Foto bij 27 • Een puntig lesje




De aankomende dagen werden de Hufflepuff leerlingen veel lastig gevallen met vragen over de plotselinge verdwijning van Hannah Abbott. De sfeer in de kelder was daarom ook een stuk droeviger, iedereen miste Hannah. Haar verwijdering van school zorgden niet alleen voor somberheid onder de leerlingen, maar ook voor problemen tijdens de lessen. Zo had Eleanor tijdens de DADA lessen geen partner meer, maar werd ze vaak ingedeeld met Justin en Jenna. Dit betekende vaak dat er niet veel ging gebeuren, aangezien deze twee alleen maar bleven geiten. En ook Susan had problemen tijdens Herbology. Het gemis naar Hannah was bij haar nog wel het meest aanwezig. Ze was stiller dan ooit tevoren. Het leek alsof alleen Justin haar nog wat los kreeg tijdens de lessen. Justin bleef altijd wel positief. Eleanor was daarom ook erg blij om met hem weer de Muggle Music les te volgen elke week. Het liet haar vergeten om na te denken en liet haar plezier hebben met muziek. Natuurlijk was dit niet de enige les die voor veel plezier zorgde; ook Care of Magical Creatures met Hagrid beurde haar telkens op. Tot nu toe hadden ze de wezens van de vorige jaren herhaald om het geheugen wat op te frissen, maar Eleanor verheugde zich op de nieuwe wezens die ze gingen bestuderen.
Natuurlijk was het beoefenen van Quidditch haar favoriete bezigheid op school. Toen Eleanor haar derde Quidditch training achter de rug had, voelde ze zich fitter dan ooit. De hele zomervakantie had ze niet kunnen sporten en ze had er flink tegenaan moeten gaan om de anderen bij te houden, maar uiteindelijk was dit toch gelukt. Nadat ze tijdens een penalty-training maar drie Quaffles had doorgelaten, zat zelfs Zacharias Smith in zijn hummetje. 'En volgende week weer hetzelfde! Goed gedaan team!' had hij over het veld geroepen, waarna een aantal spelers elkaar verrast aankeken toen ze dat compliment hoorden. Soms verbaasde het Eleanor zeer dat hij was uitgeroepen tot Captain, hij was namelijk alleen goed in het aantonen van iemands fouten en was zelden positief, maar hij was erg goed met het regelen van strategie en dat was ook erg belangrijk.
'Ik vind nog steeds dat jij Captain moet zijn, als ik heel eerlijk ben,' zei Ernie bij het ontbijt en Eleanor knikte wat twijfelend. 'Ik weet niet. Ik zou het prima kunnen, maar strategie ben ik niet zo goed in.'
'Dat zou Smith dan kunnen doen, maar jij hebt een betere band met de teamleden,' zei Justin met een volle mond, waardoor de kruimels over de tafel vlogen.
'Praat niet met volle mond, joh!' blafte Jenna naar hem en smeet een servet in zijn gezicht, waarna ze zich tot Eleanor wende. 'Ella, je bent gewoon bang dat de jongens het er niet mee eens zijn dat ze een vrouw als Captain hebben.'
Daar had Jenna ook wel gelijk in. Haar hele team bestond uit jongens. Ze accepteerde haar in het team als Keeper, maar ze had geen idee of ze er ook zo over zouden denken als ze Captain was. Alex Summerby, de Seeker kende ze al een tijdje. Net zo als de twee Beaters: Jayden en Davon. De Chasers kon ze echter minder goed mee opschieten en die leken er ook wat moeite mee te hebben dat hun Keepster een slank meisje als zij was.
'Professor Sprout wist vast waar ze mee bezig was toen ze de Captain koos. Ik trek haar mening niet in twijfel.'
Geklap van vleugels klonk boven haar in de lucht en Eleanor keek op. Vele uilen kwamen naar beneden vliegen en lieten pakjes en brieven op de tafels vallen. Avonmora krijste luid tussen de vele uilen en daalde. Ze liet een briefje op de tafel vallen en landde vlak naast haar op de tafel.
'Dag Avonmora!' Jenna kriebelde de uil onder haar vleugel, terwijl Eleanor de brief opende en begon te lezen.
'Wat staat er?' vroeg Ernie nieuwsgierig. Susan reikte Eleanor een veer aan, toen ze zag dat ze de tafel rond zocht. 'Het is een briefje van Hagrid,' antwoordde ze. 'Hij vraagt of ik morgen ochtend vroeg naar hem toe wil komen. Nog voor het ontbijt.'
Justin trok een wenkbrauw op. 'Zeg je nachtrust maar vaarwel dan.'
'Zolang ze mij maar niet wakker maakt morgen, doet ze maar wat ze wilt,' grinnikte Jenna en keek toe hoe Eleanor het beantwoordde briefje aan Avonmora gaf en de uil een zetje gaf, waardoor zij haar vleugels strekte en wegvloog. 'Het is voor de les van morgen,' legde Eleanor uit.
De hele dag vroeg ze zich af wat ze zouden gaan doen met Hagrid. Nog meer vroeg ze zich af waar hij haar voor nodig had.

Toen ze die ochtend uit haar bed kroop, sliep iedereen nog. Het was fris zo vroeg in de ochtend en Eleanor deed voor de zekerheid haar sjaal maar om. Ze liep de kelder uit en snelde richting de grote deuren die naar het Hogwarts terrein leidde. Het met douw bedekte gras glinsterde in de stralen van de opkomende zon en de lucht zag helder blauw. De wind was fris en Eleanor was blij dat ze toch haar sjaal had omgedaan. Toen ze Hagrids huisje bereikte, stond hij al op haar te wachten. 'Eleanor, je ben gekomen. Mooi zo!' zei hij vrolijk en glimlachte, waardoor zijn rode appelwangetjes extra opvielen.
'Natuurlijk ben ik er! Waar kan ik je mee helpen, Hagrid?'
Hagrid begon te glunderen en sloot de deur van zijn huisje. 'Dat laat 'k je zien. Volg mij maar.' Hij liep het verboden bos in en Eleanor volgde hem. Ze moest veel moeite doen om de enorme man bij te houden, want wanneer hij één stap zette, zette zij er drie. 'Waar gaan we heen, Hagrid?' vroeg ze hijgend tussen het snelle lopen door. Ze waren nu zeker al tien minuten aan het lopen en het bos werd met elke meter donkerder.
'Een heel eind lopen. Wist je dat 't verboden bos een plek heb dat niet verduisterd is?' Hij keek haar met een grote grimas aan. Zijn borstelige waren opgetrokken in groot plezier.
Eleanor schudde haar hoofd. 'Nee, dat wist ik niet. Waar is dat dan?'
Hagrid grinnikte, maar gaf haar geen antwoord. Eleanor kon zich het niet inbeelden dat er te midden van al deze duisternis een plek was waar de zon de grond raakte, laat staan dat er überhaupt wat zonlicht het bladerdek kon doordringen. Na een tijdje lopen, begonnen haar voeten te zeuren. Ze vroeg zich af of het ontbijt al was begonnen en ze kon haar buik voelen rommelen. Net toen ze haar mond open wilde trekken, stopte Hagrid met lopen. 'We zijn dr,' zei hij opgetogen.
Eleanor zag niet wat hij bedoelde. Het was nog steeds donker om zich heen. Het enige verschil was dat er in plaats van alleen maar bomen, nu ook hoge heg-achtige bosjes om hen heen stonden. Hagrid knielde neer en wenkte haar naar een van de bosjes. Hij stak zijn hand er doorheen en schoof de blaadjes en takken opzij. 'Kijk maar.'
Eleanor keek door het gat heen en wat ze daar zag, ging haar mooiste fantasie te boven. Een kudde machtige eenhoorns stonden in het licht van de zon te grazen bij een meertje. De vachten van de wezens waren zo wit, dat vers gevallen sneeuw grijs zou te kleuren. Hun hoeven waren van goud en schitterden in de zon. En de horens die omhoog staken vanaf hun voorhoofden, waren zo wit als hun vachten. Het aanzicht van de dieren toverde een glimlach op Eleanors gezicht. Ze keek om naar Hagrid, die haar al glimlachend aankeek. ''K dacht dat jij de beste keuze was om mij te helpen,' legde hij uit.
'Waarmee?' vroeg ze en wierp nog een blik op de eenhoorns.
Hagrid grinnikte. ''k ben groot, beerachtig en eng in de ogen van 'n eenhoorn. Deze dieren voelen zich 't meest op hun gemak in de handen van 'n vrouw met 'n gouden hartje. 'k ken jou beter dan elk van de meisjes op Hogwarts, ook omdak jou moeder kende. Je ben vriendelijk, vergevend, hulpvaardig en je heb 'n groot hart voor dieren. Jou hart is puur. En dat maak dat jij bij deze prachtige wezens in de buurt mag komen.'
Eleanor keek hem met grote ogen aan. Ze voelde zich vereerd en gevleid door de woorden van Hagrid. 'Dat is heel lief van je, Hagrid, dank je.'
Een blos verscheen op zijn wangen en hij slikte deze snel weg. 'Nou hup. Ga d'r mar naar toe. 'k wil ze gebruiken voor de les straks, maar dan moeten ze meekomen naar 't terrein van Hogwarts.'
Eleanor keek hem onbegrijpend aan. 'En je denkt dat de dieren zomaar met mij mee gaan lopen?'
Hagrid knikte heftig. 'Eenhoorns hebben 'n bepaalde manier van communiceren. Ga nu maar.' Hij gaf haar een zetje en Eleanor wurmde zich door de bosjes heen. De eenhoorns hieven allen hun hoofd en draaide zich naar haar om. Nieuwsgierig en waaks.
Eleanor stopte aarzelend met lopen. De dieren waren erg sterk en levensgevaarlijk als ze aanvielen. Eleanor keek om naar Hagrid, maar hij wuifde alleen maar dat ze moest doorlopen.
Eleanor slikte een keer en liep langzaam op de dieren af, die nu nader bij elkaar kwamen staan. Ze leken niet bedreigd door haar en dat gaf haar al wat goede moed. Een van de eenhoorns en zeker ook de grootste, zette een stap naar voren. Direct wist Eleanor dat ze bij hem haar vertrouwen moest tonen; de leider van de kudde. Met elke stap die ze richting het dier zetten, leek hij alleen maar grote te worden. Zijn gouden hoeven waar zo groot dat het twee keer de omvang van haar voet in nam. En zijn neus was zo groot als haar hoofd.
Ze was nu een meter van hem verwijderd en het dier had nog steeds niet bewogen. Eleanor keek hem aan en terwijl ze dat deed, boog ze diep door haar knieën. Zo diep dat haar haren over de grond sleepten. Zo bleef ze even zitten. Ze wist niet wat ze moest doen om het dier zijn respect te winnen, want het was een ander individu dan een Hippogriff. De enige manier die ze kon bedenken om haar respect te tonen, was onderdanigheid.
Uiteindelijk boog het dier, net als de Hippogriff een paar jaar geleden, zijn hoofd. Eleanor keek even om naar Hagrid, die gebaarde dat ze kon opstaan en ging langzaam weer op beide benen staan. Eleanor rechte haar rug en stak haar hand uit. Het dier bleef staan en strekte zijn nek, waardoor zijn neus in haar handpalm duwde. Voorzichtig aaide ze het dier en glimlachte. 'Je bent zo prachtig,' fluisterde ze glimlachend. Het dier brieste in haar gezicht.
Toen keek ze weer om naar Hagrid, die nu ook voorzichtig te voorschijn kwam, maar nog wel op een afstand bleef staan. Hij had opnieuw die trotse blik in zijn ogen, net als toen Harry de eerste keer Scheurbek had geaaid en bereden.
'Wat moet ik nu doen?'
'Leid hem,' zei Hagrid, terwijl hij de blaasjes uit zijn rossige baard plukte;.
Eleanor schrok een beetje bij die woorden. Dit was de leider van de kudde, hij leidde, maar dat hij haar wilde volgen, betwijfelde ze. Ze wende zich tot de eenhoorn en gleed haar hand naar zijn kaak toe, toen naar zijn hals, waar ze haar hand op zijn schoft legde. Ze wist niet wat ze moest doen, maar zolang ze het dier met respect behandelde, leek het goed te gaan. Ze dacht aan het Hogwarts terrein en alsof ze het dier had aangesproken, keek het om.
Ze kreeg een raar gevoel in haar hoofd, alsof ze zichzelf bedacht dat ze moest gaan lopen. En dat deed ze. Wonderbaarlijk genoeg begon het dier met haar mee te lopen, en zo de gehele kudde.
'Hagrid! Ze volgen me!' riep ze opgetogen en streek een keer door de fluweel zachte manen van het dier.
Eleanor leidde de dieren door het bos heen en terwijl ze daar liep, met de magnifieke dieren, leek het bos opeens minder donker. De dieren waren zo stralend wit, dat het de duisternis leek te onderdrukken. Ze keek op naar de hengst die zo statig naast haar liep. Hij was zo prachtig en zij mocht naast hem lopen. Ze straalde van geluk de hele weg terug naar het Hogwarts terrein.
Vreugde raakte haar toen ze de zonnestralen door de boomtoppen zag schijnen. En dat niet alleen, de verbaasde leerlingen die voor de les kwamen aanlopen verschenen ook. Ze keken met verwondering toe hoe Eleanor de kudde eenhoorns het terrein op leidde.
'Goed gedaan, Eleanor,' prijsde hij haar toe en klopte toen zachtjes op haar schouder, wat er toch toe deed lijden dat ze een stap vooruit moest zetten om te zorgen dat ze niet omviel.
'Excuses, meisje,' zei hij toen en trok zijn hand terug. Daarna liep hij naar de andere leerlingen toe en Eleanor bleef bij de eenhoorn staan. Ze aaide hem over zijn neus heen en bedankte hem. Het dier schudde zijn hoofd en liet zijn stralende manen heen en weer zwiepen. Eleanor glimlachte, wat het dier ook deed, alles deed hij gracieus.
'Goed, kinders, luister,' begon Hagrid en richtte zijn aandacht op de leerlingen. 'Eleanor hier heb me geholpen om de Eenhoorns uit 't bos te halen, dus we kunne even van hun schoonheid genieten. 'k wil graag dat de meiskes zich van de jongens afzonderen en deze kant op komen.'
De meisjes liepen op Hagrid af, terwijl de jongens mokkend toekeken, dit was niet de eerste keer dat dit gebeurde.
'Jullie mogen de dieren aaien, maar onthoud, heb respect voor ze, dan zullen zij jou dit ook gunnen.'
De leerlingen kwamen voorzichtig dichterbij en begonnen de dieren te aaien. Het was bij een enkele aanraking dat het leek alsof iedereen overspoeld werd met vreugde. Alsof de loutere aanraking van de vacht iemands humeur gelijk positief beïnvloedde. Eleanor voelde het, het was een tinteling, niet alleen in haar vingers, maar ook in haar hart. Het leek alsof alle problemen haar verlieten en ze even niets anders dan gelukkig was. De leider van de kudde liet haar toe, maar dan ook alleen haar. Zelfs Luna, die zo goed was met velen dieren, werd geweigerd door de hengst.
'Wat grappig. Hij lijkt je echt te mogen,' zei ze dromerig en stapte toen op een merrie af die even verderop stond. Luna, die eigenlijk een jaar onder Eleanor zat, ging dit jaar voor de eerste keer ook mee met haar rooster. Ze had dit met Pomona geregeld, aangezien ze veel meer over de dieren wilde leren dat ze kon met een enkele les in de week. Natuurlijk had Hagrid er geen bezwaar tegen.
Toen aan het einde van de les ook de jongens ook werden toegelaten, verlieten de prachtige paarden het schoolterrein en liepen terug het bos in. Zodra ze het terrein hadden verlaten, merkte Eleanor dat het weer niet zo heerlijk was als dat ze had gedacht. Het leek alsof de dieren het mooie weer met zich meenamen het donkere bos in.
Nadat ze van Hagrid wat huiswerk over de Eenhoorns hadden meegekregen, liep ze terug richting de school. Ze kon niet wachten om Jenna te vertellen wat ze zojuist had gedaan en toen ze haar eindelijk in de gemeenschappelijke ruimte aantrof, vertelde ze haar alles.
'Meen je dat? Ik was net nog op het schoolterrein! Ik heb je vast net gemist!' Jenna sloeg haar boek dicht en ging rechtop zitten. 'Luna vroeg zich al af waar je was. Ik kwam haar tegen op de gang.'
'Oh, ja, ik ben haar vergeten te zeggen dat ik met Hagrid mee was vanochtend. Dom van me. Dat ze daar niet over was begonnen deze les.'
Jenna haalde haar schouders op. 'Dat maakte haar waarschijnlijk niet veel uit, denk ik.'
Eleanor knikte en even bleef het stil in de kamer. Totdat Jenna haar hoofd hief en Eleanor aankeek. 'Waar denk je dat Hannah nu is?' vroeg ze sip.
'Geen idee. Ik hoop alleen dat ze veilig is. Het is zo raar om haar nu niet meer hier te hebben.'
Jenna knikte instemmend. 'Zeker. Het feit dat haar moeder is vermoord geeft me echt de kriebels.' Ze rilde even. 'Nooit gedacht dat het zo dichtbij zou komen. Ik maak me elke dag zorgen om mijn ouders.'
'Laten we er maar niet over praten. Dat brengt alleen maar stress.'
Hannah's naam werd die dag niet meer in de mond genomen, niet bij de Hufflepuff leerlingen althans. De eerste jaars hadden het er toch wel het zwaarst mee, zo ook de tweede jaars. Zij konden altijd bij Hannah terecht en het was voor hen daarom ook even wennen dat Eleanor nu de nieuwe Prefect was. Al was het al wel een paar keer gebeurd dat een eerste jaars iets aan haar had durven vragen en het gebeurde ook steeds meer. Eleanor was blij dat ze haar rol als Prefect eindelijk goed op zich kon nemen en was van plan daar ook goed haar best voor te doen.

Reacties (6)

  • BOOKWURM

    Ik hou ervan dat je Hagrid zo leuk neerzet. Aan de manier waarop je hem beschrijft bewijst dat je net als ik dol bent op die lieve halfreus. Heb ik gelijk?

    4 jaar geleden
  • Shaybuttah

    I love it snel verder x

    5 jaar geleden
  • X_Tina

    Heel leuk stukje(flower)

    5 jaar geleden
  • chanyeoI

    Lovely!
    +kudo

    5 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Heel mooi stukje!!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen