Foto bij 37 • Gebrek aan concentratie



Eind november begon het weer steeds guurder te worden. De wind stak meer op en de temperatuur daalde. Haardvuren gingen weer aan in het kasteel en de truien, sjaals en mutsen werden uit de hutkoffers gehaald. Het was donderdag en Eleanor had een vrij uur voor het avondmaal. Vanochtend had ze na een heel lange tijd een uil ontvangen van Fred en George. Ze hadden verteld over de laatste nieuwtjes die rondgingen en vroegen haar hoe het ging op school. Eleanor had ze een simpel antwoord gestuurd. Er was de laatste tijd veel gebeurd, maar niets waar de tweeling zich zorgen over hoefden te maken. Bij de brief zat nog een pakketje met kleine chocolaatjes waar een briefje op lag waar opstond 'omdat wij wel weten wat vrouwen willen in de winter'. Eleanor had grinnikend een chocolaatje opgegeten, stiekem wel bang dat het behekst was, maar het bleek veilig te zijn. Ze had geen spijt dat ze de Howler toch niet had gestuurd, dan kon ze de chocolaatjes wel vaarwel zeggen.
Ze zat in de Great Hall, vlak voor het enorme haardvuur dat zachtjes knetterde. Ze had haar haren ingebonden in een slordige knot op de top van haar hoofd. In haar handen hield ze het boek Fantastic beasts and where to find them, maar ze was de laatste tien minuten nog geen zin verder gekomen en was er zeker van dat ze de zin 'De Kneazle werd oorspronkelijk gefokt in Engeland' al meer dan tien keer had gelezen. Dezelfde woorden verschenen telkens voor haar ogen en ze was hoognodig toe aan een pauze. Alsof ze haar gedachten door de kamer had geschreeuwd kwam er een Huiself aanlopen met een dienblad met thee en koekjes.
'Mevrouw Whelan, wenst u een kop thee?' De elf glimlachte en zette het dienblad voor haar op de grond neer.
Eleanor keek de elf verbaasd aan en wierp toen een blik rond de kamer. 'Jullie horen overdag toch niet uit de keuken te komen?' vroeg ze een beetje verontwaardigd.
De elf knikte enthousiast met zijn hoofdje, waardoor zijn grote oren heen en weer flapte rond zijn gezicht. 'U heeft groot gelijk, mevrouw, maar Lorry was gevraagd u een kop thee te brengen.'
Eleanor fronste haar voorhoofd uit verbazing. De Hufflepuff leerlingen waren eigenlijk de enige die wisten van het bestaan van de huiselven op Hogwarts, op Harry, Ron en Hermione na. En verder waren er alleen wat Ravenclaw leerlingen in de Great Hall, maar die waren te druk bezig met hun huiswerk om de Huiself ook maar op te merken. Luna was een van de leerlingen aan te tafel, maar zij zat de Quibbler ondersteboven te lezen, zoals altijd en sloeg geen acht op de kleine elf die bij de haard stond. Eleanor nam dankbaar het kopje thee van de elf aan en snoof de dampen op die uit het kopje kwamen en herkende het kruid: Bacopa moniera. Een kruid dat de concentratie verhoogd. Eleanor hief haar hoofd en keek de elf nieuwsgierig aan. 'Wie stuurde je?'
De elf glimlachte breed. 'Mevrouw Pomona Sprout, Mevrouw.' Toen draaide ze zich om en liep weg.
Eleanor keek om zich heen, gek genoeg was Professor Sprout nergens in zicht. Eleanor trok verbaasd een wenkbrauw op. Hoe kon ze in hemelsnaam weten dat Eleanor zich niet op haar boek kon concentreren? Ze had vele andere soorten thee kunnen zetten: kamille voor ontspanning of lindebloesem voor een goede nachtrust, maar in plaats daarvan wist ze direct dat ze de Bacopa Moniera in de thee moest doen.
'Neem een pauze, meisje, dan kun je je beter concentreren.'
Eleanor keek verbaasd omhoog. Boven haar hing een klein schilderijtje van een man met een grijs baardje. Hij had donkere ogen en een wipneus, waar een rond brilletje op steunde. Zijn glimlach was vriendelijk en warm. Op de achtergrond van het schilderijtje was duidelijk een van de kassen van Hogwarts te zien.
'Excuseer me, wie bent u?' vroeg ze, terwijl ze haar boek dichtsloeg, opzij legde en opstond, zodat ze op ooghoogte was van de man. Hij glimlachte vriendelijk naar haar. 'Ik ben Professor Herbert Beery. Ik was de Herbology leraar voor Pormona Sprout les kwam geven.'
Eleanor wierp een blik op het lijstje van het schilderij en zag onderaan inderdaad zijn naam gegraveerd staan. 'Het is een eer u te ontmoeten, meneer.'
De man glimlachte. 'Pomona heeft gelijk dat ze trots op je is, jongedame. Je bent erg leergierig, naar wat ik heb gemerkt. Ik weet zeker dat ik je al drie verschillende boeken heb zien openslaan dit uur.'
Eleanor grinnikte en staarde beschaamd naar haar voeten. 'Ik kan me niet goed concentreren.'
'Dat had ik gemerkt, daarom heb ik het ook aan Pomona doorgegeven. Blijkbaar leek een kopje kruidenthee niet een groot genoegen hint om aan te geven dat je een pauze moet nemen. Geef je geest wat rust.'
Eleanor knikte instemmend. 'Dankuwel, Professor, dat zal ik zeker doen.'
'Heel goed, veel succes.' De man schonk haar een knipoog, een bemoedigende glimlach en verdween toen uit het schilderij.
Eleanor slaakte een zucht. Soms vergat ze nog wel eens dat elk schilderij hier leefde en dat iedereen dus ook mee kon kijken. Ze ging weer op de grond zitten en blies in het hete kopje. Ze spreidde de boeken die ze had meegenomen van haar kamer uit over de grond. Waar kon ze zich even mee afleiden? Echter waren dit allemaal leerboeken en zat er dus niks tussen waarmee ze haar hoofd even rust kon gunnen. Toen zag ze plotseling nog een boek in haar tas liggen. 'Ohja,' zei ze in zichzelf en haalde het boek uit haar tas. Ze had haar fotoboek meegenomen. Niet dat ze echt van plan was er in te kijken, maar ze wilde alvast wat dingetjes opschrijven voordat ze de nieuwe foto's ging plaatsen. Ze had aan Colin Creevy al gevraagd of hij haar foto's wederom wilde ontwikkelen en ze moest dus alvast even kijken hoe ze deze wilde plaatsen. Ze ging tegen de muur aan zitten en opende het boek. Ze kwam langs een foto van het derde jaar, waar Harry, Ron en zij opstonden in een fleurige en botanisch gedecoreerde torenkamer; op de achtergrond was Jenna te zien, die geïntrigeerd een kant op staarde. Ron en Harry trokken gekke bekken, terwijl Eleanor noodgedwongen haar lach probeerde in te houden. Eleanor wist precies welke les dit was. Divinations; de meest saaie en oninteressante les die er werd gegeven op Hogwarts, op History of magic na dan. Eleanor vroeg zich nog altijd af waarom ze daarvoor had gekozen, maar dat kwam vooral omdat Jenna haar had aangespoord. Eleanor sloeg grinnikend de bladzijde om, wat een oplichterij was die les toch.
De volgende foto was genomen tijdens de DA lessen die Harry gaf in het vijfde jaar. Eleanor had haar staf geheven en voor haar hing in de lucht een leeuw, hij hief zijn hoofd, sperde zijn muil open en brulde luid. Eleanor kon zich de les nog goed herinneren, het was de eerste les dat zij haar Patronus onder de knie kreeg. Ze was overweldigd over de pracht van haar Patronus. De leeuw was groots, statig en magnifiek en de brul die zijn muil ontsnapte was zo overweldigend dat het haar haren over haar schouder blies, alsof een hevige windvlaag uit het niets was opgestoken. De DA lessen was een lichtpuntje in haar leven dat jaar. Dat bleek uit de tweede foto op de bladzijde, een groepsfoto van alle leerlingen die zich hadden aangemeld voor Dumbledore's Army.
Ze sloeg nog een bladzijde om en stuitte op de foto die aan de spiegel hing in de Room of Requirement. Harry had haar deze gegeven, nadat het jaar om was. Hij was er van overtuigd dat zij die wilde hebben, aangezien ze er zo vaak naar om had gekeken. Het was een foto van Cedric, gemaakt tijdens de Triwizard Tournament. De foto was genomen na de tweede opdracht, een paar dagen voordat de derde opdracht zou beginnen; het moment dat ze hem kwijt zou raken. Ze herinnerde zich nog de kus die ze hem had gegeven voordat hij de tribune af rende. 'Tot zo, wanneer ik terug kom met de Cup,' had hij gezegd. Maar het moment dat hij terug keerde, was alles behalve een moment van vreugde. Trompetten toeterden, leerlingen joelden en vlaggen werden gewapperd, maar toen men het gesnik van Harry hoorden, werd het langzaam stil. Eleanor stond als versteend op de tribune, ze kon niet bewegen of ze het nu wilde of niet. Het zweet had haar uitgebroken en haar adem stokte in haar keel. Er klonk een schreeuw die door merg en been ging, maar deze klonk dof in haar oren. Haar hart bonkte zo hard tegen haar borst dat ze bang was dat deze door haar ribben zou breken. Niets kwam haar nog duidelijk bennen, niets anders dan Harry, die over het lichaam van haar dode vriendje gebogen zat.
'Mijn jongen! Mijn jongen!' Het was door het gejammer van Cedric's vader dat Eleanor werd losgetrokken van de tribune en zich een weg baande naar waar Cedric en Harry op de grond lagen. Haar voeten voelde zwaar en het leek zo lang te duren voor ze bij hem was, zo lang, dat ze het idee had dat ze achteruit liep. Het gruwelijke beeld van haar vriend die daar roerloos op de grond lag, zijn gezicht bleek en zijn lippen blauw, maakte dat haar hart alleen maar sneller ging kloppen en haar lichaam alleen maar meer begon te beven. Ze stopte naast zijn lichaam en stortte op de grond neer. Ze sloeg haar armen over zijn koude lichaam en begon te huilen. Haar hart schreeuwde zijn pijn uit, althans zo voelde het. Hoe kon dit hebben gebeuren?
'Hallo.'
Eleanor schrok op uit haar dagdroom en keek op. Luna stond naast haar en glimlachten. 'Oh, foto's, wat leuk,' zei ze met een dromerige stem. Eleanor haalde haar neus op en probeerde het akelige gevoel van zich af te schudden.
'Waarom huil je?' vroeg Luna en knielde naast haar neer. Eleanor glimlachte en schudde haar hoofd. Ze veegde haastig de tranen weg en keek Luna aan. 'Het is niets, echt waar niet.'
Ze zag dat Luna een blik wierp op het fotoboek en sloeg het snel dicht. 'Je denkt veel aan hem, ja toch?'
Eleanor knikte. 'Te veel dan goed voor me is.'
Luna leunde voorover en klopte haar wat ongemakkelijk op haar schouder. Eleanor wist dat ze het goed bedoelde, en keek daarom niet raar op. 'Ik zal niet zeggen "huil maar niet", want niet alle tranen komen voort uit het kwade. Je geliefden herinneren is belangrijk, als je maar denkt aan de positieve dingen.'
Eleanor knikte. Luna had gelijk. Ze had veel meer positieve herinneringen over Cedric waar ze zich op kon concentreren. Sterker nog, misschien moest ze het fotoboek voorlopig maar even dicht laten en zich concentreren op het heden. Hoe moeilijk dat op sommige momenten ook leek.
Eleanor keek Luna bedachtzaam aan. Het meisje was zo pienter. Ravenclaw is waar zijn thuis hoorde, dat was aan alles duidelijk, behalve haar keuze in stijl. Luna was niet bang om zichzelf te uiten op de manier dat zij wilde, Eleanor had daar veel respect voor. Tegenwoordig nam schaamte de mensheid over en dat was te veel te merken. Mensen als Luna brachten het evenwicht weer terug.
'Dankje, Luna. Heb je zin in een kopje thee?' Eleanor glimlachte en bood haar een kopje aan, die Luna hartelijk aan nam en met gekruiste benen op de grond ging zitten, net als Eleanor. 'Heel graag zelfs,' zei ze met een glimlach en nam het kopje aan.
'Weetje Luna,' begon Eleanor toen en keek haar aan. 'Ik ben erg blij dat ik de kans heb gehad jou te mogen ontmoeten.'
Luna glimlachte opgewekt en nam een slokje thee. 'Insgelijks.'

Reacties (6)

  • EvilDaughter

    Luna is zo aardig!
    En ik ben weer bij, jeej!
    Nou wachten op die 100ste abo:(
    Laat hem snel komen:)

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Ow te lief. Luna is een schat!

    4 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Aahw lieve onschuldige Luna!! Ik hou van dit verhaal serieus xxx

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    "Gebrek aan concentratie". Ik probeer ondertussen bio te leren. Gaat niet zo best (;
    +kudo

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Geweldig stukkie meis xx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen