Foto bij Hoofdstuk 4

Sophia Elizabeth Eleanor Stark

"En bij deze willen wij onze verloving officieel maken." Met die woorden eindigt Niall zijn speech. Ik sta er wat schaapachtig naast te kijken naar de mensen die voor ons op het plein staan. De scène heeft ongeveer 20 minuten geduurd. Niall begon natuurlijk met het bedanken voor de grote opkomst, zelfs ik had niet verwacht dat er zó veel mensen zouden komen. Daarna begon hij een kort verhaal over Greg wat ik na enkele minuten van hem overnam. Hij was natuurlijk mijn verloofde. Niall praatte nog over de economie en de immense crisis waar het land zich in verkeerd. Hij beloofde aan het volk dat de ellende snel voorbij zal zijn en verrassend genoeg geloven ze dat. Na dat gezegd te hebben moest het moeilijkste nog gedaan worden: de verloving bekendmaken. Ter plekke besloten we dat Niall het beter kon doen, omdat ik simpelweg stijf stond van de zenuwen en waarschijnlijk geen woord uit mijn keel kon krijgen. Het verbaast me wel dat ik zo zenuwachtig ben om te spreken voor een groep mensen, als ik in Wales eens een speech moest houden dan deed ik dat zonder enige moeite, maar zaken zijn de laatste tijd zo drastisch veranderd dat ik het zelf ook niet meer allemaal op een rijtje heb. In zo een korte tijd is er zo veel gebeurd. Ierland haalt een bepaalde kant van mij naar boven die ik nog niet kende. Toen ik hier voor het eerst aankwam was ik vastberaden om hard te blijven - ik zou geen emoties laten zien en gewoon doen wat mij gevraagd werd, maar al snel was ik een hopeloos gevoelig hoopje. Naast dat had ik ook nooit verwacht dat ik medeplichtig kon zijn aan moord - en dan ook nog op mijn verloofde. De afgelopen maanden waren erg lang en zwaar. Ik wend mijn blik af van het plein en kijk naar de blonde jongen naast mij die zijn toekomstige volk toespreekt. Onbewust vormt er een glimlach op mijn gezicht. Hoewel de afgelopen maanden slopend zijn geweest, is er altijd één lichtpuntje geweest, en dat was Niall.

Na een laatste keer zwaaien lopen Niall en ik eindelijk naar binnen. Zodra het gordijn voor de opening van het balkon dicht gaat laat ik een kreun horen wat een grote grijns van Niall oplevert.
"Zo erg was het toch niet?" Ik schud mijn hoofd.
"Nee, omdat jij al het praten deed. Ik snap niet waar ik zo nerveus om ben. In Wales had ik nergens last van." Klaag ik terwijl ik, met Niall op mijn hielen, mijn weg naar de slaapkamer maak. Sinds de verloving officieel is binnen het kasteel hebben Niall en ik een eigen slaapkamer. Hij stond er op en de Raad ging er snel mee akkoord, ze hebben waarschijnlijk te veel andere dingen aan hun hoofd om zich druk te maken om dit soort onbelangrijke zaken.
"Het komt nog wel, we gaan je helpen er overheen te komen. Dit was overigens ook de eerste keer dat je het volk aansprak en dat is ook eng. Maak je geen zorgen, oké?" Ik knik wat afwezig terwijl ik de deur naar onze slaapkamer open maak en naar binnen loop. Het eerste wat ik doe is mijn oorbellen eruit halen, ze trokken ontzettend erg aan mijn oren. Vervolgens stap ik uit mijn hakken en bindt mijn, inmiddels volgespoten met hairspray, bruine lokken in een paardenstaart. Als ik me snel omdraai en naar Niall kijk zie ik dat hij zich ook ontdoet van zijn kledij. Al snel staat hij in een simpele jeans met een wit overhemd er overheen. De kleding die we dragen voor speciale gelegenheden zijn ontzettend mooi, maar 9 van de 10 keer zitten ze super oncomfortabel.
"Ni? Wil je de rits even losmaken?" Vraag ik vermoeid nadat ik het een aantal keer tevergeefs zelf probeer te doen. Een zachte grinnik van zijn kant is te horen. Nog geen seconde later voel ik zijn warme handen op mijn schouders, afdwalend naar beneden terwijl hij de rits van mijn jurk vast heeft. De stof valt al snel naar beneden waarna ik er uitstap. In slechts mijn ondergoed loop ik door de kamer, op een of andere manier schaam ik me niet bij Niall in de buurt. Hij heeft me al een aantal keer zonder kleding gezien en om eerlijk te zijn voelde ik me er wel fijn bij. Ik pak een rode broek en een zwart blouseje uit de kast en kleed me vervolgens aan. De blauwe jurk die op de grond ligt doe ik in een hanger en hang ik op aan de deur.
"En nu? Hebben we de rest van de dag voor onszelf?" Vraag ik terwijl ik op het tweepersoonsbed plof en mijn verloofde afwachtend aankijk.
"Ik heb niks anders gepland vandaag, maar de Raad zal straks wel met iets komen. Ik wil nog even gaan kijken hoe het met Vader gaat. Moeder zei dat hij vannacht achteruit is gegaan. Het is nog niet levensbedreigend, maar als er niet snel verbetering in komt dan zijn de kansen klein dat hij er ooit nog bovenop komt." Ik zie hoe de gezichtsuitdrukking van Niall verstrakt, hij heeft het er overduidelijk moeilijk mee. Vol medelijden sta ik op en trek ik hem in een knuffel. Hij slaat zijn armen om mijn middel en verbergt zijn hoofd in mijn nekholte. Het duurt niet lang voor ik een snik hoor en nattigheid in mijn nek voel.


ahwww noo, sad Niall =(
Kudo om hem weer op te vrolijken?

Reacties (3)

  • biancadokkum

    Aww arme Niall:(!!!

    6 jaar geleden
  • Salute

    Awh arme Niall )=

    6 jaar geleden
  • lUcOzAdE

    oke ik ga je wel weer even kudoën

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen