Foto bij 007

There was a reason
she was so romantic
about the moon.
It never asked her
questions or begged
for any answers
nor did she ever
have to prove herself
to it.
It was always just there-
breathing, shining,
and in ways most humans
cannot understand,
listening.
-Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Erna lukte het me niet meer te ontspannen, zelfs nadat iedereen gekalmeerd was, en de meesten Harry's uitval vergeten leken te zijn. Ik zat inmiddels tussen Liam en Sophia op de sofa, in tegenstelling tot hen nog steeds lichtjes aangedaan, mijn knieën opgetrokken en bijtend op mijn lip.
"Rose, wat scheelt er?" vroeg het meisje naast me bezorgd, haar ogen over mijn gezicht laten dwalend. Liam zuchtte en schudde zijn hoofd bezorgd.
"Niall en Louis hadden haar nooit zoveel te drinken mogen geven." klaagde hij, nog een slok van zijn biertje nemend. Zwakjes haalde ik mijn schouders op.
"Het gaat wel." mompelde ik, al was ik duizelig en moe, en bleef ik denken aan wat Harry voor me had gedaan.
Ik dwaalde al snel af van het gesprek tussen Sophia en Stella aan haar andere kant, maar werd niet veel later opgeschrikt door Louis' enthousiaste stem, terwijl hij zich tussen mij en Liam liet vallen, zijn achterste tussen ons in wurmend. Hij sloeg zijn arm rond mijn nek, vrolijk grinnikend en me heen en weer wiegend. Ik maakte een protesterend geluidje en wurmde me uit zijn greep, frisse lucht nodig hebbend voor ik flauwviel. Hij leek het amper te merken en viste een verfomfaaide sigaret uit zijn broekzak, de herkomst met alle waarschijnlijkheid volledig onbekend.
Net toen ik er mijn ogen echter terug van wilde afwenden, opende hij zijn mond en riep: "Hé, Styles! Heb je een vuurtje voor me!" Mijn lippen weken lichtjes uiteen, en onmiddellijk draaide ik mijn hoofd weg, subtiel kijkend naar dezelfde plek als Louis. Even verder stond hij inderdaad, met een diepe frons op zijn gezicht en hetzelfde bruinharige meisje als daarnet naast hem. Maar in tegenstelling tot het begin van de avond, zag hij er allesbehalve geïnteresseerd uit, zijn armen nonchalant gekruist en er nauwelijks om gevend dat ze haar handen over hem heen liet glijden, duidelijk euforisch dat hij het toeliet en wanhopig naar zijn aanraking.
Hij keek op toen hij Louis hoorde roepen, en snel wendde ik mijn blik af, hem niet willen tonend hoe vreselijk ik me voelde.
Ik speelde met mijn vingers, starend naar mijn knieën, terwijl ik hem dichterbij hoorde komen. He meisje dartelde achter hem aan, zijn hand vastnemend en hun vingers verstrengelend. Kort keek ik op naar zijn gezicht, net toen hij zich met een verveelde blik lostrok en haar een gefrustreerde blik toewierp.
"Hier." mompelde hij, in de broekzak van zijn strakke jeans vissend en hem een zwarte aansteker in de schoot gooiend. Gretig nam Louis het aan, terwijl ik subtiel in en uit ademde door mijn mond, negerend dat de kamer leek te draaien, en de muziek een vervormde opeenvolging van klanken werd.
"Lily." hoorde ik. Met een ruk keek ik op, recht in zijn felle groene ogen. Hij fronste diep, zijn ogen over me heen laten glijdend.
"Wat scheelt er met haar?" vroeg hij met zijn diepe hese stem, in Sophia's ogen blikkend.
"Te veel gedronken, vermoed ik." Onverwachts boog Harry naar me toe, zijn handen aan weerszijden van mijn hoofd op de rugleuning van de sofa plaatsend. Hevig schrikkend keek ik hem met grote ogen aan, me wat meer tegen de kussens achter me duwend. Zijn priemende blik zette me in vuur en vlam, en snel keek ik weg.
"Nee, kijk naar me." snauwde hij, mijn kin grijpend en mijn gezicht op het zijne richtend, waarbij de huid die hij aanraakte, tintelde, en mijn buik vreemde salto's maakte. Zijn roze onweerstaanbare lippen zweefden voor me, vol en altijd lichtjes pruilend, en zo verleidelijk dat ik mijn nagels in de huid van mijn opgetrokken knieën moest drukken om een kleine kreun in te houden.
Zijn dikke bruine krullen vielen voor zijn gezicht, maar hij leek er niet om te geven, me enkel aankijkend met die prachtige ogen, zo mysterieus en intimiderend en donker. Hij was onmogelijk mooi; zijn gezicht voor het mijne voelde aan als een droom.
Zijn slanke lange vingers hielden mijn kin stevig vast, met duidelijk meer kracht dan ik ooit zou hebben. Uiteindelijk draaide hij zijn hoofd in Liams richting, waarbij een vlaag van zijn heerlijke parfum mijn neus bereikte. Onwillekeurig snoof ik hem op, een mengeling van sigaretten en zijn mannelijk ruikende shampoo, en die ondefinieerbaar frisse geur, typisch Harry en heerlijker dan wat dan ook.
"Ze is niet dronken. De drugs van die fucking klootzakken zijn naar haar hoofd gestegen." gromde hij, me tot mijn teleurstelling loslatend en terug rechtop gaan staand. Ik keek naar hem op, ziend hoe hij over me heen torende, tot Liam mijn aandacht ving.
"Ze heeft ervan gedronken?" stootte hij uit, Harry met grote ogen aankijkend. Die laatste haalde zijn schouders op, een hand door zijn lange krullen halend.
"Nauwelijks. Ik had niet gedacht dat ze er last van zou ondervinden." verdedigde hij zichzelf, al was het amper dat, en leek hij er niet eens om te geven.
Louis zuchtte naast me, zijn hoofd schuddend.
"Dat komt ervan, Rose. Je bent veel te onervaren." zei hij dronken, zijn woorden onduidelijk. Ik fronste, maar liet mijn hoofd toen in mijn handen vallen, me plots ontzettend emotioneel voelend.
Hoe was ik in godsnaam van een beginnend student met goede voornemens naar een zielig gedrogeerd meisje gegaan?
"Ik wil slapen." zei ik zacht, uitgeput en wanhopig klinkend. Sophia slaakte een diepe zucht.
"In onze kamer is geen plaats. Niall ligt uitgeteld op ons bed, en Hannah is even geleden met een jongen in die van haar verdwenen." zei ze, maar Liam haalde zijn schouders op en knikte naar Harry.
"Ze kan op zijn kamer slapen." opperde hij, al snoof Harry en maakte een spottend geluidje, zijn armen kruisend.
"Zet dat uit je fucking hoofd." reageerde hij fronsend.
Tranen sprongen in mijn ogen, maar gelukkig schoot Liam me te hulp: "Doe niet alsof het je niets kan schelen."
"Waarom zou het me iets kunnen schelen?" antwoordde Harry schamper, zijn ogen kort op mij laten vallend. Ik kon er niet aan doen dat zijn woorden me pijn deden, al had ik niets anders verwacht.
Liam gaf het echter niet op: "Iedereen heeft gezien hoe je die twee daarnet buiten hebt gejaagd."
"Niet voor haar." snauwde Harry, meedogenloos vervolgend: "Hun gedrag stond me niet aan, dat is alles. Doe niet alsof het mijn taak is voor haar te zorgen." Gekwetst opende ik mijn mond, maar sloot hem toen terug, me met grote ogen afvragend hoe het mogelijk was dat iemand zo gemeen kon zijn. Hij keek me aan, diep fronsend en vervolgens een zucht slakend.
Het was een hele tijd stil, maar plots wendde hij zijn gezicht af, duidelijk gefrustreerd.
"Damn it, oké. Kom hier, ik breng je naar mijn kamer." gromde hij, me met vlammende ogen aankijkend. Sophia gaf me een klein duwtje, en met een kwade blik op Harry duwde ik me rechtop.
Het irriteerde me mateloos dat hij zich zo gedroeg.
Ik stond echter nauwelijks recht, toen de kamer hevig begon te draaien, en wankelend viel ik haast om. Snel ving Harry mijn gedesoriënteerde lichaam echter op, zijn sterke arm rond mijn middel slaand en binnensmonds vloekend.
Het was de eerste keer dat ik zo dichtbij hem was, en mijn hart klopte luid in mijn keel, terwijl mijn bloed sneller begon te stromen. Als hij me nu losliet, zou ik zeker in elkaar storten. Ik verwijdde mijn lippen wat en keek kort naar hem op, met mijn handen op zijn brede schouders.
Onrustig flitsten zijn ogen tussen de mijne, zijn hand brandend door de stof van mijn jurk op mijn onderrug. Mijn wangen werden vuurrood, en dapper door de alcohol slaagde ik erin hem achteruit te duwen. Niet-begrijpend keek hij me aan, duidelijk verrast.
"Ik kan zelf wandelen." zei ik zacht, al was het maar de halve waarheid. Maar ik was kwaad dat hij me in die mate verwarde, en ondanks zijn arrogantie een aantrekkingskracht op me bleef uitoefen, dat allemaal terwijl hij duidelijk onaangedaan was door me. Hij bleef me even bestuderen, maar hief zijn handen toen verslagen op en liet me los.
Ik volgde hem duizelig naar zijn kamer, nog steeds geërgerd, maar kon mijn nieuwsgierigheid toch niet bedwingen. Hij opende de deur met zijn sleutel en leidde me binnen, hem achter ons terug sluitend.
Recht voor ons, aan de andere kant van de ruimte, was een groot raam in de verder trieste grijze muur. Links stond zijn tweepersoonsbed tegen de wand, rechts een gesloten houten kleerkast. Het enige wat verder te zien was, was een gitaar in de hoek naast de ruit, en een bokszak in het midden van de ruimte, aan het plafond bevestigd. Eronder lag een paar versleten zwarte bokshandschoenen, en twee afgedragen sportschoenen.
Dat was alles.
Er waren geen foto's, geen posters of persoonlijke voorwerpen. Er was zelfs nauwelijks kleur te zien. Op zijn bed lagen simpele zwarte lakens met bijhorende kussens, maar elke ander vorm van decoratie ontbrak. Hij had niet eens een tapijt op de grond.
Naast zijn houten nachtkastje was nog een deur, waarschijnlijk leidend naar zijn badkamer.
Ik keek rond me, maar ongeduldig keek hij me aan.
Niet goed beseffend wat ik zei, en door de drank eindelijk moedig genoeg, vroeg ik: "Hoelang boks je al?" Hij antwoordde niet, zijn laken openslaand. Ik wandelde naar hem toe, met mijn ogen op de mooie gitaar in de hoek.
Ik keek vragend in zijn mooie ogen en glimlachte lichtjes.
"Speel je?" Ik kreeg opnieuw geen antwoord, zodat ik fronste en hem afwachtend aankeek.
"Ik heb niet de hele avond tijd, Lily." zei hij enkel, zijn armen voor zijn borstkas kruisend. Ik maakte een protesterend geluidje, zijn gebaar imiterend.
"Rose. Waarom noem je me altijd Lily?" antwoordde ik koppig, al hield ik er stiekem van. Ik zou het hem echter nooit toegeven, en het beangstigde me dat hij de eerste persoon was die erin slaagde een andere naam dan 'Rose' te gebruiken, me er in tegenstelling tot anderen niet oneindig mee ergerend.
Hij slaakte een diepe zucht, diep in mijn ogen kijkend. Vreemde kriebels in mijn onderbuik lieten me hard op mijn onderlip bijten, en weigerend als eerste te verliezen, staarde ik terug. Als ik niet had gedronken en half gedrogeerd was, zou ik het jammer genoeg nooit gedurfd hebben.
"Daarom." Hij liet zijn ogen kort over me heen glijden, maar zuchtte toen, tegen zijn zin vervolgend: "Het past bij je." Ik trok mijn wenkbrauwen op.
"Hoe bedoel je?" vroeg ik verward, hem verwachtingsvol aankijkend. Hij schudde echter zijn hoofd en knikte naar het bed.
"Ga slapen." mompelde hij. Ik stapte uit mijn schoenen, onmiddellijk een stuk kleiner dan hem wordend, en keek op in zijn ogen, lichtjes zuchtend toen ik zijn enorme gestalte voor me zag.
"Waarom deed je het?" vroeg ik, mijn jasje uittrekkend. Zijn mooie ogen volgden mijn beweging, intens toekijkend. Heel langzaam gleed zijn bik over me heen, waarna hij onmiddellijk erna fronste en zijn hoofd schudde, duidelijk gefrustreerd.
Ik begreep niet hoe het kwam, maar ik haatte dat iets aan me hem altijd eindeloos leek te ergeren, alsof hij het zicht van mij voor hem niet kon aanvaarden.
"Waarom deed ik wat?" vroeg hij hees en kortaf. Ik zweeg even, me onzeker voelend.
"Me verdedigen bij die jongens." verduidelijkte ik. Zijn ogen schoten naar de mijne, en werden donkerder dan voorheen, terwijl hij leek te verstarren en zijn tanden gespannen op elkaar klemde.
"Ik zei al dat ze me niet aanstonden. Ga liggen, je verdoet mijn fucking tijd." snauwde hij nu, zodat ik geschrokken een stapje achteruit zette en mijn handen onzeker voor mijn buik kruiste. Ik keek kort naar de grond, hard op mijn lip bijtend.
"Oké, het spijt me." zei ik zwakjes, het opgevend. Hij slaakte een diepe zucht, vermoeid over zijn gezicht wrijvend.
Ik kroop ongemakkelijk onder zijn lakens, het gevoel in zijn bed te liggen ongemakkelijk en vreemd. Zijn heerlijke geur was intens aanwezig, en onzeker richtte ik mijn blik op hem.
Hij keek op me neer, zijn grote handen rustend in zijn nek, en fronste diep. Uiteindelijk liet hij ze zakken, kort knikkend.
"Hoe voel je je?" vroeg hij nog, al klonk hij amper geïnteresseerd.
"Wat duizelig." antwoordde ik. Hij reageerde niet en draaide zich om, naar de deur wandelend.
"Blijf uit de kasten en van mijn spullen. Als je misselijk wordt, probeer het alsjeblieft binnen te houden." Hij was al haast bij de deur, toen ik aarzelend rechtop ging zitten.
"Harry?" begon ik, mezelf nu al vervloekend voor de vraag die op mijn lippen brandde.
"Hmm?" humde hij ongeïnteresseerd, terwijl naar de klink grijpend.
"Waarom haat je me?" vroeg ik zachtjes, mijn stem kwetsbaar en onzeker. En al verafschuwde ik het dat ik zo had geklonken, of het hem überhaupt had gevraagd, de woorden waren eruit en ze hadden me al beziggehouden sinds de eerste keer dat hij me had aangekeken met die dreigende ogen.
Hij verstrakte, zijn hand als bevroren op de deurklink. Een hele tijd zei hij niets, en ik zag hem diep in en uit ademen.
Uiteindelijk keek hij me over zijn schouder aan en schudde zijn hoofd, mompelend: "Je stelt te veel vragen, prinses." En met deze woorden verdween hij, de deur achter zich sluitend.

Het lukte me nauwelijks in slaap te vallen tussen zijn lakens, zijn geur prominent, en met de gedachte aan zijn laatste antwoord in mijn achterhoofd. Net toen ik na een hele tijd dan toch lichtjes indommelde, werd de deur geopend. Mijn ogen vlogen open, al durfde ik me niet te verroeren. Harry kwam binnen met een diepe frons, in zijn broekzak reikend. Heel zachtjes beet ik op mijn onderlip, mijn blik subtiel op hem vestigend, en zijn gezichtsuitdrukking in me opnemend.
Het leek alsof hij nooit lachte, en ik kon er niet aan doen dat ik nieuwsgierig was naar de oorzaak van zijn frustraties.
Snel sloot ik mijn ogen toen ik hem in mijn richting zag kijken, trachtend te ontspannen en eruit te zien alsof ik diep in slaap was. Ik hoorde hem naar de andere kant lopen, en het raam openen. Langzaam richtte ik mijn blik terug op hem, zodat ik zag hoe hij afwezig tegen de vensterbank leunde, een sigaret uit zijn haast lege pakje halend. Hij smeet de rest naast zich en viste zijn aansteker uit zijn broekzak, het behendig ontstekend.
Zijn ogen sluitend nam hij een diepe trek, zichtbaar ontspannend. Hij liet een korte stille kreun horen, maar het verleidelijke geluid was voldoende al mijn zenuwuiteinden te laten ontvlammen. Ik ademde wat dieper in en uit, mijn benen dicht klemmend onder het laken, en keek met grote ogen naar de man even verder, ziend hoe hij zijn hoofd draaide en de rook door het open raam naar buiten blies.
"Fuck." zuchtte hij. Ik zoog mijn lippen naar binnen en fronste lichtjes, onbeschrijflijk gefascineerd. Mijn verlangen naar hem was angstaanjagend, en mijn huid tintelde terwijl ik mijn ogen ongegeneerd over zijn prachtige gezicht en grote sterke lichaam liet glijden.
En heel even was ik jaloers op de brunette waarmee hij eerder deze avond had gekust, of het meisje waarmee hij volgens Louis sliep na zijn training. Ik verafschuwde mezelf ervoor, want ik was onervaren en romantisch ingesteld. Waarom verlangde ik naar een jongen als Harry? Ik was niet eens verliefd op hem. Ik zou moeten dromen over een perfecte eerste kus en het verliezen van mijn eerste keer met de liefde van mijn leven, en niet smachten naar een razend knappe en intimiderende man, die ouder en onbeschoft was.
Harry betekende problemen, en ik besefte dat het geen goed idee was me met hem in te laten. Het was intussen al meer dan duidelijk dat hij gevaarlijk was. Ik moest uit zijn buurt blijven en mijn verlangens naar hem onderdrukken, al waren ze sterker dan wat ik ooit had ervaren, en moest hij niet eens moeite doen het me te laten voelen.
Subtiel bleef ik naar hem staren, mijn ogen halfdicht in het geval dat hij een blik op me besloot te werpen. Ik kon niet ophouden te kijken naar hoe zijn roze volle lippen eruitzagen rond zijn sigaret, het puntje vuurrood en zijn prachtige gezicht op de meest mysterieuze manier oplichtend. Ik zag hem bij elke trek genieten van de rook die zijn longen vulde, relaxed inhalerend.
Ik sloot snel mijn ogen eens hij klaar was, niet betrapt willen wordend. Mezelf verplichtend in dezelfde positie te blijven liggen, hoorde ik hem rondlopen door de kamer. Ik vermoedde dat hij zich aan het uitkleden was, een extra reden mijn ogen niet te openen, wilde ik niet opnieuw geconfronteerd worden met zijn goddelijke lichaam.
Wat ik echter niet had verwacht, was het geluid van zijn naderende voetstappen. Ik moest mijn lichaam tot het uiterste drijven niet te bewegen, en probeerde mijn gezicht in de plooi te houden, al was ik in werkelijkheid bloednerveus bij de gedachte dat hij elk moment kon ontdekken dat ik wakker was.
Hopend dat ik niet al te veel bloosde, hoorde ik beweging naast de kant waar ik sliep, alsof hij voor me neerhurkte op de grond. Een tijdje hoorde ik niets, maar toen zuchtte hij kort, me lichtjes opschrikkend.
Zijn warme adem raakte mijn gezicht, een mengeling van sigaretten en iets fris, als munt. Het was verrassend aangenaam, en ik vroeg me af of er iets ter wereld was dat niet aantrekkelijk was aan Harry, zijn rotkarakter buiten beschouwing gelaten.
Eindelijk hoorde ik zijn diepe hese stem: "Ik haat je niet, Lily."
Onmiddellijk erna hoorde ik hem rechtstaan, maar ik bleef roerloos liggend, deels omdat ik besefte dat het niet de bedoeling was geweest dat ik zijn woorden zou horen, en ik niet wilde dat hij zou ontdekken dat ik wakker was; en deels omdat ik te verdoofd was door wat hij net had gezegd.
Ik voelde hoe hij even later naast me onder het laken schoof. Nu met mijn rug naar hem toe, sperde ik mijn ogen wijd open, hard op mijn lip bijtend.
Ik haat je niet, Lily.
Steeds opnieuw hoorde ik het hem zeggen, en te verbijsterd bleef ik een lange tijd wakker, starend naar het raam, weigerend mijn lichaam naar het zijne te draaien. Ik was normaal al nerveus en gespannen in zijn buurt, en met de gedachte dat hij de eerste jongen was waarmee ik samen in één bed lag, werd het enkel erger.
De drugs leken zo goed als uitgewerkt te zijn, zodat ik nu pas besefteik dat ik hier, in zijn bed lag. Naast hem.
Nuchter zou ik nooit hebben toegestemd mee te gaan naar zijn kamer, maar om onverklaarbare redenen had het me vroeger op de avond duidelijk wel een goed plan geleken. En wat kon ik doen, behalve blijven liggen en hopen dat ik op een gegeven moment toch in slaap zou vallen?
Het bed lag alleszins beter dan de sofa waar ik doorgaans op sliep.
Na wat aanvoelde als uren, werd ik dan toch te moe om mijn ogen nog langer open te kunnen houden. Aan Harry's ademhaling te horen was hij immers ook al lang diep in slaap.
Hoe graag zou ik me nu niet omdraaien en zijn gezicht bestuderen, eindelijk vrij van zorgen en waarschijnlijk meer ontspannen en vrediger dan ik ooit had gezien...
Maar ik durfde het niet, en met zijn diepe stem, vertellend dat hij me niet haatte, weergalmend in mijn oren, vielen mijn ogen eindelijk evenzeer dicht.

--
De Haly-momentjes beginnen langzaamaan te komen!:)
De sipnaam is trouwens officieel: Haly!! De stemming was unaniem!xD
Hoe gaat het met jullie? Heeft iedereen ook zoveel werk voor school?
xxx

Reacties (14)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven hoor.

    2 maanden geleden
  • Eelien

    Lieve meid,

    Je schrijft geweldig!
    Ik had je hoofdstukje maar half gelezen, dus heb ik het opnieuw gelezen! Sorry voor de late reactie!

    Hmm, ik heb nu stage, maar dat is ook druk! Hoe is het met jou? (:

    xx

    3 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Damn, dit hoofdstuk was in één woord te zeggen perfect!
    Hij noemde haar prinses...
    Ik vind Rose echt schattig, vooral toen ze haar best deed om niet te laten merken dat ze wakker was. Volgens mij had Harry echt wel door dat ze niet sliep... of Rose kan heel goed acteren! (Want mij zou dit namelijk niet lukken. Ik zou allang flippen als Harry zegt dat hij mij niet haat...)
    En hij haat haar niet! Oh, dit komt helemaal goed! Binnen 5 hoofdstukken zijn ze al samen, ik zie het helemaal voor mexD
    Je schrijft zo heerlijk, en telkens ik je hoofdstuk lees, kan ik me zo ontspannen... Ik hou echt van dit verhaal!(H)

    En school is druk, maar ik red het wel. Binnen een week herfstvakantie, dus het komt helemaal goed!
    En met mij gaat alles goed. Met jou ook?
    Xxx
    Snel verder!

    3 jaar geleden
  • AllDayDreams

    Haly! Haly! Haly!
    Het is ongelooflijk hoe ik die twee nu al samen wil zien, ik bedoel het verhaal bestaat nog maar uit 7 hoofdstukken.
    Ik kan trouwens niet wachten tot het volgende!!!

    En ja, school is veel werk.
    Ik heb deze week tentamenweek en hoewel dat al veel werk is, heeft mijn baas ook nog eens besloten dat ik deze week 5 dagen mag werken. Ik heb er nu al 3 op zitten en morgen ben ik vrij, maar drukker kan ik het echt niet meer hebben...

    Snel verder xx

    3 jaar geleden
  • Parawhore

    Iluna, ik kan dit niet aan.
    Dit verhaal lijkt nog perfecter dan Bitter Butterfly, als dat zelfs nog maar mogelijk is.
    Ik kijk altijd zo ontzettend uit naar een nieuw hoofdstukje van jou in mijn inbox,
    want deze schrijfsels kunnen mijn dag steeds opnieuw weer goed maken, hoe rot hij ook was.
    Je bent echt zo'n geweldige schrijfster, ik kan het maar niet genoeg herhalen!
    Ik kan echt niet wachten tot de volgende stukjes!!

    Heel veel liefde(H)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen