Foto bij 54 • Verrassende verjaardag

Dialoogje weer! Natuurlijk geef ik ook hier weer mijn eigen draai aan!




Harry Potter P.O.V.
1 Maart was eindelijk aangebroken, tot Rons grootte vreugde, want vandaag was zijn verjaardag. Helaas was het tripje Hogsmeade afgelast, iets waar Ron erg overstuur van was, maar toen hij de ochtend van zijn verjaardag de cadeautjes zag liggen, beurde hij helemaal op. Harry zat op zijn bed en rekte zich uit, maart alweer, dacht hij, wat ging de tijd toch snel. Nog even en hij zat weer bij zijn verschrikkelijke oom en tante op de bank. Hij opende zijn hutkoffer en gooide al het bovenliggende spul eruit, zodat hij daaronder het cadeautje van Ron kon pakken. Hij smeet de rest weer slordig terug in zijn koffer en gooide het pakje naar Ron toe. 'Hier, een cadeautje. Gefeliciteerd,' zei hij erbij en Ron pakte het pakje op. Hij opende het en hield dankbaar de nieuwe Keepershandschoenen op. 'Bedankt, man!' Hij paste ze en friemelde wat met zijn vingers om te zien hoe ze aanvoelden. 'Gooi eens iets.'
Harry pakte zijn kussen op en gooide deze zo hard als hij kon naar Ron toe, die hem netjes opving en terug gooide. 'Niet hetzelfde als een Quaffler, maar verder prima!' Hij gooide de handschoenen op zijn bed en ging verder met het uitpakken van de rest van zijn cadeautjes, waarbij hij af en toe een enthousiast gilletje liet horen.
Harry kleedde zich ondertussen om en keek af en toe stiekem om naar de cadeautjes die Ron al had uitgepakt. Het was nog vroeg in de ochtend, zeker nog voor 7 uur.
'Wil je ook wat?' vroeg Ron toen plotseling en hield een doos Chocolate Cauldrons op naar Harry, maar hij sloeg deze dankbaar af. Ron propte nog een chocolaatje in zijn mond en draaide zich weer om. Harry's gedachten dwaalden af naar hetgeen waar hij zich al een tijdje in had verdiept, Malfoy's bezigheden. Vanaf het begin van het jaar, had hij hem nauwlettend in de gate gehouden, althans wanneer hij kon. Tot nu toe had hij nog niet uitgevonden waar hij mee bezig was, maar hij was vastberaden om er achter te komen. Dit jaar zat er echt iets niet lekker bij hem en hij moest het bewijzen voordat het te laat was. Hij dacht terug aan de laatste Defence Against the Dark Arts les, toen hij Eleanor Whelan in zijn macht hield met de Imperius Curse. Harry had niet durven kijken, deze bewegingen werden nog niet eens door burlesque danseressen gebruikt. In plaats van dat Draco haar een acrobatische beweging liet maken, of een gek dansje liet doen zoals de rest van de klas deed, had hij wat anders uit de kast getrokken en hij had er van genoten. Eleanor was op een tafel geklommen en gooide met haar haren, wierp verleidelijke blikken het lokaal rond en danste met veel uitdagende bewegingen. Eleanor was een mooie meid, maar om haar schoonheid zo te misbruiken, dat kon hij hem niet ongestraft laten doen. Hij had zijn eigen spreuk verbroken en was op Malfoy afgestapt om hem te stoppen, maar Snape was hem voor. Hij had iedereen opgedragen er geen woord over te spreken en had Malfoy laten nablijven. Eleanor zat er niet mee, maar dat kwam mede omdat ze niet wist wat ze had gedaan en omdat niemand er over sprak, gelukkig. Hij kon zich niet voorstellen hoe rot ze zich anders moest voelen. Eigenlijk kon hij dat wel, het herinnerde hem aan de 'Potter stinks' buttons in het vierde jaar. Tegenover het oordeel van de hele school sta je nachteloos.
'Ga je mee ontbijten?' Harry trok zijn vest aan en liep naar de deur toe, maar toen hij geen voetstappen hem hoorde volgen, draaide hij zich weer om. Ron zat op zijn bed en staarde uit het raam, waar de volle maan nog te zien was en de kamer fel verlichten.
'Ik heb geen honger, ga jij maar,' zei hij op een zangerig stemmetje.
Harry trok een wenkbrauw op, Ron had altijd honger en daarbij, hij had net een hele doos chocola leeg gevreten. 'Leuke grap, kom.'
Ron sprong op van zijn plaats en keek Harry enthousiast aan. 'Het is geen grap! Ik kan het niet meer inhouden! Ik hou van haar, Harry!'
Harry was niet zeker of zijn wenkbrauwen nog verder opgetrokken konden worden, maar blijkbaar had hij daar ongelijk over. 'Lavender? Ik dacht dat ze je kapot ergerde.'
'Lavender? Ik heb het over Romilda Vane,' bij het uitspreken van haar naam begonnen zijn ogen te twinkelen en werden zijn wangen rood.
Harry stond versteld, maar toen hij de dromerige blik op Rons gezicht zag, werden zijn ogen naar het bed getrokken, waar de doos met chocolaatjes open op bed lag. Hij liep er naartoe en bekeek de kaart die ernaast lag, de kaart was niet voor Ron, maar voor Harry en hij herkende de kaart. Deze had hij van Romilda Vane gekregen voor kerst. Hij was betoverd, dacht Harry. Harry keek om naar Ron, die verstrooid door de kamer dwaalde. Hij moest iets doen om hem er vanaf te helpen. 'Kom Ron,' zei hij toen, 'ik zal je aan haar voorstellen.'

'Professor!' Harry klopte nogmaals op de deur, maar er kwam geen antwoord. Harry vloekte in zichzelf en dacht na. De professor was misschien al aan het eten, maar hij kon Ron onmogelijk rond laten dwalen door het kasteel. Hij kon hem amper een minuut alleen laten zonder dat hij hem daarna weer kwijt was. Harry dacht na en toen schoot het hem te binnen, Eleanor had een Love Potion Antidote gebrouwen tijdens de Potions les, misschien dat zij kon helpen. Hij greep Ron bij zijn arm en trok hem mee de richting de Hufflepuff kelder. 'Wat doen we hier?' vroeg Ron en staarde afwezig om zich heen.
'Uhm,' begon Harry, 'Eleanor heeft met Romilda huiswerk gemaakt, ik ga vragen of ze weet waar zij is.'
Een zachte 'oh' verliet Rons lippen en hij knikte uitbundig, waarna een brede glimlach op zijn smoel verscheen. Harry wilde bijna op de deksel van de ton tikken, toen hij zich herinnerde hoe dat de vorige keer was geëindigd. Hij had geen tijd om op Eleanor te wachten, wie weet hoe lang het nog kon duren voordat ze naar buiten kwam. Alleen Hufflepuff leerlingen kunnen de kelder betreden, en huiselven, bedacht hij zich opeens en sleurde Ron mee richting de keuken. Ze klommen door het fruitportret en liepen de keuken in, waar de huiselven al druk in de weer waren met het ontbijt. Harry probeerde een paar huiselven aan te spreken, maar deze leken allemaal zo druk, dat ze hem niet hoorden. Toen zag hij plotseling een paar bekende mutsjes vanachter een tafel verschijnen en liep er op af. 'Dobby!' riep hij en de elf keek om. 'Harry Potter, meneer! Wat een verrassing. U komt Dobby opzoeken, meneer!' riep Dobby enthousiast toen hij Harry zag.
'Dag Dobby. Ik heb je hulp nodig.'
'Natuurlijk, meneer! Dobby doet alles voor Harry Potter.' Zijn oren klapte onhandig tegen zijn gezicht toen hij uitbundig knikte en hij keek Harry met grote, afwachtende ogen aan. Harry knielde naast hem neer en keek hem aan. 'Je moet me de Hufflepuff Kelder in loodsen. Ron heeft een antigif nodig en alleen Eleanor kan dat brouwen.'
Dobby knikte begrijpend. 'Natuurlijk, meneer. Dobby zal jullie naar binnen brengen, kom maar mee.' Ze liepen naar een grote zijwand waar van elk van Stichters een groot portret hing. Dobby liep naar die van Helga Hufflepuff toe, die omrand was door een geel-gouden lijst. Dobby mompelde wat tegen het schilderij en deze zwaaide open, waarachter een donkere gang verscheen. Dobby glimlachte trots en wenkte Harry, die Ron aan zijn arm meesleurde. Ze volgden Dobby door de gang heen, die werd verlicht door zwak brandenden lantaarntjes, die aan het plafon hingen. Een tijdje werd er niet gesproken, totdat Dobby halt hield en de dichte muur open klapte, waardoor een fel licht de donkere gang in scheen. Instinctief kneep Harry zijn ogen dicht en liep achter Dobby aan de gemeenschappelijke ruimte van de Hufflepuff kelder in. Hier was hij nog nooit geweest en het verbaasde hem hoe licht en warm de kelder was. Ook al was dit niet zijn gemeenschappelijke ruimte, het had wel een effect op hem; hij voelde zich meteen thuis. Echter was de persoon die ze zochten nog niet aanwezig. 'Dobby,' Harry draaide zich naar hem om, 'wil jij op Ron letten. Zorg dat hij nergens naartoe loopt, ik ga Eleanor halen.'
Dobby knikte enthousiast en draaide zich direct om naar Ron, hij wijkte zijn bolle ogen niet van hem af. Harry liep ondertussen naar de deur die naar de slaapkamers leidde en liep de aardse gang door. Toen hij bij de linkerdeur aankwam, twijfelde hij, in de Gryffindor toren was het onmogelijk voor een jongen om een meisjeskamer te betreden. Hij had het geprobeerd, toen hij Hermione zocht, maar was door een heftige kracht naar achter geblazen. Hij wilde graag voorkomen dat dit zou gebeuren en dat hij daarmee de hele afdeling wakker zou maken, maar hoeveel keuze had hij nou? Harry opende de deur, tot zijn grote verrassing gebeurde er niets. Hij sloop naar binnen en zocht de ruimte af, alle meisjes lagen nog te slapen. Hij grinnikte in zichzelf, in de jongenskamers klonk er altijd het geluid van luid gesnurk, hier was het echter muisstil. Daar bij het raam zag hij Eleanor liggen. Ze lag op haar zij met haar gezicht naar hem gericht en haar handen verstopt onder haar kussen. Haar gezicht stond vredig, ontspannen en bijna gelukkig zelfs, eigenlijk precies zoals hij haar had voorgesteld. Hij knielde naast haar bed neer en tikte zachtjes tegen haar arm, ze reageerde niet. Toen viel zijn oog op haar kussen, waaronder een klein zwart boekje tevoorschijn kwam. Hij wist niet dat ze een dagboek bijhield. Hij had haar er in ieder geval nooit in zien schrijven. Nieuwsgierig strekte hij zijn arm uit en pakte het boekje vast. Hij gaf er een korte ruk aan, maar toen hij het boekje in handen had, opende Eleanor haar ogen. 'Harry!' siste ze en trok haar deken wat verder op. Toen ze het boekje in zijn handen zag, griste ze het van hem weg en legde het terug onder haar kussen. 'Wat denk je dat je aan het doen bent?'
'Ik heb je hulp nodig,' fluisterde hij en keek de kamer rond om zeker te zijn dat iedereen nog lag te slapen.
Eleanor trok een wenkbrauw op. 'En dat kan niet wachten tot het ontbijt?' geeuwde ze en rekte zich uit.
Harry schudde zijn hoofd. 'Kom nou maar gewoon mee.'
'Kan niet,' zei ze en Harry keek haar onbegrijpend aan. 'Hoezo kan niet? Je kan lopen toch?'
Eleanor knikte en er verscheen een blos op haar wangen. 'Ik heb geen broek aan.'
Harry voelde het bloed naar zijn hoofd stijgen en hij draaide zich beschaamd om. 'sorry,' mompelde hij en schraapte zijn keel. Hij hoorde haar uit bed stappen en wachtte op enig teken dat aangaf dat ze klaar was.
'Nou, wat is er nou?' fluisterde ze zachtjes en liep langs hem heen, terwijl ze haar golvende haren in een knot draaide. Harry wenkte haar en liep naar de gemeenschappelijke ruimte. Daar zaten Ron en Dobby, allebei op de bank. Dobby hield Ron strak in de gate en Harry betwijfelde of hij nog wel had geknipperd. Eleanor begroette Dobby en keek toen argwanend naar Ron. 'Hij ziet er niet al te goed uit,' merkte ze op en Harry knikte. 'Klopt. Hij is betoverd. Love Potion van Romilda Vane.'
Eleanor keek hem geschokt aan. 'Hemel, en nu?'
'Nu moet jij hem helpen. Slughorn is niet in zijn kantoor, en jij bent de enige waarvan ik weet die in staat is een antigif te maken,' legde hij uit. Eleanor knikte. 'Maar ik heb hier geen spullen. Dan moeten we toch naar Slughorns kantoor toe, ben ik bang.'
Plotseling viel Ron van de bank af en bleef op de grond liggen, starend naar het plafon alsof het het mooiste was dat hij ooit had gezien.
Harry zuchtte, 'als ik hier maar vanaf kom.'
Eleanor knikte begrijpend. 'Goed dan.' Ze liep naar de deur toe en opende deze. Harry bedankte Dobby voor zijn hulp en trok toen Ron met zich mee, die door brabbelde over Romilda vane. Dat ging de hele weg terug naar het kantoor van Slughorn zo door. Toen Eleanor daar op de deur klopte, werd er weer niet geantwoord. Ze trok haar staf en richtte deze op het slot. 'Alohomora.' Het slot klikte open en Eleanor keek Harry verrast aan. 'Ik had niet verwacht dat dit zou werken, blijkbaar is Professor Slughorn minder voorzichtig dan de anderen.' Ze opende de deur en liet Harry en Ron binnenlopen. Daar zette Harry Ron op een bank neer en bleef naast hem staan, terwijl hij met zijn ogen Eleanor door de kamer volgde. Ze keek om zich heen en liep toen naar Slughorns bureau toe, waar een grote hutkoffer open stond. Ze opende wat vakjes en rommelde er wat in.
'Kun je wat vinden?' vroeg Harry en ze knikte. Het duurde even voordat ze zich had omgedraaid, maar toen hield ze in haar handen een kelk waar een rode vloeistof in dreef. Ze liep naar Ron toe en knielde voor hem neer. 'Kijk eens Ron. Je lijkt wat zenuwachtig. Drink dit, dan ben je wat rustiger voor als Romilda hier straks heen komt,' zei ze liefjes en knipperde vluchtig met haar ogen.
Ron knikte en pakte de kelk aan. Hij nam een grote slok en gaf de kelk toen weer aan Eleanor. Langzaam maar zeker verdween de dromerige, vage blik op zijn gezicht en maakte plaats voor duidelijk onbegrip. 'Waar ben ik?' vroeg hij verward en Eleanor keek Harry aan. 'Hij is er weer.' Ze stond op en zette haar handen in haar zij. 'Jullie staan bij me in het krijt. En als jullie het niet erg vinden, ga ik nu weer naar bed.' Eleanor draaide zich om, maar toe bleef ze plotseling stokstijf stilstaan. Harry keek om en bevroor.
'Wat heeft dit te betekenen?'

Reacties (7)

  • GoCrazy

    Ooh spannend!!

    3 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Hahahaha geweldig hoofdstuk

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Oh oh, ik denk dat het Slughorn is, maar het kan net zo goed Snape zijn......

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden
  • X_Tina

    Heel leuk stukje en ben echt benieuwd wat er gebeurt!!(flower)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen