Foto bij 52 • Een lesje van Luna




Het was zondag. Eleanor zou vanmiddag met Luna naar de Thestrals gaan in het verboden bos, dit om wat extra over deze intrigerende dieren te leren. Eleanor was altijd geïnteresseerd geweest in hen, toen ze in het vijfde jaar op een van hen naar de Minestry had gevlogen, was ze alleen maar meer onder de indruk geraakt van de Thestrals. Ondanks dat ze enorm zin had in vandaag, had Eleanor de vorige nacht maar amper geslapen. Ze had liggen woelen en draaien, piekerend over of ze Draco zou moeten aanspreken over zijn gedag van gisteren. Echter had ze zich bedacht dat dit een onlogische zet zou zijn. Het kon Draco toch niets schelen en daarbij, hij moest al nablijven, dus waarom zou ze een extra groot vuur creëren als er al met hem werd afgerekend?
Goed, hij verdienden het en zeker ook omdat de hele school er al gauw over wist. Maar het had haar minder problemen opgeleverd dan ze had verwacht. Er was niemand die er over sprak in haar bijzijn. Natuurlijk werd er achter haar rug om gepraat, dat wist ze, maar dat kon haar niet veel schelen. Ze had het wel bemerkt tijdens het ontbijt, toen verschillende leerlingen naar haar omkeken en begonnen te lachen. Haar vrienden had ze er niks over verteld, maar dat was ook niet nodig. Naar de vuile blikken te zien die ze naar de leerlingen wierpen, begreep ze al dat zij ook op de hoogte waren. Ze negeerde echter al het gefluister en verborg zich in het dagboekje van haar moeder. Deze hield ze gewiekst achter een pagina van The Daily Prophet zodat ze kon lezen, zonder dat iemand ernaar zou vragen.

30 Januari
Lilly had voor het eerst in haar leven een nervous-breakdown. Het arme kind brak ik tranen uit aan de grote tafel vanmiddag. Dat werkt natuurlijk op mij in als een paflov-reactie en dan gaat er direct een belletje rinkelen waarop staat: 'camillethee'. Ik was als de wiedeweerga naar haar toe gerend en had haar naar de keuken in gesleurd voor een kopje thee. Uiteindelijk was ze wat gaan ontspannen en heeft ze haar hart voor me geopend. Severes had haar vanochtend een vuil Modderbloedje genoemd.'

Eleanor trok even een wenkbrauw op. Dit is de eerste keer dat Sarah zo diep op Snape in was gegaan. Het leek haar wel interessante informatie dat misschien nog wel van pas zou kunnen komen
'Hoewel Lilly zoiets meestal gemakkelijk van zich af kan schudden, had ze het nooit van hem verwacht en was er kapot van. Ik hoop dat hij enorm veel spijt gaat krijgen van zijn daad! Want Lilly was over haar toeren! Hij heeft het nog geprobeerd goed te praten, zei ze, maar ze heeft hem weggestuurd. Hij had een andere weg gekozen en ze was niet van plan deze te volgen.. Wat dat ook mocht betekenen.. Wat een eikel. Niet te geloven en na alles wat zij voor hem heeft gedaan.. En dan doet hij zoiets.
Jongens... Wat heb je er aan...[/i]

Toen er nog een opmerking werd geroepen vanaf de Slytherins tafel had Eleanor haar spullen gepakt en was de zaal uitgelopen. Ze kon duidelijk de lage stemmen van Jayden en Davon nog wat naar de leerling horen roepen, maar liep door. Helaas kwam ze onderweg de laatste persoon tegen die ze had willen zien, Draco Malfoy. Toen hij haar passeerde keek hij grijnzend op haar neer. Er lag een stormachtige kleur grijs op zijn irissen en de blik die hij haar schonk gaf haar een ongemakkelijk gevoel. Ze stopte met lopen en draaide zich om.
'Mag ik vragen wat voor reden je had om mij zo voor gek te zetten tijdens de les van afgelopen keer?' vroeg ze kalm en keek toe hoe Draco zich langzaam naar haar omdraaide. Hij leek even van slag te zijn, zoekend naar de persoon die hem aansprak, maar aangezien zij de enige aanwezige was in de gang, werd zijn aandacht al gauw naar haar getrokken.
'Wat zei je, grondgraver?' vroeg hij verward en keek haar aan.
Eleanor zette vastberaden een stap in zijn richting. 'Je weet heel goed waar ik het over heb, Malfoy.' Ze sprak zijn naam uit met ijs in haar stem. 'Mijn lichaam misbruiken voor jouw walgelijke pleziertjes.'
'Wat loop je nou te zeiken. Ik heb me aan de opdracht gehouden.' Hij grijnsde en maakte aanstalten om weer weg te lopen.
'Je bent ziek! Het was een egoïstische daad voor jouw vermaak. Ik hoorde je stem meer dan duidelijk, Draco, ik kon horen dat je er van genoot. Ik hoop dat je net zo veel gaat genieten van je nablijven, eikel.' Ze draaide zich bruusk om en liep van hem weg. Haar wangen waren ondertussen vuurrood geworden. Ze kon niet geloven dat ze hem toch had aangesproken. Had ze daar wel goed aan gedaan?
In gedachten verzonken zag ze niet de Fat Friar aankomen zweven en liep pardoes door hem heen. 'Oh, het spijt me!' riep ze geschrokken achterom en bleef even staan. De Fat Friar begon te lachen en wuifde vrolijk naar haar. 'Niks aan de hand, Mevrouw Whelan, een fijne dag gewenst.'
Ze hief beschaamd haar hand en draaide zich toen weer om. Eleanor stormde de grote deuren door naar buiten en liep over het plein richting de bossen. Ze was zeker dat Luna al buiten was. De lucht zag er grauw uit en ondanks dat er eerder het jaar een wit tapijt over de grasvelden verspreid lag, was er nu niet veel meer van te zien. Het had veel geregend en het gras lag vol met poeltjes water. Water spetterde tegen haar enkels toen ze in gedachten verzonken hard in een plas stampte. Ze vloekte in zichzelf en veegde het water van haar panty af. In de verte zag ze Hagrids huisje, waar Luna al naast stond te wachten. Het meisje staarde glazig voor zich uit en draaide wat op haar voeten. Toen ze Eleanor zag, veranderde haar blik niet, maar keek haar aan tot ze naast haar stond. 'Hallo,' zei ze dromerig en glimlachte nauwelijks.
'Dag Luna,' zei Eleanor vriendelijk.
Luna staarde haar aan. 'Je wangen zijn rood, net kleine tomaatjes.'
Eleanor sloeg haar handen tegen haar wangen aan en keek Luna beschaamd aan, maar Luna glimlachte. 'Geen zorgen, ik weet dat dit gebeurd als je boos bent.' Ze draaide zich om en liep het bos in. Eleanor trok haar wenkbrauwen op en liep achter haar aan.
'Waarom ben je boos?' vroeg Luna plotseling en keek haar aan met nog altijd die eeuwig verbaasde blik op haar gezicht.
Eleanor schudde haar hoofd. 'Aanvaring met Draco.'
'Ik hoorde wat er was gebeurd,' ging Luna verder, 'dat spijt me.'
Eleanor glimlachte. 'Dankje.'
'Aan de andere kant, ik weet zeker dat geen leerling in de school zo goed kan dansen.'
Eleanor begon te lachen. 'Dat is waar.'
Na een tijdje in stilte te hebben gelopen, kwamen ze uit op een open plek in het bos, waar verderop de Thestrals stonden. Eleanor vermeed de stilte tussen haar en Luna haast nooit, omdat het niet ongemakkelijk was. Beide begroeven zich graag in hun gedachten en dat maakte dat geen van hen er over dacht om de ander aan te spreken en soms was dat precies wat nodig was.
'Heb je vlees bij je?' vroeg Eleanor toen Luna haar tas opende en ze knikte. 'Natuurlijk, hoe anders wil je ze van dichtbij bekijken.' Ze wierp een hompje vlees een paar meter verderop op de grond en wachtte geduldig. Behoedzaam kwamen de magnifieke, maar schrikbarende wezens dichterbij. Het geluid dat uit hun bek ontsnapten, klonk als dat van walvissen. Het was ontspannend en paste totaal niet bij hun grove uiterlijk.
Eleanor strekte haar arm uit, terwijl ze haar ogen op een van de dieren hield. Langzaam liep ze dichterbij en wachtte tot de Thestral zijn neus tegen haar hand drukte, precies zoals ze geleerd had. Ze voelde de leerachtige huid tegen haar vingertoppen aan wrijven, het bleef apart om daar geen zachte vacht te voelen.
'Ik vroeg me af,' begon Luna ineens, terwijl ze een Thestral over zijn neus aaide. 'je kan ze zien, toch?'
Eleanor knikte instemmend. 'Lijkt me logisch aangezien ik ze heb bereden, weet je nog?'
Luna knikte instemmend. 'Ja zeker. Maar wie was het bij jou die stierf?'
Het verwonderde Eleanor altijd hoe koeltjes Luna overal onder bleef, zo relaxed. Eleanor vond het niet erg, ze wist hoe zweverig Luna kon zijn, die maakte zich minder druk om haar emoties.
'Mijn beste vriendinnetje, Avonmora, sprong uit een raam in het weeshuis. Ze zag geen andere uitweg meer. En jij dan?'
'Mijn moeder, een ongeluk met het experimenteren met spreuken.' Ze wierp nog een klontje vlees op de grond.
'Spijtig,' zei Eleanor en Luna knikte. 'Soms is het leven van andere korter dan wij het hadden gewilt, maar daar leren we van en we zien ze weer terug, ooit. Dan hebben wij de kans om hen te laten zien wat wij met ons leven hebben gedaan en zullen zij trots zijn. Dat weet ik zeker.'
Eleanor glimlachte. Soms vergat ze hoe wijs Luna was. Apart en gestoord, maar wijs. En dat maakte dat Eleanor zich iets realiseerde en ze keek Luna aan. 'Luna,'
Luna keek naar Eleanor om met dezelfde wazige glans in haar ogen en dezelfde nauwelijks zichtbare glimlach op haar gezicht.
'Ben je goed in raadsels?'
Luna liet haar hand zakken en de Thestral die naast haar stond liep langzaam weg, klappend met zijn vleugels en schuddend met zijn kop, waarna een schel geluid zijn snavel-achtige bek verliet.
'Oh, ja! Ik hou van raadsels!' zei ze opgewekt.
Eleanor probeerde zich het raadsel te herinneren dat in haar moeders dagboek stond. 'Hidden where many secrets hide. Underneath a forever darkness. Pass where green and orange grows. A thousand steps from home, where the talles of them all stands tall. In a hole you will find, the secret I left behind.'
Toen ze Luna weer aankeek, staarde ze nog meer afwezig in de verte dan ze meestal deed. Het duurde even totdat ze haar trance verbrak en Eleanor aankeek. 'Ik heb geen idee,' zei ze met een glimlach en Eleanor keek haar beduusd aan. Dat had ze niet verwacht, maar blijkbaar was Luna nog niet uitgesproken. 'Een raadsel als dit heeft de ingang van de Ravenclaw gemeenschappelijke ruimte nog niet gesteld. Ik weet het niet. Maar dat geeft niet, het op het gemak zijn met onwetend zijn, is cruciaal voor de antwoorden die je tegemoet komen. Ook voor jou Eleanor.'
Eleanor slaakte een zucht, ze had het in ieder geval geprobeerd. 'Dankjewel voor het proberen, Luna.'
'Graag gedaan. Wat is het dan voor een raadsel?'
Eleanor haalde haar schouders op. 'Ik las het ergens in een boek. Het antwoord was doorgekrast, dus daar had ik niks aan,' loog ze en Luna knikte begrijpend. Ze keek haar even in stilte aan en draaide toen haar hoofd weg. 'Je hebt vast een belangrijke reden om het mij niet te vertellen en dat zal ik accepteren. '
Eleanors mond viel open van verbazing, hoe wist ze dat? Niemand anders behalve Hermione wist over het papiertje, en zij en Luna hadden niet veel contact, niet genoeg om zoiets samen te delen.
'Je ogen verklappen meer dan je stem doet,' ging Luna verder alsof ze nooit was onderbroken door Eleanors gechoqueerde gezichtsuitdrukking. Eleanor was er nooit eerder op betrapt te liegen, ze schaamde zich ervoor en ook dat had Luna blijkbaar door. 'De waarheid duurt vaak het langst, maar als er een goede reden achter verschuilt, mag het verbloemd worden. Ik weet dat jij altijd een goede reden zult hebben, want de waarheid achterhouden zit niet in jouw aard.'
De rest van de middag werd er over niets anders gesproken dan de Thestrals. Luna was een fijne gesprekspartner. Het was de manier hoe zij zelf altijd in de wolken leek te zitten en zo toch anderen perspectief kon laten houden, dat Eleanor erg intrigeerde. Er ging niets aan haar voorbij en ze wist altijd precies het advies dat nodig was, zonder dat ze daarvoor haar best deed. Toen de avond begon te vallen, liepen ze terug naar de school en begaven zich naar de Atronomietorem om de laatste zonnestralen achter de bergen te zien verdwijnen.
'Wat is het toch mooi hierboven,' zuchtte Eleanor en staarde uit over het meer, waar de zonnestralen op glimmerden en glansden. Roze wolken dreven langs de heuvels en de lucht zag er warm uit, ondanks dat het nog best fris was buiten, te merken aan de koude wind die om haar oren blies. Een Thestral vloog over het Verboden Bos en in de verte klonk het vroege gekras van uilen. Luna stond naast haar en zei niks, ze staarde enkel vooruit met een tevreden glimlach op haar gezicht. 'Het is apart, vind je niet, dat ondanks dat de zon elk hoekje van de omgeving hier lijkt te raken, het verboden bos omhult blijft in een eeuwige duisternis,' zie ze toen en Eleanor wierp een blik op het bos. Het klopte, de bosrand was vaak nog verlicht, maar des te dieper je het bos betrad, des te donkerder het werd. Wat logisch was, aangezien de wezens die erin leefden, de duisternis omarmden. Al begreep ze nooit welke reden de Eenhoorns hadden om zich in het duister te verschuiven, als wezens van het licht en puurheid. Dat was vast weer een van de vele geheimen van het bos.
'Ik vraag me soms wel eens af hoe groot de bomen zijn in het bos,' ging Luna verder en staarde naar het bos. 'en welke de hoogste is van allemaal.'
Eleanor keek om naar Luna, ze had haar ogen niet van het bos verwijderd. Met een diepe frons op haar voorhoofd liet Eleanor de woorden nogmaals in haar hoofd herhalen. Met een schok rechte ze haar rug. Ze draaide met een ruk haar hoofd om en staarde naar naar buiten. 'Het bos,' fluisterde ze, 'het is het bos!' Ze keek Luna overrompeld aan. Ze had het Eleanor zichzelf realiseren. Luna wist het antwoord op het raadsel allang. Eleanor greep haar schouders vast. 'Je wist het! Je wist het!' Ze omarmde Luna stevig en rende toen de ruimte uit, de trappen af naar beneden en liet Luna met een tevreden glimlach boven staan.

Reacties (10)

  • GoCrazy

    Ja, het verboden bos, een eeuwige duisternis, duizend stappen van huis:)het is iets met de grootste boom, met iets groen en oranje dat in de buurt groeit, en bij die boom zit eem gat waar het verborgen zit...
    De hoogste boom van allemaal...

    Of het krijsend krot, een hoge boom, maar wel niet de hoogst en het gat... maar meer ook niet...:(

    Waarschijnlijk toch de eerste optie! Echt cool hoe je dat raadsel er zo insteekt! Je schrijft echt super!!

    3 jaar geleden
  • Gunderson

    Severes had haar vanochtend een Filty Moodblood genoemd.


    Bedoel je niet Severus?

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Okeee dat einde was een beetje onverwacht

    4 jaar geleden
  • Mouli

    Ik ben denk ik niet zo goed in raadsels want ik begrijp hem nog steeds niet helemaal , maar ik had wel mooi goed dat het met het bos te maken had xF

    4 jaar geleden
  • Flace

    Zooo goed!! Lunaaa(H)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen