Foto bij O45 | Fuin

BELANGRIJK! Vanaf nu is Aya -> Andúnë. In het begin is het misschien een beetje lastig, maar geloof me, deze naam went heel snel ^^


Helevorn keek naar de grauwe lucht die de hemel overspande. De raaf die Théoden haar had uitgeleend was al uit het zicht verdwenen, en met hem het bericht dat hij bij zich droeg. Naast haar stond Legolas, die ook de verte in staarde. Zijn blik was echter droef, zonder enige verwachting. Een koude rilling trok over haar rug en toen ze haar ogen sloot, zag ze een ander paar levenloze ogen voor zich.
'Ik weet hoe je je voelt', zei ze. De Elfenprins naast haar zweeg zo lang dat Helevorn zich van hem weg draaide.
'Je broer. Alfadan van de derde wacht. Hij is gestorven in Dale.' Ze stond stil en balde haar vuisten. 'Ja.' Ze keerde zich niet naar Legolas om, hoe verkeerd dat ook van haar was. Hij was de zoon van de koning, zij een laaggeboren wachtkapitein. Toch weerhield een zekere trots haar ervan zich naar hem om te keren, omdat hij dan de verlorenheid in haar ogen zou lezen.
'Wordt het ooit beter?' vroeg Legolas, met een kwetsbaarheid in zijn stem waardoor ze toch haar hoofd draaide en hem recht aankeek. Hij zag er nu niet zo koninklijk uit, enkel verloren. Toch kon Helevorn de waarheid niet verbloemen.
'Nee. Het wordt niet beter. Niet wanneer ik telkens ik voorbij de poorten wandel, wordt herinnerd aan zijn schuldgevoel. Zijn schuldgevoel wegens die halfelf Andúnë Gurthang. Omdat hij dacht dat ze bescherming nodig had. Toen moest hij natuurlijk overdreven heroïsch zijn in de slag bij Dale en vond hij het nodig te sterven voor die vervloekte halfbloed. Hij liet mij achter voor dat gestoorde wicht dat besloot zich tot Sauron te keren en alles waar Alfadan voor stond vernietigde.' Helevorn besefte pas dat ze geroepen had toen ook enkele mensen hun kant uitkeken. Haar ademhaling was zwaar en ze sloot haar ogen. Legolas stapte naar haar toe en legde een hand op haar schouder. Helevorn schudde hem niet weg, want ze vond onverwacht steun in deze aanraking.
'Ik haat haar', biechtte ze op, 'en er is niemand in Midden Aarde die ik liever dood wil zien dan zij.'

Toen het leger van het Demsterwold arriveerde, was reeds een nieuwe dag aangebroken. Enkele Dúnedain stonden op uitkijk en waarschuwden de anderen. Koning Théoden wist dat zijn onderdanen van hem verwachtten dat hij Thranduil zou vragen om het leger van de Rohirrim te versterken, maar zelf leek het hem verstandiger om de Elfenkoning eerst met zijn zoon te laten spreken.

'Legolas-ion', zei Thranduil toen hij zijn zoon voor het eerst in jaren weer zag. Legolas was veranderd, zag de elfenkoning. Zijn zoon had Midden Aarde de afgelopen jaren al vele malen doorkruist, maar nooit eerder had Thranduil hem van een reis zien terugkomen met zo'n groot verdriet in zijn ogen. Thranduils hart leek ervan samen te trekken. Helevorn had hem een bericht gestuurd met daarin een kort verslag over de strijd en de rol die Kali erin had gespeeld. Toch kon Thranduil daar geen reden in ontdekken die Legolas zo van streek kon maken.
'Mijn zoon. Wat is er gebeurd?' Legolas antwoordde hem in het Sindarijns, en keek hem niet aan.
'Ik reisde met Gimli van Erebor. Hij is vandaag gesneuveld. Hij was mijn vriend.'
'Iôn', Thranduil tilde zijn hand op, maar Legolas stapte weg.
'Het spijt me vader. Ik wil even alleen zijn. De Valar laten geen dwergen toe in de hallen van Mandos en...'
'Ik begrijp het', antwoordde Thranduil en hij drukte zijn hand op zijn hart. Legolas had zich echter al omgedraaid en zag het gebaar niet. Thranduil keek toe hoe zijn zoon, zonder nog een keer om te kijken, van hem wegliep, en uiteindelijk uit zijn oogveld verdween.
'Vergeef hem, heer', zei Helevorn, die het gebeuren stil had gevolgd. 'Het verlies ligt hem zwaar.'
Thranduil knikte. Helevorn wachtte nog heel even, maar liep toen weg, in de richting waar Legolas verdwenen was. De Elfenkoning ontvouwde het papier weer dat diezelfde Elfin hem gezonden had en staarde weer naar de lettertekens die er zorgvuldig op aangebracht waren. Zijn ogen gleden als vanzelf naar de naam die de mensen van Rovannion zo lang in vrees hadden uitgesproken. Kali Ielgwanath.
Hij had enkel gehoord over de vreselijke daden die ze had verricht, maar had desondanks enige moeite zich voor te stellen dat zij dat allemaal had veroorzaakt. Hij dacht aan Andúnë, en hoe die weerstand had proberen te bieden tegen de overredingskracht van de duisternis die in Dol Guldur huisde. Heel lang had ze het niet volgehouden, maar Thranduil wist zelf ook heel goed hoe overtuigend Hij wel niet kon zijn. Andúnë, die in die tijd verstoten was door iedereen die haar steun had moeten bieden, had geen schijn van kans gehad tegenover de Heer der Ringen. Hij kneep het papier fijn in zijn vuist.
Misschien, met de juiste personen, konden ze Midden Aarde nog redden.

Reacties (3)

  • Glorfindel

    Ik lees dit nu juist na een Allerzielenmis van school en damn! als ik het eerder had gelezen had ik Gimli herdacht en niet allemaal naamloze mensen

    3 jaar geleden
  • Croweater

    Ik vind Helevorn echt een mannennaam en ik kan er maar moeilijk aan wennen dat ze een vrouw is. Ik zie dan een soort travestiet voor me -sorry aan de persoon onder mij-. :'D

    Wat een triest hoofdstuk is dit. Ik was even vergeten hoe close Gimli en Legolas waren. Ik moet echt nodig weer eens LOTR kijken, doet moet meer dan een jaar geleden zijn. :/

    Ik ben benieuwd naar Thranduils plan. Het verbaast me dat hij MA nog niet heeft verlaten, eerlijk gezegd.

    3 jaar geleden
  • Schack

    Wauw... Dit is heftig. Oh well. We hebben weer wat van Thranduil gezien, dat is mooi. c:
    Whoa, rustig aan, Helevorn. Aangezien jij deels mij bent, schaam ik me nu wel een beetje voor jouw gedrag. Wij gaan geen mensen dood wensen als we hun hele verhaal niet kennen, al heb je in dit geval eigenlijk wel alle recht daartoe. Eh. Okay. Zo lang je Kali niet meteen bespringt en vermoordt zodra je haar ziet, is alles vergeven. Dood wensen mag, ook echt vermoorden niet meteen. Ten slotte zijn wij slimmer dan dat. :')
    Dat is het raarste wat ik ook heb gedaan. Nou, eigenlijk niet, maar het is echt raar om commentaar te geven op een personage wat gebaseerd is op jou. Het is nog raarder om je ineens als een soort moeder te voelen. O.O
    Als ik later een dochter krijg noem ik haar Helevorn.
    Nee, dat doe ik niet.
    Of wel.
    Anyway, je schrijft zoals gewoonlijk geweldig, en ik ben zo blij dat je nu weer wat meer en sneller activeert. (:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen