Foto bij O47 | Fuin

Voor Vikings


'Arwen', Elrond keek op toen zijn dochter de kamer binnen wandelde. Hoewel ze nog steeds erg bleek was, zag hij een vastberadenheid in haar ogen die al een hele tijd gedoofd was geweest.
'Ada. Ik heb iets gezien in mijn dromen.' Ze liep naar hem toe en sloeg haar armen om hem heen. Elrond drukte een kus op haar voorhoofd. 'Arwen. Je zou moeten rusten. De schaduwen eisen hun tol.' Arwen trok zich weg van hun omhelzing en rustte tegen de tafel aan.
'Ada. Je vertelde me eens dat Maglor, zoon van Fëanor, een goed man was die de verkeerde keuzes maakte.' Elrond keek zijn dochter aan, zich verwonderend welke kant ze op wilde met deze woorden.
'Hij hielp mee in de broedermoord in Alqualondë. Hij plande de val van de Noldor en leidde de aanval op de vluchtelingen uit Gondolin en Doriath in de Monding van Sirion. Toch hielp hij ook mee in de vernietiging van Morgoth en nam hij mij en mijn broer op in zijn familie als zijn zonen toen Elwing en Eärendil naar het westen gingen. Ik ben hem nog steeds erg dankbaar, maar ik wordt niet verblind voor de vele fouten die hij in zijn leven heeft gemaakt.'
Arwen was echter zeker van haar stuk. 'Hij was een muzikant. Een dichter. Hij zwoer de eed van Fëanor niet alleen en wist op dat moment nog niet wat die woorden in zouden gaan houden. Hij verdiende zijn lot niet. Daarom moeten we Andúnë helpen vader. Vooraleer het te laat is.' Elrond wendde zijn gezicht af en keek naar het dal waar Imladris zich in uitstrekte. Het gebied was nu bijna volledig verlaten, want vele van de inwoners waren naar het Westen getrokken. De aanblik van zijn eenzame land vervulde Elronds hart met verdriet.
'Ik ben bang dat Andúnë beter wist dan Maglor welk lot ze over zich af riep. Ik betwijfel of onze hulp iets zou uitrichten.'
'Hoe kon ze het geweten hebben? Ze was alleen, op een stem in de duisternis na. Ze wist niet waarnaar die haar zou leiden. Maar nu zit de stem in haar hoofd, en spreekt hij over de hare uit. We kunnen haar niet zomaar opgeven, ada.'
Ze nam zijn hand vast en Elrond zuchtte. Hij vertrok liever niet uit Imladris, zeker niet nu zijn eigen dochter zo zwak was. Het voelde als zijn plicht om over zijn huis te waken, zolang de schaduw nog niet over Eriador trok.
'Ik zal gaan', zei hij tegen Arwen. Hij wreef over haar vingers voor hij zich van haar wegdraaide. 'Ik ga met u mee, ada.'
Elrond draaide zich nog sneller om dan hij zelf voor mogelijk had gehouden. 'Nee. Nee, mijn dochter. Dat kan ik niet toestaan. Je bent te zwak om ver te reizen. Je broers kunnen me vergezellen, maar jij moet in Imladris blijven.'
'Waarom? Waarom kunnen zij gaan en ik niet? Laat Elrohir in Imladris blijven. Elladan kan de Dolers uit het Noorden verzamelen om ons te vergezellen. We zullen de mankracht kunnen gebruiken.'
'Ach Arwen', Elrond sloot zijn ogen en legde zijn vingers tegen zijn slapen, 'Waarom wil je jezelf zo graag in gevaar brengen? Je moeder wacht op ons in de Onsterfelijke Landen. Waarom riskeren de hallen van Mandos te betreden?'
Arwen was lange tijd stil en enkel haar regelmatige ademhaling doorbrak de stilte. 'Ik zal nooit naar de hallen van Mandos gaan vader, noch de muziek van de Valar aanhoren. Ik blijf in Midden Aarde, waar mijn hart ligt. Amil zal mijn beslissing begrijpen, en me vergeven. Wat u ook zegt, ik ga met u mee naar het oosten.'
Met die laatste woorden verliet ze het vertrek en bleef Elrond alleen achter. Zijn ogen gleden naar een schets van een prachtige elfenvrouwe, die op de tafel lag.
'Celebrian', fluisterde hij. Op de schets glimlachte ze, en was het eenvoudig haar op die manier voor te stellen. Toch zag Elrond al gauw een versere herinnering, van haar betraande gelaat en vele wonden die de orks bij haar hadden bezorgd. De oppervlakkige wonden had hij kunnen genezen, maar voor de geestelijke had hij machteloos gestaan. Toen had Elrond ontdekt hoe vreselijk het was om machteloos toe te kijken hoe degene waar je het meeste van hield langzaamaan vervaagde. Met spijt in zijn hart had hij haar naar de Onsterfelijke Landen laten vertrekken, omdat hij wist dat daar een kans was voor haar genezing. De recente verwikkelingen in Midden Aarde deden hem echter steeds sterker vermoeden dat hij zich misschien nooit bij haar zou kunnen aansluiten. Hij nam de tekening en borg het op in zijn mantel.
Als hij dan toch de duisternis in moest rijden, wilde hij een herinnering aan Celebrian bij zich dragen.

Hey mensjes!
Nog een goede 15 hoofdstukken vooraleer het verhaal is afgelopen. Hopelijk vinden jullie het nog steeds leuk ^^

Reacties (2)

  • Croweater

    Wauw, wat een mooi hoofdstuk. Dat vraagt om meer. :3

    Ik was eigenlijk vergeten dat Elrond Midden Aarde zou verlaten, dus ben blij dat hij hier nog is en ook nog eens wat gaat doen.(:

    Well, dit was het wachten waard. Ik ben benieuwd wat er in de komende vijftien hoofdstukken gaat gebeuren. Waarschijnlijk nog heel wat.

    3 jaar geleden
  • Schack

    Oh dear.
    Om de een of andere reden begin ik steeds meer het idee te krijgen dat dit verhaal niet goed gaat aflopen. Ik heb dit volgens mij al eerder gezegd, maar je begint de gewoontes van R.R. over te nemen, Fae.
    Nu moet ik me ook al zorgen maken over de toekomst en veiligheid van Elrond? Alsjeblieft. Ik heb al een lading stress op mijn schouders, de mogelijke dood van fictieve personages hoeft daar niet bij te komen. (:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen