Foto bij 010

Sometimes I wonder what more is there, insisting in myself that I should forget trying to be everything or something to everyone and just remember perhaps the two most beautiful string of letters ever married together; be. Just be. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Dezelfde nacht nog kwam hij thuis. Ik zou willen zeggen dat het me na zijn woorden niet meer kon schelen wat er met hem gebeurde, maar het zou een leugen zijn. In de plaats daarvan bleef ik met opengesperde ogen wachten op mijn sofa in de woonkamer, zenuwachtig op mijn lip bijtend terwijl de seconden weg tikten. Mijn wangen brandden door het onophoudelijke stille huilen, dat was begonnen nadat ik onder de lakens was gekropen en me zonder anderen rond me heen eindelijk zijn woorden terug voor de geest had gehaald.
Het was drie uur toen hij haast geruisloos binnenkwam, en ik eindelijk weer normaal kon ademhalen.
Het feit dat zijn veiligheid belang voor me had, maakte me nog verwarder en vermoeider dan ik voorheen al was geweest, maar op het moment dat ik hem hoorde, kon ik enkel beseffen dat het me wel kon schelen wat er hem gebeurde, wat hij ook mocht zeggen en ondanks het feit dat hij niet eens een beetje om me gaf.
Zou het me ooit lukken hem uit mijn gedachten te zetten en te beseffen dat wat het ook was dat ik voelde in zijn buurt, compleet zinloos was?
Het was het enige waarop ik kon hopen, want mijn naïeve wens dat ik iets zou betekenen voor hem, had hij eerder die avond genadeloos aan diggelen geslagen.
Toen ik de volgende ochtend opstond en naar school vertrok, was hij nog niet wakker, en toen ik diezelfde avond terug thuiskwam, vertelde Louis me dat hij al de hele dag het huis uit was. Hij vermoedde dat hij in de sportschool aan het trainen was, maar moest schaapachtig toegeven dat hij het niet zeker wist.
Maar wanneer wist iemand ooit iets met zekerheid over Harry?
Hij kwam pas rond negen uur thuis, opnieuw met Demi en zo het vermoeden bevestigend dat hij getraind had. Ik zat met de hele bende in de woonkamer, op de grond leunend tegen de sofa, Niall en Aiden achter me. Hannah en Mia zaten rechts, onderling pratend, terwijl Louis in een hevige discussie verwikkeld was met Stella, tot ergernis van Liam en Sophia, die naar de film op televisie probeerden te kijken.
Ik zei amper iets, nog steeds aangedaan door wat er de vorige avond was gebeurd. Op school had ik me nauwelijks kunnen concentreren, en had ik enkel gedacht aan Harry's harde woorden.
Het leek onwerkelijk dat het gesprek überhaupt plaatsgevonden had, maar ik kon nog probleemloos herhalen wat hij me had verteld en me perfect herinneren hoe zijn woorden in luttele seconden van intens en haast teder in hard en gemeen veranderd waren.
Ik vond het al moeilijk te aanvaarden dat hij had gezegd dat hij naar me verlangde, laat staan dat hij niet eens kon definiëren wat ik met hem deed. Maar nadien? Me belachelijk en een kind noemen? Het had me meer pijn gedaan dan ik verwacht zou hebben, en het had me zijn voorgaande woorden allemaal laten vergeten.
Waarschijnlijk had hij er geen letter van gemeend, als een gemene truc om me in de val te laten lopen en uit me te krijgen dat ik daadwerkelijk naar hem verlangde. Hij had zijn valse verklaring en koosnaampjes enkel gebruikt om me nadien volledig de grond in te boren, me eindelijk duidelijk makend dat ik ver uit zijn buurt moest blijven.
Ik schrok op uit mijn gedachten toen de deur openging en met een klap gesloten werd.
"Wel, wat is er dan?" snauwde Demi, die met haar armen gekruist achter Harry aan naar binnen liep. Hij gooide zijn sleutels met een diepe, geërgerde frons op de glazen tafel, in onze richting kijkend en niet antwoordend.
"Is er een probleem?" vroeg Aiden, zijn hoofd een kwartslag draaiend en hen bestuderend. Ik wendde mijn blik terug af; ik weigerde Harry aan te kijken.
"Nee." snauwde hij, maar Demi snoof.
"Je bent pisnijdig, en je training stelde geen fuck voor, Harry. Ik weet niet wat er met je gebeurd is, maar zeggen dat er een probleem is, is een understatement." reageerde ze.
Plots vloog hij uit: "Waarom ben je hier dan, hmm? Ik heb je niet nodig, als je dat denkt! De enige reden dat ik je tolereer is dat je als een goedkope slet toelaat dat ik je neuk wanneer ik verveeld ben. Doen alsof je me kent en denken dat ik om je geef, verandert er niets aan."
Het werd doodstil, en ook ik keek nu geschrokken op, mijn oren niet kunnen gelovend.
Wie dacht hij in godsnaam dat hij was?
"Harry!" stootte Liam uit, maar Harry wierp hem enkel een woeste blik toe.
Demi stond als aan de grond genageld, terwijl tranen in haar ogen sprongen en ze hem gebroken aankeek.
"Har..." begon ze, terwijl hij in de richting van zijn kamer liep, haar meedogenloos negerend.
"Wat is er de laatste tijd mis met je?" riep ze hem nog met trillende stem na, al luisterde hij niet en verdween in zijn kamer, de deur met een klap sluitend.
Een ongemakkelijke stilte volgde. Enkel Demi's verloren snik was te horen, tot Sophia haar keel voorzichtig schraapte.
"Wil je even gaan zitten?" vroeg ze het huilende meisje bij de deur, maar ze schudde haar hoofd en wendde haar ogen beschaamd af.
"Nee, ik..." Ze schudde haar hoofd en draaide zich om.
"Ik moet gaan." mompelde ze, haar neus optrekkend en naar de deur wandelend. Ze vertrok zonder ons nog een blik waardig te keuren.
Onmiddellijk nadat de de deur in het slot viel, maakte Louis een verontwaardigd geluidje.
"Fuck it, ik heb het volledig gehad met hem. Hij gedraagt zich al een week als een klootzak." gromde hij, zijn armen kruisend.
"Dat niet alleen. Hij was gisteren in de club met Zac en zijn bende." voegde Hannah eraan toe. Niall zuchtte afkeurend.
"Ik dacht dat hij gestopt was met die bullshit." mompelde hij, maar Liam schudde zijn hoofd.
"Ik weet niet wat er met hem scheelt de laatste week; ik heb hem nog nooit zo meegemaakt."
Ongemakkelijk keek ik hen één voor één aan, tot Mia ons opschrok: "Iedereen weet wat de oorzaak is." Direct boorde ze haar samengeknepen blauwe ogen in de mijne, een lok zwart haar rond haar vinger draaiend.
Onschuldig en verloren keek ik terug, mijn mond openend.
"Ik heb niet..." Ik viel stil en blikte naar de grond.
"Ik heb deze week amper tegen hem gesproken. Ik zie Harry haast nooit." Hannah snoof.
"Wel, die weinige keren lijken genoeg te zijn." snauwde ze, voor ze recht stond en even later in de richting van haar kamer liep, met Mia achter zich aan.
"Let niet op hen, Rose. Ze zijn enkel jaloers omdat Harry voor het eerst om iemand lijkt te geven en het niet één van hen is." zei Stella schouderophalend, me een glimlach schenkend, maar ik beantwoordde het maar half.
"Hij geeft niet om me." mompelde ik, al was het zo stil dat enkel ik het kon horen.

De volgende dag was iedereen al vertrokken naar hun werk of school, toen ik rond tien uur aan het aanrecht stond, afwezig spelend met mijn haar en kijkend naar mijn studieboeken voor me.
Mijn les was weggevallen en ik moest pas om één uur vertrekken, zodat ik nog ruim de tijd had mijn leerstof door te nemen.
Louis en Niall lachten me geregeld uit, spottend dat ik een nerd was en niets spannends kon doen als ik altijd met mijn neus in de boeken zat, maar ik hield ervan. Ik wilde niets liever dan slagen dit jaar, en elke vorm van afleiding was onwelkom.
Alsof hij mijn gedachten kon lezen, werd Harry's slaapkamerdeur plots geopend, en stapte hij nonchalant naar buiten.
Ik schrok op toen ik hem zag, me onmiddellijk wegdraaiend en zenuwachtig kijkend naar mijn boeken voor me.
Hij was hier nog?
Ik had verwacht dat hij evenzeer uit het huis zou zijn. De laatste dagen was hij hier haast niet geweest.
Wat dieper in en uit ademhalend keek ik naar beneden, mijn slaapoutfit vervloekend. Ik trok het lichtblauwe wijde hemd wat meer dicht boven mijn witte kanten short, me ontzettend onzeker voelend in deze kleren waar hij bij was.
"Lily." hoorde ik hem plots zeggen, duidelijk evenzeer ontzet dat ik er nog was. Ik haalde nog eens diep adem, voor ik mijn hoofd kort draaide en in zijn richting keek.
Ik moest mijn best doen niet naar adem te snakken toen ik hem zag.
Hij had enkel een knielange, wijde, rode sportshort aan. Zijn krullen waren samengebonden op zijn hoofd en zijn getatoeëerde gebruinde huid glansde verrukkelijk door zijn zweet. Hij gooide zijn bokshandschoenen achteloos op tafel, naar me toe lopend en zijn blik geen moment van me af halend.
Met grote ogen bestudeerde hij elk plekje van mijn lichaam, zodat ik mijn gezicht met rode wangen afwendde en mijn donkerblonde haar langs mijn schouder liet vallen, me voor hem afschermend.
"Wat doe je hier?" vroeg hij uiteindelijk, naast me tegen het aanrecht leunend en me afwachtend aankijkend.
Ik bleef mijn ogen echter afgewend houden en mompelde enkel: "Mijn les is weggevallen." Hij humde zacht, het boek naast me grijpend.
"Jane Austen. Verassing." snoof hij schamper, maar ik negeerde het en rommelde tussen mijn boeken, fronsend toen ik mijn agenda niet vond. Met een zucht boog ik voorover en greep mijn tas van de grond.
"Fucking hell, Lily." hoorde ik hem plots grommen achter me, zodat ik me snel oprichtte en naar hem toe draaide. Direct schoten zijn ogen van mijn benen naar mijn gezicht, terwijl hij zich met een gespannen kaaklijn omdraaide en naar de koelkast liep.
Niet-begrijpend keek ik in zijn richting, ziend hoe hij een fles water uithaalde, maar van me afgewend bleef.
Met een onzekere blik begon ik in mijn tas te zoeken, al was het tevergeefs. Ik zuchtte geërgerd en overliep de vorige dag in mijn hoofd, opsommend waar ik was geweest.
Ik had het in de voormiddag nog gehad, en 's middags, toen ik met Marcus, Keith en Emily had geluncht.
Na een goede vijf minuten en een bericht naar Emily en Marcus met de vraag of zij het hadden gezien, gaf ik het op, me terug op mijn schoolboeken richtend.
"Wat zoek je?" hoorde ik Harry plots zeggen, terwijl hij opnieuw in mijn richting kwam gelopen, de plastic fles in zijn handen. Kort keek ik naar hem op, maar wendde mijn blik toen terug af.
"Mijn agenda." zei ik zacht. Hij zuchtte.
"Wil je dat ik help zoe..." Onmiddellijk schudde ik mijn hoofd.
"Nee." mompelde ik, hem onderbrekend. Hij zette een stap naar me toe, mijn bovenarm grijpend en me naar zich toe willen draaiend.
"Niet doen." protesteerde ik zwak, zijn pols grijpend en me proberen los te trekkend, maar hij was te sterk.
"Je bent kwaad op me." prevelde hij, zijn stem tot mijn verbazing lichtjes kwetsbaar. Ik antwoordde niet.
"Lily, kijk naar me." zuchtte hij, een pluk haar achter mijn oor strijkend, het vuur in mijn onderbuik laten ontvlammend.
"Stop, Harry." fluisterde ik, zijn hand wegduwend. Het was even stil, maar toen liet hij me verslagen los.
Net op dat moment begon mijn gsm te rinkelen. Ik wendde mijn blik af en griste hem van het aanrecht, hem zonder te kijken naar mijn oor brengend.
"Hallo?" vroeg ik, Harry's blik vangend.
"Rose!" hoorde ik aan de andere kant van de lijn, zodat ik wat rechter ging staan en glimlachte.
"Marcus." begroette ik hem. Harry fronste en klemde zijn tanden op elkaar, maar reageerde niet toen ik hem vragend aankeek.
"Ik zag net je berichtje. Ik heb je agenda bij me. Het spijt me zo, Rose, ik weet niet hoe hij bij mij terechtgekomen is." Ik draaide een kwartslag en leunde met mijn achterste tegen het aanrecht.
"Nee, dat geeft niet. Ik ben blij dat je belt." Hij grinnikte.
"Ik ben blij dat ik je blij kan maken." Ik liet een giechel horen, overgelukkig dat Marcus bewees dat niet alle jongens sukkels waren. Ik hoorde Harry naast me geërgerd zuchten, maar ik negeerde het.
"Dus, heb je het nodig? Anders kom ik het je brengen." opperde Marcus, en ik maakte een goedkeurend geluidje.
Waarom ook niet? Hij wist toch dat ik bij Harry woonde, of op zijn minst bij Liam.
"Ja, als dat geen probleem is?" vroeg ik, afwezig op het puntje van mijn wijsvinger bijtend. Ik draaide me terug om, ziend hoe Harry me aandachtig bestudeerde.
Onwillekeurig liet ik mijn ogen over hem heen glijden, zijn naakte borstkas in me opnemend. Mijn mond voelde droog en mijn vingertoppen tintelden, lichtjes schrikkend toen ik zijn intense blik op mijn huid voelde.
Hij was zo mooi -onmogelijk, immens prachtig. Zijn licht bezwete huid was nauwelijks te weerstaan, met zijn sportbroek laag op zijn smalle heupen en zijn zwarte tatoeages als een betovering.
Ik keek langzaam op, recht in zijn onweerstaanbare groene ogen. Zijn perfecte gezichtsstructuur was nog prominenter nu zijn krullen niet voor zijn gezicht vielen, en zijn roze, licht pruilende lippen even verleidelijk en uitnodigend als altijd.
God, als ik hem nu gewoon kon...
"Rose?" hoorde ik. Ik schrok op en wendde snel mijn blik af, plots beseffend dat mijn starende blik meer dan overduidelijk was geweest.
"Ja?" vroeg ik ademloos, terwijl mijn wangen roder dan ooit werden.
Ik realiseerde me beschaamd dat hij mijn naam niet voor de eerste keer zei, en toen ik kort naar Harry opkeek, zag ik ook hem veelbetekenend grijnzen.
"Je adres?" vroeg hij, waarop ik zenuwachtig lachte en het hem snel gaf.
"Oké, ik kom eraan. Tot straks." nam hij snel afscheid, voor ik het gesprek met een zuchtje beëindigde.
"Ik kan me niet herinneren dat ik gezegd heb dat je ons adres zomaar aan iedereen kan doorgeven." snauwde Harry plots. Geërgerd keek ik op in zijn ogen, plots onnoemelijk gefrustreerd door hem.
Hoe kon hij zich zo vreselijk gedragen maar me tegelijkertijd gevoelens geven die ik niet zou moeten ervaren?
Ik haatte er zowel hem als mezelf voor.
"Maar wel aan de tientallen mensen die hier op vrijdagavond komen feesten?" antwoordde ik terug, hem een kwade blik zendend. Hij snoof.
"Brutaal staat je niet, Lily." mompelde hij, maar ik haalde enkel mijn schouders op en wendde me van hem af.
"Het kan me niet schelen wat je vindt." zei ik zacht, al greep hij onmiddellijk mijn bovenarm en draaide mijn lichaam naar het zijne.
"En liegen staat je nog minder." reageerde hij langzaam, zijn ogen aandachtig over me heen laten glijdend.
Ik kon hem ruiken, een zalige en onweerstaanbare mengeling van zijn zweet en parfum, de geur van sigaretten slechts lichtjes aanwezig.
"De volgende keer dat je met je liefje afspreekt, doe het waar ik er niet op hoef te kijken." zei hij traag en diep, zijn hese stem als een verslaving. Ik keek op in zijn groene ogen, de frons op zijn voorhoofd prominent.
"Waarom?" vroeg ik voorzichtig en op zachte toon. Mijn zeldzame dapperheid was alweer verdwenen, alsof één scherpe blik van hem genoeg was om al mijn moed als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen.
Ik was sowieso al niet mondig en bijdehand ingesteld, laat staan bij hem.
Hij antwoordde niet, zijn tanden op elkaar klemmend.
"Je geeft niet om me." fluisterde ik, mijn blik afwendend en niet durven opkijkend, evenzeer niet begrijpend waarom de woorden mijn mond uit getuimeld waren.
Ik trok me voorzichtig los, terwijl hij een diepe zucht slaakte.
"Lily..." begon hij, maar ik schudde mijn hoofd en verzamelde mijn boeken.
"Herhaal het alsjeblieft niet. Eén keer was duidelijk genoeg." mompelde ik, langs hem schietend en naar de glazen tafel wandelend. Beschaamd ging ik zitten, terwijl ik mezelf innerlijk vervloekte en me afvroeg waarom ik geen filter leek te hebben bij hem.
Die dingen zeggen maakte me enkel wanhopiger en belachelijker.
Ik keek kort naar hem op, ziend hoe hij diep zuchtte en leunend tegen het aanrecht naar het plafond keek. Hoofdschuddend wendde ik mijn blik terug af.
Tot mijn ergernis bleef hij in de keuken en zo ook in mijn gezichtsveld, nog steeds in dezelfde positie en terwijl afwezig zijn fles water leegdrinkend.
Ik denk niet dat hij zich realiseerde hoeveel moeilijker hij het me op die manier maakte om me te concentreren. Of misschien wel, en deed hij het net daarom.
Er werd een halfuur later aangeklopt, waarop ik een opgeluchte zucht slaakte en al wilde rechtstaan.
Harry was me echter voor, en na me nog een blik geschonken te hebben, liep hij nonchalant naar de deur. Onmiddellijk schoof ik mijn stoel achteruit en volgde hem.
Met een zwaai opende hij de deur, met zijn grote lichaam in de opening blijven staand.
"Ja?" vroeg hij met een snauw, Marcus aandachtig in zich opnemend. Die laatste blikte echter geschrokken terug, Harry duidelijk niet verwacht hebbend.
Maar hoe kon het ook? Voor zover ik wist, had Marcus geen benul van zijn bestaan. Tot nu althans...
"Is... Is Rose hier?" vroeg hij, net toen ik naast Harry opdook.
"Hey." glimlachte ik naar hem, waarop hij ongemakkelijk naar de man links van me keek.
"Eh... Hey." antwoordde hij.
Harry negerend, vroeg ik: "Wil je binnenkomen?" Marcus aarzelde even, duidelijk bang van en geïntimideerd door hem. Uiteindelijk glipte hij toch langs hem naar binnen en bleef voor me staan.
Hij gaf me een snelle kus op de wang en sloeg zijn armen kort rond me heen, me in een onhandige knuffel trekkend.
Onwillekeurig vielen mijn ogen op Harry over zijn schouder, ziend hoe hij ons met samengeknepen ogen bekeek.
"Hier." zei Marcus plots, mijn kleine agenda uit zijn jaszak halend en het aan me overhandigend. Ik schonk hem een stralende glimlach.
"Dankjewel, Marcus, je bent de beste." zuchtte ik dankbaar.
"Weet ik." grijnsde hij, plots over zijn schouder naar Harry blikkend. Er was spanning tussen hen, en niet-begrijpend keek ik van de één naar de ander. Harry klemde zijn tanden op elkaar en balde zijn handen tot vuisten, Marcus dreigend aankijkend.
Die laatste draaide zich terug naar me om, met een zelfzekere grijns rond zijn lippen.
"Je moeder heeft me trouwens gebeld. Je vader stuurt zaterdag om zes uur een auto om ons op te halen." Ik fronste en kruiste mijn armen voor mijn borstkas.
"Ze had naar mij kunnen bellen." mompelde ik. Hij zweeg even.
"Naar waar ga je?" onderbrak Harry ons gesprek plots. Verbluft vonden mijn ogen die van hem, tot mijn verbazing ziend dat hij me oprecht nieuwsgierig aankeek. Lichtjes op zijn hoede, zelfs.
"Ik ga dit weekend naar huis. Mijn vader organiseert een diner en ik moet erbij zijn. Marcus' vader komt ook." Harry's ogen schoten naar de jongen voor me, duidelijk gespannen en mijn woorden tot zich laten doordringend.
Wantrouwig wierp ook Marcus een blik op hem, maar keek mij toen terug aan, aarzelend vervolgend: "Ze vroeg me ook je te vertellen dat je je jurk moet ophalen."
Ik keek hem verward aan.
"Wat, hier? In New York?" vroeg ik verrast. Hij haalde zijn schouders op.
"Ze wil dat je al klaar bent wanneer we worden opgepikt." zei hij, zwak glimlachend. Ik zuchtte en haalde mijn handen door mijn haar.
"Nog iets?" prevelde ik.
"We worden opgehaald op de campus, dus je zou er beter op tijd zijn, behalve als je wilt dat je vader ontdekt dat je hier woont." Ik hoorde de spot in zijn stem, rond zich kijkend en Harry een minachtende blik toewerpend.
Ik kon er niet aan doen dat zijn gedrag me ergerde. Het was laf van hem. Hij besefte even goed dat hij in een andere situatie niets gezegd zou hebben; dat Harry hem zonder problemen zou aankunnen.
"Is er iets mis?" snauwde Harry, hem woedend aankijkend.
Marcus antwoordde niet en blikte terug in mijn ogen.
"Ik kan je hier komen ophalen, als je wilt. We kunnen eerst samen iets eten, en dan kan je meekomen naar mijn kamer, als je..."
"Ik breng haar."
Ik draaide mijn hoofd met een ruk om, recht in Harry's ogen kijkend.
"Wat?" vroeg ik ontzet. Hij wierp Marcus een duistere blik toe, naar ons toe lopend en naast me stilstaand.
"Ik breng haar." herhaalde hij.
"Het is oké, Harry." protesteerde ik voorzichtig, te verward om overtuigd te klinken. Marcus opende zijn mond, maar sloot hem toen terug.
"Doe niet moeilijk, Lily." gromde hij, me kort doch intens aankijkend.
"Man, ze zegt dat het niet nodig is." reageerde Marcus, al had hij dat beter niet gedaan. Harry keek hem met een ruk aan, mij achter zich duwend en dreigend over hem heen torenend.
"En ik zeg dat ik haar zal brengen." snauwde hij terug, zijn kraag al vastnemend.
"Harry!" zei ik geschrokken, langs hem lopend en mijn handen tegen zijn borstkas zettend, zijn huid warm en verslavend onder mijn vingertoppen. Ook hij leek even uit het veld geslagen te zijn, kijkend naar de plek waar ik hem aanraakte.
"Laat hem los!" protesteerde ik. Ik probeerde hem weg te duwen, maar hij was te sterk voor me.
"Denk niet dat ik me ga inhouden omdat je een rijke verwende fucker bent." gromde Harry woedend.
"Hou op!" zei ik nu radeloos, eens hij Marcus door elkaar schudde. Hij keek met grote ogen naar Harry, duidelijk bang.
Toch antwoordde hij trillend: "Blijf uit haar buurt, begrepen?"
Onmiddellijk gaf Harry hem een harde duw. Ik sloeg mijn handen voor mijn mond, naar adem snakkend.
"Nee! Harry, niet doen!" riep ik, maar hij luisterde niet.
Ik maakte een wanhopig geluidje, mijn laatste troef gebruikend: "Breng me naar de campus zaterdag!"
Abrupt draaide hij zich om, naar me kijkend. Mijn ogen waren groot, gespannen ziend hoe hij zijn blik over me heen liet glijden. Marcus stond zenuwachtig achter hem, duidelijk meer dan angstig na Harry's uitval.
"Rose..." begon hij, maar ik schudde mijn hoofd.
"Harry brengt me wel, Marcus. Het is oké." zei ik zachtjes, mijn ogen weer op Harry richtend. Het was een tijdje ijzig stil, maar toen schraapte Marcus zijn keel.
"Dan... Dan zie ik je wel nog." zei hij aarzelend, me nog eens aankijkend, zich vervolgens omdraaiend en de loft uit vluchtend. Ik stond als bevroren naar de deur te kijken, al schrok ik op toen Harry voorbij me liep.
"Wat is er mis met jou?" vroeg ik ontzet, me naar hem omdraaiend. Hij reageerde niet.
"Harry!" riep ik. Ik zag hem verstrakken, voor hij zich langzaam tot me wendde.
"Waarom deed je dat?" drong ik aan, mijn armen voor mijn borstkas kruisend.
"Hij staat me niet aan." gromde hij, terwijl hij zijn ogen over me heen liet glijden.
"Wat kan het jou schelen?" vroeg ik zacht, maar hij antwoordde niet.
Uiteindelijk trok hij zijn neus op.
"Je denkt toch niet werkelijk dat zijn intenties zuiver zijn? Alsof je agenda toevallig bij hem terechtgekomen is. Ik geloof er niets van. En ik vertrouw hem niet, Lily."
"Doe niet belachelijk, ik ken hem al mijn hele leven." antwoordde ik.
"Ik breng je, einde verhaal." snauwde hij, maar ik weigerde het erbij te laten.
"Waarom? Ik dacht dat je wilde dat ik uit je buurt bleef." antwoordde ik. Het was een hele tijd stil, en onrustig keek hij me aan.
Uiteindelijk draaide hij zich om, griste zijn bokshandschoenen van de tafel, en verdween in zijn kamer, mij alleen en vol vragen achterlatend.

--
Sorry dat dit stukje wat later komt, maar school is hel!! Ik heb geen vakantie, en ik heb vrijdag en maandag examen, dus ik heb veel te weinig tijd om te schrijven...:(Dit stukje is wat minder, want thanks to school heb ik het behoorlijk snel moeten doen.
Dankjewel voor jullie lieve reacties op mijn vorige stukje!! Mijn hartje smolt...
En brak, want OTRA is voorbij...(huil)Ik heb echt mijn ogen eruit gehuild toen ik de beelden zag.
I was a mess this weekend...
Hoe gaat het met jullie? Iedereen die nu vakantie heeft: maak er een leuke week van!!
Zien jullie Haly trouwens graag snel evolueren, of mag het wat trager duren voor jullie?
xxx

Reacties (13)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    3 weken geleden
  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    3 weken geleden
  • zokazi60

    Dit stukje is minder?? Girl dit stukje is echt niet minder, het verhaal word steeds beter en beter! 1 puntje toch... je gebruikt heel veel werkwoorden in de "al dansend" "al lopend" "al schrijvend" soort van manier, en je doet dit constant en het stoort een beetje.. Maar omdat je verhaal zo goed is valt het best mee!:)Ik kan echt niet wachten om de rest te lezen!! x

    2 jaar geleden
  • magiclove

    oh dit is zo spannend!
    snel verder

    3 jaar geleden
  • Horlinson

    Mag ik even zeggen dat ik dit verhaal echt leuk vind?
    Je schrijft echt goed en ik ben benieuwd naar de verder verloop!
    Ik ben trouwens voor een vlotte Haly-evolutie, maar natuurlijk niet zo snel dat het ongeloofwaardig wordt (':
    Mijn abo heb je (:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen