deed haar denken aan Poppy, uit het weeshuis. Ze droeg een Hufflepuff sjaal en Eleanor kon zich herinneren dat ze het meisje wel eerder had zien rondlopen op school. Ze was een eerste jaars, dat was duidelijk, maar nog nooit had ze een eerste jaars Hufflepuff zo in tranen zien zitten, terwijl het voor hen vaak het mooiste jaar op school was. Eleanor schoof voorzichtig de deur open en stapte naar binnen. Het meisje keek geschrokken op en veegde direct haar tranen weg.
'Gaat het een beetje?' vroeg ze voorzichtig en het meisje knikte. 'Ja, het gaat wel,' antwoordde ze zo neutraal mogelijk.
Eleanor, die de kranigheid van het meisje wel herkende, nam plaats op de bank tegenover haar en glimlachte vriendelijk. 'Mijn naam is Eleanor, ik ben een Hufflepuff prefect.' Ze schudde het meisje haar hand.
'Lisette,' stelde ze zich voor en keek beschaamd naar haar voeten, niet van plan om toe te geven dat ze verdriet had.
'Wat zit je dwars, Lisette? Waarom zit je hier zo alleen?' Eleanor keek het meisje bezorgd aan. Toen begon het meisje plotseling weer te snikken. 'Mijn nichtje is dood,' snikte ze en tranen stroomden over haar wangen. Eleanor ging snel naast haar zitten en sloeg een arm om haar heen. 'Wat spijt me dat,' zei ze, al wist ze niet zo goed hoe ze moest reageren. 'Wat is er gebeurd?'
Het meisje begon nog harder te huilen en kwam haast niet meer uit haar woorden. Tussen het snikken door ving Eleanor alleen het woord 'weerwolf' op. Ze dacht terug aan de conversatie die ze had opgevangen tussen Harry en Lupin tijdens de kerstvakantie, over de beruchte weerwolf die kinderen aanviel.
'Waarom zit je niet bij je vrienden?' vroeg ze toen, hopend dat het haar wat zou afleiden. 'Ik weet zeker dat ze jou kunnen steunen, Lisette.'
'Maar ik kon ze niet vinden,' sputterde ze, 'en ik durf niet de cabine hiernaast in.'
Eleanor had al gezien dat ze de Slytherin cabine bedoelde en gaf haar groot gelijk. Ze haalde haar arm weg en keek het meisje aan. 'Dan ga ik je helpen ze te vinden.' Eleanor veegde de tranen van Lisettes wangen af en trok haar voorzichtig van bank af. Ze liep met haar de gang op en keek om zich heen. In de hoek van de gang zag ze een luidspreker in de muur zitten en ze liep er naartoe, waarom ook moeilijk doen als het ook makkelijk kan. Ze tikte er een keer op met haar staf en zette deze vervolgens tegen haar keel aan. 'Sonorus,' sprak ze en ze voelde de stok een connectie maken met haar stembanden. 'Mag ik allemaal jullie attentie. Ik sta hier naast een eerstejaars Hufflepuff leerlinge genaamd Lisette. Zouden de eerstejaars die haar kennen naar de coupé willen komen die zich naast de Ravenclaw en Slytherinscoupe coupé bevind? Dank jullie wel. Quietus.' Ze haalde de staf weg en keek het meisje aan. 'Ze zullen zo wel komen.'
Lisette knikte dankbaar en omhelsde Eleanor. 'Dankjewel,' zei ze met tranen in haar ogen. Eleanor wachtte nog een paar minuten en even later kwamen andere eerstejaars Hufflepuff leerlingen de coupé binnen gerend. Eleanor glimlachte toen ze hen Lisette zagen omarmen en verliet toen de cabine.

De volgende deur leidde naar de Slytherins coupé. Ze had zo geen zin in weer een ontmoeting met Draco. Niet nadat ze een leuke vakantie achter de rug had, maar ze wilde zich niet laten kennen en opende de deur. Hoofden draaide zich direct naar haar om, maar ze negeerde de starende blikken. Met geheven hoofd liep ze naar binnen en passeerde de banken waar Blaise, Draco en Pansy zaten. Tot haar grote blijdschap zag ze dat Draco in slaap was gevallen op Pansy's schoot. Eleanor wilde hem bijna niet aanijken, bang dat hij zou ontwaken en haar aan zou staren met die ijzige ogen die haar altijd zo de rillingen gaven, maar nu was dat niet zo. Draco lag er vredig bij, onschuldig zelfs. Het was bijna niet te geloven dat dit dé Draco was die haar al die jaren zo wreed had behandeld. De jongen waar zo zo'n hekel aan had en waar Harry van overtuigd was dat hij een Death Eater was geworden.
'Wat moet je hier?' sneerde Pansy en keek haar streng aan.
Eleanor was haast vergeten dat Pansy daar ook nog zat en zij was wel wakker. Eleanor gaf haar geen antwoord en liep door de schuifdeur naar de volgende coupé. Gelukkig zag ze hier heel wat bekende gezichten en was de sfeer een stuk prettiger; de Hufflepuff coupé. Waar werd gelachen, gezongen en grappen werden uitgehaald. Een warm en veilig gevoel overvloeide haar lichaam. Alsof ze werd omarmd door de zon, maar dat was niet zo, ze was onder vrienden.
'Ella!' riep Jenna opgetogen en omarmde haar vriendin. 'Waar was je?'
'Ik was bij Harry en Ron,' antwoordde ze en omhelsde haar vriendin. 'Gelukkig nieuwjaar! Ik had je kaartje ontvangen, maar was helemaal vergeten te antwoorden.'
Jenna grinnikte. 'Geen probleem, ik weet dat jouw concentratieboog soms zo groot kan zijn als dat van een eekhoorn, dus ik had ook niks terug verwacht, grapte ze.
Eleanor gaf haar een klap op haar arm en lachte. 'En bedankt! Zeg, weet jij toevallig waar Hermione is? Ik moet haar wat vragen.'
Jenna knikte instemmend en wees over haar schouder. Hermione zat achterin de coupé, verscholen achter een boek. 'Ze kwam hier heen om een of andere reden, bleef even met ons kletsen en is toen daar achterin gaan zitten. Gaat het wel goed met haar?'
Eleanor knikte zwakjes. 'Ruzie met Ron denk ik. Ik ga wel even met haar praten.' Eleanor nam afscheid van Jenna en liep door naar Hermione. 'Hé,' zei ze en ging naast haar zitten. 'Fijne vakantie gehad?'
Hermione liet haar boek zakken en knikte. Ze vertelde haar over haar ski-tripje, dat ze had gemaakt met haar ouders. Elk jaar ging ze naar Oostenrijk of Frankrijk en in al die jaren was ze erg goed geworden in skiën. Eleanor had ook altijd al een keer willen skiën, maar dit had nooit gekund. Toch genoot ze er wel van om naar Hermiones verhalen te luisteren over hoe vaak ze deze keer op haar plaat was gegaan. Eleanor besloot zo min mogelijk over haar vakantie te vertellen, om ongemakken tussen hen uit te weg te gaan. Nadat ze even naar Hermione geluisterd had besloot ze het toch maar te vragen. 'Heb je mijn uil ontvangen?' Ze was er erg onzeker over, aangezien Avonmora nog niet was teruggekeerd naar The Burrow en ze dus nog geen antwoord had gekregen van Hermione.
'Jazeker,' antwoordde ze toen, 'ik heb het voor je vertaald. Maar ik begreep het bericht niet. Waar heb je het vandaan?' Ze opende haar tas en haalde er een papiertje uit. 'Hier,' ze gaf het aan Eleanor en ging verder met lezen. Eleanor bekeek Hermiones gekrabbel onder de runen en las;
Hidden where many secrets hide,
underneath a forever darkness.
Pass where green and orange grows
A thousand stepts from home
where the biggest of them all stands tall.
In a hole you will find,
the secret I left behind.

Eleanor keek op en fronste verbaasd haar voorhoofd. 'Wat betekend het?' sprak ze in zichzelf, echter had Hermione dit ook gehoord en keek op van haar boek. 'Dat weet ik niet. Waar heb je het vandaan? Je volgt die lessen toch niet?'
Eleanor schudde haar hoofd van niet. 'Het maakt niet uit waar ik het vandaan had, het was een klein raadseltje in de Quibbler van Luna. Ze had me een kopie gestuurd in de vakantie,' loog ze en vouwde het papiertje op, waarna ze deze zorgvuldig opborg in haar tas. 'Het is een raar raadsel,' vond Hermione en sloeg haar boek dicht. 'Weet Luna het niet dan?'
Eleanor schudde haar hoofd. 'Nee, het is de bedoeling dat je het raad. Er staat een doosje Betty Botts op het spel.' Ze voelde zich ontzettend ongemakkelijk over het liegen, maar ze wilde nog niks aan iemand kwijt. Dat Fred en George het wisten, maakte haar al onrustig, maar als het trio er iets over wist, dan wist de hele school het straks. Daar zou geen ontkomen aan zijn, dat wist ze zeker.
De gehele weg richting Hogwarts bleef ze bij Hermione, maar wist haar uiteindelijk mee te sleuren naar de andere Hufflepuff leerlingen om gezellig wat bij te kletsen.
Toen de trein uiteindelijk halt hield, liep ze met Hermione richting de karren die naar Hogwarts reden. De prachtige Thestrals stonden al voor de karren gespannen en stampten ongeduldig met hun hoeven. De rit naar Hogwarts leek te lang te duren in de kou van de nachtelijke winter. Hermione en Eleanor kropen zo dicht tegen elkaar dat het pijn deed aan hun schouders, maar de wind sneed haast in hun huid van de kou, dus ze hadden geen keus.
Aangekomen bij het kasteel konden ze niet snel genoeg de Great Hall invluchten en aanschuiven aan de tafels. Bibberend en rillend kwamen de leerlingen binnen lopen, maar na een paar minuten op de banken, werden de warme jassen en mantels al weer afgedaan. Eleanor had nog nooit zoveel gegeten van het avondmaal en toen ze eindelijk in bed lag, deed haar buik er haast pijn van. 'Ik zit té vol,' bromde ze en nam niet eens de moeite om op te kijken toen ze een reactie kreeg.
'Ik heb ook echt vet veel honger.' Het was Jenna. 'Zeg,' ging ze verder, 'een klein vogeltje vertelde me dat jij bij de tweeling hebt geslapen in de vakantie.' Het was meer een vraag dan een opmerking.
Eleanor leunde op haar ellebogen en kwam wat overeind zodat ze Jenna kon aankijken. 'Klopt, en welk vogeltje was dat dan?'
'Niemand eigenlijk, ik heb Ron overhoord. Maar ik weet hoe jullie drie zijn en ik heb me altijd afgevraagd of je geen oogje hebt op een van de twee.'
Eleanor grinnikte. 'En waarom denk je dat?'
Jenna ging rechtop zitten, helemaal klaar om haar punt te maken. 'Nou, dat is gewoon te merken. Je hebt een bepaalde klik met die twee.'
Eleanor schudde haar hoofd. 'Ja, als broers. Meer niet.'
Jenna trok haar lip wat op en liet zichzelf achterover op haar bed vallen. 'Wat jij wil.' En dat was het laatste wat ze zei voordat ze in slaap viel. Eleanor ging ook weer liggen en toen ze opzij keek, zag ze dat Susan haar glimlachend aanstaarde. 'Ze heeft het niet mis hoor,' zei ze en draaide zich toen ook om. Eleanor rolde met haar ogen. Laat ze maar kletsen, dacht ze. Zij begrepen niets van de relatie dat ze had met de tweeling. Ze was gek op ze, helemaal gek op ze, maar als broers en niets anders. Maar ze kon zich een gelukkig mens beschouwen met zoveel mensen die om haar gaven.

Can you guess what the riddle means? ^^

Reacties (9)

  • GoCrazy

    Duizend stappen van huis...
    Dat kan veel zijn...
    Hogwarts, dan kan het het veboden bos zijn, maar ook het krijsend kot, ook in het meer (bv bij de zeemeerminnen), ook in hagrids huisje, Hogsmeade,...
    Het huis kan ook Huffelpufs kelder zijn, dan kan het heel Hogwarts zijn (en daarbuiten ook wel)
    En het zwerkbalveld, vast ook een plek waar haar moeder vaak kwam....
    Het hoeft ook niet perse met school te zijn, misschien is het wel het het huis waar ze opgroeide, of dat ze later kocht...
    Wow dit is echt zo spannend, het kan zo veel zijn! Je hebt echt een SUPER STORY!!

    3 jaar geleden
  • Mouli

    Ik stem voor de verklaring van howell , als je het letterlijk vertaald heeft het te maken met een plek waar iets is verstopt en een bos , wat met duizend stappen wel zo kan zijn. In a hole you will find: dus het geheim is te vinden in een hol. Misschien iets als een hol van aragog , ore something likes that , of dat de plek waar het dagboek is gevonden eigenlijk veel groter is en een geheime gang vormt naar het bos , naar een plek daar ergens .... als zou het ook iets kunnen zijn met deRoom of Requirement , ik denk er nog overnaxD

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Hidden where many secrets hide,
    De Room of Requirement?
    underneath a forever darkness.
    Oké, dan is mijn vorige niet zo logisc meer. In het midden van een bos?
    Pass where green and orange grows
    Ik denk niet dat dit op Hagrids pompoenveldje slaat.
    A thousand stepts from home
    Duizend stappen zit je al snel aan. Het Verboden Bos? Als je Hogwarts als haar huis ziet..
    where the biggest of them all stands tall.
    Een bos.
    In a hole you will find,
    Ik denk dat dit op een soort gat in de grootste/hoogste boom slaat, net als bij To Kill A Mockingbird. En met als met het diadeem van Ravenklauw.

    +kudo

    4 jaar geleden
  • bizzlesizzler

    The RIDDLE haha, hoe kan Eleanor Terzieners zien?

    4 jaar geleden
  • Tribbiany

    Superleuk geschreven!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen