Foto bij 011

If only our bodies would marry the beauty growing inside them, it wouldn't be so exhausting to love ourselves. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


De rest van de week zag ik hem amper, behalve tijdens het avondeten. Demi kwam niet meer langs, al sliep hij zowel de woensdag als vrijdag niet thuis. Ik wilde niet weten bij welk meisje hij deze keer uithing.
"Rose, je ziet er prachtig uit." zuchtte Stella, eens ze klaar was met mijn make-up en ik recht ging staan uit de stoel in Sophia's kamer. De rest van de meisjes was er ook.
Het was zaterdag, bijna half zes, en ik zou bijna moeten vertrekken naar Columbia als ik nog op tijd wilde zijn.
Ik haalde enkel mijn schouders op, met mijn hand over de lagen stof van mijn witte jurk glijdend. Ik haatte de dure jurken die mijn moeder altijd voor me uitkoos, en de pijnlijk hoge schoenen die er steeds bij hoorden.
Sophia had mijn haar gekruld en voor de helft opgestoken, en Stella had mijn ogen met zorg opgemaakt.
Hannah liet haar ogen bedenkelijk over me heen glijden, hoofdschuddend.
"Chase zou je moeten zien." grinnikte ze plots. Verrast keek ik haar aan, terwijl Sophia haar kamerdeur opende en ik de rest volgde naar de woonkamer. Hannah beet geamuseerd op haar vingertop.
"Hij kon zijn mond niet houden over je, Rose. Hij is verkocht." Mia grijnsde, terwijl mijn ogen groter werden.
"Wie?" hoorde ik achter me. Ik draaide me om, recht in Louis' blauwe ogen kijkend, al ving het paar betoverende groene achter hem eerder mijn aandacht.
"Chase, een jongen die bij ons werkt." antwoordde Hannah nonchalant, in de zetel ploffend. Louis keek me afkeurend aan.
"Op een dag zal je inzien dat ik je ware ben, Rose." Ik giechelde zacht, toelatend dat hij mijn middel greep en me aandachtig bekeek.
"Je bent een schoonheid." Ik bedankte hem blozend, trachtend niet te letten op de man even verder, zijn donkere brandende blik als vuur op mijn lichaam.
"Hoe zijn de feesten met de rijke klootzakken in de wereld?" vroeg Niall geamuseerd, me vanuit de keuken toeroepend. Ik lachte naar hem.
"Saai. Hatelijk. Het tegenovergestelde van Louis' feestjes." Louis klakte met zijn tong, me een kus op de wang gevend en toen langs me lopend.
"Dus je hebt ervan genoten, ondanks het feit dat je gedrogeerd was en de nacht hebt moeten doorbrengen in Harry's bed? Ik zou getraumatiseerd zijn." Onwillekeurig schoten mijn ogen in Harry's richting, ziend hoe hij me met een diepe frons bestudeerde.
Hij schudde zijn hoofd en liep langs me.
"We moeten vertrekken." mompelde hij.
"Je bent een klootzak, Harry. Je breng mij nooit ergens naartoe." zeurde Hannah, maar Niall lachte enkel.
"Omdat hij jou niet meer interessant vindt, Hannah. Hij heeft zijn lul al te vaak in je gestoken." Harry rukte zijn jas van de kapstok.
"Fuck off." snauwde hij, terwijl ik met grote ogen naar hem keek, maar hem toen wel volgde. Ik raapte mijn tas van de grond en zwaaide naar de rest.
"Tot morgen, jongens." glimlachte ik, naar de deur lopend waar Harry ongeduldig op me wachtte.
"Dag, Rose!" hoorde ik achter me, al riep Louis nog: "Love you, baby!" Ik keek hem aan over mijn schouder en bloosde, mijn hoofd geamuseerd schuddend. Toen ik echter buiten stond, sloot Harry de deur meedogenloos en met een gefrustreerde blik, de rest van ons twee afsluitend.
Ongemakkelijk kruiste ik mijn armen voor mijn borst, terwijl hij ongeduldig op de knop naast de lift ramde, met zijn eeuwige frons en nonchalant tegen de muur geleund. Ik liet mijn ogen over zijn lange sterke lichaam glijden, slikkend toen zondige beelden over hem mijn gedachten weer binnendrongen.
Ik stapte aarzelend naast hem de lift in, weigerend te kijken naar hem, al voelde ik dat hij naar me staarde.
"Heb je geen jas bij?" vroeg hij met zijn hese diepe stem, op het moment dat we buitenkwamen en ik mijn armen rillend rond me heen sloeg. Ik schudde mijn hoofd, verder wandelend, maar hij greep mijn elleboog met een zucht en trok me terug.
Met grote ogen weigerde ik zijn jas, die hij me aanreikte, maar hij schudde zijn hoofd.
"Trek het aan, Lil." mompelde hij, waarbij mijn hart opsprong. Elke keer dat hij me een koosnaampje gaf, leek hij mijn lichaam in vuur en vlam te zetten.
Onverwachts greep hij mijn krullen en tilde ze voor me op, terwijl ik zijn jas aannam en mijn armen in de te lange mouwen liet glijden.
"Dankjewel." fluisterde ik, trillerig zuchtend toen ik zijn heerlijke geur in de stof kon ruikend. Haast gepijnigd glimlachend liet hij zijn lange vingers door mijn haar glijden, de lokken over mijn schouder leggend en fronsend. Plots schudde hij zijn hoofd en draaide zich om, naar de straatkant lopend. Aarzelend volgde ik hem naar een grote mooie wagen, zwart en duidelijk duur.
Hij opende mijn portier, en onhandig probeerde ik in de hoge auto te klimmen, maar zuchtte gefrustreerd, mijn jurk onmogelijk kunnen vasthoudend en tegelijk instappend.
Plots voelde ik zijn grote handen rond mijn middel, zodat ik lichtjes naar adem snakte.
"Harry." prevelde ik, terwijl hij me omdraaide in zijn greep, lichtjes ontzet door de duizenden kriebels in mijn buik. Het leek alsof het brandende vuur dat ik ervoer wanneer hij me aanraakte elke dag groter en groter werd.
En het maakte me bang.
Ik wilde dit niet voelen voor hem.
Hij fronste, maar nam mijn heupen toen steviger vast en tilde me op. Ik zette mijn handen op de zetel achter me als steun, met grote ogen in de zijne kijkend.
Het was even stil tussen ons, zijn enorme handen nog steeds rond mijn middel, brandend door mijn jurk.
Uiteindelijk liet hij me los en zette snel een stap achteruit. Verdwaasd wendde ik me af, wat achteruit schuivend terwijl hij het portier sloot. Diep in- en uitademend liet ik mijn elleboog tegen de deur rusten, naar buiten kijkend en volledig gespannen.
Waarom kon ik hem niet uit mijn hoofd zetten? En waarom kreeg ik vreemde kriebels in mijn buik wanneer ik hem zag?
De sfeer was ongemakkelijk toen Harry instapte, en slikkend bleef ik mijn ogen afgewend houden.
Ik wist dat de rit niet lang was, maar ik zou het geen seconde langer meer uithouden als we in stilte zouden blijven zitten.
"Is het jouw auto?" vroeg ik zacht, licht blozend naast me kijkend. Hij wierp me een korte blik toe, de motor startend.
"Nee, van Jim." mompelde hij, uit de parkeerstrook rijdend, de moeite niet nemend zijn gordel om te doen.
"Jim?" drong ik voorzichtig aan, wetend dat hij het haatte zaken over zichzelf prijs te geven. Hij klemde zijn tanden op elkaar, niet antwoordend. Uiteindelijk zuchtte hij verslagen.
"Mijn trainer." antwoordde hij tegen zijn zin. Ik keek subtiel naast me, hem bestuderend. Hij zag er ontzettend aantrekkelijk uit achter het stuur, dat viel niet te ontkennen. Hij was werkelijk de prachtigste jongen die ik ooit had gezien.
Ik wendde mijn blik terug af, met mijn vingers spelend.
"Waarom heb jij hem?"
"Ik leen hem tot morgen. Mijn motor moet hersteld worden." mompelde hij. Mijn ogen werden wat groter.
"Motor?" herhaalde ik. Hij humde zacht, verder geen antwoord gevend.
Het idee van Harry op een motor was allesbehalve verbazend. Het droeg bij tot zijn imago, dat van de intimiderende en rebelse man die hij was.
Daarna zei hij niets meer, en ik evenmin.
Vijf minuten later parkeerde hij al in de brede charmante straat tegenover de duidelijke en verzorgde ingang van Columbia, de sleutel omdraaiend en uit het contact halend. Een zware, haast pijnlijke stilte viel op ons neer. Door de gesloten en kleine ruimte kon ik zijn mannelijke geur ruiken, het me haast onmogelijk makend niet te laten merken wat hij met me deed.
Ik schraapte mijn keel.
"Dankjewel, Harry." mompelde ik, mijn tas al van de grond willen rapend, maar onverwachts voelde ik zijn grote hand rond mijn pols.
"Lily." zuchtte hij. Ik keek vragend op, ziend hoe hij op zijn onderlip beet.
"Ik..." Hij aarzelde. Het was de eerste keer dat ik hem zo kwetsbaar meemaakte, de blik in zijn ogen haast open.
"Maandagavond..." begon hij opnieuw, maar viel weer stil. Deze keer wendde ik me echter af, het niet nog eens willen horend. Ik wist hoe hij over me dacht, het herhalen zou het enkel pijnlijker maken.
"Nee, wacht!" hield hij me nu tegen, gefrustreerd klinkend.
"Ik weet dat ik je gekwetst heb." mompelde hij. Langzaam keek ik hem terug aan.
"Ik weet het, en het spijt me."
"Het spijt je niet, Harry." fluisterde ik, niet willend dat hij tegen me loog. Het zou het er niet beter op maken.
"Jawel, het spijt me. Lily, ik meen het. De dingen die ik tegen je gezegd heb... Het had nooit mogen gebeuren, oké? Maar je..." Hij likte over zijn volle roze lippen, onzekerder dan ik hem ooit had meegemaakt.
"Maar als ik bij je ben, dan... Dan weet ik niet wat ik doe of zeg." vervolgde hij langzaam, zijn stem diep en hees.
"Net zoals je niet weet wat je zegt wanneer je bij Demi bent?" flapte ik eruit, voor ik mezelf had kunnen tegenhouden. Vragend keek hij me nu aan, zijn ogen over mijn gezicht laten flitsend.
"Demi?" vroeg hij. Ik keek naar mijn schoot, maar draaide mijn bovenlichaam toen een kwartslag.
"De zaken die je dinsdag tegen haar zei waren zoveel erger dan wat je de dag ervoor tegen mij had gezegd. Was dat omdat je ook niet weet wat je moet doen als je bij haar bent?" Mijn stem klonk stil en beschaamd. Hij slaakte een diepe zucht.
"Demi kan me geen fuck schelen, Lily. De zaken die ik tegen haar zeg doen me niets. Ik geef niet om haar." Ik stootte een schamper geluidje uit.
"En om mij wel? Je hebt behoorlijk duidelijk gemaakt dat ik nog minder voor je beteken." Vermoeid haalde hij zijn handen door zijn haar, zijn blik afwendend.
"Prinses..." begon hij, maar ik slikte en keek weg.
"Noem me niet zo." fluisterde ik, hem onderbrekend. Hij had het gehoord, mijn kin onverwachts grijpend en mijn gezicht naar het zijne draaiend.
"Raak me niet aan, Harry." smeekte ik hem, zijn hand wegduwend en mijn blik neerslaand.
"Waarom niet?" prevelde hij. Ik slikte.
"Lily, kijk in mijn ogen." zei hij zacht, een krul achter mijn oor strijkend en met zijn ruwe vingertoppen langs mijn wang strelend, me er miljarden kriebels door laten voelend.
"Harry, alsjeblieft. Niet doen." zuchtte ik zachtjes, maar keek hem wel aan.
"Ik weet niet wat er met me gebeurt als ik bij je ben, oké?" begon hij licht gefrustreerd, zijn ogen tussen de mijne laten flitsend.
"Je verwart me. En ik laat niemand me verwarren. Ooit." Hij zuchtte en beet kort op zijn volle onderlip. Ik zei niets, hem enkel met grote ogen aankijkend.
"Ik ben niet goed voor je." mompelde hij uiteindelijk. Onmiddellijk wendde ik mijn blik af, spelend met mijn vingers in mijn schoot.
"Ik kan niet met je omgaan." vervolgde hij, lichtjes aarzelend. Ik fronste.
"Waarom ben ik hier dan?" vroeg ik voorzichtig, langzaam naar hem opkijkend. Hij draaide zich weg, zijn hoofd met een zucht tegen de leuning achter zich laten vallend en niet antwoordend.
"Je zei maandag dat ik uit je buurt moest blijven, Harry. Maar je wilde me zelf brengen naar de campus. Ik begrijp het niet." zei ik stil, spelend met de witte stof van mijn jurk. Hij zweeg een hele tijd, tot hij een diepe zucht slaakte en zijn hoofd schudde. Onverwachts wendde hij zich af en opende zijn portier.
"Het is al kwart voor zes; je zou beter vertrekken." mompelde hij nog, voor hij uitstapte en de deur met een klap dichtsloeg. Ik snakte naar adem, geschrokken naar de man buiten kijkend. Achter hem reden wagens en gele taxi's toeterend over straat, even hectisch als altijd in New York.
Hij was zo verwarrend, me gemixte signalen gevend en me enkel nog meer verloren laten voelend dan voorheen. Ik kreeg geen hoogte van hem, zeker niet wanneer hij weigerde me binnen te laten. God, hoe graag zou ik de muren die hij rond zich heen had gebouwd neerhalen...
Volledig van de kaart greep ik mijn tas en stapte evenzeer uit, onhandig uit de hoge auto glijdend, net toen zijn grote lichaam voor me opdook. Ik moest zelfs op mijn hoge schoenen nog heel lichtjes omhoog kijken om in zijn ogen te kunnen blikken, en verwijdde mijn lippen wat terwijl ik het deed.
Hij reikte achter me en sloeg de deur dicht, me opschrikkend door de klap.
Afgeschermd door de wagen leek de drukke straat achter me slechts een vage droom. Naast de parkeerstrook lag een breed voetpad met bomen, de mooie straat een boulevardgevoel gevend. Een lichte bries liet mijn haar opwaaien en de stof van mijn jurk rond mijn benen dansen.
"Heb je alles bij?" vroeg hij afwezig, waarop ik kort naar mijn bagage naast me op de grond keek, langzaam knikkend. Onverwachts greep hij mijn kin, mijn gezicht voorzichtig op dat van hem richtend. Hij staarde een hele tijd in mijn ogen en liet die van hem vervolgens over me heen glijden.
"Ben je bang van me, Lily?" vroeg hij plots. Ik slikte en schudde mijn hoofd.
"Nee." loog ik. Ik vermoedde dat hij het zag, want onmiddellijk fronste hij diep.
"Niet bang zijn, alsjeblieft. Ik zou je nooit pijn doen." zei hij abrupt zacht, zijn stem liever dan ik hem ooit had gehoord. Snel keek ik naar de grond, zodat hij zijn hand liet vallen. Hij slaakte een diepe zucht, aan hetzelfde denkend als ik.
"Niet fysiek." voegde hij er zelfs ietwat beschaamd aan toe. Het was een tijdje stil, maar toen keek ik langzaam op naar zijn gezicht.
"Harry?" vroeg ik haast geluidloos. Hij humde eens, zijn prachtige groene ogen in de mijne borend.
"Ben je gevaarlijk?" Ik beet kort op mijn lip eens ik het had gevraagd, mezelf vervloekend dat ik geen filter had in zijn buurt. Hij klemde zijn tanden op elkaar, zijn blik afwendend.
Hij zweeg een hele poos, maar antwoordde toen: "Niet voor jou." Ik leunde lichtjes achteruit tegen de auto, zijn ogen proberend te vangen met de mijne, maar hij wees me af en bleef naar de grond kijken.
"Voor anderen wel?" vroeg ik op een licht angstige toon. Nu keek hij me wel recht aan.
"Waarom vraag je dat?" reageerde hij, mijn gezicht gepijnigd bestuderend. Ik opende mijn mond, maar sloot hem toen terug, bang dat hij kwaad zou worden.
"Omdat... Omdat ik verhalen over je heb gehoord. En omdat iedereen je lijkt te kennen." fluisterde ik. Hij snoof eens.
"Verhalen?" drong hij op schampere toon aan. Ik durfde niet te antwoorden.
"Lily." zei hij aansporend, duidelijk wachtend tot ik iets zou zeggen. Ik keek naar de dure witte pumps aan mijn voeten, trillerig zuchtend.
"Ik weet dat je illegaal bokst. En dat Zac en zijn vrienden geen goede jongens zijn." Slikkend drukte ik me nog wat meer tegen de auto achter me, alsof hij ieder moment zou ontploffen. Ik herinnerde me de vorige keer dat ik over zijn illegale wedstrijden had gesproken.
"En ik... Ik zag hoe je je gedroeg in de club. En tegen Marcus, en die jongens op Louis' feestje." Ik viel stil, zenuwachtig op mijn lip bijtend. Hij gaf me geen antwoord.
"Ik weet dat veel mensen bang van je zijn. Ik vraag me af of het terecht is." Ik was bang dat ik het enkel erger aan het maken was, al kreeg ik deze keer wel een reactie.
Hij slaakte een diepe zucht en zweeg toen aarzelend.
"Ik ben geen goede jongen, Lil." mompelde hij uiteindelijk. Voorzichtig keek ik op.
"Ik ben niet trots op veel dingen die ik heb gedaan. Of nog steeds doe." Zijn ogen leken me te betoveren en in hun greep te houden.
"Dus het is terecht." fluisterde ik, alsof mijn mond afhankelijk van mijn brein werkte. Hij haalde zijn handen door zijn bruine krullen, me lichtjes gefrustreerd aankijkend.
"Wat wil je dat ik zeg? Dat ik een fucking rolmodel ben?" Ik sloeg mijn ogen neer.
"Ik meen het wanneer ik zeg dat je beter uit mijn buurt blijft." zei hij duister. Ik fronste en perste mijn lippen op elkaar. Uiteindelijk tuitte ik ze, hem aarzelend aankijkend.
"Je zei dat je niet gevaarlijk bent voor me." reageerde ik, mezelf bij iedere zin die ik uitsprak meer en meer vervloekend. Hij knarste met zijn tanden.
"Omdat je geen reden hebt om bang te zijn. Ik zei dat ik je nooit fysiek pijn zou doen, dat is alles. Ik ben geen sprookjesprins, Lily. Ik hou geen rekening met gevoelens." Nu radeloos schudde ik mijn hoofd.
"Als je er geen rekening mee houdt, waarom doe je dan de moeite me ervoor te waarschuwen? Je geeft niet om me, weet je nog? Dus waarom vertel je me dit, Harry?" vroeg ik, eindelijk duidelijke antwoorden willen krijgend. Maar hoe naïef kon ik mogelijk zijn? Ik wist dat hij me er toch geen zou geven, hoeveel vragen ik ook stelde, of hoe lang ik aandrong. Het enige wat het me zou opleveren, waren frustraties van zowel hem als mij.
En geheimen. Meer geheimen dan ik mogelijk kon verdragen.
"Ik weet het niet, verdomme! Ik weet niets als ik bij jou ben, enkel dat ik je niet nog meer pijn wil doen, en dat je beter ver uit mijn buurt blijft!" snauwde hij nu, zijn handen aan weerszijden van mijn hoofd tegen de auto laten rustend, mij insluitend. Met grote ogen keek ik naar hem op, geschrokken.
"Je verwart me, en ik ga je pijn doen als je met me blijft omgaan. Dit is niet goed." gromde hij, met zijn ene hand tussen onze lichamen wuivend en doelend op het omgaan met elkaar. Ik slikte, het hatend dat ik gekwetst was door zijn woorden.
"Waarom blijf jij dan niet uit mijn buurt?" vroeg ik kleintjes, met een krop in mijn keel. Haast vermoeid schudde hij zijn hoofd.
"Omdat het me niet lukt." mompelde hij, zijn hand opheffend en gepijnigd fronsend over mijn wang strijkend met mijn knokkels. Elektriciteit schoot door mijn lichaam en zette mijn huid in vuur en vlam, terwijl de plek waar hij me had aangeraakt tintelde.
"Harry." prevelde ik, ontzet door wat hij met me kon doen. Hij liet zijn ogen over me heen glijden, zijn beide handen weer naast mijn hoofd tegen de zwarte wagen achter me zettend.
"Je ziet er fucking prachtig uit, Lily." humde hij. Zijn woorden lieten mijn knieën knikken, en ik had het gevoel te zweven.
Tegelijkertijd besefte ik dat hij gelijk had; dit was niet goed. Ik moest hem uit mijn hoofd zetten, hoe moeilijk het ook zou zijn. Ik mocht het niet verder laten komen en gevoelens voor hem krijgen, want dan was er geen weg terug.
"Je bent zo'n schoonheid, prinses." mompelde hij, en het was genoeg om me haast ineen te laten storten. Ik maakte een kort geluidje, overduidelijk wanhopig naar hem en zijn aanraking. Hij bekeek me gekweld, zijn ogen nog eens over me heen laten glijdend.
"Het mooiste meisje dat ik ooit heb gezien." humde hij, zich meer naar me toe buigend en fronsend vervolgend: "En ik kan je niet hebben." Ik kon hem ruiken -zijn heerlijke verslavende geur, en de prachtige kleur in zijn betoverde ogen onderscheiden.
Zijn woorden maakten me euforisch, al voelde ik toch een steek bij zijn laatste opmerking.
De wind liet mijn krullen kort opwaaien, en niet in staat mijn blik af te wenden, bleef ik naar hem kijken.
Hij klemde zijn tanden op elkaar.
"Maar ik moet." gromde hij plots, duidelijk geërgerd.
"Fuck, als je zo naar me kijkt..." Hij maakte zijn zin niet af, maar bracht zijn gezicht dichterbij. De adem stokte in mijn keel, eens zijn neus tegen de mijne botste. Mijn hart daverde in mijn keel, de vlinders in mijn buik fladderden hevig rond, en ik verloor mijn mogelijkheid tot logisch denken.
Zou hij...?
Alles rond me viel weg toen hij op die manier in mijn ogen keek; de geluiden van het drukke New York, de wind en de bomen rond ons. Alles.
Het was enkel Harry en ik.
En ik realiseerde me dat wat hij ook zou doen, ik hem niet zou tegenhouden.
Hij zette nog een stapje naar voren, tot zijn lichaam haast tegen het mijne drukte, en ik mezelf er niet langer van kon weerhouden naar adem te snakken.
En toen boog hij verder naar me toe en sloot zijn ogen, zijn zachte roze lippen op slechts enkele millimeters van de mijne. Een hele tijd bleef hij zo staan, duidelijk tegen de drang vechtend, al wisten we allebei dat hij zou verliezen.
"Harry." kon ik nog net zuchten, voor hij ze -eindelijk, eindelijk, op die van mij drukte. Het was op hetzelfde moment dat ik besefte dat ik er al naar verlangd had sinds de eerste keer dat ik hem had gezien.
Vuurwerk ontplofte in mijn onderbuik, eindelijk het cliché zelf ervarend. Maar het voelde zalig -onbeschrijflijk zalig. Mijn wangen werden vuurrood, en mijn huid gloeide en brandde nu zijn heerlijke lippen de mijne raakten. Ik duizelde; het teveel aan gevoelens was haast te heftig.
Hij maakte een verlossend geluidje tegen mijn mond, voor hij mijn middel in zijn sterke handen nam en me langzaam begon te kussen. Onervaren en zenuwachtig wist ik niet wat ik moest doen.
Dit was mijn eerste kus, met Harry dan nog, die ervarener was dan wie dan ook.
Zijn lippen voelden echter hemels tegen die van mij-zacht en vol en vochtig op een warme veilige manier, en hij leek me perfect te leiden. Ik bewoog mijn mond onzeker mee met die van hem, mijn armen nog steeds verlamd naast mijn lichaam, tot hij mijn ene hand greep en naar boven bracht.
Verrast liet ik hem mijn vingers in zijn dikke bruine krullen verstrengelen, haast kreunend door de sensatie die ze op mijn vingertoppen teweegbrachten. Ik greep zijn zachte haar steviger beet en legde mijn andere hand ook in zijn nek, hem als houvast gebruikend, terwijl hij me tegen de auto drukte en dicht tegen me aan kwam staan.
Dit was niet juist. Ik zou me niet veilig en beschermd moeten voelen in zijn sterke armen -de armen van een volledig gebroken en verloren jongen.
Maar ik kon er niets aan doen.
Dus ik kuste hem terug -die volledig gebroken en verloren jongen, en even vergat ik dat het dezelfde intimiderende, haast gevaarlijke man was uit wiens buurt ik beter bleef.
Hij kantelde zijn hoofd, me intenser kussend. Ik schrok toen hij zijn lippen lichtjes opende, maar geruststellend streelde hij met zijn grote handen over mijn middel, me nog meer kriebels gevend.
Ik maakte een verwonderd geluidje op het moment dat mijn tong die van hem aarzelend raakte, verrast door het aangename gevoel en de vlinders in mijn buik. De manier waarop hij me kuste, was bedwelmend, me duidelijk makend dat hij heel wat ervaring had.
Ik had niets om het ermee te vergelijken, maar de tinteling die hij achterliet op mijn huid en de dwingende doch tedere manier waarop hij zijn lippen tegen de mijne bewoog, bewezen dat hij wist wat hij deed. Ik voelde zijn nekspieren bewegen onder mijn vingers, met mijn andere hand door zijn krullen strelend.
Hij kreunde zacht tegen mijn mond, het geluid opwindender dan om het even wat ik ooit had gehoord.
Toen hij zich lostrok, boog ik automatisch terug naar voren. Ik wilde dat hij nooit ophield. Nog nooit had ik een zaligere ervaring dan deze gehad, en automatisch verlangde ik naar meer. Zacht drukte hij zijn lippen nog eens op de mijne, mijn gezicht nu tussen zijn grote handen nemend en me kort kussend, terwijl ik zijn sterke middel greep.
Uiteindelijk boog hij zich achteruit, me haast ontzet aankijkend en zijn handen langzaam van me af halend.
Het was pas dan dat het tot me doordrong. Ik had net mijn eerste kus gehad. Met Harry.
Voelde het altijd zo fantastisch? Want als dat het geval was, had ik de eerste zeventien jaar van mijn leven een groot gemis gehad.
Geschrokken en met grote ogen blikte ik terug, hem abrupt loslatend en mijn vingers verschrikt naar mijn gezicht brengend. Verdwaasd streelde ik met mijn vingertoppen over mijn licht gezwollen lippen.
Harry had me gekust. Ik had Harry gekust. Harry en ik hadden gekust.
Zijn borstkas ging hevig op en neer, en rusteloos keek hij me aan, alsof iets hem van de kaart had gebracht.
"Lily..." begon hij hees, maar hij kreeg geen kans verder te praten.
"Styles!" hoorden we opeens naast ons, zodat ik mijn hoofd net als hem met een ruk draaide. Er kwam een grote gespierde en zwartharige man in onze richting gelopen, terwijl hij zijn ogen nieuwsgierig over me heen liet glijden.
Wie was dat? En hoeveel had hij gezien?
Harry vloekte binnensmonds en raapte snel mijn tas van de grond, het in mijn handen drukkend.
"Het spijt me, je moet gaan." zei hij gejaagd. Niet-begrijpend keek ik hem aan, mijn mond al openend.
"Wie is dat, jongen?" spotte de man naast ons, en geërgerd draaide Harry zijn hoofd.
"Fuck off, Finn." snauwde hij, me subtiel achter zich duwend. Hoe kende Harry hem? Zou hij ook bij zijn 'foute bende' horen?
Mijn vraag werd onmiddellijk beantwoord: "Is dat het meisje waarover Zac me vertelde?" Met grote ogen keek ik de enge man aan. Hij kende Zac...
Onmiddellijk voelde ik mijn angst stijgen.
Nu hij dichterbij stond, kon ik het grote litteken op zijn gezicht onderscheiden, de rechterkant ontsierend. Het was een schuine rafelige lijn door zijn halfgesloten en beschadigde ooglid, grillig verder lopend over zijn wang. Ik zette een stap achteruit, net toen Harry me een blik toewierp.
"Ik moet gaan." fluisterde ik, nog steeds verdwaasd door de kus én de vreemde voor ons. Ik had het gevoel dat ik hier beter niet was, en dat Harry me evenzeer uit zijn buurt wilde houden.
"Ga je al weg? Je kan blijven, als je wilt." grijnsde de man met het litteken -Finn, blijkbaar. Ik negeerde het en keek aarzelend naar de overkant van de straat.
Harry greep mijn kin en streelde vluchtig over mijn wang, mompelend: "Ga, ik zie je morgen." Snel knikte ik, nog even in zijn mooie ogen kijkend, maar me toen omdraaiend en uit de voeten makend.
"Knap ding." hoorde ik de vreemde nog zeggen, maar het enige wat Harry snauwde, was: "Je blijft uit haar buurt." Vluchtig keek ik nog eens om, maar zag dat ze in een hevige discussie verwikkeld waren.
Volledig verward en van slag stak ik over, pas aan de overkant, vlak voor de ingang, nog eens naar hen kijkend.
Een laatste keer bracht ik mijn vingers naar mijn lippen, niet gelovend wat er gebeurd was.
Mijn eerste kus...
Slikkend wendde ik mijn ogen af, plots tranen voelen opkomend.
Maar wat nu? Wat zou Harry verder doen?
Het was duidelijk dat hij niets voor me voelde, en dat ik hem niet eens iets kon schelen. Ik was waarschijnlijk één van zijn zovele meisjes geweest, gebruikt en verleid omdat hij zijn lusten niet onder controle kon houden.
Meteen voelde ik me goedkoop, toen het besef van de situatie tot me doordrong en de roes van de kus eindelijk uitwerkte.
Ik was een naïef kind. Denken dat het ook maar iets zou veranderen was belachelijke en dom. Harry gaf niet om me, dat had hij al meermaals duidelijk gemaakt.
En stom als ik was, had ik hem mijn allereerste romantische ervaring gegeven, die eigenlijk bedoeld was voor de jongen van mijn dromen. Plots beschaamd keek ik nog eens naar Harry, die nog steeds met de man aan het praten was, duidelijk gespannen. Ik bestudeerde de onmogelijk knappe jongen aan de overkant van de straat. De onmogelijk knappe jongen die evenzeer gevaarlijk en verloren was; dat bewees het gezelschap waarbij hij momenteel stond. Enkel kijken naar de vreemde man deed mijn bloed al stollen.
Ik haalde diep adem, de tranen in mijn ogen snel weg knipperend. Mijn blik afwendend, vluchtte ik naar binnen, al was ik nog steeds aan het trillen en bleven de voorgaande tien minuten zich als een herhaling afspelen in mijn hoofd.

--
Dus, de eerste Haly-kus... En ik weet dat ik jullie op het vorige hoofdstukje vroeg of jullie het niet te snel vonden gaan, dus ik beloof dat het nu niet opeens heel vlug zal evolueren! Harry blijf nog steeds een onmogelijke en vervelende sukkel!xDEr zal eerst nog heel wat gebeuren tussen Haly voor ze komen waar ze moeten komen. Ik hoop dat jullie niet teleurgesteld zijn in de eerste kus?
EN VRIJDAG KOMT MADE IN THE A.M UIT!!! Can we take a moment?
Hebben jullie Home en History al gehoord? Ik ben niet klaar voor het nieuwe album, vrees ik; ik zal het niet aankunnen...xD
Hoe gaat het met jullie?

Reacties (23)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    3 weken geleden
  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    3 weken geleden
  • Tomlinsbear

    Volgende stap! Haly porn(H)

    2 jaar geleden
  • Welkin

    Na de eerste kus verheug ik me nu al op het eerste 16+ stukje. Yes I'm a perv.

    2 jaar geleden
  • sannn

    Geweldig verhaal, kom maar op met het volgende hoofdstuk:D

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen