Hoofdstuk 41




~ Sous mes ailes tu te sens protégée
Tu as du mal à t'imaginer
un jour tu vas t'en aller
Et je veux te voir voler
libre dans le ciel
toucher les étoiles
savoir que tu es belle ~
Axelle Red, Si tu savais

Harry POV

Het is al donderdag en ik ben aan het skypen met Niall en Louis. Ik ben deze ochtend met grote tegenzin naar de psycholoog geweest. Jane moest eigenlijk gisteren bevallen, maar dat is niet gebeurd Ik durfde deze ochtend niet weg te gaan, omdat ik er zeker van was dat het juist dan zou gebeuren. Maar Jane heeft me overtuigd om toch te gaan. Ze voelde zich nog goed, zei ze.
"Wat denk je van mijn idee?" "Ik vind het een geweldig idee, Niall. Maar voor we te snel gaan, zouden we het best nog even met Liam en het management overleggen." Ik zie Niall en Louis op het scherm knikken. "Harry!" Ik hoor Jane het met een paniekerige stem van beneden roepen. Ik weet meteen wat er scheelt. "Succes, Har." zegt Louis met een knipoog. Niall glimlacht. Ze weten beiden wat er gaat gebeuren. Ik klap de laptop dicht en spring recht. Snel ga ik de trap af, op zoek naar Jane. Ze staat in de living en kijkt me met paniek in haar ogen aan. "Ik-i-ik denk dat mijn vliezen zijn gebroken." Het huilen staat haar nader dan het lachen. "Heb je ergens pijn?" Ze schudt haar hoofd. "Nog niet." Misty komt naar me toegelopen en blaft in mijn richting waarna hij weer naar Jane toegaat. Het lijkt wel of hij wil zeggen dat ik iets moet doen. "Laten we naar het ziekenhuis gaan. Ik haal je tas en alles wat je nodig hebt."
Na alles op de achterbank van mijn wagen 'gegooid' te hebben, ga ik terug naar binnen. Zonder iets te zeggen tegen elkaar, sla ik ondersteunend een arm rond Jane haar heupen. Zo wandelen we samen naar mijn auto.

We komen aan in het ziekenhuis. Een verpleegster legt uit waar Jane naartoe moet. Jane knikt en volgt de verpleegster. Ik blijf staan, niet goed wetend wat te doen. Ik denk niet dat het de bedoeling is dat ik nog verder meega, of wel? Ik schud mijn hoofd. Het is mijn taak niet. "Succes," zeg ik dan maar. Jane kijkt over haar schouder. "Wacht even." zegt ze tegen de verpleegster. Ze draait zich naar me om. Recht in mijn ogen kijkt ze me aan. Nog nooit heb ik zoveel emoties in haar ogen gezien. Meestal spreken haar ogen niet zoveel, maar nu. "Je moet met me mee Harry. Alsjeblieft. Ik kan dit niet alleen. Alsjeblieft, Harry, alsjeblieft!" Haar ademhaling is luid en onregelmatig. Ik probeer om zo rustig mogelijk te blijven, wat moeilijk gaat. "Aw, shit." Jane staat voorovergebogen met een arm op haar rug en één rond haar buik. "De weeën zullen begonnen zijn." Ik sta aan de grond genageld. "Kom maar mee, mevrouw." De verpleegster ondersteund Jane en neemt haar mee. Ik weet niet waarom, maar ik volg hen. Ik heb geen idee wat ik zou kunnen doen om haar te helpen, maar ik volg hen.

Jane en ik zitten alleen in een kamer. Ze had nog niet genoeg ontsluiting dus moeten we nog even wachten. Jane zegt niet zoveel en ik ook niet. Om de zoveel tijd heeft Jane nog eens een wee en het is verschrikkelijk om haar te zien lijden en niets te kunnen doen. Jane zit al een heel eindje naar buiten te staren. "Bedankt dat je bent meegekomen Harry." Ze blijft door het raam kijken. "Maar mag ik je nog één ding vragen?" Nu kijkt ze mij aan. Ik knik. "Wil je zorgen voor de baby en voor Jessica als ik er niet meer ben?" Ik weet meteen wat ze bedoelt. Ik weet nog hoe bang ze was die nacht. "Hey," Ik verplaats me naar de rand van het bed waar ze opzit. "Er gaat niets gebeuren, niet met jou, niet met de baby en ook niet met Jessica. Het gaat je lukken, Jane. Ze hebben al heel wat meer middelen om je te redden als er al iets zou misgaan, dan zestien jaar geleden" Jane wrijft over haar buik. "Ik kan het niet geloven, Harry. Maar je hebt altijd een kleine kans dat het zo loopt. Ik heb nog nogal vaak het ongeluk dat ik juist bij die minderheid hoor." Ik denk even na over wat ik ga antwoorden. "Nu ga je zeker bij de minderheid horen." Ze kijkt me geschrokken aan. "Bij de minderheid die op het juiste moment eens niet bij de minderheid hoort." Voor de eerste keer sinds we hier zijn komt er een klein lachje op haar gezicht. En daar ben ik best wel trots om.

~~~~~~~~~~~~~~~
Let me know what you think!

LUFU

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen