Foto bij 009

The problem with love these days is that society has taught the human race to stare at people with their eyes rather than with their souls. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Geschrokken keek ik in zijn richting, maar wendde snel mijn blik af, het mezelf verbiedend me te laten afleiden door hem. Toch zocht ik onbewust Hannah op, me voor onbekende redenen rustiger voelend met haar in de buurt. Ze was echter spoorloos, waarschijnlijk net in pauze.
Fronsend ging ik verder, diep in en uit ademend om te kalmeren.
Het leek me na een tijdje vrij goed te lukken, tot ik één van de mannen uit zijn groep voor me zag opduiken. Ik verstrakte en slikte, knikkend naar hem.
"Geef iets sterks, liefje." grijnsde hij, met zijn ellebogen op de toog leunend. Hij liet zijn donkere ogen schaamteloos over me heen glijden. Met bloedrode wangen keek ik hem aan, compleet verloren.
Ik wist helemaal niet waar alles stond, laat staan dat ik wist wat hij bedoelde met 'iets sterks'. Lichtjes hoofdschuddend blikte ik in zijn donkere ogen.
"Kan je specifieker zijn?" vroeg ik verlegen, maar abrupt greep hij mijn pols en gaf er een ruk aan, me verplichtend over de toog heen te buigen.
"Ben ik zo moeilijk te begrijpen, dan?" snauwde hij, met zijn brede lichaam over het mijne torenend, en mijn arm in een pijnlijke greep houdend. Ik wist dat mijn collega's te druk bezig waren om te zien wat er gebeurde, zodat ik hem enkel verloren kon aankijken. Snel en angstig liet ik mijn blik rond schieten, net toen hij uit de menigte opdook.
Onverschillig wurmde hij zich tussen mensen door, maar keek net op dat moment op. Zijn ogen vingen de mijne, en ik zag hem zichtbaar verstrakken, zijn blik van mijn gezicht naar de man voor me verschuivend. Nu sneller kwam hij onze richting uit, zijn vriend ruw bij de schouder nemend.
"Laat haar los." gromde hij. Verstoord keek de donkerharige man voor me hem aan, toen verveeld zuchtend maar wel doend wat hij vroeg. Onmiddellijk deinsde ik achteruit, hen met grote ogen aankijkend.
Woedend keek Harry de ander aan, lichtjes over hem heen torenend, en greep zijn kraag vast.
"Ik wil geen fucking problemen, begrepen?" siste hij, hem loslatend en de man nog een waarschuwende blik zendend.
"Wat is er mis, gast?" snauwde de gekrenkte man naast hem, maar Harry negeerde hem en keek mij nu aan.
"Gaat het?" vroeg hij. Ik was verrast dat hij het überhaupt vroeg, maar knikte toen wel. Hij keek me niet-begrijpend aan.
"Wat doe je hier in godsnaam?" ging hij verder, tot mijn verbazing oprecht nieuwsgierig klinkend. Ik beet zacht op mijn onderlip, mijn schouders ophalend.
"Ik had een job nodig." Niet-begrijpend schudde hij zijn hoofd, zijn ogen over me heen laten glijdend.
"Jij, een job? En hier? Dit is niets voor jou." mompelde hij, alsof hij me door en door kende. Lichtjes gefrustreerd fronste ik, wachtend tot hij terug in mijn ogen keek.
"Ik kan perfect voor mezelf zorgen, Harry." antwoordde ik, maar nog voor hij iets had kunnen zeggen, onderbrak de andere man ons al.
"Wacht, je kent haar?" vroeg hij. Geërgerd keek Harry hem aan, maar zijn vriend negeerde het en grijnsde smerig.
"Misschien kan je ons voorstellen, hmm?" Hij richtte zich op mij.
"Wat is je naam, mooi meisje?" Verafschuwd keek ik hem aan, terwijl Harry zijn hoofd met een diepe frons schudde, zijn aandacht vangend.
"Je blijft uit haar fucking buurt, Zac." waarschuwde hij hem nog, waarop de gespierde man naast hem enkel snauwde: "Sinds wanneer ben je zo'n softie, Harry? Alsof je om haar geeft." Hij kreeg echter een vieze blik in zijn ogen.
"Of mag je haar 's nachts neuken?" Geschrokken keek ik van de één naar de ander, en zag Harry's ogen verdonkeren.
"Het gaat je geen fuck aan. Je laat haar met rust, dat is alles wat je moet weten." blafte hij, hem intens aanstarend. De spanning steeg, en een tijdje bleven de twee elkaar woedend aankijken, tot de man het begaf onder Harry's intimiderende blik, en gefrustreerd snoof.
"Whatever, man. Ik ga terug naar de rest, jij zorgt maar voor de drank." En met deze woorden draaide hij zich woedend om en beende weg, de mensen op zijn weg ruw aan de kant duwend, terwijl ik enkel verstomd naar Harry kon staren. Hoe was het zelfs mogelijk dat hij een gespierde, gevaarlijk uitziende man als hem bang kon maken?
Hij zuchtte diep en stak onverwachts zijn hand uit, maar fronste toen en keek ernaar. Even dacht ik dat hij verder zou gaan en me wilde aanraken, maar abrupt trok hij zijn arm terug, hoofdschuddend.
"Het spijt me, hij is een klootzak." mompelde hij toen, zijn tanden vervolgens opeen klemmend. Ik antwoordde niet, bedenkend dat het nog geen halve week geleden was dat Niall precies dezelfde woorden over hem had gesproken.
"Wat wil je?" vroeg ik zacht. Zijn ogen verwijdden, en haast verloren keek hij me aan. Te verdwaasd door de zeldzame aanblik, lukte het me amper naar de flessen rond me te wijzen. Onmiddellijk vormden zijn volle roze lippen een perfecte 'o'.
"Geef tien rum-shotjes." mompelde hij toen. Snel bracht ik het in orde, in de mate van het mogelijke, hem in de tussentijd zoveel mogelijk trachtend te negerend. Kort wierp ik een blik op zijn grote hand, nonchalant op de toog, maar richtte mijn ogen toen terug op de kleine glaasjes voor me.
"Je hebt blauwe plekken." zuchtte ik, de fles wegzettend en zijn bestelling voor zijn neus plaatsend. Ik keek op in zijn ogen, enkel om te zien dat hij me al aanstaarde.
Hij reageerde niet, zodat ik het gevecht met mezelf opgaf, en hem voorzichtig vroeg: "Hoe was je wedstrijd?"
Zijn ogen verwijdden, maar toen kneep hij ze samen.
"Hoe weet je dat ik een wedstrijd had?" reageerde hij. Ik bloosde en haalde mijn schouders op.
"Ik hoorde je er vrijdagavond met Zayn over praten." Verlegen keek ik hem aan, wachtend op zijn antwoord.
"Gewonnen." mompelde hij, zijn ogen onderzoekend over me heen laten glijdend.
Niet wetend waar ik de dapperheid mogelijk vandaan haalde, vroeg ik haast geluidloos: "Legaal of niet?" Een ijzige stilte viel tussen ons, en als hij zijn muren slechts lichtjes had laten zakken, trok hij ze nu terug op, hoger dan ooit.
Met vlammende ogen keek hij me aan, de glaasjes moeiteloos allemaal in zijn grote handen nemend.
"Pas op, prinses. Je wordt roekeloos." snauwde hij waarschuwend, me nog een woeste blik zendend, maar zich toen omdraaiend en even later in de massa verdwijnend.

Ik had moeite me na de confrontatie nog te concentreren. Ik kon mezelf voor het hoofd slaan dat ik hem zoiets gevraagd had, niet begrijpend waar ik het lef vandaan had gehaald.
Gelukkig duurde het niet lang voor Chase me kwam zeggen dat ik mocht ophouden, en dat Kyle me opwachtte in zijn kantoor. Hij zuchtte, terwijl hij de fles drank uit mijn handen nam.
"Wat scheelt er?" vroeg ik, mijn handen afdrogend en hem vragend aankijkend. Met een gefrustreerde blik knikte hij in de richting van de tafeltjes.
"Harry en zijn klotevrienden. Als je Kyle ziet, vraag hem dan even tot hier te komen." mompelde hij.
Niet-begrijpend keek ik hem aan, waarop hij zuchtte.
"Wat dacht je, Rose? Of ziet dat eruit als gewone sigaretten? Ze weten verdomme dat ze hier niet mogen gebruiken." vloekte hij, maar ik luisterde amper naar zijn tirade, mijn enorme ogen enkel verdwaasd op Harry even verder richtend. Hij zat nonchalant op een kruk rond de tafel in de hoek, zijn vrienden rond hem. De helft van hen, waaronder Harry zelf, had nonchalant een sigaret in de hand. Althans, dat was wat ik had vermoed.
"Wacht, een... Een joint?" fluisterde ik haast, het woord niet durven uitsprekend en Chase met enorme geschrokken ogen aankijkend. Hij snoof enkel eens schamper.
"Je ruikt het tot hier." zei hij hoofdschuddend, me van top tot teen bekijkend.
"Ik zei toch dat hij foute vrienden had, Rose. Blijf uit zijn buurt." En met die woorden draaide hij zich om, mij ontzet achterlatend. Geschrokken wendde ik me af en liep snel naar de personeelsruimte, me nog een tel omdraaiend en in de richting van Harry's tafel blikkend.
Zijn intense groene ogen waren al op mij gericht, terwijl hij een diepe trek nam, zijn mannelijke kaaklijn nog prominenter dan anders. Hij tuitte zijn roze volle lippen, de rook uitblazend, maar wendde toen zijn blik af en klemde zijn tanden steviger op elkaar.
Hoofdschuddend vertrok ik, de personeelsruimte betredend. Ik klopte aarzelend op de deur van Kyles kantoor, en wachtte tot hij me binnenriep.
Met een zenuwachtige glimlach duwde ik de klink naar beneden, mijn keel zacht schrapend.
"Rose, je bent er." knikte hij, op het moment dat hij me afwezig wenkte. Ik sloot de deur achter me en nam plaats naast hem, afwachtend. Hij keek me aan en glimlachte.
"Chase zei me dat je het goed deed." begon hij, ronddraaiend in zijn bureaustoel. Verlegen beet ik op mijn lip.
"Viel het wat mee?" vroeg hij verder, terwijl hij met een balpen in zijn hand speelde. Snel knikte ik.
Hij humde en ging verder: "Als je het ziet zitten, mag je hier beginnen. Ik kan je het contract op het einde van de week laten tekenen." Mijn ogen werden wat groter.
"Echt?" vroeg ik ongelovig. Hij maakte een bevestigend geluidje.
"We zouden je enkel nodig hebben op namiddagen en vroege avonden, dus drukke shifts hoef je niet meer te draaien." vertelde hij me op een geruststellende toon, zodat een enorme glimlach op mijn gezicht verscheen, en ik enthousiast knikte.
"Ja, dat is perfect." zei ik vrolijk. Hij glimlachte.
"Fantastisch. Schrijf je even je gegevens op? Ik bel je binnen enkele dagen op wanneer je contract klaar is." opperde hij, een blanco blad en de stylo in zijn hand naar me toe schuivend.
Met een brede lach nam ik het aan, maar bedacht me nog iets.
"Chase vroeg me of ik je wilde vragen naar de bar te gaan. Er zijn problemen." zei ik aarzelend, kort naar hem opkijkend. Een tel was het stil, en fronsend keek hij me aan, maar toen zuchtte hij diep en wuifde afwezig met zijn hand.
"Goed, bedankt, Rose. Als je hier klaar bent, kan je vertrekken." mompelde hij, me nog een afwezige glimlach schenkend en rechtstaand.
Hij verliet zijn kantoor hoofdschuddend. Twijfelend bleef ik nog even kijken naar de deur, maar krabbelde toen snel mijn naam, adres en nummer op het blad, mijn tas vervolgens nemend en de stylo neerleggend.
Met een zucht stond ik evenzeer recht, en liep naar buiten.
In de club was het nog steeds enorm druk, terwijl mensen bleven binnenkomen. Nieuwsgierig keek ik naar de hoek waar Harry daarnet had gezeten, net ziend hoe Kyle iets tegen hem snauwde, en Harry zijn handen verdedigend ophief.
Met woeste groene ogen antwoordde hij, maar schudde toen zijn hoofd en wierp Kyle een neerbuigende blik toe. Zijn vrienden waren nergens meer te bespeuren, en ook Harry leek aanstalten te maken te vertrekken.
Na een kwade blik draaide hij zich om en liep diep fronsend weg, zich door de starende mensen rond hen wurmend. Ook anderen staakten het dansen nu, en toen ik een korte blik op de bar wierp, zag ik zowel Chase als Hannah het hoofd schudden.
"Ik waarschuw je, Styles!" riep Kyle nog achter hem aan, maar Harry stak enkel zijn middelvinger over zijn schouder naar hem uit, niet de moeite nemend hem aan te kijken. Met een diepe zucht keek ik naar de toog, zwak glimlachend toen ik Chases blik ving.
Ik zwaaide naar hem als afscheid, waarna ik me evenzeer door de massa naar buiten begaf. Onderweg kwam ik Kyle echter tegen.
Hij grijnsde, al was het nog steeds wat wrang, en riep over de muziek heen: "Ik zie je op het einde van de week, Rose!" Ik glimlachte en knikte.
Net toen hij wilde weglopen, leek hij zich iets te bedenken: "Oh, en de volgende keer kan je via de personeelsuitgang vertrekken, dat is makkelijk dan je hierdoor te moeten wurmen."
Met een verlegen lachje knikte ik, mijn weg vervolgend.
Buiten ademde ik de frisse lucht dankbaar in, maar kon mezelf er niet van weerhouden naar Harry te zoeken. Lang had ik niet nodig, want samen met zijn groep liep hij naar de straatkant, terwijl één van de andere mannen hem autosleutels toewierp.
Mijn ogen werden groter.
Hij was toch niet van plan te rijden?
Onmiddellijk werd mijn vraag beantwoord door Zac, de jongen die me daarnet had lastiggevallen: "Ik neem niet opnieuw die klote Ford, rotzakken! Vandaag win ik!" Mijn mond zakte lichtjes open, terwijl een andere, haast onverstaanbaar voor mij, vervolgde: "Waar racen we? Niet opnieuw in deze buurt, ik wil niet weer haast ontdekt worden door de flikken."
"Racen?" herhaalde ik haast geluidloos, terwijl mijn ademhaling onregelmatiger werd.
Dit kon Harry toch niet menen, of wel? Hoofdschuddend keek ik hen na, volledig verloren. Ik wist niet hoe het kwam, maar ik maakte me zorgen om hem en ik haatte het besef dat hij zichzelf in een dergelijke situatie wilde brengen. Hij had gedronken en marihuana gerookt; nu in een auto kruipen, om dan nog te racen, was levensgevaarlijk.
Wat als er iets mis ging?
Nog voor ik mezelf de kans had gegeven te twijfelen, had ik de achtervolging al ingezet.
Ik wist niet wat me bezielde, maar dit kon ik hem niet laten doen.
Toen ik hen bijna had bereikt en vlak onder het gele licht van de straatlantaarn naast me bleef staan, raapte ik mijn moed samen, en riep: "Harry!"
Abrupt hield iedereen op met lopen, zich naar me omdraaiend. Zenuwachtig en onrustig keek ik de mannen voor me aan. Ik telde er zo'n vijf, Harry incluis. Hij stond in het midden, en keek me met grote ogen aan, voor hij diep fronste en naar me toe liep.
"Wat doe je hier?" siste hij, rond zich kijkend.
"Wie is dat, Styles?" grinnikte één van zijn vrienden, een lange man met donkerbruin haar, die me ongegeneerd bestudeerde.
"Ga naar huis, je hebt hier niets te zoeken." snauwde Harry, maar koppig schudde ik mijn hoofd.
"Je bent toch niet van plan om te rijden?" vroeg ik.
Hij negeerde me en wilde zich al omdraaien, maar ik greep zijn pols. Direct schoten zijn mooie waarschuwende ogen naar mijn gezicht. Even leek hij uit het veld geslagen, zijn blik laten afdwalend naar zijn arm.
"Alsof het je een fuck kan schelen." zei hij uiteindelijk schamper, zich ruw lostrekkend. Ik opende mijn mond al, maar hij schudde zijn hoofd en keek me woest aan.
"Je zou hier niet moeten zijn, Lily. Ga naar huis." zei hij, nu ongeduldig.
"Het kan me wel schelen." antwoordde ik eigenzinnig.
"Niet doen." gromde hij, net toen zijn vrienden naast ons opdoken. Zac grijnsde naar me.
"Jij weer." zei hij langzaam, zijn onderlip tussen zijn duim en wijsvinger nemend. Op mijn hoede blikte ik terug, trachtend te negeren dat ik me veilig voelde met Harry in mijn buurt.
Ik begreep het niet. Ik zou me niet beschermd moeten voelen bij hem, want ik wist dat hij gevaarlijk en onbetrouwbaar was. Maar ik kon het niet tegenhouden.
"Ga naar de auto's, ik kom straks." snauwde Harry, hen kort aankijkend over zijn schouder. Deze keer liet Zac zich echter niet intimideren, zich met alle waarschijnlijkheid dapperder voelend nu hij anderen rond zich had.
"Waarom? Wil je haar niet delen met ons?" Onverwachts zette Harry nog een stap naar me toe en greep mijn pols, zich omdraaiend en me achter zijn grote lichaam trekkend. Met grote ogen keek ik toe.
"Lily, was het?" grijnsde Zac. Harry's grip op mijn onderarm verstrakte.
"Lily-Rose." mompelde ik, het stiekem hatend dat hij me zo noemde. Enkel Harry mocht het.
Ik had amper tijd me te verbazen over de gedachte, want Harry gromde al: "Ga naar de fucking auto's." Een ander grijnsde, me een knipoog zendend.
"Ga je mee, Lily?" grinnikte Zac.
"Rose." grauwde Harry woest, hem verbeterend.
"Dus nu heb je al bijnamen voor haar? Wat heb je nog meer, Styles? Fucking vlinders in je buik?" blafte dezelfde lange bruinharige man van daarnet.
"Zielig." snoof Zac, maar Harry schudde enkel kort zijn hoofd.
"Vergeet niet tegen wie je het hebt." Zijn stem klonk donker en dreigend, en zelfs ik kromp in elkaar bij het horen van zijn intimiderende toon. Ook de rest leek in te boeten, en staarde hem een tel met gespannen spieren aan.
"Maak het niet te lang." spuwde één van hen nog, voor hij zich omdraaide en in de richting van de auto's begon te lopen, na een tijdje opgeslokt door de duisternis. De rest volgde.
Onmiddellijk wendde Harry zich tot mij en duwde me ruw tegen de lantaarnpaal. Ik snakte naar adem en keek hem met grote ogen aan, trillend onder zijn stevige greep op mijn lichaam, terwijl hij me met die vlammende prachtige ogen aankeek.
"Ben je fucking gek geworden?" snauwde hij woest. Ik ademde wat dieper in en uit, niet antwoordend.
"Je had je er verdomme buiten moeten houden, Lily." ging hij razend verder.
Hij was zo dichtbij...
Angstig keek ik naar hem op, mijn lippen lichtjes uiteen.
"Luister naar me." blafte hij, me intens aankijkend.
"Het kan me niets schelen wat je wilt, begrepen? Je blijft uit hun buurt."
"Waarom?" vroeg ik haast geluidloos, waarop hij een geërgerd geluidje maakte.
"Omdat ik het je fucking vraag. Ze zijn gevaarlijk." raasde hij.
Nog voor ik mezelf had kunnen tegenhouden, had ik al gefluisterd: "Jij bent ook gevaarlijk." Het was een hele tijd stil.
Hij keek me eerst verrast aan, maar toen met een diepe frons, er haast verloren uitziend. Langzaam schudde hij zijn hoofd.
"Blijf dan ook uit mijn buurt." snauwde hij erna, me nog een tel intens aankijkend, maar zich toen omdraaiend.
"Harry!" protesteerde ik, compleet verloren klinkend.
Hij verstrakte en wendde zich terug tot mij, me onrustig aankijkend en zijn ogen over me heen laten glijdend.
"Ga alsjeblieft niet met hen mee." smeekte ik, de paal achter me met beide handen vasthoudend en hem wanhopig aankijkend. Zijn borstkas ging heftig op en neer.
"Je zou er niet om moeten geven." fluisterde hij uiteindelijk, na seconden van doodse gespannen stilte. Ik antwoordde niet, en hij kwam terug naar me toe, zodat ik mijn blik afwendde.
Op slag klonk zijn stem zachter, haast kwetsbaar, terwijl hij zijn hand in de richting van mijn gezicht bracht maar onmiddellijk terug liet vallen: "Kijk naar me, Lily." Aarzelend deed ik wat hij van me vroeg.
"Ga naar huis." zei hij indringend, onzeker fronsend.
"Ik laat je niet met hen racen. Je hebt gedronken." prevelde ik hoofdschuddend.
"Lieg niet tegen jezelf." gromde hij, zodat ik verward naar hem opkeek.
"Wat bedoel je? Ik lieg niet tegen..."
"Maak jezelf niet wijs dat je een fuck geeft om wat er met mij gebeurt, Lily." snauwde hij erna.
"Waarom zou ik niet geven om wat er met je gebeurt?" kaatste ik de bal terug, maar abrupt boog hij naar me toe en liet zijn arm boven mijn hoofd tegen de paal rusten.
"Hou ermee op." zei hij diep en indringend, zijn stem heser en sexyer dan ooit. Maar wanhopig gooide ik het over een andere boeg. Ik weigerde hem met hen te laten meegaan.
"Waarmee, Harry? Ik weet dat je mensen buitensluit, oké? En ik vraag nergens om. Ik heb je niet gezegd dat ik überhaupt om je geef, enkel om wat er met je kan gebeuren. Nu in die auto stappen nadat je gedronken hebt, is gek!" protesteerde ik, hem niet in de ogen durven kijkend.
Plots ruw greep hij mijn kin en richtte mijn gezicht op het zijne, me confronterend met zijn schoonheid.
"Durf je me dat ook zeggen wanneer je in mijn ogen kijkt?" snauwde hij, zijn neus haast tegen de mijne.
"Geef niet om mij of om wat er met me gebeurt." blafte hij. Zijn lichaamswarmte en geur omringde me, me het haast onmogelijk makend helder te denken. Zijn zachte volle lippen zweefden op de meest verleidelijke manier voor de mijne, en voor een meisje dat nog nooit had gekust, wenste ik verdacht hard ze op de mijne te voelen.
Zondige beelden van mijn lichaam rond het zijne schoten door mijn hoofd, me inbeeldend hoe hij me hier en nu kuste tegen de paal, mijn benen rond zijn sterke middel en mijn handen in zijn zachte haar.
"Waarom niet?" vroeg ik ademloos, met grote ogen naar hem opkijkend.
"Omdat het geen zin heeft." antwoordde hij gefrustreerd. Niet-begrijpend schudde ik mijn hoofd.
"Geen zin?" Ik kon de woorden die uit mijn mond tuimelden onmogelijk tegenhouden.
"Ik ben niet goed voor je, Lily. We kunnen niet bevriend zijn." snauwde hij, en ik kon er niet aan doen dat ik lichtjes gekwetst was.
"Wat is het aan me dat je zo vreselijk vindt, Harry?" vroeg ik, haast wanhopig klinkend. Hij haalde wat dieper adem, gefrustreerd in mijn ogen blikkend en toen zijn hoofd schuddend.
"Je beseft het niet, of wel?" gromde hij, een stap naar me toe zettend, tot ik zijn grote brede lichaam tegen het mijne voelde. Ik maakte een geschrokken geluidje en duwde me verschrikt wat meer tegen de paal, het nog steeds krampachtig vasthoudend achter mijn rug.
"Wat?" fluisterde ik, met grote ogen in de zijne kijkend.
Hij was zo mooi en verleidelijk, met zijn roze zachte lippen en fascinerende groene ogen. Het licht van de straatlantaarn scheen op zijn prachtige gezicht, zodat hij prominente schaduwen onder zijn jukbeenderen kreeg, haast even scherp lijkend als zijn hoekige en mannelijke kaaklijn. Zijn hemd stond voor de helft open, waardoor zijn gebruinde en getatoeëerde huid zichtbaar was. De geur van zijn zachte bruine krullen was bedwelmend, al was het niets in vergelijking van het gevoel ze tegen mijn wang te voelen.
Hij was zo dichtbij dat ik hem moeiteloos had kunnen kussen.
"Al vanaf het moment dat ik je twee weken geleden voor het eerst zag, kan ik niet ophouden aan je fucking mooie ogen te denken." gromde hij gekweld. Mijn lippen verwijdden wat, en ongelovig keek ik hem aan.
Had ik dat goed gehoord? Want dat was onmogelijk...
Hij klemde zijn tanden op elkaar en liet zijn blik hoofdschuddend over me heen glijden.
"Je maakt me fucking gek, Lily. Alles aan je; je roze lippen, je kleine verleidelijke lichaam, je zachte stem. En je onschuldigheid. Vooral dat, prinses. Elke keer dat ik naar je kijk, of je laat blozen..." Hij beet op zijn onderlip en bracht zijn hand omhoog, met zijn vingers langs mijn wang strelend.
Het gebaar was verrassend teder, en het ontvlamde mijn huid op manieren die ik nooit voor mogelijk had gehouden.
Ik was te verdwaasd om iets te zeggen -compleet en volledig ontzet.
"Je bent zo fucking prachtig, baby girl." Hij gleed met zijn duim over mijn onderlip, zodat ik lichtjes naar adem snakte en hem met enorme ogen aankeek.
"Harry..." begon ik geschrokken en op zachte toon, maar hij maakte enkel een sussend geluid.
"Je weet niet wat je met me doet." Hij kreunde het haast, het geluid verleidelijker dan goed voor me was.
"Ik weet het zelf niet, Lily. Ik weet enkel dat ik mijn fucking gedachten niet kan stoppen." Mijn wangen kleurden dieprood, terwijl ik het gevoel had geen lucht te krijgen. Dit moest een droom zijn... Ik kon de woorden die uit zijn mond kwamen amper geloven.
"Je zou zoveel harder blozen als je zou weten waaraan ik denk als ik je zie." Hij haalde wat dieper adem en kantelde zijn hoofd, mijn kin grijpend toen ik mijn blik neersloeg.
"Kijk naar me, Lily." Ik protesteerde zwakjes en probeerde me los te trekken, maar hij tilde mijn gezicht op.
"Kijk. Naar. Me." beval hij, zijn groene ogen in de mijne borend. Diep zuchtend bestudeerde hij me.
"Fuck, dit is zo fout. Begrijp je dat? Ik mag niet naar je verlangen, baby. Je bent veel te jong, veel te puur en onschuldig voor me." Ik maakte een zielig geluidje, terwijl hij zijn gezicht dichterbij bracht en zwaar ademhalend naar mijn lippen keek.
"Ik ben niet goed voor je. Ik ga je enkel pijn doen." Ik beet zachtjes op mijn onderlip, maar hij schudde zijn hoofd en zijn blik schoot omhoog.
"Harry, ik..." begon ik radeloos.
Ik wist niet wat ik moest zeggen. Was dit niet wat ik had gewild? De kriebels in mijn buik waren overweldigend, nu het besef dat hij me aantrekkelijk vond tot me doordrong. Maar was het enkel dat? Wilde hij enkel mijn lichaam?
Ik kon mezelf voor het hoofd slaan bij die gedachte, beseffend dat er niets anders kon zijn. Harry voelde niet emotioneel, hij deed het fysiek. Lichamelijk verlangen, dat was alles wat hij kende.
Waarom was het niet genoeg voor me? Het zou nooit tot iets leiden, en ik wist dat het maar goed was, dus waarom kon ik niet gewoon genieten van het idee dat hij me prachtig vond? Althans, dat was toch wat hij me zei. Maar ergens had ik het gevoel dat dit geen spelletje was. Dat dit niet de regels waren die hij hanteerde.
"Waarom zeg je niets?" vroeg hij haast met een snauw.
"Ik ben verward." fluisterde ik bijna geluidloos. Hij snoof schamper.
"Jij bent verward? Hoe denk je dat ik me voel?" Hij liet zijn ene arm nog steeds tegen de paal rusten, maar schoof de andere onaangekondigd achter mijn rug, mijn middel tegen het zijne trekkend. Geschrokken legde ik mijn beide handen op zijn borstkas, opkijkend in zijn groene ogen.
De vlinders in mijn buik waren amper houdbaar. Als hij zou weten wat hij met mij deed... Het ging zoveel verder dan simpel verlangen. Hij intrigeerde me.
"Ik zou willen dat het zo simpel was, Lily. Dat ik enkel naar je verlangde voor één nacht. Maar ik kan niet ophouden aan je te denken. Ik zou niets liever willen dan je onder me te hebben, naakt en verstrengeld tussen mijn lakens. Je kan je niet voorstellen hoe graag ik je mooie benen rond me wil voelen, en je mooie stem mijn naam wil horen kreunen. Je kan me gek maken met de kleinste beweging, fuck. Ik heb de laatste dagen zo vaak gedroomd hoe het zou zijn in je te zitten, prinses. Hoe je me je mooie onschuldige ogen naar me zou kijken en me zou vertellen hoe fucking goed het voelt. Maar het is zo fout." Hij maakte een gefrustreerd geluid.
"Het idee je op die manier te gebruiken is fucking afschuwelijk. Je bent veel te goed."
"Hoeveel jongens hebben je al gehad, baby?" vroeg hij zacht. Mijn wangen werden bloedrood en langzaam schudde ik mijn hoofd.
"Niemand." mompelde hij, knikkend.
"Je bent zo fucking jong en lief." gromde hij.
Baby, baby... Zijn koosnaampjes zetten me in vuur en vlam, alsof zijn brutale woorden nog niet genoeg waren.
Hoe kon dit mogelijk echt aan het gebeuren zijn? Hoe kon Harry me mogelijk aantrekkelijk vinden? Dit had ik nog niet durven hopen in mijn wildste dromen.
"Verlang jij naar mij, prinses?" vroeg hij, zijn grote hand warm en beschermend rond mijn heup.
Mijn mond leek niet te luisteren naar mijn brein, en tot mijn eigen verbazing fluisterde ik: "Ja."
Zonder waarschuwing werden zijn ogen donker, en koud -zo koud. Het was alsof ik hem razend had gemaakt, en iets had gezegd dat alle woede in zijn lichaam had ontketend. Geschrokken en niet-begrijpend keek ik hem aan, ziend hoe hij me minachtend aankeek. Abrupt liet hij me los en zette een stap achteruit, zijn hoofd schuddend.
"Je bent zo fucking belachelijk. Wat heb ik gedaan om je naar me te laten verlangen?" snauwde hij plots, me spottend aankijkend.
Gekwetst fronste ik.
"Ik... Je bent zo mysterieus, ik..."
Hij onderbrak me, schamper snuivend: "Dus wat? Je wilt mijn mysterie oplossen?" Onzeker keek ik hem aan, maar hij schudde gefrustreerd zijn hoofd.
"Je bent nog een kind, Lily. Een fucking kind. Wat dacht je? Dat ik een personage ben uit één van die fucking kutboeken die je leest? Dat je zielige problematische Harry goed kan maken?"
Tranen sprongen in mijn ogen, en vernederd schudde ik mijn hoofd.
"Ik weet niet wat dit is, Lily, maar maak er niet meer van dan het is. Dat is bullshit. Ik heb geen mysterie en ik heb geen verhaal. Dit is wie ik ben. Ik geef niet om anderen, ook niet om jou."
Hij snoof en liet zijn ogen over me heen glijden.
"Verlang niet naar me, want het heeft geen zin. Je kan me niets bieden. Je bent onervaren, op elk mogelijk vlak. Een fucking tiener." sneerde hij, me met elk woord meer en meer de grond in borend. Een traan liep uit mijn ooghoek naar beneden, maar hij schudde zijn hoofd, al keek hij wel een tel naar de grond en sloot zijn ogen kort.
"Je kan me niets geven." mompelde hij, zijn handen trillend door zijn krullen halend.
Hij keek op, diep in- en uitademend.
"Durf je niet nog eens te moeien en me belachelijk te maken bij mijn vrienden, begrepen? Blijf uit mijn buurt." Ik probeerde mijn snikken in te houden, maar kon het schokken van mijn schouders niet verbergen.
Hoe kon hij in een fractie van een seconde veranderen in de vreselijke persoon die voor me stond? Hij vertelde me dat hij naar me verlangde, en nog slaagde hij erin mij te vernederen.
Ik kon zijn groene donkere ogen op mijn huid niet verdragen, te gekwetst en beschaamd.
Snel wendde ik mijn blik af en duwde me af tegen de paal, beschaamd langs hem weglopend. Ik kon hier niet blijven, niet na wat hij net had gezegd.
Hij greep echter mijn onderarm en trok me terug.
"Laat me los." huilde ik, hem een harde duw geven. Hij leek echter onaangedaan te zijn en bleef staan.
"Hier." snauwde hij, met zijn vrije arm in zijn broekzak reikend en me een dollarbriefje in de handen drukkend. Ik weigerde het aan te nemen, het hem teruggevend, maar hij maakte een geërgerd geluidje.
"Pak aan, en neem een taxi naar huis. Dit heeft al lang genoeg geduurd."
"Ik heb je stom geld niet nodig. Ik ga met de metro." zei ik, al klonk ik zwak en zielig. Ik wilde me losrukken, maar hij hield me tegen en greep mijn beide bovenarmen stevig beet.
"Doe niet belachelijk. De metro is levensgevaarlijk op dit uur. Neem een fucking taxi." snauwde hij.
"Waarom doe je moeite? Je geeft toch niet om me." antwoordde ik, zijn woorden tegen hem gebruikend. Ik kon er niet aan doen dat het op een gekwetste toon was. Het was een tijdje stil.
"Nee, ik geef niet om je." zei hij uiteindelijk bars, maar toen liet hij me los en greep mijn hand, het omdraaiend en de tien dollar in mijn palm leggend.
Zonder verder nog iets te zeggen liep hij langs me.
Met natte wangen en volledig gebroken draaide ik me om, ziend hoe hij gespannen naar de wachtende auto's wandelde.
Deze keer liet ik hem gaan.

--
Harry is zo gemeen... I love it.
Wel zielig voor Lily, natuurlijk... Denken jullie dat Harry het meent of dat hij zo'n dingen zei om een andere reden?:)
En hoe gaat het met iedereen? Hebben er mensen op dit moment vakantie?
Als er tips of opmerkingen zijn, let me know!(H)
Dankjewel voor de lieve reacties! Met mij is alles goed!
xxx

Reacties (21)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    4 maanden geleden
  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    4 maanden geleden
  • Tomlinsbear

    Harry geeft wel om haar. Maar wilt zichzelf overtuigen dat hij om niemand geeft. Kutstyles

    2 jaar geleden
  • Shepherd

    Ik vind dit verhaal echt geweldig, ik ben zo blij met de lange hoofdstukken. Je schrijft echt prachtig!

    2 jaar geleden
  • Welkin

    Oké deze reactie gaat me niet in dank afgenomen worden maar: ik heb een verschrikkelijke hekel aan One Direction.
    HOWEVER
    Er is geen 1D in dit verhaal
    En ik hou er van
    Ik ben verliefd op je verhaal en ik kan niet stoppen met lezen.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen