Foto bij Wasn't it a joke?

One Direction - Home (verassing, hahaha... nee maar serieus, de manier hoe Harry in dit liedje op mij overkomt, met die prachtige hoge tonen van hem, geeft precies hetzelfde gevoel als de Harry in dit verhaal me geeft, namelijk: sprakeloosheid en dubbele verliefdheid)

Charlie en ik arriveerden eerder dan Harry en Tristan, en dat was misschien ook maar beter. Had Harry hier stil moeten staan en op mij wachten, was hij misschien sneller opgemerkt en had hij niet kunnen blijven staan. Nu was ik degene die ze aan zag komen rijden, parkeren, en met een grote tas naar ons toe zag komen lopen.
‘Hey,’ was het eerste wat Harry zei toen ze bij ons waren. Hij wilde me een kus op mijn mond geven, maar ik draaide mijn hoofd weg zodat zijn lippen op mijn wang terecht kwamen. Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij me aan toen hij weer rechtop ging staan.
‘We hebben het nog niet eens officieel verteld,’ murmelde ik met een doordringende blik terwijl ik een van de hendels van Harry overnam en vervolgens met hem het park binnenliep terwijl beide kinderen voor ons uitliepen, al Tristan wel aarzelend. Harry glimlachte naar me en knipoogde.

Harry en ik bewaarden onze afstand op het grote kleed in het gras, verscholen achter en onder een groepje bomen, terwijl Charlie en Tristan een paar meter verder met een voetbal aan het spelen waren. Charlie was het fanatiekste van de twee, al leek Tristan dat niet heel erg te vinden. Hij huppelde vooral geïnteresseerd achter zijn jonger broertje aan.
‘Hoe ging het?’
Harry was op zijn rug gaan liggen, zijn handen in elkaar op zijn voorhoofd geleund en zijn ogen gesloten. In kleermakerszit zat ik er schuin tegenover, wat me de mooie gelegenheid gaf hem goed te kunnen bekijken.
‘Eh, het ging wel goed.’
‘Wel goed?’ herhaalde ik afwachtend terwijl ik hem een klein duwtje tegen zijn bovenbeen gaf. Zijn ogen schoten open en met een kleine glimlach keek hij onder zijn wimpers door mijn kant op.
‘Eigenlijk meer dan goed. Ik sprak daarna met Ben. Hij denkt al te weten dat Tristan iets heeft.’
‘Iets heeft? Zoals wat?’
Harry kwam met een zachte kreun en veel moeite overeind. Het lange haar wat voor zijn gezicht was gevallen schoof hij met één hand naar achteren. Hij ging in kleermakerszit tegenover me zitten, zijn ellebogen die op zijn knieën steunden en zijn handen die ontspannen ertussen bungelden. Aangezien ik mijn handen op mijn onderbenen had liggen streken zijn vingertoppen af en toe over de ruggen ervan. Ik keek hem waarschuwend aan. Hij glimlachte.
‘Abs, als we ons nog gaan verloven is het in ieder geval fijn voor de wereld om alvast een beetje voorbereid te zijn,’ reageerde hij luchtig terwijl hij naar de mand naast ons boog, het bakje met aardbeien pakte en deze voor mijn neus hield. Ik keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan.
‘Nou, verloofd zijn we niet, dus daarom toch geen ook haast.’
‘Nog niet,’ corrigeerde Harry me, op een aardbei kauwend, nadat ik ze geweigerd had.
‘Maar wanneer dan nog niet,’ vroeg ik door, en ik wist wat voor beeld dat gaf bij Harry. De hand met een aardbei bleef in de lucht hangen en met een speelse glimlach keek hij me vanonder zijn wimpers aan.
‘Geduld, Abs. Geduld.’
Ik fronste. ‘Dat zei je een paar maanden geleden ook.’
‘Ik wil gewoon dat het moment goed is, snap je? Niet zo plotseling. Zoals... dit.’
Mijn frons werd dieper. ‘Die keer op de bruiloft was anders behoorlijk spontaan.’
‘Ja, omdat het moment goed was.’
‘Nu niet dan?’
‘Nee,’ glimlachte Harry naar me, ‘we zijn buiten in het openbaar. Ik kan achter je een aantal tiental meter verderop al een paar mensen onze kant op zien kijken. Niet dat ze dichterbij komen, hoor. Maar ze kijken wel.’
Ik keek niet over mijn schouder.
‘Zullen we dan nu naar huis?’
Harry begon zacht te lachen en schudde zijn hoofd. Hij kneep zacht in mijn been. ‘Nee, we zijn er pas net. En ik wil je vertellen over Tristan deze ochtend.’
‘O, ja. Is goed.’
Omdat Harry wist dat ik met de afstand tussen ons waakzaam was blies hij mij alleen een luchtkusje toe. Mijn mondhoeken krulden op.
‘Nadat hij een uurtje met Tristan bezig is geweest vroeg hij mij erbij. Tristan ging toen ondertussen in de hoek spelen.’
De glimlach had plaatsgemaakt voor een diepe frons. Ook zijn blik gleed af en toe afwezig weg.
‘Het is hoogstwaarschijnlijk dat,’ begon Harry, en hij wachtte even, ‘dat Tristan aan een vorm van autisme lijdt.’
Mijn stilte deed Harry verder praten.
‘Hij kan niet zo goed tegen veranderingen, vind sociale omgang met anderen moeilijk, wordt snel kwaad als beiden niet lukken, voelt zich onbegrepen en begrijpt zichzelf ook niet goed,’ Harry haperde even en zijn rode ogen schoten even naar Tristan toe, ‘hij houdt van zijn vader en zijn moeder maar weet niet zo goed wat hij met ze aan moet. Hij klampt zich vast aan gewoontes en als die er niet meer zijn raakt hij overstuur. Grote menigtes zijn lastig voor hem omdat hij allemaal sociale indrukken te verwerken krijgt die hij niet aankan.’
Ik reikte naar Harry’s hand en kneep erin. Hij verstrengelde zijn lange vingers met de mijne terwijl hij moeizaam slikte.
‘Autisme is iets waar je mee geboren wordt. Het kan je niet worden aangeleerd. Dat betekent dat... dat al zijn driftbuien niet de schuld van het geruzie van mij en zijn moeder zijn. De boosheid tussen ons twee heeft alleen effect op hoe hij met ons om wil gaan. Voor de rest is het geheel te wijten aan het autisme. Niet aan ons.’
Harry’s stem was hees geworden. Hij knipperde snel achter elkaar en haalde zijn neus op.
‘En dat maakt je blij?’ vroeg ik zacht.
‘Nou, ook weer niet blij, want het wordt nog lastig voor hem zichzelf in een wereld te bewegen die hij niet zo goed begrijpt. Hij moet dat gaan leren, maar daar kan hij hulp bij krijgen, gelukkig.’
‘Ik bedoel blij dat het niet aan jou of Caroline ligt.’
Harry’s ogen schoten mijn kant op. ‘O jee, je hebt me door,’ grapte hij waterig terwijl een haperende glimlach tevoorschijn kwam. Ik glimlachte zwakjes, streek met een duim over de rug van zijn hand.
Al sinds ik terug was gekomen uit Nederland had ik meegemaakt hoe Harry zich voelde als een vader voor Tristan. Hoeveel schuld hij meedroeg omdat hij dacht dat de woede-uitbarstingen en emotionele momenten door zijn toedoen kwamen, terwijl hij zo graag wilde dat er een oplossing voor kwam en dat hij niet meer de reden zou zijn voor zijn zoontje om overstuur te zijn. En nu was voor beide dat moment gekomen.
Harry keek afwezig toe hoe Tristan met Charlie in het gras was gaan zitten en ze grassprietjes plukten. Ik keek naar hem. De zon scheen vanachter hem en het zonlicht wurmde zich zelfs door zijn haar heen, en daar zat deze man tegenover me, met een warme hand in de mijne en doordringende liefdevolle ogen die voor even niet op mij gericht waren, en een kin in een andere hand steunend, en de frons tussen zijn wenkbrauwen die langzaam verdween, en ik voelde hemelse warmte door mijn lichaam.
‘Kom hier,’ glimlachte ik toen breed terwijl ik vooroverboog, een hand in Harry’s nek legde en hem naar me toetrok.
‘Huh, wat...?’ klonk hij nog ietwat geschrokken voordat ik mijn mond op de zijne drukte. De hand in de mijne verstijfde even, greep ‘m toen steviger beet, hij drukte zijn warme mond wat dichter tegen de mijne, legde zijn andere hand op mijn rug en streek met zijn duim over de stof van mijn shirt.
‘Toch wel?’ murmelde hij even later tegen zijn lippen. Ik lachte zenuwachtig en onbeholpen. ‘Ja. En omdat ik zo trots op je ben. En van je houd.’
Harry grijnsde, drukte nog een kus op mijn lippen voordat hij weer overeind ging zitten.
‘Geloof me. Het is wederzijds.’

‘Het gaat wel op internet en in de bladen staan.’
‘Wat?’
‘De kus van net.’
Mijn mondhoeken trokken een stukje omhoog. ‘O. Oké.’
‘O? Oké? Dat is alles?’
‘Ik denk het? Zat het er niet al aan te komen? Of zijn die geruchten niet allang aan de gang?’
‘Sinds het moment dat je weer een voet over mijn drempel zette,’ beaamde Harry glimlachend terwijl hij met zijn schouder een duwtje tegen de mijne gaf. ‘Maar nu is het pas voor het eerst dat het officieel bevestigd wordt.’
‘Was dat ook niet al toen ik bij je ging wonen?’
Harry schudde zijn hoofd. ‘Daar is door het management op gelet. Het huis is zo goed afgeschermd en heeft meerdere uitgangen. Het enige wat ze hebben kunnen zeggen is dat je wel heel vaak in de buurt van mijn huis te zien was. Maar ja, ook niet raar als je een kind met me hebt, toch?’
Ik glimlachte, vond het nog steeds iets moois om hem dat te horen zeggen. Ik keek naar Tristan en Charlie. Terwijl Charlie’s haar juist laatst was geknipt, had Tristan het zo willen laten. Daardoor reikte het nu bijna zijn tengere schouders en leek hij vanachter meer op een mini-Harry dan ik ooit had kunnen denken.
‘Ze lijken op je.’
‘Hm?’ Harry keek met een vragend gezicht opzij, glimlachte toen onze ogen elkaar ontmoetten.
‘De jongens. Ze lijken op je.’
‘O, vind je?’ Hij gaf nog een duwtje tegen mijn schouder. ‘Ik vind ze juist wel op jou lijken.’
Ik kneep mijn ogen samen. ‘Tristan is niet eens mijn kind.’
Een korte stilte volgde. Mijn ogen verwijdden zich een stukje.
‘Ik bedoel, genetisch. Hij heeft mijn lichaamskenmerken niet.’
‘Nee, maar vanbinnen zijn er wel een aantal dingen die jullie gemeen hebben.’
Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘Wat dan?’
‘Nou, eens kijken,’ begon Harry terwijl hij nadenkend omhoog keek. Ik nam van het moment gebruik om even over mijn schouder naar achteren te kijken. Achter ons had een tiental meter verderop zich een groepje verzameld. Maar ik zei niets. Was ook niet nodig, want toen ik weer terugdraaide ontmoette ik net Harry’s blik. Met een frons keek hij me aan.
‘Heb je er last van? Wil je gaan?’
Ik glimlachte, vleide voor heel even mijn arm langs de zijne, ‘nee, hoor, geen zorgen. Alles oké. Maar wat waren nou die dingen?’
‘Mag ik je weer kussen?’
‘Harry...’
‘Ach, kom op... we kunnen toch niet meer terug,’ hij grijnsde speels, leunde al mijn kant op, en week zijn blik geen seconde af. Ik rolde met mijn ogen, met een rode huid eronder, zuchtte toen even overdreven en knikte toen.
Zonder zijn handen van het kleed te halen, waar hij ook achterover geheld op leunde, kwam zijn hoofd dichterbij en kuste hij me zacht op mijn mond. Ik meende in de verte opgewonden gerumoer te horen.
‘Een van de dingen die jullie gemeen hebben,’ murmelde Harry tegen mijn lippen voordat hij er nog een laatste kus opdrukte en zich toen terugtrok, ‘is dat jullie beiden af en toe stronteigenwijs kunnen zijn. Nee, serieus,’ lachte hij toen hij mijn gezicht zag, ‘soms wil je zo graag je eigen ding doen... wat ik ook weer heel gaaf aan je vind,’ hij begon daadwerkelijk te lachen, het zachte gegrinnik wat uit zijn keel klonk was laag en hees, en ik schudde glimlachend mijn hoofd. ‘Als we zo gaan beginnen...’
‘Ja, wat dan?’ reageerde Harry uitdagend terwijl hij ging verzitten en zijn lichaam naar me toedraaide, terwijl ik nog steeds recht voor ons naar de jongens toekeek.
‘Kan ik er ook nog wel wat opnoemen!’
‘Ga je gang,’ zei Harry spottend en hij gebaarde me vooral te beginnen. Ik kneep mijn ogen samen.
‘Je vraagt erom...’ begon ik, en Harry beet lachend op zijn lip, ‘nou, allereerst. Ik ken juist niemand zo veeleisend als jij. Ik zal en moet bij je komen wonen! Nee! Geen woonkosten betalen! Nou, oké dan... En we zullen meteen maar een bed samen delen, dan! Welja! Laten we vooral hard van stapel lopen!’
Harry’s glimlach gleed langzaam van zijn gezicht, maar ik had het niet door.
‘Niet naar Syrië? Nou, omdat jij het zegt... en mijn verhaal gaat dan dus ook maar meteen de prullenbak in? O, o!’ Toen pas keek ik op en zag Harry’s gezicht. Gekwetst maar ook beledigd keek hij me aan.
‘Is dat echt wat je denkt? Dat ik je dwing bepaalde dingen te doen of juist niet te doen?’ Zijn stem klonk zacht, onzeker.
‘Wat? Nee... huh? Dat bedoelde ik niet. Ik maakte maar een grapje. Harry?’ Ik probeerde zijn blik te vangen. ‘Harry?’
‘Laten we maar gaan,’ hij keek me niet aan maar stond in plaats daarvan op.
‘Harry?’
‘Tristan, Charlie, jongens, we gaan weer naar huis! Komen jullie je schoenen weer aandoen?’
‘Harry, alsjeblieft?’
Hij draaide zijn rug naar me toe, pakte de mand en begon alles er weer in te stoppen.
‘Kom op, Harry...’
‘Die is voor je andere voet, lieverd,’ zei hij met een schuine blik tegen Charlie en hij tikte zacht op zijn linkervoetje.
‘Harry!’ Ik wilde bijna mijn hand voor mijn mond slaan omdat ik had geschreeuwd, maar ik kon het niet helpen. Hij negeerde me en dat was precies iets waar ik niet tegen kon.
Harry keek even over zijn schouder en zijn donkere blik ontmoette voor even de mijne. ‘Niet hier,’ mompelde hij met een vleugje irritatie, ‘bewaar dat voor thuis.’
Machteloos bleef ik staan, mijn handen in vuisten gebald.
‘Best. Je kijkt maar hoe je thuis komt.’ Het gonsde in mijn oren en mijn ogen prikten. Ik kon achteraf best begrijpen dat hij het niet zo leuk vond, maar hij kon toch begrijpen dat ik het niet zo bedoelde? En dat we er daarna gewoon over kunnen praten?
Ik rukte de mand uit zijn handen en beende weg.
‘Abs? Aibileen?’
‘Tot zo! Rij voorzichtig!’ Dat ik dat er nog achteraan kon gooien verbaasde me.


En?? Was dat te verwachten?? Ahaha sommigen van jullie waren al heel slim daarin haha, spelbrekers :'D
Hoop dat jullie hiervan genoten hebben!! Liefs xxxx

Reacties (5)

  • kaleidoscoop

    NEE NEE NEE NEE

    JONGE net nu alles zo goed als goed gaat, gebeurt er DIT. Ze kunnen alles en tegelijkertijd niets van elkaar hebben. Maar dat vind ik juist ook wel leuk. Dus eigenlijk ook:

    JA JA JA JA

    3 jaar geleden
  • batbucks

    Ik vind het zo goed dat je zo een serieus onderwerp als autisme ook in je verhaal verwerkt weer een reden om meer van dit verhaal te houden

    3 jaar geleden
  • biancadokkum

    Super awesome geschreven <3!!
    Ga zo door:)!!!
    Kudo erbij:)!!!!!!!

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Aaaah <3 love it! Al vind ik dit wel zielig. Maar dat hoort er bij. XD
    Verder <3

    3 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!!(H)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen