Foto bij 50 • Apparation lessons

Ik wilde dit er toch wel in doen stiekem, dus tada!!




Het was zaterdag ochtend, de ochtend van de eerste verschijnselles. Eleanor was zo zenuwachtig dat ze de halve nacht wakker had gelegen. Ze was daarom maar wat opgelucht toen ze eindelijk de Grote hal betradt en zag dat ze niet de enige was die nagelbijtend stond te wachten tot er iets zou gebeuren. De tafels die er eerder altijd stonden, waren verdwenen en de lucht bovenaan het plafon zag grauw door het weer buiten. In de verte zag ze Harry en Hermione staan en ze trok Jenna met zich mee naar hen toe.
'Zenuwachtig?'' vroeg Jenna lachend toen ze Hermoines gezicht zag.
Hermoine knikte een beetje beschaamd. 'Ik ben bang dat ik niet zal slagen.'
'Jij en niet slagen?' sputterde Eleanor haar tegen, 'als dat ooit gebeurd eet ik mijn Keepers handschoenen op.' Eleanor keek op en zag een paar leraren naar de voorkant van de kamer lopen; Snape, McGonagall, Sprout en Flitwick, de afdelingshoofden. Naast hen stond nog een andere tovenaar. Een abnormaal klein mannetje met te lichte wenkbrauwen, zo licht dat het net leek alsof hij er geen had. Zijn haar was net zo wit en enorm pluizig, bijna net zo pluizig als Arnolds vacht, Ginnys Pygmy Puff.
'Goedemorgen,' sprak de man en de leerlingen draaiden zich naar hem om. 'Mijn naam is Wilkie Twycross en ik ben jullie Verschijnselleraar de komende twaalf weken. Ik weet zeker dat als jullie je er goed voor inzitten, iedereen hier straks zal slagen. Als iedereen een plaatsje neemt, zodat elk van jullie één meter voor zich heeft, dan kunnen we beginnen.'
Dat was een slecht idee om dit aan de verschillende afdelingen te vragen. Direct klonk er een luid rumoer van de leerlingen die met geduw en gedrang elkaar probeerden weg te jagen uit hun ruimte, waardoor de afdelingshoofden moesten inspringen, dat echter voor nog meer lawaai zorgden.
'Owen! Whelan! Deze kant op!'
Eleanor draaide zich om en zag Professor Sprout hen wenken. Eleanor en Jenna wrongen zich door de massa van leerlingen heen en gingen achter de andere Hufflepuff leerlingen staan, die allemaal netjes in een rij stonden met ieder een meter ruimte voor zich. Tot Eleanors grote verbazing stond Harry vlak naast haar en ze trok verbaasd een wenkbrauw op. Stond hij eerder niet bij Hermione?
'Eleanor! Een stap opzij nog graag,' riep Professor Sprout en Eleanor gehoorzaamde. Ze stond nu schuin tegenover Jenna en Justin, tussen Ernie en Susan in. Eleanor vroeg zich sterk af hoe dit zou gaan uitpakken. Al haar zenuwen waren verdwenen en ze stond te popelen om te beginnen.
Harry's stem klonk opeens vrij hard door de ruimte heen en Eleanor keek verbaasd om. Hij had een grijns op zijn gezicht en het was duidelijk dat zijn geroep bedoeld was. Achter hem stonden Crabbe en Goyle tezamen met Malfoy, die zich met een ruk omdraaide en zijn staf trok. Het was haar al duidelijk dat Harry Malfoy had uitgedaagd. Ze herinnerde zich wat er in de trein gebeurd was en ze was niet van plan om Malfoy weer ongestraft weg te laten komen. Ze schoot van haar plek af en ging vastberaden naast Harry staan. 'Weg die stok!' siste ze naar Draco. 'Je brengt iedereen nog in gevaar.'
Een paar andere leerlingen keken geschrokken om en begonnen zachtjes te mompelen.
Harry legde een hand op haar schouder, bij wijze van kalmeren. 'Ik heb het wel in de hand. Ga terug naar je plaats, anders krijg je nog aan de stok met je eigen afdelingshoofd.'
Ze twijfelde en wierp nog een blik op Malfoy, maar hij had zijn stok weer opgeborgen. Hij snoof een keer geërgerd en liep van hen weg. Had hij daadwerkelijk naar haar geluisterd?
Eleanor draaide zich met een ruk om naar Harry. 'Wat deed je?' vroeg ze streng aan Harry en hij haalde zijn schouders op. 'Domme actie, sorry.'
Ze keek nog een keer argwanend om en liep toen terug naar haar plek, waar ze direct werd aangesproken door Jenna. 'Ben je gek geworden!' riep ze haar boos toe toen Eleanor weer op haar plek stond. 'Malfoy had je gegrepen!'
'Ik moet haar gelijk geven deze keer, Ella, zelfs ik was daar niet tussen gesprongen,' stond Ernie haar bij en keek Eleanor verontschuldigend aan. Justin en Susan keken haar twijfelend aan, niet wetend of ze ook een opmerking moesten maken.
Eleanor slaakte een zucht. 'Ik dacht er niet bij na, oké. Sinds het begin van het jaar ben ik gewoon bang dat hij op een gegeven moment echt nog iemand serieus verwond.'
'Ja,' mopperde Justin, 'jou als je niet uitkijkt.'
Eleanke zuchtte. Ook al wist ze dat Draco daar zeker toe in staat was. Hij had haar nooit verwond en ze geloofde niet dat Draco dat zo snel zou doen. Namen noemen en uitschelden, oké, maar verwonden, dat zeker niet.. Hoopte ze.
'Stilte!' blafte Professor McGonagall en Eleanor draaide zich met een ruk om. Ze schrok er haast van, alsof ze was vergeten hoe streng Professor McGonagall eigenlijk kon zijn.
De man van de ministry klapte in zijn handen, en voor iedere leerling verscheen een houten hoepel op de grond. 'Het belangrijkste om te onthouden bij Apparition zijn de drie B's,' zei Twycross, 'Bestemming, Besluitvaardigheid, Bedachtzaamheid!' Hij viel even stil en keek de zaal rond. 'Stap 1: concentreer je op je bestemming. In dit geval in jullie hoepel. Stap 2: creëer de besluitvaardigheid om de gevisualiseerde ruimte ook echt in beslag te nemen en stap drie, en doe dit pas als ik het zeg: draai in het rond, tast een pad af door het niets en doe dat met bedachtzaamheid!'
Eleanor staarde naar de hoepel voor haar. Haar ogen wisten niet waar ze moesten kijken, links in de hoepel, rechts in de hoepel of midden in de hoepel? Opeens leek de ruimte waarop ze zich moest concentreren veel groter dan gedacht. In ieder geval leek ze zich lastig te kunnen concentreren. Ze keek even op naar Justin en Ernie, die elkaar blijkbaar ook al hadden bespiedt en een lach van wanhoop probeerden te onderdrukken. Diezelfde blik schonken ze elkaar altijd voor een toets waar ze niet voor hadden geleerd, vaak gevolgd door een slappe lach.
'Heren daar!' bulderde Professor Sprout door de ruimte heen en de twee hielden direct hun mond, terwijl hun wangen rood aanliepen en ze beide beschaamd met hun voeten begonnen te schuifelen. Eleanor kon er wel om lachen, al deed ze dit maar niet, omdat ze ook niet graag van Professor Sprout op haar kop kreeg.
'Op mijn teken doen jullie een eerste poging. Eén... Twee...'
Eleanor fixeerde haar ogen snel op de hoepel en bleef in haar hoofd herhalen wat ze wilde bereiken; terecht komen in de hoepel. Toen Twycross 'drie' door de zaal riep, draaide Eleanor rond en verloor haar evenwicht erbij. Ze kon nog net Susan's arm vastpakken en zichzelf overeind houden. Eleanor was niet de enige, de hele zaal stond vol wankelende leerlingen en nog niemand was het gelukt om ook maar een teen te laten verdwijnen. Ernie, die naast Eleanor stond, maakte een pirouette-achtige balletsprong en belande in de hoepel, wat er voor zorgde dat Dean Thomas hard begon te lachen.
'Kom dicht, Dean!' riep hij door de zaal en dit maakte dat hij enkel harder ging lachen.
'Het geeft niks, ik had er niet op gerekend dat het iemand wel zou lukken de eerste keer. Probeer het nog maar een keer.'
Zo ging het de hele les door. Leerlingen die draaiden, omvielen en gekke sprongetjes maakten. Het was moeilijker dan het op het eerste gezicht leek. Het was pas bij de vierde poging dat Eleanor door had dat er ook een gevaar aan zat. Er klonk een gegil naast haar en ze keek geschrokken om naar Susan, die in de hoepel stond, zonder haar linker been. Professor Sprout snelde naar het paniekerige meisje toe en zorgde in een mum van tijd dat haar been weer aan haar lichaam vast zat. Susan was het daarna echter zat en wilde even niks meer doen.
Eleanor slikte, dat zou ze toch liever niet meemaken. Ze twijfelde nu al te meer, wat er voor zorgde dat ook zij een ledemaat verloor bij het verschijnselen. Ze keek geschokt toe hoe haar rechterarm op de grond lag, een meter van haar vandaan en slaakte een gil. Ze kon het voelen, de pijn in haar arm, omdat deze was gescheiden van haar lichaam. Het trok ontzettend en ze kermde van de pijn. In een mum van tijd stond Professor Sprout naast haar en stelde haar gerust. Ze wenkte iemand de arm aan te geven, maar niemand leek het te durven aan te raken. Niet totdat Harry naar voren stapte en haar arm twijfelend van de grond raapte. Al probeerde hij zichzelf enorm onder controle te houden, het was duidelijk dat hij zichzelf verachtte dat hij vrijwillig de arm van de grond raapte. Hij gaf de arm aan Professor Sprout en rilde zichtbaar. Er kon een lachje af bij Eleanor en keek hem dankbaar aan. Professor Sprout hield de arm tegen haar schouder aan, tikte er met haar staf op en er verscheen een paarse rookwolk. Toen de rook was verdwenen, zat haar arm weer aan haar schouder vast.
'Dank u wel,' zei ze opgelucht en bewoog haar hand een beetje.
Professor Sprout schonk haar een knipoog en hielp haar overeind. 'Oké, niks te zien hier, ga maar weer verder.'
Eleanor schraapte haar keel en ging weer voor haar hoepel staan. Ze wisselde een blik met Susan.
'Wat een rotgevoel, hé,' zei ze en Eleanor knikte instemmend. Toen Twycross besloot dat dit wel genoeg was voor de eerste keer, was iedereen uitgeput. Behalve Eleanor en Susan hadden nog een aantal andere leerlingen hun ledematen verloren en dat was duidelijk aan hun gezichten te merken; ze zagen zo wit als krijt.
Eleanor en de andere leerlingen van Hufflepuff liepen linea-recta door naar de kelder waar ieder van hen plaats nam op de banken en daar een minuut in stilte bleven zitten totdat Justin als eerste zijn mond open trok. 'Nou, dat was interessant.'
De groep begon te lachen en vervolgens begon er een heel gesprek over de achtergebleven ledematen en hoe dit volgens Justin erg leek op en zombie-apocalyps. Het was een tijdje geleden dat ze zo allemaal bij elkaar hadden gezeten en het leek ieder van hen wel goed te doen.
'Ik zag Ron met Lavender de zaal binnen komen. Was het iemand anders ook opgevallen dat hij niet al te vrolijk keek?' vroeg Jenna opeens.
'Niet vrolijk keek? Kom op Jenna, de zelfmedelijden en ergernis droop bijna van zijn gezicht af,' grinnikte Justin toen en keek even om naar Eleanor. 'Ella, jij kent hem het beste, wat is zijn "deal"?'
De anderen draaiden zich nu ook naar haar om. Eerlijke gezegd wist ze daar geen goed antwoord op. Lavender was duidelijk gek op hem, maar ze vroeg zich sterk af of het voor Ron niet gewoon de aandacht was waar hij van hield. Ze haalde haar schouders op. 'Geen idee. Ik heb het ook niet zo op Lavender eerlijk gezegd, maar als Ron er niet blij mee is, dan moet hij er echt niet mee door gaan.'
'Als hij haar nou gewoon dumpt en de moed zoekt om op Hermione af te stappen.' Iedereen draaide zich met een ruk om naar Susan. Niemand had verwacht dat uit haar mond te horen komen. 'Wat? Het is toch zo,' zei ze toen.
'Je wist het?' vroeg Eleanor verbaasd aan haar. Eleanor was al op de hoogte dat er echt wat tussen die twee speelde, maar had niet door dat anderen dat misschien ook wel zagen. Zeker niet iemand die eigenlijk weinig met Ron om ging.
'Natuurlijk wist ik het. Het is erg duidelijk te zien, buiten het feit dat die twee zich al gedragen als een getrouwd stel met al hun geruzie.'
Eleanor grinnikte. Ze leken daar inderdaad wel een beetje op. Het was apart, ze had nooit veel met Susan gepraat en nooit echt het idee gehad dat zij zo op de hoogte was van dingen. Susan was duidelijk een observerend type, ze zei weinig, maar ze wist van iedereen eigenlijk wel en beetje. Kleine dingetjes die andere niet opvielen.
'Dit blijft wel tussen ons, hé jongens?' Eleanor keek de groep door en iedereen knikte. Eleanor glimlachte. Ze was erg dankbaar voor de vrienden die ze had gekregen. Nog meer dankbaar was ze dat het allemaal echte Hufflepuff leerlingen waren, trouw aan elkaar en eerlijk. Men zou niets doorvertellen, als er geheimhouding is gezworen. Daar was hier geen Unbreakable Vow voor nodig.
'Eleanor,'
Eleanor keek nieuwsgierig om naar Jenna, ze keek haar wat bezorgd aan. 'We wilde je nog wat vertellen, over aankomende maandag.' Ze keek een beetje schichtig om naar de anderen en ook zij leken ineens zenuwachtig. Eleanor, die geen idee had waar dit over ging, keek ze een voor een aan en lachte wat ongemakkelijk. 'Wat is er nou?'
'De lessen over non-verbale spreuken zijn afgelopen. Wij lopen een les voor op de Gryffindors en Slytherins,' legde Justin toen uit.
Eleanor keek verheugd op. 'Mooi, want ik was die lessen echt al zat. Ik ben benieuwd wat we hierna gaan krijgen.' Het was na die zin dat iedereen nog ongemakkelijker leek te worden. Eleanor begon ongeduldig te worden van het heen en weer geschuifel van haar vrienden en keek Jenna streng aan. 'Oké, er zit jullie duidelijk iets dwars. Zeg op.' Er viel nog een stilte en uiteindelijk slaakte Ernie een diepe zucht, leunde voorover, waardoor zijn ellebogen op zijn knieën steunden en keek Eleanor ernstig aan. 'We zijn begonnen met het verzetten tegen de Imperius Curse, en dan heb ik het over praktijkoefeningen.'

Reacties (9)

  • GoCrazy

    OMG!! OMG!!! Malfoy gaat in haar hoofd kijken:O:|

    3 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Omg verzetten tegen die vloek is zoo moeilijk. En dan nog praktijk lessen omg

    4 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Echt super chill hoofdstuk kk dacht aahw eindelijk heeft ze even rust! Dorp je dit hahah wauw I love you xxx

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Imperiusvloek? Hadden ze dat niet ook gedaan in het vierde jaar?
    Oh well, een beetje oefening kan nooit kwaad (;
    +kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen