Foto bij 004.

Excuses voor eventuele spelfouten. Mijn pink had een kleine ontmoeting met de rand van de tafel en de leuning van de bureaustoel. Ze waren even onafscheidelijk.

Warrig opende ik mijn ogen. Mijn hoofd draaide nog steeds rondjes. Zuchtend tastte ik mijn nachtkastje af naar mijn telefoon, die ik uiteindelijk heel ergens anders onder de dekens vond. Het duurde even voordat mijn ogen zich hadden aangepast aan het felle licht.
13:37 staat er op mijn scherm, inclusief nog een aantal berichten van de meiden die blijkbaar al een aantal uur wakker waren.
Hoe doen ze dat toch? Zij hadden nota bene nog veel meer op dan ik. Een diepe zucht verliet mijn mond.
Ik gooide de dekens van me af en ging op de rand van het bed zitten. Wankelend stond ik op en slofte richting de badkamer, waar ik vervolgens een lange, brakke douche nam.
Toen ik de badkamer uit kwam bleef ik even bij de trap staan, om te luisteren naar de stemmen van beneden.
Een afspraak van pap misschien? Ik wist dat hij op zaterdag ook werkte, maar dan vanuit huis.
Ik sjokte naar mijn kamer en trok de eerste de beste outfit uit de kast die ik kon vinden. Bij een brakke zondag horen brakke kleren, ik gunde me daarom ook niets beters dan een grijze trainingsbroek met een zwart shirt. Toen ik mezelf uitgebreid voor de spiegel keurde en constateerde dat ik maar met mijn zielige zelf moest leren leven, hoorde ik voetstappen op de trap. Aan het geluid te horen was het mijn vader, waarschijnlijk op weg naar zijn kantoor.
Niet lang daarna werd er op mijn deur geklopt. Zachtjes ging de deur open en stak pap zijn hoofd door de deur heen.
'Goedemiddag, je hebt ook eindelijk het levenslicht weer terug kunnen vinden merk ik,' hij glimlacht even en trekt de deur verder open om vervolgens mijn kamer binnen te lopen.
'Hey pap. What's up?'
Pap ging op bed zitten. Ik kreeg gelijk een naar voorgevoel, hij kwam niet zomaar onaangekondigd mijn kamer binnen.. Hij kwam eigenlijk nooit mijn kamer binnen!
'Ik ben vanaf volgende week weer een tijdje van huis,’ begon hij.
'Wat? Waarom?' Ik keek hem verbaasd aan. ‘Het ging toch zo goed met je bedrijf?’
Pap zuchtte. 'Helaas, toch niet. De cijfers blijven al een tijdje hangen. Als we zo doorgaan kunnen we uiteindelijk het huis niet meer betalen, daarom ga ik voor een half jaar weer bij de bank werken,'
Ik herinnerde me gelijk weer de momenten wanneer mijn vader van huis was. Hij werkte vaak honderden kilometers verderop, het was maar net waar ze hem nodig hadden. De ene keer was hij voor een aantal weken weg, de andere keer voor een jaar of langer. Dan zag ik hem alleen in de weekenden. Doordeweeks was ik dan continue alleen met mijn moeder en, voordat ze het huis uit ging, met mijn zus wat elke dag wel voor ruzie zorgde. Het waren altijd de kleine dingen waar mijn moeder boos om werd en ook mijn zus was vroeger altijd degene die me pestte. Als zij iets sloopte in huis, of als zij vervelend deed en me irriteerde waardoor ik boos werd, verdraaide ze het verhaal altijd zo tegen mijn moeder waardoor ik altijd straf kreeg. Dat gaf mijn zus dan weer een kick om een volgende keer weer het randje op te zoeken.
De ruzies duurden en duurden, totdat mijn vader thuis kwam op vrijdagavond en hij dan tijdens het eten vroeg hoe onze week was geweest. Dan luchtten we ons hart, wat natuurlijk weer op een ruzie of discussie uitliep. Mijn vader zorgde er dan wel voor dat we wat kalmeerden, maar wanneer hij na het weekend weer vertrok, begon het allemaal weer opnieuw. Mijn moeder schoof het af op de puberteit, maar ik vond dat ik niet de enige was die er schuld aan had. Uiteindelijk was mijn conclusie dat ik gewoonweg niet met mijn familie onder èèn dak kon leven.
Toen mijn vader op een gegeven moment vertelde dat hij een eigen bedrijf zou opstarten in de stad, maakte ik nog net niet letterlijk een sprong van vreugde. Dat zou betekenen dat hij iedere avond thuis was en dat zou ervoor zorgen dat de ruzies en discussies met mijn moeder hopelijk zouden stoppen. Mijn zus was toen ondertussen al het huis uit, woonde samen met haar man en was zwanger van haar eerste kind. Niet lang daarna stopte mijn vader inderdaad met het werk bij de bank en huurde een kantoorpand in het centrum van Amsterdam, waar hij zijn bedrijf is begonnen en de afgelopen 2 jaar veel tijd in heeft gestoken.
‘De stemmen die ik hoorde in de woonkamer, wie waren dat?’ vroeg ik.
‘Dat waren mensen van de bank waar ik voor ga werken. Ze kwamen langs om wat dingen te bespreken, ik ga namelijk naar Limburg dus we hebben wat zaken besproken die ik daar zal oppakken,’ zei pap.
Limburg.. Dat ligt nou niet bepaald om de hoek. Minstens een uur rijden, als het al niet meer is.
‘Wanneer vertrek je?’ vroeg ik zacht.
‘Maandag,’ Dat had ik niet verwacht, zo snel al! Ik had dus nog minder dan 24 uur samen met mijn vader..
Na een kort gesprek liep mijn vader weg naar zijn kantoor om te gaan werken. Ik voelde me gelijk niet lekker meer. Sinds mijn vader zijn eigen bedrijf was begonnen kon ik echt genieten van de vele momenten dat hij thuis was. Niet alleen omdat ik zo erg botste met mijn moeder, maar ook omdat ik in al die jaren dat hij weg was een vaderfiguur miste in mijn leven. Mijn moeder heeft me vrijwel in haar eentje opgevoed. Wanneer mijn vader in de weekenden thuis was, vluchtte hij altijd naar boven om te werken. Mijn moeder zorgde daarom voor het eten, het huishouden, de tuin, de boodschappen.. Noem maar op. Ze heeft daarom sinds onze geboorte ook niet meer gewerkt. Sinds mijn zus het huis uit was, zo’n 2 jaar geleden, is mijn moeder begonnen met het schoonmaken bij mensen thuis. Afgezien van dat doet ze nog vrijwilligerswerk bij het jongerencentrum bij ons in de stad.
Heel even zag ik het niet meer zitten. Over minder dan 24 uur zou mijn vader opnieuw vertrekken. Het zou dan in eerste instantie voor een half jaar zijn, maar dat zegt hij iedere keer. Continue wordt het dan weer verlengd.
’S avonds tijdens het eten was het angstvallig stil aan tafel. Ik kon merken dat mijn moeder er ook niet op zat te wachten en ook mijn vader had geen prettige blik op zijn gezicht. Op een gegeven moment doorbrak mijn moeder de stilte.
‘Heb je je koffer al gepakt?’ vroeg ze.
‘Nog niet. Dat zal ik zo na het eten nog doen. Heb jij een extra tandenborstel die ik mee kan nemen? Ik wil mijn elektrische borstel niet overal mee naartoe slepen,’
‘Ja hoor, die zal ik zo even pakken.’
En het was weer stil. Geweldig.
Na het eten vertrok mijn vader naar de slaapkamer om zijn koffer te pakken, ik installeerde me voor de tv. Mama kwam naast me stana.
‘Heb je je huiswerk voor komende week al af?’ vroeg mama. Ik knikte.
‘Had ik afgelopen week op school al klaar.’
Zonder iets te zeggen vertrok ze weer naar de keuken. Even later kwam ze terug met een kop koffie.
‘Journaal, graag.’ Mompelde ze.
Ik zuchtte. Moeders en het journaal. Met tegenzin drukte ik op de afstandsbediening. Hier had ik geen zin in. Als er iets is wat me niet interesseert, is het het journaal wel. Ik gooide de afstandsbediening op de bank en vertrok richting mijn kamer. De rest van de avond bracht ik in bed door.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen