Foto bij 008

I sleep with the wolves in my head and wake up in my own blood. We love the things that kill us. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Langzaam werd ik wakker, mijn ogen gesloten houdend door het felle licht op mijn gezicht. Ik had het warm en voelde me vreemd -moe en slaperig. Wat dieper in en uit ademhalend, begon ik me bewust te worden van mijn omgeving.
En dat was het moment dat ik het me realiseerde.
Zachte bruine krullen kriebelden mijn voorhoofd, me bewust makend van de situatie waarin ik me bevond, net als het gevoel van zijn warme huid onder mijn vingertoppen. Mijn ogen opensperrend verschoof ik mijn blik naar beneden, waar ik zijn middel nonchalant omarmde, en keek met bonzend hart naar mijn kleine hand ter hoogte van zijn heup, mijn bleke huid haast versmolten met de grote zwarte tatoeage.
Maar wat de adem werkelijk liet stokken in mijn keel, was het gevoel van zijn sterke arm rond mijn lichaam, me haast tegen zijn grote lijf drukkend. Zijn greep was stevig, zelfs in zijn slaap, alsof hij ook in die toestand nooit volledig ontspande en altijd op zijn hoede was.
De huid van mijn blote benen raakte die van hem, en met mijn hoofd op zijn schouder besefte ik dat we deze nacht onbewust in deze positie moesten geëindigd zijn. Want hoe kon het anders?
Ik kon me onmogelijk voorstellen dat Harry me bewust tegen zich aan zou getrokken hebben.
Dit alles in slechts één seconde bedenkend, werden mijn wangen bloedrood en begon mijn volledige lichaam te tintelen. Met gejaagde ademhaling keek ik op naar zijn serene gezicht, mezelf even toelatend hem te bekijken nu hij niet gespannen en gefrustreerd leek te zijn.
Mijn buik maakte nog een salto nu ik zijn prachtige gelaat in me opnam, maar toen haalde ik onmiddellijk mijn hand van zijn lichaam, mijn innerlijke protest negerend. Snel hief ik mijn hoofd op en plaatste mijn hand naast zijn schouder, me voorzichtig uit zijn greep wurmend.
Zijn sterke arm hield me echter tegen. Zenuwachtig probeerde ik zijn hand van me af te halen, met als enig resultaat dat hij lichtjes bewoog in zijn slaap. Met gealarmeerde ogen keek ik naar zijn gezicht, tot mijn opluchting beseffend dat hij nog steeds sliep.
Nu roekelozer probeerde ik hem van me af te duwen, bijna slagend, maar hoorde toen een hese kreun. Abrupt hield ik op met bewegen, compleet verslagen en trillend van afgrijzen. Wat zou hij in godsnaam van me denken?
Mijn wangen waren bloedrood, en mijn adem inhoudend wachtte ik op wat onvermijdelijk zou komen nu ik hem wakker had gemaakt.
Het eerste wat ik hoorde was zijn hese stem: "Lily?"
Ik keek langzaam op, recht in zijn mooie groene ogen. Het was een tijdje stil.
"Hey." fluisterde ik, maar hij beantwoordde het niet, me enkel diep fronsend aankijkend en zijn arm langzaam van mijn lichaam halend. Snel schoof ik wat achteruit, beschaamd nu hij evenzeer besefte wat er vannacht gebeurd moest zijn.
Zijn intimiderende blik gleed over mijn gezicht en lichaam, terwijl hij zich evenzeer opduwde op zijn ellebogen. Voor het eerst zag ik iets kwetsbaars in zijn ondoorgrondelijke ogen, alsof hij een fout had gemaakt en niet wist hoe hij er mee moest omgaan.
Onzeker staarde ik terug, maar wendde toen mijn blik af.
Ik kroop snel van zijn bed, beschaamd, en raapte blozend mijn jasje en schoenen van de grond.
"Waar ga je naartoe?" vroeg hij hees, zijn stem ongevoelig en amper geïnteresseerd.
"Dankjewel dat ik hier mocht blijven, Harry." mompelde ik enkel, me al omdraaiend en een stap zettend.
"Lily." zuchtte hij. Ik keek op, in zijn mooie groene ogen. De herinneringen aan gisteren kwamen terug; hoe hij de twee jongens had buitengegooid, en me nadien in zijn bed had laten slapen. En vooral, hoe hij me had verteld dat hij me niet haatte, al was het met grote waarschijnlijkheid niet zijn bedoeling geweest dat ik dat ooit zou horen.
Het maakte me allemaal samen verwarder dan ik de volledige week al was geweest, en ik kon onmogelijk blijven.
Dus draaide ik mijn hoofd terug weg en liep naar zijn deur, zijn brandende blik in mijn rug negerend.
Toen ik de klink vastgreep, keek ik nog eenmaal om. Hij liet zich net terug neervallen op bed, terwijl hij zijn handen door zijn haar haalde, hoofdschuddend kijkend naar het plafond met zijn eeuwige frons.
Hard op mijn lip bijtend vluchtte ik naar buiten.

Die zaterdag probeerde ik hem zoveel mogelijk te ontwijken, al bleek dat niet al te moeilijk te zijn. Het volledige weekend was hij het huis uit, trainend voor zijn wedstrijd op maandag. Althans, dat was wat hij ons vertelde.
De zondagavond bracht hij immers een meisje met zich mee.
Ik zat op de grond, tussen Louis en Niall die beiden onderuitgezakt in de sofa hingen, met de deur aan mijn rechterkant. Ik was verdiept in mijn boek toen hij binnenkwam, terwijl de jongens voor onverklaarbare redenen genoten van de stompzinnige film, en Niall afwezig met mijn haar speelde.
We keken alle drie op, ziend hoe hij de woonkamer in liep met een knap donkerblond meisje. Ze trippelde achter hem aan, duidelijk zelfvoldaan dat hij haar in zijn gezelschap wenste. Louis liet een schampere grinnik horen en boog naar me toe.
"Het meisje dat achter de balie werkt waar hij traint. Je weet wel, die..." fluisterde hij al.
Ik slikte en onderbrak hem: "Ja, ik weet wie je bedoelt, Louis." Niall grijnsde, een plukje van mijn haar rond zijn vinger draaiend.
Ik fronste, weigerend te kijken naar Harry, het onverklaarbare gevoel van pijn en jaloezie trachtend te onderdrukken. Mijn ogen krampachtig op mijn boek gericht houdend, hoopte ik hen te kunnen negeren.
Dat was echter tot haar zeemzoete stem me opschrok.
"Hé, Niall, Louis." begroette ze hen, het feit dat ze hen kende me nog geïrriteerder makend, en dan vooral de daaropvolgende gedachte dat ze bijgevolg vaak in Harry's gezelschap moest zijn. Wat was ze, zijn vriendin?
Ik haatte mijn bittere gedachten.
"En wie is dat, Har?" vroeg ze liefjes. Het was enkele seconden stil, waarin ik genoodzaakt was op te kijken, proberend niet te grimassen bij het horen van haar koosnaampje voor hem.
"Rose." zei ik met hese stem, mezelf dwingend haar een glimlach toe te werpen.
"Het is zo leuk je te ontmoeten! Mijn naam is Demi." kirde ze, zich op Harry richtend.
"Je hebt me niet over haar verteld, waarom niet?" vroeg ze hem. Ik beet op mijn onderlip, gekwetst dat hij me duidelijk niet interessant genoeg vond om over te praten.
Zijn antwoord deed me nog meer pijn: "Omdat het niet uitmaakt." Hij snauwde het haast.
Abrupt keek ik hem aan, met grote ogen, er waarschijnlijk compleet verloren uitziend. Hij was overduidelijk gespannen en gefrustreerd, haast nog meer dan anders.
Zijn kaaklijn was onmogelijk scherp, en hij had zijn felle intimiderende blik op mij gericht. Onrustig schoten zijn ogen van mij naar Niall, die nog steeds onverstoord met mijn haar speelde.
Ergerde ik hem nu al zo dat ik niet meer met zijn vrienden mocht omgaan? Ik begreep niets van die jongen.
Verward en radeloos staarde ik terug, mijn ogen toen op zijn 'vriendin' richtend. Ze was knap, met haar slanke lange lichaam en poppengezichtje.
Natuurlijk was ze knap, wat had ik verwacht?
Ze keek me evenzeer onderzoekend aan, haar ogen vervolgens aarzelend op Harry richtend.
"Harry? Gaan we naar je kamer, babe?" Ik liet mijn blik langzaam zijn kant op glijdend, mijn hoofd wat schuinhoudend toen ik zag dat hij me nog steeds aanstaarde.
"Niall, het is aan jou om boodschappen te doen." snauwde Harry plots, de blonde jongen achter me aankijkend. Niet-begrijpend verwijdde ik mijn lippen wat.
"Het is zondagavond." protesteerde hij, al snoof Harry enkel eens.
"En morgen is het fucking maandag, dan heb je geen tijd." Het was een hele tijd stil, maar toen maakte Niall een geërgerd geluid, haalde zijn vingers uit mijn haar en stond recht. Iedereen zweeg ongemakkelijk, terwijl hij naar de keuken liep en voor het aanrecht stopte.
Nadat hij een briefje uit de bokaal met geld voor onze boodschappen had genomen, liep hij naar Harry en Demi, zijn jas nog van de kapstok grissend.
"Als je hem vanavond neukt, doe het dan goed, dan kan hij misschien eindelijk ophouden een dikke klootzak te zijn." snauwde hij nog naar haar, voor hij de deur ruw opentrok en naar buiten stampte, hem woest dichtgooiend.
Ik snakte geschrokken naar adem toen zijn vertrek gepaard ging met de luide klap, hiermee de aandacht op mij richtend.
Met grote, ongelovige ogen keek ik Harry aan, maar hij wierp me enkel een ijzige blik toe en liep toen naar zijn kamer. De compleet verwaarloosde Demi staarde nog een tel ontzet in mijn richting, maar volgde hem toen aarzelend, de deur even later achter hen sluitend.
Het was een hele tijd stil, waarna ik Louis uiteindelijk toch aankeek. Hij was me echter al aandachtig aan het bestuderen, fronsend en in alle ernst.
"Wat is er aan de hand met Harry?" vroeg ik hem zacht. Hij zweeg even.
"Goede vraag. Ik zou het misschien beter aan jou vragen." antwoordde hij uiteindelijk kil, nog een blik op Harry's gesloten deur werpend, maar zich toen terug op de televisie richtend en het volume hoger zettend om de geluiden uit zijn kamer buiten te sluiten, me hiermee duidelijk makend dat hij geen antwoord van mijn kant verwachtte.
Te verdoofd om te kunnen reageren beet ik op mijn lip, schuldbewust naar het boek in mijn handen starend.

Demi bleef die nacht slapen, in hetzelfde bed waar ik twee dagen voorheen had gelegen. En ook al was er helemaal niets gebeurd tussen ons, voelde ik me toch goedkoop en makkelijk.
Hannah had me op zondagavond nog laten weten dat ik maandag na mijn lessen naar het café mocht gaan om te solliciteren voor de job. Ik had haar bedankt, maar ze had niet eens de moeite genomen te luisteren, en had enkel gesnauwd dat ik mijn best zou moeten doen. Het was overduidelijk dat de aanwezigheid van Demi haar evenmin aanstond. Het was me al vanaf het begin duidelijk geweest dat ze iets voor Harry voelde.
Ik was stil toen Sophia en ik naar school vertrokken, verzonken in mijn eigen gedachten. Pas op de metro confronteerde ze me, haar nieuwsgierigheid duidelijk niet meer kunnen bedwingend.
"Wat is er aan de hand, Rose?" zuchtte ze. Ik keek haar met grote ogen aan, mijn hoofd al schuddend.
"Is het Harry?" raadde ze, waarop mijn wangen onvermijdelijk rood werden.
"Nee, natuurlijk niet." loog ik, naar mijn voeten kijkend, maar ze maakte een afkeurend geluidje.
"Zeg alsjeblieft niet dat je gevoelens voor hem hebt." Nu keek ik wel op, direct fronsend.
"Nee, helemaal niet!" ging ik in de aanval. Onmiddellijk verzachtte mijn uitdrukking, en ik slaakte een diepe zucht.
"Het spijt me. Het is gewoon... Ik weet niet wat ik voel. Ik ben niet verliefd op hem, als je dat denkt. Maar ik..." Ik aarzelde even, kort op mijn lip bijtend en in haar bruine ogen kijkend.
"Hij doet iets met me. Hij is zo intimiderend en mysterieus, begrijp je? Het fascineert me. En ik haat het, want ik weet dat hij gevaarlijk is en dat ik uit zijn buurt zou moeten blijven." Het was een tijdje stil.
"Denk je dat je gevoelens voor hem zou kunnen krijgen?" vroeg ze voorzichtig. Onmiddellijk schudde ik mijn hoofd, maar hield toen abrupt op.
"Nee! Of misschien. Ik denk het wel..." begon ik mijn verwarrende bekentenis, toen met een frons vervolgend: "Ik... Ik weet het niet. Ik wil het niet." Ze humde.
"Rose?" vroeg ze zachtjes. Radeloos keek ik haar aan.
"Wat is er aan de hand tussen jou en Harry?" Ik antwoordde niet, mijn adem inhoudend.
"Wat bedoel je?" vroeg ik zachtjes. Ze aarzelde even.
"Ik ben niet de enige die het zich afvraagt. Hij gedraagt zich vreemd deze week, zeker in je buurt. Ik weet niet hoe lang het al is, misschien had ik het nog niet eerder beseft, maar na vrijdagavond..." Ze viel stil.
Na een zuchtje vervolgde ze: "Wat hij die nacht voor je gedaan heeft... We hebben hem dat nog nooit eerder zien doen, Rose. Hij kan zeggen wat hij wilt, hij heeft die jongens niet buitengegooid, enkel omdat ze hem niet aanstonden."
Ik slikte eens en haalde mijn schouders op.
"Louis vertelde trouwens wat hij gisteren zei tegen Niall. Iedereen vraagt zich af wat er mis is, Rose. Je zei vrijdagavond zelf al tegen Stella en mij dat hij zich vreemd gedroeg, en na dit weekend..." Ze viel stil.
Ik zweeg even, maar vroeg toen met een klein stemmetje: "Ik ken hem niet, Sophia. Maar wat als het allemaal een spelletje is? Liam zei me vorige week nog dat hij geen problemen heeft met gevoelens te spelen." Sophia schudde onmiddellijk haar hoofd.
"Waarom zou hij zo gefrustreerd zijn als het enkel een spel voor hem was? Ik weet niet wat er mis is met hem, Rose, maar ik denk dat je gelijk zou kunnen hebben. Misschien heeft het wel met jou te maken."
Inmiddels stopte de metro aan onze halte, en in gedachten verzonken wurmde ik me naast haar door de mensenmassa, de ondergrondse nog steeds wat beangstigend vindend.
Geen van beiden zei nog iets, tot we boven kwamen en de drukte voor een groot deel wegviel. Uiteindelijk slaakte Sophia een zucht.
"Hij doet iets met jou, maar jij duidelijk ook iets met hem. Ik weet niet wat het is, Rose. Misschien voelt hij iets voor je dat hij nog nooit voor iemand heeft gevoeld, of misschien frustreer je hem enkel in die mate, dat dat de reden is van zijn gedrag."
Ik fronste, niet willen denkend aan die laatste optie. Hij mocht dan wel bekend hebben dat hij me niet haatte, dat nam niet weg dat hij me niet gewoon vervelend kon vinden. En dat leek me net iets aannemelijker dan de eerste mogelijkheid.
"Misschien." antwoordde ik vaag, niet toegevend dat ik de gedachte dat ik hem ergerde, verafschuwde. Ze sloeg haar arm rond mijn schouders en gaf me een bemoedigend kneepje.
"Wat het ook is, wees voorzichtig, oké? We hebben het over Harry, je weet ook wat dat betekent. Hij doet niet aan liefde." Ik fronste diep, haar aankijkend en zwak glimlachend.
"Weet jij waarom, Sophia?" Ze opende haar lippen lichtjes, haar arm nu langzaam van me af halend en haar blik kort afwendend.
"Nee." mompelde ze uiteindelijk, naar me kijkend.
"Maar ik weet dat Liam en Louis een idee hebben. Het heeft iets te maken met zijn broer, dat is alles wat ik weet." Ik humde.
"Zijn broer? Heb je hem ooit gezien?" Ze schudde haar hoofd langzaam.
"Niemand. En Harry weigert erover te praten. Eén keer heeft Tony hem erover aangesproken, een jongen die enkele maanden geleden bij ons woonde. We weten allemaal hoe kwaad Harry kan zijn. Maar toen..." Ze huiverde lichtjes en keek me met grote ogen aan.
"Je praat er beter niet over. Niemand durft hem te vragen wat hem heeft gemaakt tot de Harry die hij nu is. We hebben hem altijd op deze manier gekend, dus we hebben geen idee, maar iedereen weet dat er een oorzaak moet zijn van zijn bitterheid." Ik zweeg even, naast haar de straat overstekend.
"En zijn familie?" vroeg ik, net toen Columbia in zicht kwam.
Ze haalde haar schouders hulpeloos op.
"Hij rept er met geen woord over, haast alsof ze niet bestaan. Niemand weet iets over Harry." Ik fronste lichtjes, mijn handen in mijn jaszakken stekend en genietend van de opwarmende nazomerzon op mijn gezicht.
"Dat is triest." Sophia lachte enkel eens schamper.
"Hij wil het zo. Hij is verloren, Rose. Iets heeft hem gebroken, en niemand heeft de stukken terug aan elkaar gelijmd. De jongen die hij nu is, is wat overbleef, vermoed ik. Hij is compleet aan flarden, en hoe langer het duurt, hoe meer hij verdrinkt achter zijn eigen muren. Ik denk dat dat het probleem is; dat ze er überhaupt zijn. Hij laat niemand binnen. Het is alsof hij weigert anderen toe te laten in zijn leven. Hij wil niet gered worden."
Daarna viel een ijzige stilte over ons, waarin ik geen woord durfde te zeggen.
Zwijgend liep ik naast haar door de campus. Voor het hoofdgebouw nam ze afscheid van me, op één van de strak aangelegde paadjes in het open grasveld.
"Tot vanavond, Rose." glimlachte ze. Ze wilde al weglopen, maar ik greep haar pols.
"Sophia, wacht!" zei ik. Verrast draaide ze zich om, en aarzelend beet ik op mijn lip.
"Bedankt." glimlachte ik uiteindelijk. Lief beantwoordde ze mijn gebaar, me in een onverwachtse knuffel trekkend.
"Je kan altijd bij me terecht, oké?" Ik knikte en knuffelde haar dankbaar terug, voor ze me losliet en een tweede keer afscheid nam.
Ik bleef nog even staan, haar nakijkend, maar hing mijn bruine tas wat beter over mijn schouder en draaide me om, in de richting van mijn lokaal lopend. Emily was er al toen ik binnenkwam, en met een glimlach nam ik naast haar plaats op de voorste rij van het grote auditorium.
Ze lachte haar witte tanden bloot, vrolijk naar me zwaaiend.
"Hoe was je weekend?" vroeg ze, eens ik neerzat. Ik blies wat lucht naar buiten.
"Druk." Ik lachte en schudde mijn hoofd.
"Maar het is een lang verhaal. Bij jou?" Vrolijk vertelde ze me over de feestjes waarheen ze was geweest, me een indruk gevend over haar hoeveelheid vrienden. Ik had al enkele keren gemerkt dat ze sociaal was, en gezien haar spontane karakter verbaasde het me niets, maar ook op vlak van jongens bleek ze al behoorlijk ervaren te zijn.
Zonder schaamte vertelde ze me over de onbekende jongen waarmee ze zaterdag een wilde avond had beleefd, zonder notie te nemen van mijn bloedrode wangen. Het idee alleen al met een jongen samen te zijn op die manier, deed mijn wangen tintelen, laat staan een onbekende.
"Hey, ga je vanavond trouwens mee naar een club in de buurt? Keith komt ook!" zei ze enthousiast. Ik fronste.
Keith zat bij ons tijdens enkele van onze vakken, en ook al was hij een aardige jongen, ik had moeite me op mijn gemak te voelen bij hem. Hij was overweldigend en begreep duidelijk niet waarom ik een als zeventienjarige preuts en verlegen was.
"Ik kan niet. Ik ga vanavond solliciteren." mompelde ik, lichtjes pruilend. Emily humde, haar betoverende lach tonend.
Ik begreep wel waarom ze zoveel aandacht kreeg van mannen.
"Spannend! Waarschijnlijk doe je het perfect en word je meteen aangenomen." stelde ze me op mijn gemak, mijn situatie inmiddels al kennend. Ik wierp haar een dankbare blik toe, net toen de professor de klas binnenkwam.
Hij was jong, naar ik vermoedde amper enkele jaren ouder dan ons, en overduidelijk nog niet lang aan het werk. Ik zag Emily grijnzen naast me, een donkerbruine lok rond haar vinger draaiend. Geamuseerd glimlachend luisterde ik naar het gezucht van de meisjes achter me.
Hij was knap, dat viel niet te ontkennen. Met een charmante glimlach haalde hij een hand door zijn vuilblonde haar, de andere in de zak van zijn overduidelijk peperdure broek stekend.
Hij ging achter de katheder staan en begroette ons door de eraan bevestigde micro, een boek van het kleine houten blad nemend en ermee zwaaiend.
"Ik hoop dat iedereen de opgeven literatuur heeft gelezen." begon hij, de aula afspeurend naar mensen die hun taken nu al verwaarloosden.
Ik keek naar het Charles Dickens-boek voor me, met mijn vinger de letters volgend.
"Kan iemand de inhoud samenvatten?" vroeg hij, net toen ik Emily naast me hoorde vloeken.
"Verdomme, was dat tegen vandaag?" siste ze.
Ik beet op mijn lip, haar geamuseerd aankijkend, net toen de prof haar aandacht ving.
"Misschien de dame vooraan?" Emily werd lijkbleek, stotterend. Hij grijnsde en schudde zijn hoofd.
"Tot zover de great expectations." zei hij afkeurend, verwijzend naar het boek voor hem. Met rode wangen zakte Emily wat onderuit.
"Haar buurvrouw dan?" Verschrikt keek ik op, met grote ogen in die van hem kijkend. Geïnteresseerd glimlachend knikte hij naar me.
"Vertel ons iets meer over Pip's expectations,..." begon hij, zijn stem wat laten afdwalend en wachtend op mijn naam.
"Rose." vulde ik aan. Hij knikte.
"Rose." herhaalde hij. Blozend en aarzelend vatte ik het verhaal samen, hem niet durven aankijkend. Na afloop richtte ik mijn blik toch op en zag dat hij een kleine glimlach rond zijn lippen had.
"Goed. Heel goed, zelfs. Ik ben verrast, Rose." knikte hij, voor hij het boek terug toonde aan de klas en zijn les officieel begon. Met een grijns boog Emily naar me toe.
"Je hebt een aanbidder, lieverd."
Ontzet keek ik haar aan, maar ze negeerde het en schonk me enkel een knipoog.

Na mijn lessen haastte ik me naar de club waar Hannah werkte, opmerkend dat het haast zes uur was en de avond al begon te vallen. Het was gelukkig niet ver van waar Harry's appartement was, en makkelijk te bereiken met de metro.
Vanbuiten zag het er modern uit, de naam '24' in grote witte letters op de zwarte façade. Boven de club waren nog enkele verdiepingen, waarschijnlijk simpele appartementen.
Nieuwsgierig duwde ik de deur open, rondkijkend. Het interieur was verzorgd en hedendaags, en de ruimte was groter dan ik had verwacht. Aan de overkant, tegen de linkerhoek, stond de bar, de onderkant verlicht met blauwachtige lampen, en de toog klassevol zwart. Er was nog een tweede verdieping, als een balkon rondom het gelijkvloers, beveiligd met een sierlijke ijzeren balustrade. Er stonden tegen de wanden enkele tafeltjes, de meeste goed gevuld.
Zenuwachtig en aarzelend liep ik naar de bar, mijn ogen nogmaals over de club laten glijdend.
"Waarmee kan ik je helpen?" schrok een stem me echter op. Snel keek ik op, recht in een paar vriendelijke bruine ogen. Ik glimlachte naar de man achter de toog, hem ongeveer dertig jaar schattend.
"Ik ben hier voor de sollicitatie. Hannah had me gezegd dat ik deze avond moest komen." Ik viel stil, twijfelend op mijn onderlip bijtend. Onmiddellijk trok hij zijn wenkbrauwen op, zijn ogen over me heen laten glijdend.
"Juist!" knikte hij, me wenkend. Zenuwachtig glimlachend liep ik naar hem toe, hem achter de bar volgend door een deur, leidend naar het privédeel.
"Hannah zei me dat je hier op vrije middagen en avonden kan werken." Ik knikte glimlachend, een instemmend geluidje makend, en nam terwijl de gezellige ruimte in me op. Het was niet groot, maar er stond een sofa en een pooltafel, waarschijnlijk geplaatst voor werknemers tijdens hun pauze.
Ertegen stond een lange, magere, zwartharige jongen, afwezig typend op zijn gsm. Hij draaide zijn hoofd om, me aankijkend met een paar felblauwe ogen, en glimlachte toen.
"Chase, kan jij Rose alles tonen?" vroeg de man naast me afwezig, me een snel schouderklopje gevend.
"Hij zal je alles uitleggen en dan kan je er direct invliegen, goed? Na vanavond kijken we of je kan blijven." Hij knikte en liep langs me, naar de overkant van de ruimte, waar hij achter een tweede deur verdween.
Invliegen? Direct? Mijn ogen werden reusachtig.
"Wacht, wat?" vroeg ik verloren, hulpeloos rond me heen kijkend. Ik zou al moeten werken? Was dat gebruikelijk?
Compleet verward en wanhopig keek ik de jongen voor me aan.
Hij grijnsde, naar me toe lopend en de deur voor me openend.
"Dus, Rose, was het?" Ik knikte nerveus, hem terug naar het café volgend en onrustig naar de achterkant van zijn hoofd kijkend.
"Ik ben Chase, leuk je te ontmoeten." glimlachte hij over zijn schouder, terwijl hij me wenkte en ik aarzelend achter hem naar de bar liep.
"Dat was Kyle, de grote baas. Hij heeft niet veel tijd je alles te tonen, maar je hebt de personeelsruimte gezien. Daarachter ligt Kyles bureau, dus daar hebben we niets te zoeken." Hij schonk me een knipoog, zich daarna onmiddellijk richtend op de klanten die binnenkwamen en in onze richting liepen.
Verwilderd keek ik hoe hij hen probleemloos bediende, me afvragend waar ik in godsnaam terechtgekomen was.
Eens hij klaar was, wendde hij zich terug op mij. Glimlachend leunde hij tegen de toog, zijn armen kruisend.
"Dus, ben je een vriendin van Hannah?" vroeg hij geïnteresseerd. Mijn ogen werden onmiddellijk groter.
"Wat? Oh, nee, ik woon enkel samen met haar." zei ik, beseffend hoe vaag het klonk, al leek hij het onmiddellijk te begrijpen.
"Bij Harry?" vroeg hij ongelovig. Ik trok mijn wenkbrauwen op.
"Kennen jullie elkaar?" stootte ik uit. Chase grinnikte enkel eens humorloos.
"Ik ken hem, dat is alles. Iedereen kent Harry, dat maakt mij niet speciaal. Hij weet waarschijnlijk niet eens wie ik ben." Ik beet zachtjes op mijn lip.
"Wat bedoel je met 'iedereen kent Harry'?" Hij haalde zijn schouders op.
"Wat ik zeg. Hier in de buurt weet iedereen wie hij is. Hij is nogal moeilijk niet op te merken, of wel?" Ik glimlachte zwakjes, met mijn vinger over de toog glijdend.
"Niemand kent hem echter persoonlijk, als dat je vraag is. Enkel zijn vrienden en boksmaatjes. En die andere groep waar hij af en toe mee rondhangt."
"Welke groep?" vroeg ik nieuwsgierig, alles willen wetend. Hij haalde zijn schouders op, zich omdraaiend en enkele glazen afspoelend.
"Foute jongens. De laatste tijd heb ik hen minder vaak samen gezien, maar ik weet dat hij met hen omgaat. Ze kijken allemaal naar hem op." Hij stootte een lachje uit.
"Maar wie niet? Alle meisjes willen hem hebben, de jongens willen hem zijn, snap je me?" grinnikte hij, zijn hoofd toen schuddend.
"Mijn neef kent één van hen, en ze komen hier geregeld, anders zou ik het niet weten. Harry is niet open over zo'n zaken. Over niets, in feite." Glimlachend wierp hij me ook een blik over zijn schouder.
"Hannah vertelt me ook wel eens iets over hem, al zijn we niet close. Maar ik weet dat ze iets voor hem voelt." Ik kon het niet laten zacht te lachen en een instemmend geluid te maken.
"Chase?" vroeg ik. Hij maakte een kort geluidje.
"Hoe kan iedereen hem mogelijk kennen? Toch niet door hem enkel op te merken?" Ik wist dat er meer te vertellen was, en het leek meer een meer een obsessie alles over Harry te weten te komen. Het was even stil, voor hij zijn schouders ophaalde.
"Nee, natuurlijk niet. Hij is nogal berucht, er gaan verhalen over hem de ronde. Plus, iedereen weet dat hij bokst, niet enkel legaal. In The Bronx kent iedereen hem. Foute boel, als je het mij vraagt. Iedereen weet dat je daar niets te zoeken hebt als je bedoelingen enkel zuiver zijn. Het heeft waarschijnlijk te maken met zijn illegale wedstrijden. Daar worden er veel gehouden, als ik het me niet vergis." Hij pauzeerde even.
"En hier... Het is zoals ik zeg, iedereen heeft ooit wel iets over hem gehoord. We weten allemaal wie hij is, vooral dankzij zijn reputatie. En op Columbia is hij ook een legende."
Mijn hoofd schoot omhoog.
"Wat zei je?" vroeg ik, net toen een hele hoop luidruchtige klanten binnenkwam.
Chase negeerde me en grijnsde.
"Ik zou niets liever willen dan de rest van de avond met je praten, lieverd, maar er is werk aan de winkel. Ben je er klaar voor?" Met grote ogen ving ik de handdoek die hij naar me gooide, maar toen hij zich omdraaide, greep ik snel zijn onderarm.
"Wat bedoelde je, Chase? Alsjeblieft, ik moet het weten." Zijn speelse uitdrukking verdween, en onderzoekend bekeek hij me.
Uiteindelijk zuchtte hij en haalde zijn schouders op, mompelend: "Ik weet niet veel, Rose, enkel dat hij daar ooit op school heeft gezeten." Te verdwaasd om verder iets uit te brengen, verwijdden mijn lippen wat.
Harry? Op Columbia?
Ik kon mijn oren niet geloven...
Veel tijd om erover na te denken had ik echter niet, want Chase had me al wantrouwig gevraagd: "Waarom wil je zoveel weten over hem? Hij is geen goede jongen voor je, Rose."
Ik snoof eens, antwoordend: "Ja, je bent niet de eerste die het me zegt." Het was enkele seconden stil stil, maar toen schudde ik mijn hoofd.
"Het spijt me, ik wilde mezelf niet opdringen." Ik glimlachte en knikte naar de wachtende klanten.
"Ik ben er volledig klaar voor, toon me alles wat ik moet weten." loog ik, vol goede moed aan mijn eerste werkavond beginnen. De informatie kwam aan sneltempo op me af, en hoewel ik zo goed mogelijk probeerde te volgen, had ik Chases hulp toch vaak nodig.
Hij stelde me echter gerust, me glimlachend verzekerend dat het normaal was problemen te hebben in het begin, en dat ik het lang niet slecht deed.
Het was al haast negen uur 's avonds toen een grote groep jonge mannen binnenkwam.
Twee andere werknemers waren intussen toegekomen, waaronder Hannah, en hielpen ons waar nodig aan de bar. Hun assistentie was meer dan welkom achter de inmiddels stampvolle toog, waar vroegtijdige feestvierders al aanschoven.
Langzaamaan begon het wat beter te gaan, en in de roes van de werksfeer keek ik slechts kort op naar de bende. Ze zagen er nogal dreigend uit, met een intimiderende zelfzekere houding.
Het deed me denken aan iemand...
De gedachte was echter nog maar net in me opgekomen, toen één man naar voren stapte, duidelijk de leiding nemend. Abrupt werden mijn ogen groter, en stokte de adem in mijn keel.
Harry.

--
Weinig Haly-momentjes, maar het volgende stukje is interessanter!;)Veel interessanter, hehe...
OMG, WAT VINDEN JULLIE VAN DE CLIP VAN PERFECT? ISN'T IT PERFECT????
Ik ben emotioneel onstabiel... Vermoedelijk ben ik verantwoordelijk voor de helft van de views!xD
Hoe gaat het verder met julllie?
En ook bedankt aan de abo's die erbij komen! Welkom, lieverds!!
xxx

Reacties (11)

  • GossipGirl21

    Goed geschreven. Vrolijk kerstfeest.

    9 maanden geleden
  • Tomlinsbear

    Je schrijft zo mooi beeldend!

    3 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!

    3 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Oh god, wat hou ik van dit verhaal!(H)Echt, hoe jij Harry zo kan neerschrijven, zo kan niemand dat! Ik zou zoo graag Rose zijn, zo kon ik ook naast Harry wakker wordenxD
    Is het trouwens raar dat ik verliefd ben geworden op de Harry in dit verhaal?
    Ik vraag me echter af hoe jij het volgende stukje nog interessanter kan maken, want dit stukje was al interessant!
    Je verdient trouwens al de abo's! Nee wat zeg ik, je verdient het aantal maal duizend! Dit verhaal is perfect geschreven, degene die hier geen abo op hebben, weten niet wat ze missen!

    Met mij gaat alles goed! Hopelijk met jou ook?
    En de videoclip van perfect is echt perfect! Damn, wat houd ik van die videoclip! Volgens mij ben ik ook verantwoordelijk voor een heel deel van de views!
    Xxx
    Snel verder lieve schat!

    3 jaar geleden
  • Parawhore

    SPANNEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEND =D =D =D
    Zucht, ik wil ook wel zo wakker worden naast Harry..
    Alleen zou ik me dan nog wat dichter tegen hem aannestelen :')
    Dit is zoooooo leuk!
    Ik ben nu al verslaafd aan je verhaal!
    Ik kan niet wachten tot het volgende hoofdstukje! =D
    Dikke kus!
    xxx(H)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen