Foto bij One hundred and thirty-seven

Ik schrijf dit hoofdstuk met "A Thousand Miles" op de achtergrond. Hoe toepasselijk!

En trouwens: dank jullie wel voor alle reacties op het vorige hoofdstuk. Ik had ze gisteravond extra allemaal laten staan zodat ik vandaag op kon staan met jullie reacties. Best way ever to wake up (:

Ik word wakker van de hoofdpijn. Het is zo erg dat mijn hoofd bijna van de rest van mijn lichaam af lijkt te bonzen.
Voorzichtig breng ik mijn hand naar mijn slaap om mijn slaap te masseren, maar ik stoot mijn hand op zijn weg naar hoog. Een frons verschijnt op mijn gezicht, maar dan weet ik weer waar ik ben.
Ik zit in het vliegtuig.
De tranen schieten alweer in mijn ogen als de herinneringen weer bovendrijven.
Het telefoontje, het pakken van de spullen, het schrijven van het briefje, het wegbrengen van de vogelkooi en het boarden... Als het aan mij had gelegen, was dit allemaal nooit gebeurd.
En dat dit gebeurt is nog tot daaraan toe, maar dat het niet alleen papa en mij, maar ook de andere mensen waarvan ik houd heeft getroffen, is te veel. Ik heb Niall nog een briefje kunnen schrijven, maar Hanna en Jillian heb ik helemaal niet meer gezien. Er bestaat een kans dat ik hen nooit meer fysiek ga zien, daar ken ik mijn oom goed genoeg voor.
Ik ga ze zo verschrikkelijk missen.
Hanna en ik kennen elkaar al sinds het begin van de secundaire school, we zijn samen door de puberteit gegaan, we zijn samen volwassen geworden en er zijn maar weinig mensen die ik meer vertrouw dan Hanna.
Jillian ken ik nog niet zo lang, maar ze is wel mijn vriendin. Ze heeft haar hart bij me uitgestort, ik heb haar onbewust ook meer verteld dan ik eigenlijk wilde en ik ben erg gesteld op haar gezelschap.
Maar het ergste is nog wel dat ik Niall niet meer zie. Hij heeft de symbolische blokkentoren van mijn leven compleet gemaakt en de overige blokken netjes opgestapeld. Maar nu zijn blokje plotseling uit de toren is weggehaald, is er niet veel meer van over. Papa is er nog wel, maar verder is er niemand meer waar ik me aan vast kan houden. En er zal nooit meer iemand komen die de toren zo netjes kan herstellen als hij.
Mijn handen gaan naar het kettinkje om mijn nek en mijn vingers strijken over het wereldbolletje. Meteen gaan mijn gedachten uit naar onze eerste date en de woorden van Niall.
"Er zit een verhaal achter. Ik heb er die middag zoveel gezien, maar die bleef favoriet. Het is voor mij een beetje de gedachte dat waar ter wereld ik ook mag zijn, of dat vlakbij je is, of ergens op een andere continent, ik kom altijd terug naar huis, altijd terug naar jou, want -hier komt de volgende cliché- jij bent mijn hele wereld."
In gedachten zie ik hoe hij zijn eigen ketting met het vliegtuigje aan me laat zien en ik veeg snel onder mijn ogen door, om te voorkomen dat ik dadelijk begin te huilen.
Ik wil helemaal niet huilen, want ik wil Niall niet kwijt zijn.
Ik wil niet dat er meer dan duizend mijl tussen ons in zitten.
Ik wil bij hem zijn.
Maar ik heb niets te willen. Met een zucht laat ik het kettinkje weer los en zak wat onderuit. Papa ligt langs me te slapen en ik besluit een voorbeeld aan hem te nemen. Ik sluit mijn ogen en ondanks mijn hoofdpijn, val ik in slaap.

'We zijn geland, mio amore. Kom, word wakker.' Ik open mijn ogen en zucht. Blijkbaar is het dus echt geen nachtmerrie.
'Ik kom al.' Langzaam sta ik op en dan help ik papa in zijn rolstoel. Een stewardess bekijkt ons terwijl we ons klaar maken voor ons nieuwe leven. De irritatie is van haar gezicht af te lezen, ze zal zich wel aan ons tempo ergeren, maar ze helpt ons niet.
Als papa in zijn rolstoel zit verlaten we het vliegtuig en beginnen we aan het standaard tafereel wat zich afspeelt nadat je geland bent. Ik verzamel de koffers en zoek de paspoorten, terwijl papa met iemand van de beveiliging praat.
En het duurt even, maar dan hebben we onze spullen bij elkaar en zijn we klaar om opgehaald te worden. Ik zie er nu al tegenop.
Maar ik zeg niets en neem de bagage tot me. Papa wenkt me en ik ga naar hem toe, waarna we samen de aankomsthal opzoeken.
'Laten we er maar het beste van maken,'zegt papa.
'Ik heb er nu al zin in,'mompel ik sarcastisch. Ik krijg een blik van papa toegeworpen en krijg weer enigszins spijt van mijn woorden. Hij heeft hier ook niet voor gekozen. 'Sorry.'
Papa en ik wisselen geen woorden meer en dan lopen de familie tegemoet.
Meteen valt mijn blik op mijn oom. De blik in zijn ogen is genoeg om mijn binnenste te laten borrelen van woede. Hij loopt naar me toe en slaat zijn armen om me heen. Als ik mijn handen niet nog steeds om het handvat van het bagagekarretje had liggen, had ik hem van me af gedrukt. Nu kan ik enkel in mijn handen knijpen en hopen dat dit moment snel voorbij gaat.
'Mila, wat goed je weer te zien.' Ik ga er niet op in en dan kijkt mijn oom me streng aan. 'Heb je nog met die blonde kabouter gesproken?'
'Nee,'zeg ik zachtjes. Het lachje op het gezicht van mijn oom is zo akelig dat ik er kippenvel van krijg.
'Goed zo. Je weet wat er gebeurt als je dat wel doet, hè?' Ik knik snel en de glimlach op zijn gezicht lijkt alleen maar groter te worden. Dan draait hij zich naar de rest van de familie. 'Kom, dan gaan we Arrigo en Mila naar hun nieuwe stekje brengen.'

Reacties (2)

  • DreamyHoran

    Wow, wordt Mila nou gedwongen om een nieuw leven te beginnen met een andere familie? Dat is best wel zielig.. En het is ook niet leuk dat ze Niall niet meer kan zien ):

    3 jaar geleden
  • Lovecandy

    kwist dat het iets met dat telefoontje was haha

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen