Foto bij What's bothering you?

John Mayer - Say What You Need To Say

‘Ik ga zo meteen even weg met Tristan.’
‘O, waarheen?’
Het was negen uur en Harry en ik stonden in de keuken naast elkaar ontbijt voor onszelf en de jongens te maken. Beiden in een lange pyjamabroek (bij die van mij de pijpen opgerold want het was een oude van Harry), Harry in een shirt en ik in een grote groene trui met het logo van Packers op de voorkant. Ik scheen veel van Harry te dragen, maar ik vond het lekker zitten en Harry had me wel eens toegefluisterd dat hij het prachtig vond om me in zijn kleren te zien. Dus het was oké.
‘Naar een... specialist,’ aarzelde Harry even voordat hij me de boter aanreikte.
‘Wat voor specialist? Als... je dat wil vertellen,’ vervolgde ik haastig toen ik Harry strak naar zijn bord zag kijken terwijl hij bezig was. Hij sloot zijn ogen even en liet zijn schouders zakken.
‘Je mag het gewoon weten,’ antwoordde hij terwijl hij opzij keek en zwakjes naar me glimlachte.
‘Iemand die gespecialiseerd is in persoonlijkheidskenmerken, en... eventuele stoornissen. Vooral bij kinderen.’
Mijn hand viel stil. Ik keek weer opzij. Harry ontweek mijn blik.
‘Stoornissen?’
‘Het hoeft niet eens zoiets te zijn hoor,’ zei Harry haastig, ‘maar hij is bijvoorbeeld wel anders dan Lux en Charlie. Heb je dat niet gemerkt?’
Ik hield mijn adem even in. ‘Jawel. Laatst nog.’
Harry glimlachte waterig naar me. ‘Precies. Het wordt tijd dat we er eens naar kijken.’
Ik kon aan Harry zien dat hij iets relaxter was dan eerst, en waarschijnlijk kwam het doordat er misschien wel verbetering in Tristans situatie zou komen, wat Harry heel fijn zou vinden, omdat hij eindelijk eens het gevoel zou krijgen hem te kunnen helpen.
Dat had hij niet tegen me gezegd en dat hoefde ook niet. Zijn gezicht dat weleens veranderde als hij in gedachten naar zijn oudste zoontje keek zei genoeg. Schuld. Verdriet. Zorgen.
Ik sloeg een arm om Harry’s middel heen, ging op mijn tenen staan en drukte een kus op zijn wang.

Toen Harry even later met Tristan naar boven was gegaan om hem en Tristan klaar te maken, bleef ik met Charlie achter op de bank. Hij tuurde met een diepe frons in het boekje wat hij vorige week van Anne had gekregen, want lezen kon hij nog niet zo goed. Met een zwakke glimlach keek ik weer naar de televisie.
Toen verscheen opeens een plaatje van Caroline in beeld, en de nieuwslezer vertelde hard hoe Caroline drugs- en drankproblemen was en toen kwam Harry in beeld en hij werd verweten.
Met een droge mond zapte ik voordat Charlie doorhad wat hij hoorde. En net op tijd, want toen kwamen Harry en Tristan weer beneden. Tristan oogde ietwat nerveus, en hetzelfde gold voor Harry, al leek die juist ook weer een beetje opgewonden. Ik zag de glans in zijn ogen, hoe hij een glimlach probeerde te onderdrukken en het een kleintje werd, hoe hij een hand op Tristans hoofd legde en liefdevol omlaag keek.
Ik schraapte mijn keel. ‘Zijn jullie er klaar voor?’
Harry glimlachte nu breed en knikte. ‘Ik wel. Jij ook?’ Hij keek omlaag maar kreeg als reactie alleen een diepe frons en een duim in de mond. Een beetje onwennig keek Harry weer naar me op.
‘Het is niets ergs, Tristan, je gaat alleen maar kletsen met iemand!’ glimlachte ik naar het jongetje, die dichter bij zijn vader was gaan staan. Hij zei niets.
‘Laten we maar gaan,’ stelde Harry toen maar voor, en ik stond op om ze bij de voordeur gedag te zeggen.
‘Ik zie je over een paar uur, oké?’ murmelde Harry tegen mijn mond aan terwijl mijn arm om zijn nek hing. ‘Natuurlijk,’ antwoordde ik een beetje ademloos terwijl ik het haar uit zijn gezicht streek en naar hem glimlachte. ‘En, relax, Harry. Hij reflecteert jouw emoties nu.’ Harry glimlachte, drukte nog een klein kusje op mijn mond en draaide zich toen met Tristan om. ‘Dat beloof ik!’ riep hij nog over zijn schouder voordat hij Tristan de auto in hielp, hem in het autozitje zette en hem vastklikte. Hij glimlachte nog even naar me voordat hij in de auto verdween en vervolgens wegreed. Met een brok in mijn keel bedacht ik me dat ik hem nog niet over de uitzending van net kon vertellen.

Onderweg naar Ben, zoals hij zichzelf genoemd had in de mailtjes die hij naar me had gestuurd, voelde ik zenuwen in mijn onderbuik, en ik wist niet of ze van de zenuwen of van de opwinding waren. Ik vond het spannend omdat we iets gingen doen waarvan ik wist dat het Tristan van streek kon maken. Met hem over dingen hebben die hij niet leuk vond was moeilijk.
Tegelijkertijd was ik reuzebenieuwd wat eruit ging komen. Natuurlijk zou Ben na één sessie alle antwoorden nog niet hebben. Dit was alleen nog een intakegesprek, en hierna zouden meerdere sessies volgen, het aantal afhankelijk van wat hij opmerkte uit het intakegesprek. Hoeveel waren er nodig voor Tristan? Ik was bereid alle duizend voor hem te betalen als dat was wat hij nodig had.
Ik was Ben op het spoor gekomen via mijn eigen psycholoog, Macy, bij wie ik zelf al vijf jaar lang af en toe langsging. Het hielp me mijn gedachten op orde te krijgen. En nu hoopte ik dat dat ook bij Tristan gebeurde.
Ik was blij toen ik even later met Tristan uitstapte en er geen fotograaf of fan te bekennen was. Normaal had ik al liever niet dat dat gebeurde als Tristan erbij was, maar nu al helemaal niet nu we naast een specifiek gebouw stonden. Ik keek ernaar.
‘Kom, dan gaan we,’ ik pakte Tristans handje beet en liep met hem naar binnen.
Tot mijn opluchting waren het personeel en bezoekers die er aanwezig waren totaal niet met mij bezig. Ieder was er voor zichzelf en men begreep ook wel dat ik hier niet voor de lol was.
‘Hallo, Harry,’ begroette Ben me een halfuur later, ‘ik heet Ben Smith.’ Hij drukte mijn hand en richtte zich vervolgens op Tristan. ‘Hallo, wie ben jij?’
Een stilte volgde. Tristan keek met een frons naar me op. Ik glimlachte bemoedigend naar hem.
‘Tristan,’ murmelde Tristan ten slotte met een duim nog in zijn mond. Hij keek niet naar Ben. Die glimlachte, hield de deur van zijn kamer voor ons open en bood ons iets te drinken aan.

Het uur leek voorbij te vliegen, al begon het stroef. Tristan zat zo strak op slot gedraaid dat Ben het eerste halfuur alleen maar bezig was hem een stukje open te draaien. Hij deed het heel goed met het jongetje, was rustig en hield het luchtig, ging niet meteen te diep op dingen in en kletste tussendoor ook veel over dingen die Tristan leuk vond, zoals Spiderman en voetbal, zodat hij af en toe even afgeleid kon worden.

‘Dank je wel dat je langs wilde komen,’ zei Ben vervolgens tegen me toen ons uur voorbij was. ‘Ik krijg bij Tristan de indruk dat hij inderdaad een bepaalde stoornis heeft, misschien wel een vorm van autisme, maar ik vind het nog te vroeg om zoiets te bevestigen. Het lijkt ook alsof ook niet alleen dat speelt, maar meer, dus ik denk dat we wel minimaal tien tot vijftien sessies nodig hebben.’
Ik knikte langzaam. ‘Wat is dat andere? Ik bedoel...’ Mijn hand ging naar mijn nek. ‘Zijn moeder en ik maakten tijdens de eerste vier jaren van zijn leven heel veel ruzie. Ook nu nog steeds gaat het niet al te best. Ik zie hem ook niet zo vaak, vanwege mijn werk en de regeling die door de rechter is opgesteld.’
‘Wat voor regeling?’
‘Voor nu altijd bij zijn moeder, en ik krijg een aantal dagen per maand met hem. Wanneer, geen idee. Maar nu heeft zijn moeder me gevraagd voor zo’n twee weken op hem te passen omdat ze aan een aantal dingen moet werken.’
Ben trok zijn wenkbrauwen op. ‘Dat klinkt een beetje als een vreemd verhaal. Is daarover al overlegd met jullie beide advocaten?’
‘Ik word later vandaag gebeld.’
Ben knikte. ‘Goed zo. Zou je me hiervan op de hoogte willen houden? Ik wil graag weten wat voor veranderingen Tristan ondervindt, en hoe hij daarop reageert, dus als je dat zou willen opschrijven in bijvoorbeeld een boekje, zou dat heel fijn zijn.’
‘Zoals zijn emoties?’
‘Niet alleen dat, maar bijvoorbeeld ook de situaties waarin hij op dat moment verkeert. Wat is de aanleiding waardoor hij zich zo voelt of gedraagt? Hoe gaat het weer beter?’
‘O, zo. Dat is goed.’
‘Als het lukt is het misschien goed hem ook in het boekje te laten schrijven hoe hij zich voelt. Misschien vindt hij het wel fijner om zijn gevoelens op te schrijven in plaats van te zeggen.’
Ik glimlachte. ‘Het klinkt als een mooi idee.’
Ben glimlachte terug en schudde mijn hand. ‘Het was fijn jullie gezien te hebben, Harry. Je kunt met mijn assistent een volgende afspraak maken. Ik zie jullie graag terug.’

Ik was met Charlie in Camden Town rond aan het lopen, naar alle marktjes kijkend, toen ik door Harry werd gebeld.
‘Hey, Harry.’
Hey! Waar ben jij?
‘In Camden met Charlie. Hoezo?’
Tristan en ik zijn thuis. Ik had gehoopt jullie te zien.’
‘Sorry, we verveelden ons een beetje dus zijn we de mensen op gaan zoeken.’
Dat klinkt leuk.’
‘Je mag ook komen als je wilt? Nee, Charlie, je hebt net al een ijsje gehad,’ zei ik tegen Charlie toen hij met een opgewonden blik een reep chocolade in de lucht stak. Met een beteuterd gezichtje legde hij het terug in de schappen.
Dat lijkt me niet zo handig. Camden is vaak druk, en ik wil geen menigtes om mij en jullie heen.’
‘We kunnen ook een rustigere plek uitzoeken? Naar Hampstead? Naar het park?’ probeerde ik terwijl Charlie mijn hand vastpakte en me meetrok naar de koeling met drinken.
Het park kan wel, eigenlijk. Kunnen we ook met de jongens voetballen, en zo,’ klonk er ten slotte. Ik glimlachte. ‘Dat staat dan vast. Zie ik je thuis?’
Nee, kom maar gewoon naar de ingang van het park. Tristan en ik nemen wel eten en drinken en andere spullen mee.’
‘Oké! Tot zo!’
Tot zo, baby.’

Charlie en ik arriveerden eerder dan Harry en Tristan, en dat was misschien ook maar beter. Had Harry hier stil moeten staan en op mij wachten, was hij misschien sneller opgemerkt en had hij niet kunnen blijven staan. Nu was ik degene die ze aan zag komen rijden, parkeren, en met een grote tas naar ons toe zag komen lopen.
‘Hey,’ was het eerste wat Harry zei toen ze bij ons waren. Hij wilde me een kus op mijn mond geven, maar ik draaide mijn hoofd weg zodat zijn lippen op mijn wang terecht kwamen. Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij me aan toen hij weer rechtop ging staan.
‘We hebben het nog niet eens officieel verteld,’ murmelde ik met een doordringende blik terwijl ik een van de hendels van Harry overnam en vervolgens met hem het park binnenliep terwijl beide kinderen voor ons uitliepen, al Tristan wel aarzelend. Harry glimlachte naar me en knipoogde.


Het is nu maandag en dat betekent de eerste dag van de qmusic wedstrijd voor de tickets naar de Londen sessie en ik ben echt benieuwd hoe het gaat verlopen. THANK GOD werk ik alleen maar overdag dus kan ik elke avond luisteren, maar het enige probleem is dat mijn ouders waarschijnlijk niet zo blij gaan zijn dat ik dan twee uur lang, in welke we vaak ook eten, zo afwezig ben :/ gaan jullie dat ook hebben?? Haha!
Het lijkt me supergaaf als iemand van jullie wint want ik gun het ieder van jullie van harte, ongeacht of ik jullie of je verhaal ken of niet, en zo geldt dat ook van Chloé (die de eerste twee tickets heeft gewonnen). Like, hoe gaaf is dat!! Ik las op Twitter een boel gedoe en blablabla over of alles eerlijk ging of niet maar tbh is het niet waard je daar mee bezig te houden. Zover ik weet is het gewoon eerlijk gegaan, maar gewoon supertoevallig geweest, en het belangrijkste is dat er nu een gelukkige fan is die ze mag zien en ontmoeten. Dat is toch hartstikke leuk?
Fijne eerste vreselijke dag van de week, guys <3<3

Reacties (5)

  • kaleidoscoop

    Ik heb eindelijk tijd om dit te lezen thank god waarom heb ik het zo drukkkkl :-((((

    Ik heb nergens mijn naam voorbij komen horen, helaas. Nu luisterde ik ook niet echt maar er luistert vrijwel altijd wel iemand die ik ken naar Q dus dan had ik het echt wel meegekregen denk ik... Of niet. Omg ik moet opzoeken of de genoemde namen ergens staan hahahaha

    In ieder geval, dit hoofdstuk was weer heerlijk. Ik hoop echt dat het goedkomt met Tristan en ze een eventuele aandoening (naar woord is dat toch) ontdekken, zodat voor zowel hem als voor zijn familie het iets makkelijker wordt. En ughhhh voetballen met Harry en kinderen i might as well dieeee.

    Snel verder want ik geniet zoveel van dit verhaal!

    3 jaar geleden
  • batbucks

    Door dit hoofdstuk was het een minder vreselijke eerste dzg van de week dan anders :p

    3 jaar geleden
  • 5secsofpayne

    ik vind je verhaal echt zo gaaf! normaal reageer ik bijna nooit ergens op maar ik wilde toch even de moeite nemen om een reactie te plaatsen, want ik vind het echt heel goed! <3

    ik woon trouwens op kamers dus gelukkig heb ik er deze keer geen last van dat ik de radio niet aan mag zetten of dat ik onder het eten de radio aan wil hahaha :')

    3 jaar geleden
  • oomsjes16

    Mooi geschreven!
    Snel verder!(H)

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Zo mooi stukje <3 ik vind het echt zo mooi hoe realistisch jij je verhaal probeert te houden, bij heel veel verhalen us dat na verloop van tijd weg en dan denk ik vaak Hmm.. Jammer dit en haak ik af. En hier denk je gewoon echt overal aan. (zoals het over straat lopen van Harry, vaak lees je na 20 hoofdstukken dat hij zonder probleem de drukke winkelstraat over gaat.) ik vind het knap en heerlijk hoe je je verhaal opbouwd i love it:)

    Jij ook een fijne eerste vreselijke dag van de week en mag het maar snel vrijdag middag vijf uur zijn haha.

    Ik doe niet mee aan de q actie maar heel veel succes en hoop oprecht dat je wint <3
    X

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen