Foto bij ¤035¤

Wauw, in mijn drukte voor school was ik totaal vergeten dat ik nog een stukje klaar had liggen voor dit verhaal! O.o

Hier zijn trouwens de stukken die ze speelt op de piano:
Chopin - Waltz in A minor - CLICK
Mozart - Ah! Vous dirais-je maman - CLICK
Liszt - La Campanella - CLICK

De prachtige klanken van één van mijn favoriete walsen echoden door de ruimte heen en voor mijn gevoel veranderde die betoverende klanken de vloer in een balzaal.
Vanuit mijn ooghoeken zag ik verrukt mensen op en omkijken en sommigen namen de vrijheid om te dansen op mijn muziek.
Maar daar besteedde ik geen aandacht aan. Ik wilde spelen. Spelen om de gedachten naar achteren te drijven die me op dit moment bezig hielden.
Het was een relatief korte wals, maar iets van drie minuten en ik nam met een klein glimlachje het applaus in ontvangt dat ik kreeg naderhand.
Een getrouwd paar in dure kleding kwam langs met een huilend kind tussen hen in.
"Elliot, hou op met huilen. Het is allang bedtijd voor je geweest."
"Maar ik wil een slaapliedje!" Het kindje liet zich niet bedaren door diens ouders. "Ik niet zonder slapen."
Iets aan het jongetje ontroerde me en voor ik het wist begon ik de eerste noten van het alom bekende liedje 'Twinkle Twinkle Little Star' te spelen. Maar dan de originele versie van Mozart 'Ah vous dirai-je, Maman'
Het jongetje stopte direct met lopen en stribbelde nu echt tegen bij zijn ouders. "Slaapliedje?"
De vrouw keek even geïrriteerd, maar leek toen ook de noten toch zich door te laten dringen.
Onze ogen ontmoeten even en ze keek me geïntrigeerd maar berispend aan. Alsof ze tegelijk 'bedankt' als zowel 'bemoei je met je eigen zaken' probeerde te zeggen in enkel die blik.
De ouders lieten het jongetje bewonderend naar mijn spel luisteren tot ik klaar was met mijn derde variatie. "Nu is het wel genoeg, dat is al meer slaapliedje dan normaal."
Het jongetje knikte nu instemmend en zwaaide snel nog even naar me voor hij nu gewillig naast zijn ouders mee richting de liften liep.
Ik kon het niet laten om te glimlachen. Wat muziek allemaal wel niet kon doen voor een mens.
Mijn vingers streken over de toetsen heen, niet goed wetend wat nu te spelen. Zoveel stukken schoten door mijn hoofd heen, maar eentje bleef steken. Het frustrerende eraan was dat het einde me nooit echt goed bij was gebleven vanwege het irritant snelle einde.
'La Campanella' van Franz Liszt. Het is sowieso een moeilijk nummer om te spelen, maar dat had me er nooit van weerhouden. Het is nou eenmaal één van mijn favoriete stukken.
Alsjeblieft, laat de bladmuziek ervan hiertussen liggen.
Mozart.... Mozart... Beethoven... Chopin...Grieg... tsjaikovski...Saint-Seans... LISZT!
Verwoed bladerden mijn vingers door het dikke papier heen op zoek naar het stuk.
Alsjeblieft.
Halverwege het boekje had ik de hoop bijna opgegeven, maar daar zag ik het. De sierlijke letters boven het laatste partituur.
Ik zette het boek op de standaard bovenop de piano neer en bladerde door tot het stuk waar ik altijd vast liep. Ik begon te spelen en sloot mijn ogen.
Ik stelde me voor dat ik thuis achter de piano zat. Mijn ouders die in de woonkamer mee zouden luisteren met een kop thee in handen en de krant op schoot.
De heerlijke geur van de versgebakken koekjes van mijn moeder walmden door mijn neusgaten heen alsof ik er bovenop zat.
Ik kon me verliezen in deze troost. Dit gevoel was het gevoel dat ik even nodig had.
Maar mijn ogen werden open gedwongen door de aanloop naar het moeilijke stuk.
Ik trok even een grimas toen de eerste drie noten door elkaar gingen en verwoed zat ik al te kijken hoe ik makkelijk de bladzijde om kon slaan zonder mijn spel al te erg te onderbreken.
Net toen het dilemma bijna tot diens hoogtepunt kwam reikte een andere hand van achteren me die de bladzijde voor me omsloeg.
Het verwarde me zo dat mijn spel in diens geheel stopte en me in een ruk om deed draaien om recht in het bewonderende glimlachende gezicht te kijken van Jonathan.
De man waarvan ik in eerste instantie even afstand wilde hebben.
Was hij nu al klaar met het kamermeisje? Of was er helemaal niets gebeurd? Ik wilde er eigenlijk niet eens aan denken.
Hij wees terug naar de piano ter aanmoediging dat ik verder moest spelen. Maar ik was te afgeleid om verder te gaan. Dus stond ik op en liep langs hem heen richting de bar.
"Celia!" Ik had wel kunnen raden dat hij achter me aan kwam.
Hij nam pal naast me plaats en legde zijn hand achter op de rugleuning van mijn kruk. "Is er iets aan de hand?"
Wauw, hij kon tenminste aanvoelen dat ik met iets zit. Al had ik geen idee of ik hem makkelijk uit kon leggen welke gedachten er door mijn hoofd heen gingen. Hij en ik. Het kamermeisje...
Ik schudde mijn hoofd, maar deed toen toch mijn mond open. "Ik...Ik wilde naar je toe komen om te praten, maar..." Ik wende mijn hoofd af. De woorden wilden toch niet over mijn lippen heen komen.
Hij leek het echter te begrijpen. "Er is niets gebeurd tussen mij en het kamermeisje, al had zij dat wel gewild."
Was dat het geroep geweest? En had hij toen de deur weer in haar gezicht dichtgeslagen?
"Maar... Het leek alsof... Alsof ze zoiets vaker heeft gedaan."
Jonathan schudde zijn hoofd al voordat mijn zin afgelopen was. "Ze had de geruchten gehoord en dacht dat ze een kans maakte." Hij snoof even. "Ik snap niet hoe die geruchten ooit de wereld in zijn gekomen."
Ik weet niet of ik hem kan geloven en dat scheen hij ook te merken, want hij strekte zijn hand naar me uit. "Ik kan het bewijzen, er zijn genoeg camerabeelden die mijn verhaal kunnen dekken."
Met een lichte aarzeling legde ik mijn hand in de zijne en zonder enige moeite scheen hij me overeind te trekken terwijl we samen naar de receptie liepen, waarachter Remco zo onopvallend probeerde te doen alsof hij al niet de gehele tijd naar ons had zitten kijken.
"Remco, zouden we de camera beelden terug mogen kijken van half tien, gang 8B."
De jongen achter de receptie knipperde eventjes verdwaasd met diens ogen, het was dan ook iets wat hij waarschijnlijk niet elke dag te horen krijgt en het bracht hem duidelijk aan het twijfelen.
Dus probeerde ik maar eens even iets, mijn charmes die ik maar eens moest upgraden zouden toch wel effect op hem hebben?
"Alsjeblieft Remco, het is belangrijk voor ons." Ik vernam dat mijn stem vanuit zichzelf bijna smekend maar lieflijk klonk en de jonge knikte vrijwel direct. "Volg mij maar."

Reacties (2)

  • Jarnsida

    Ik geloof hem wel

    4 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen