Foto bij No shame

Adele - Hello

Ik had naar de BMW willen lopen waar ik in had gereden, en Harry en de jongens met de Land Rover laten gaan die hij vandaag had gebruikt, maar toen het geroezemoes opeens stukken luider klonk, en ook veel dichter bij dan de bedoeling was, kon ik het niet laten om een bezorgde blik over mijn schouder te werpen. Ik zuchtte licht toen ik Harry met spullen in zijn armen en twee kleine jongens tegen zijn benen aangeleund te midden van een groepje fans zag staan. Hij glimlachte wel naar ze, boog steeds voorover voor een foto, want naar voren stappen kon hij niet. Daarover waren de twee te stevig tegen hem aangeklemd.
Ik beet op mijn lip en liep toen terug. Toen Harry me weer in het vizier kreeg leek hij opgelucht adem te halen, en toen ik weer naast hem stond keek hij me dankbaar aan.
Zonder verder iets tegen me te zeggen, want hij had door dat hij dat beter niet kon doen – en ik ook niet tegen hem – nam hij de mand van me over, terwijl ik de voetbal oppakte. Charlie stak zijn handje naar me uit terwijl hij al dicht bij me was gaan staan, dus die pakte ik beet.
Toen ik opkeek zag ik echter Tristan een beetje ontredderd en angstig tussen ons in staan. Ik keek even op naar Harry en zag hem net een beetje radeloos naar zijn zoontje kijken, zijn handen vol aan de grote mand. Ik legde de bal erbovenop en pakte Tristans handje beet.
Thanks guys, have a nice day,’ klonk Harry nog achter me toen ik al met de kinderen was gaan lopen. Maar zelfs tot aan de auto bleven de fans ons nog volgen, al wel weer met een respectabele afstand.

‘Wil jij met de kinderen rijden?’ vroeg Harry zacht aan me toen we bij de BMW aankwamen. Ik fronste, keek even naar de kinderen en toen naar Harry, die een beetje hulpeloos leek, zo afwachtend met die mand in zijn armen.
‘Kom gewoon met ons mee,’ reageerde ik afgemeten terwijl ik de achterklep voor hem opendeed en vervolgens Charlie als eerste in zijn stoeltje tilde.
Harry was zonder iets te zeggen naast me in de passagiersstoel gaan zitten nadat beide jongens in hun stoeltjes vastzaten. Tijdens de rit zeiden we niet veel. Alleen de CD met kinderliedjes zorgde ervoor dat de gespannen stilte werd gedempt, al was hij nog wel te voelen.
‘Hij staat je goed.’
‘Wat?’ Ik bleef naar de weg kijken.
‘De auto. Hij staat je goed.’
Mijn mondhoeken krulden licht. ‘Hij blijft nog steeds van jou.’
‘Ja, weet ik. Ik vind hem je gewoon mooi staan.’
‘Oké.’
Ik kon Harry vanuit mijn ogen naar me zien kijken. Terugkijken deed ik echter niet.
‘Laten we geen ruzie hebben. Alsjeblieft? Ik vind het vreselijk als we boos op elkaar zijn.’
Mijn harde blik verzachtte. ‘Ik ben niet boos op je, hoor.’
‘Ik ook niet op jou.’
Ik glimlachte.

Eenmaal thuis bleken beide jongens te bekaf te zijn om nog vrolijk tegen ons en elkaar te doen, dus legden we ze op bed voor een klein dutje voor het avondeten. De luidspreker van de babyfoon, die in de gang bij beide kamers stond, stond bij ons op het keukeneiland. Ondertussen sneden we beiden de groenten.
Ik keek vanonder mijn wimpers door opzij naar Harry, die met zijn rug naar me toe stond en aandachtig sneed in iets wat ik door zijn lichaam niet kon zien. Binnen een minuut hoorde ik hem snuffen, en toen hij zich omdraaide om zijn handen te wassen ontmoette ik zijn blik. Zijn ogen waren betraand en zijn neus was rood. Ik fronste bezorgd.
‘Je bent toch niet zo van streek vanwege de ruzie? Ik wil er nog steeds met je over praten, hoor. Weet je wel, uitpraten. En zeggen dat het me spijt en dat ik het niet zo bedoelde. Echt,’ ik legde mijn mesje neer en kwam naar hem toe. Ik sloeg mijn armen om mijn middel en keek naar hem op. Hij stond daar vrij hulpeloos met beide, vieze handen in de lucht gestoken.
Toen glimlachte hij.
‘Wat?’
Harry manoeuvreerde ons zo dat ik met mijn rug tegen het aanrecht ter hoogte van de gootsteen kwam te staan, waarna Harry met zijn armen over mijn schouders reikte. Ik hoorde het water achter me lopen, spetteren, en de bewegingen van zijn armen suggereerden dat hij zijn handen aan het wassen was. Ondertussen keek hij me nog steeds glimlachend aan, al wel zijn gezicht nu veel dichter bij.
‘Ik wilde inderdaad ook met jou praten, ja. Maar ik huilde niet daarom. Zie, ik was uien aan het snijden, namelijk,’ een hoofdknikje naar zijn snijplank waar ik het ui tot mijn schaamte zag liggen, ‘maar ik vind het lief om je woorden te horen. Het spijt mij ook. Ik had er ook niet zo meteen in moeten duiken, het zo serieus moeten nemen. We waren daarvoor nog zo lekker aan het dollen en mijn zogenaamde tegenaanval was niet nodig geweest. Dus, sorry.’
Ik beet op mijn lip, legde mijn handen op zijn wangen en trok zijn hoofd naar me toe.
‘Eind goed, al goed. Oké?’
‘Ja, zeker? Want... hm...’ Ik drukte mijn mond al op de zijne, ‘we kunnen nog steeds praten... over die dingen, als je ze lastig vindt...’ Ik glimlachte, vlocht mijn vingers door zijn lange haar en trok er zacht aan. Geen tijd meer voor praatjes.
Moeite om zijn handen droog te wrijven met een handdoek nam hij niet. In plaats daarvan voelde ik twee natte afdrukken op mijn onderrug die me dichter naar zijn onderlichaam toe trokken.
Tong erbij. Zacht gehijg. Zijn lippen die naar mijn kaak gingen. Zijn armen volledig om mijn middel heen. Hij klemde me tegen zich aan, ging toen rechtop staan en tilde me zo op het aanrecht.
‘Slapen ze echt?’ murmelde hij in mijn oor en zijn warme adem blies in mijn nek. Ik sudderde, vlijde mezelf tegen hem aan.
‘Geen idee. Wat was je van plan?’
Hij duwde met zijn hoofd de mijne opzij en kuste me zacht in mijn nek. ‘Hier? Nu?’
Ik glimlachte, schudde mijn hoofd, ook al schreeuwde zoveel in mijn lichaam en hart ‘JA!’.
‘Nee. We moeten koken. Zo meteen moeten ze alweer wakker worden gemaakt, anders slapen ze vannacht niet goed.’
‘Dat je nog kan nadenken,’ hij drukte zijn mond op de mijne, ‘ik had dat tien minuten geleden al opgegeven.’
‘Kletskoek,’ lachte ik terwijl ik hem zacht weg probeerde te duwen. ‘Hup, verder snijden jij.’
Zacht gelach klonk in mijn oor terwijl hij me tegen zijn lichaam langzaam naar beneden liet zakken. Hij boog nog een keer voorover, kuste me zacht en draaide zich toen weer naar zijn snijplank toe.
Licht buiten adem pakte ik het mesje weer beet en ging ik verder met de tomaat.

‘Mag ik er even bij?’
Harry zet een stap opzij en liet me zout en peper in de pan strooien. Zijn hand vloog naar mijn rug, waar hij zacht op en neer streek en geruststellend figuurtjes op mijn rug maakte. Ik leunde in zijn aanraking.
‘Over wat je zei vandaag...’
‘Welk gedeelte?’ zijn hese stem klonk zacht, lief, nieuwsgierig.
‘Over het trouwen.’
Een korte stilte.
‘Uhu?’ Hij ontweek mijn blik.
‘Je zei dat je het op een goed moment wil doen. Die ook spontaan kan zijn.’
‘Dat heb ik inderdaad gezegd, ja,’ reageerde Harry geamuseerd terwijl hij de spatel oppakte en in de pan roerde.
‘Betekent dat dat je hem al hebt?’
‘Wat hebt?’
‘De ring.’
De optrekkende mondhoeken waar hij tegen vocht deden mijn hartslag omhoogschieten. Ik beet op mijn lip.
‘Echt?’
‘Al was het zo, zou ik het je niet vertellen, baby,’ glimlachte Harry naar me terwijl hij een arm om mijn schouders sloeg en me dichter tegen zich aantrok. ‘Dan is het geen verassing meer.’
Ik zei niets meer. Mijn opgewonden, nieuwsgierige blik deed genoeg. Ik sloeg mijn armen om zijn middel heen en begroef mijn gezicht in zijn shirt.
‘Wacht alsjeblieft niet te lang,’ murmelde ik in de stof.
‘Echt niet,’ verzekerde Harry me en hij drukte een kus op mijn hoofd.

Die avond, toen de twee jongens na het avondeten, waar ze versuf van vermoeidheid gehoorzaam hun eten (de helft ervan, maar hey... dan meer voor ons) naar binnen hadden gewerkt, weer naar bed waren gebracht na hun tanden nog gepoetst te hebben, belandden Harry en ik weer op de bank voor de TV. X Factor stond op en het was het moment van de Judges Houses. Harry had me verteld dat Louis door Simon was gevraagd zijn gast jurylid te zijn, en Louis had iedereen geboden te kijken. Veel keus om iets anders te kijken hadden we dus niet. Maar het erg vinden? Ook niet.
Harry zat met gestrekte benen over elkaar geslagen, voeten op de salontafel, terwijl ik zijwaarts tegen hem aanleunde en mijn hoofd op zijn schouder had liggen. Dat zijn telefoon op de salontafel begon te trillen ontging ons beiden niet. De naam verscheen groot en duidelijk op het schermpje. We hielden allebei onze adem in.
‘Je begrijpt dat ik deze op moet nemen,’ begon Harry voorzichtig.
‘Ja, dat klopt,’ ik kwam overeind en gaf Harry de ruimte om op te staan. Het enige wat hij echter deed was voorover buigen, de telefoon pakken, terug in de bank zakken en me een kus op mijn mond geven voordat hij opnam.
‘Hallo, met Harry.’
Dat hij had besloten het telefoongesprek te voeren waar ik bij was, betekende veel voor me.
De persoon aan de andere kant van de lijn kon ik niet horen. Maar Harry’s gezicht vertelde al genoeg. De ontspannen blik die eerst nog in zijn gezicht had gehangen was verdwenen en ervoor in de plaats was de bezorgde frons tussen zijn wenkbrauwen gekomen, terwijl zijn mond in een kleine ‘o’ viel en hij voor zich uitbleef staren. Ik ging op ooghoogte met hem zitten en keek een beetje van de TV naar hem en weer terug. Hij legde afwezig een hand op mijn been.
‘Caroline...’ Het was een zacht gefluister. Hij liet zijn hoofd een stukje zakken.
‘Je ervoor schamen hoef je helemaal niet. Het is geen teken van zwakte. Het is ook niet wie je bent. Het is iets wat je hebt en waar je gewoon aan moet werken. En dat doe je nu ook. Dat is toch goed genoeg?’
Ik stond op om thee voor ons te zetten. Harry bleef zitten.
‘Als jij niet goed functioneert doet Tristan dat ook niet. Dus het gaat nu even vooral om jou.’
Ik zette de waterkoker aan.
‘Caroline, ik had het je vandaag meteen willen vertellen, maar ik kon je niet bereiken. Is dat hierom?’
Ondertussen pakte ik twee mokken uit de kast boven de gootsteen. Een daarvan was Harry’s favoriet, een grote donkerblauwe met een geribbelde rand.
‘Caroline, beloof me dat je als je mij niet wilt bellen, in ieder geval iemand anders belt. Lou, bijvoorbeeld? Jullie zijn beste vriendinnen.’
Twee theezakjes uit de theedoos. Earl Grey en English Black Tea.
‘Waarom ik je wilde bellen? Omdat ik vanochtend met Tristan naar een psycholoog ben geweest.’
De waterkoker pingde en ik pakte hem vervolgens op.
‘Nee, ik denk niet dat hij gestoord is, Caroline. Maar hij heeft last van dingen en ik wilde het laten onderzoeken... Ja, daar is iets uit voortgekomen.’
Ik doopte de theezakjes in het kokend hete water en liet ze even intrekken.
‘Caroline... Tristan lijdt aan een vorm van autisme. Welke het specifiek is gaan ze de komende weken bekijken. Maar het betekent wel dat... ons geruzie niet de reden is van zijn woede-uitbarstingen.’
De theezakjes waren in de prullenbak gegooid en met de twee mokken liep ik voorzichtig terug naar de bank, waar Harry uitgestrekt op de bank was gaan liggen. Hij kwam echter meteen overeind om me weer ruimte te geven en glimlachte naar me toen hij me met de thee zag staan. Stilletjes klopte hij naast zich.
‘Ik voel me daar ook fijn bij, ja. Hij krijgt misschien een label maar die label zal hem juist kunnen helpen. Ons ook. Uhu. Ja, dat klopt. Ja.’ Harry sloeg een arm om me heen en legde zijn hoofd tegen de mijne. Hij leek vermoeid maar hield zijn stem wel scherp.
‘Bel je als je iets nodig hebt, oké? Geen probleem, Caroline. Fijne avond.’ Hij hing op en legde de telefoon naast zich.
‘Alles goed?’ Ik speelde afwezig maar ook weer aandachtig met de hand die nu vrijgekomen was, en Harry liet het gewillig toe.
‘Ze is depressief.’
Mijn handen vielen stil. Harry kneep daarom zachtjes.
‘Sinds... wanneer?’
‘Al erg lang, maar een paar dagen heeft het zijn tol geëist op haar werk. Ze kon het niet meer. En haar werk merkte het.’
‘Maar waarom wordt ze dan meteen ontslagen? Dat mag niet! Depressief zijn geldt ook als lichamelijk ziek zijn, dus hoort ze ziekteverlof te krijgen als ze niet in staat is om te werken. Belachelijk,’ Harry suste me, een klein glimlachje speelde om zijn lippen, hij pakte mijn hand steviger beet. ‘Geloof me, dat werd ze ook aangeboden, maar ze is er klaar mee. Met X Factor, met alle andere stress. Ze heeft een pauze nodig, Net zoals de jongens en ik, denk ik. Alleen wil zij daarna nog wel verder. Maar nu heeft ze gewoon even behandelingen nodig en is ze er over een paar maanden hopelijk weer bovenop.’
Mijn verharde blik verzachtte. ‘Is dat waarom ze Tristan bij jou bracht?’
Harry knikte langzaam. ‘Ze voelde niet alsof ze in staat was voor hem te zorgen. Was de wanhoop nabij.’
‘Let er wel iemand op haar?’
‘Haar ouders, vrienden en familie, Lou. Maar ze mag mij ook bellen als ze wilt.’
‘Dat hoorde ik, ja,’ glimlachte ik naar hem en ik kneep in zijn hand, ‘dat was lief van je om te zeggen.’
Harry glimlachte en drukte zijn mond op de mijne.


Het is net zo'n tien minuten ofzo sinds de toer officieel is geëindigd en ik zit met tranen in mijn ogen voor de laptop. OH GOD. WAT NU. HOE MOET HET NU VERDER. MINIMAAL EEN JAAR JEZUS DE VOLGENDE KEER DAT IK ZE WEER ZIE WORDT HEFTIG HOOR. ECHT
Wat een dag vandaag. Hij was sowieso superleuk!! Want!! Ik heb met een van jullie gemeet en de hele dag in Amsterdam gelopen!!:D:D:D Het was super super super gezellig en we hebben het onwijs naar ons zin gehad. Natuurlijk een boel over 1d en Harry gepraat, maar ook over dit verhaal, waarin ze allemaal lieve dingen heeft gezegd waardoor ik blozend op de straat wilde gaan liggen, en we hebben gepraat over hoe haar view als lezer was op het verhaal (wat is superleuk, wat misschien een beetje raar) en ze heeft geholpen met het brengen van nieuwe ideeën. Dus voor de depressie moeten jullie voor credits bij haar zijn :')
Over depressie gesproken...?
Sinds een paar weken loop ik bij een psycholoog vanwege de afgelopen maanden/jaar. Ze zijn heel erg lastig geweest, en misschien blijft het ook nog wel even zo lastig (ik kan de toekomst niet voorspellen), maar feit blijft dat vorige week bij mij een depressie en angststoornis is geconstateerd. De depressie is een ernstig-matige (1=mwah, 4=ernstig, ik zit op 3), en ik moet zeggen dat ik aan de ene kant blij ben dat ik alle dingen van de afgelopen tijd een naam kan geven, maar aan de andere kant voelt het ook niet echt. alsof ik het toch niet echt heb maar gewoon inderdaad lui en een zeikerd ben. dat dit een onjuiste beoordeling is.
De angststoornis is nog niet specifiek op iets gericht, dus daar werken we sowieso nog aan, maar er is misschien sprake van een sociale fobie, al ging het vandaag supergoed en ging ook het lopen in de hartstikke drukke stad oké (behalve 's avonds bij cs, toen werd het een beetje benauwend).
Ik wilde dit alleen maar zeggen omdat ik ook vooral wil laten zien dat het mensen dus ook echt overkomt. Het overkomt bij, het overkomt hoogstwaarschijnlijk een van jullie of is al overkomen, en laten zien dat het écht is, en puur, en helaas af en toe ook sterk. we kunnen niet altijd makkelijk zeggen "we gaan even lekker naar buiten en met mensen kletsen", want dat is moeilijk en eng. Het is vermoeiend en helemaal niet leuk. Veel fijner is in bed liggen, slapen, je af te schermen van de rest van de wereld, je verstoppen in je eigen. Het gaat zo makkelijk.

Maar ja anyway, huil aub met mij mee omdat de toer officieel voorbij is en laten we aftellen voor de release van het album?? I'm so excited????

Reacties (4)

  • biancadokkum

    Super awesome geschreven <3!
    Kudo erbij <3!

    Ik huil met je mee, en ik ga druk sparen zodat ik zodra er een nieuwe tour komt en die naar Nederland komt ik erheen kan en ga:D!!

    Topper ik ben trots op je dat je je verhaal hier zo op quizlet zet, mocht er iets zijn mag je altijd een persoonlijk bericht sturen;)! XXX

    3 jaar geleden
  • BiebStyless

    Je story is geweldig zoals altijd wat ik je ook erg veel heb verteld al ^^
    Een reden dat ik dit verhaal ook geweldig vind is dat het buiten een verhaal is ook een realiteit heeft er komen dingen in voor die idd mensen echt overkomt en via jou verhaal zouden mensen ook dat kunnen gaan begrijpen. super mooi iets.

    Ik ben er voor je en ik ben ook trots op je:)je kan altijd tegen me praten!

    ben erg benieuwd naar het volgende hoofdstuk en neem vooral je tijd ^^

    3 jaar geleden
  • oomsjes16

    Mooi geschreven!!
    (H)(H)(H)

    3 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    IK WIL NIET OVER DE TOUR EN DE PAUZE EN DE ONZEKERE 1D TOEKOMST PRATEN MAAR HUILEN DOE IK ZEKER :-(((

    Dit stuk... Ik ben zo verliefd op jouw Harry. Op hoe je hem beschrijft en neerzet en laat handelen. Hij is zo zacht en lief en soms hard en onbegrijpelijk en ik ben er gek op. Ik vind het geweldig. Ik krijg er maar geen genoeg van.

    En mag ik even mededelen dat ik trots op je ben? Kijk, misschien een beetje vreemd, maar je hebt Amsterdam aka de fucking drukste plek ooit overleefd en treinreizen?! Ik heb een pure hekel aan stations en treinen want ik ben altijd in de war en mensen rennen overal en soms moet je haasten en soms heb je tijd over en dan moet je jezelf maar vermaken terwijl overal wildvreemde mensen lopen en ughhhh vreselijk. Dus ik ben trots op je!

    Nu ga ik geduldig wachten op het volgende stuk :-)))

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen