Foto bij One hundred and thirty-three

Niall Horan


Mila lijkt al bijna van de wereld te zijn als ik de deur uit loop. Een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht. Haar situatie is niet ideaal, maar ze is er en ze gaat hier overheen komen.
Het komt goed met haar.

Mijn glimlach verschijnt echter als snel als ik tegen iemand op bots. Ik struikel achteruit en weet mezelf nog net op tijd staande te houden. De jongen met de verwassen sweater heeft minder geluk en valt op de grond. Ik steek mijn hand uit om hem overeind te helpen en aanvankelijk lijkt hij hem aan te nemen, maar dan besluit hij eerst de capuchon -die in zijn val over zijn ogen is geschoven- naar achteren te doen.
'Zat je er niet bij met je hoofd, Cheeks?'vraagt Louis en hij hijst zichzelf overeind. Ik had hem serieus niet herkend met die capuchon op. Het zal wel aan het tijdstip liggen.
'Mag ik even?' Louis grijnst. 'Hoe kom je trouwens aan die sweater?'
'Ik heb Eleanor naar huis gebracht en een sweater die ik bij haar had laten slingeren meegenomen. Ze vond het niet kunnen dat ik in een bebloed shirt over straat ging,'legt hij simpel uit. 'Die meiden van ons zijn echt geweldig.' Ik knik twijfelachtig.
'Hm-mm.'
'Ach, kom op, Mila heeft jou al zoveel gebracht.' De grijns op Louis' gezicht zorgt ervoor dat ik mijn ogen rol. 'Ik had het misschien niet mogen horen, maar ik ben heel blij voor je.'
'Wat had je niet mogen horen?'
'Waar jij en Mila het net over hadden. Ik was een beetje verdwaald, ik zag en hoorde jullie en alles wat ik kan zeggen, is dat ik heel blij voor jullie ben.' In Louis' oren klinkt dit vast allemaal heel logisch, maar ik kan de losse eindjes niet aan elkaar knopen.
'Louis, waar heb je het in godsnaam over?'
'Je hoeft niet te doen alsof, ik kan heel goed zwijgen. Weet je nog toen met-'
'Ik ben echt geen idee waar je het over hebt,'grom ik. Louis kijkt me aan. Volgens realiseert hij zich nu pas dat ik hem echt niet begrijp.
'Jullie hadden het over Julia. Ik had het niet verwacht, maar als jullie nu al klaar zijn voor een kindje, kan ik niet anders dan heel blij voor jullie zijn.' Ik begin te schaterlachen en Louis lijkt ontdaan.
'Wat is er zo grappig?'
'Louis, Mila en ik verwachten helemaal geen kindje.'
'Echt niet?' Louis klinkt wat beteuterd.
'Voorlopig nog niet. We zijn daar helemaal nog niet mee bezig.'
'Sorry, ik dacht echt dat jullie een kindje zouden krijgen. Ik hoorde de naam "Julia" vallen en ik trok zomaar allemaal conclusies. Het zal wel aan het tijdstip liggen,'zegt Louis hoofdschuddend. Ik klop hem op zijn schouder.
'Als het echt zo ver is, ben jij de eerste die het weet.'
'Daar houd ik je aan.' Ik grinnik zachtjes en dan zoeken Louis en ik de rest op. Hanna ligt op de bank te slapen, Zayn is nergens te bekennen en Perrie en Harry zitten beiden met hun mobiele telefoon in de hand. Harry is de eerste die ons opmerkt.
'Hoe is het met Mila?' Een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht.
'Ze voelt zich -om met haar eigen woorden te spreken- alsof ze een middagje in de centrifuge doorgebracht heeft,'zeg ik.
'Dat klinkt niet best,'merkt Perrie terecht op.
'Ze is heel moe en de drugs hebben haar echt geen goed gedaan, maar ze komt er weer bovenop, daar heb ik vertrouwen in.'
'Dat is het belangrijkste,'glimlacht Perrie.
'Denk je dat ze het kan hebben als enkelen van ons bij haar langsgaan?'vraagt Harry.
'Ze was al kapot nadat we vijf minuten gepraat hadden. Volgens mij was ze al in dromenland voordat ik haar kamer uit was.'
'Dan kunnen we haar misschien maar beter met rust laten,'concludeert hij.
'Dat lijkt me een goed idee. Was je van plan om nog lang hier te blijven?'vraagt Perrie dan. Ik haal mijn schouders op.
'Ik denk niet dat het veel nut heeft. Ze hebben hier mijn nummer, ze kunnen haar vader bereiken en ik ga morgen voor het werk nog even langs. Nu toekijken hoe ze slaapt heeft geen zin.'
'Heb je al bedacht hoe je naar huis gaat?' Perrie's vragen zijn waarschijnlijk allemaal goed bedoeld, maar ik heb er moeite mee om niet te zuchten van irritatie.
'Ik pak wel een taxi. De vraag is misschien meer hoe Hanna thuis gaat komen.'
'Hanna heeft haar ouders al gebeld, ze kunnen er ieder moment zijn. En Harry, Louis, Zayn en ik zijn met de auto, alleen jij zit zonder vervoer.' Perrie strijkt een pluk haar achter haar oren. 'Waar moet je zijn? Je appartement hier of zit je in een hotel?'
'Appartement,'zeg ik.
'Dan kunnen wij je net zo goed even afzetten. Ik ga kijken waar Gonzales uithangt, dan brengen we je weg.'
'Dank je wel, Perrie,'zeg ik. Ze glimlacht, staat op en verdwijnt om haar vriend te vinden.

'Dank jullie wel voor alle goede zorgen. En veel sterkte allemaal.' Hanna werpt haar moeder een doodse blik toe.
'Het is goed, mam. Laten we naar huis gaan.'
'Ja, dat lijkt me een goed idee. Veilige reis, allemaal.' Hanna's moeder steekt haar hand op en dan sleurt Hanna haar moeder mee. Ik glimlach kleintjes.
'Ik dacht dat mijn moeder erg was,'zeg ik.
'Ach, het mens bedoelt het vast goed,'zegt Harry. Als het niet zo donker was geweest buiten, had ik kunnen zien dat Louis met zijn ogen rolde.
'Je kletst maar mooi. Open de deur van die auto maar, zo warm is het niet.'
'Ik kom er al aan. Ik zie jullie morgen wel weer,'zegt Harry tegen Zayn en mij. Ik knik en dan scheiden onze wegen zich. Harry opent zijn auto en hij en Louis gaan in de witte auto zitten en ik ga met Zayn en Perrie mee. Ik zit alleen op de achterbank, maar ik vind het niet erg. De vermoeidheid slaat toe en na een tijdje word ik wakker gemaakt door Zayn.
'Dude, we zijn er. Kom je zelf binnen of moet ik even meelopen?' Ik wrijf voor mijn ogen en schud dan mijn hoofd.
'Ik weet de weg zelf wel te vinden.'
'Pas goed op jezelf. Tot morgen, Cheeks.'
'Tot morgen, Bambi,'beaam ik. Ik stap uit de auto en strompel naar mijn appartement. Door de vermoeidheid weet ik niet eens de kracht te vinden om mijn schoenen uit te trekken en nog helemaal aangekleed, val ik op bed in slaap.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen