Foto bij This can't be true

Tijdens de vergadering hadden we het over ene John Harrison.
Marcus begon weer te praten.
"Als je bedreigd wordt door hem en je voelt je niet veilig, heb je recht om die klootzak af te maken." legde hij uit.
"Lekker grof." mompelde ik, maar ik bleef luisteren.
"Chris, alles goed?" vroeg Marcus opeens.
Pike schraapte zijn keel.
"Het gaat prima. Alleen Kirk moet nog wennen aan zijn nieuwe functie." zei hij en Marcus knikte.
"Zeg maar wat je op je lever hebt, Kirk." zei hij.
"Waarom het archief? Als dit vaker gebeurt is, dan is dit nog net het begin." zei Kirk.
"Begin van wat?" vroeg Marcus en iedereen keek Kirk aan.
Ging hij het nog vertellen of niet.
"Meestal als zoiets gaat gebeuren gaan alle mensen met een hoge rang vergaderen in deze kamer." zei hij.
Er kwam plotseling een rood licht bij het raam.
Kirk keek ernaar en draaide zich angstig om.
"Ren nu weg!!" schreeuwde hij en er werd opeens geschoten.
Ik dook onder een tafel en zie hoe alle ramen aan gort gingen en alle spulletjes.
Het frustreerde me. Kirk rende de kamer uit. "JAMES!" tierde ik, maar hij was al weg.
Dit maakte me echt bang. Opeens werd Pike geraakt door een schot.
"PAP!" tierde ik uit het niets en ik rende op hem af, maar ik werd in mijn zij geraakt.
Maar ik gaf niet op. "Ga naar Kirk." zei Spock.
Ik rende met tranen in mijn ogen de gang op en stormde op Kirk af.
Het alarm galmde door mijn oren.
Kirk had dus net een schip neergehaald.
Ik keek ernaar en zag John Harrison verdwijnen.
Ow, nee. Ik moest Kirk waarschuwen over Pike.
"Het is Pike. Hij is geraakt." zei ik angstig en Kirk rende met me mee naar Spock en Pike.
Pike lag levenloos op een klein bankje en Spock had net een geestenversmelting gedaan.
Daarover had ik gelezen in een boek. Kirk knielde bij hun neer en ik deed mijn ogen dicht.
Dit kon niet waar zijn. Ik gaf toch nog om Pike.
Toen ik Kirk hoorde huilen, deed ik mijn ogen weer open.
Ik liep op hem af en sloeg mijn armen om hem heen.
Hij knuffelde me terug en ik voelde mijn schouder nat worden.
De tranen stroomden ook over mijn gezicht.
Dit was echt een hell.
Waarom kon ik niet terug naar Zweinstein?
Maarja, ik moest het ermee doen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen