Foto bij Agent Holemen & the Sword of Perseus [Part 2]

Headquarters SHIELD, Exact Place Unknown, 03:55 PM US Western time, December 3rd 2015


Sommige mensen vonden SHIELD-agenten te serieus, te geheimzinnig of gewoon bloedirritant. Dat was, om eerlijk te zijn, ergens wel logisch, aangezien we dat van elkaar soms ook vonden. Het kon helemaal erger worden als andere agenten, van andere vage organisaties, zich ermee gaan bemoeien.
      De meeting van Missie Harpe vond plaats in een van de net opgeknapte vergaderruimtes van het nieuwe hoofdkwartier. Je zou denken dat alles glimmend en schitterend was, maar in feite stonden er nog enkele dozen waar ik bijna over struikelde toen ik het zaaltje binnenliep. Gelukkig was nog niet iedereen er, dus mijn faalactie werd gelukkig min of meer niet opgemerkt.
      Rivka en Clint waren er al wel. Nog steeds licht in mezelf teleurgesteld (ik was wel een SHIELD-agent, die moesten lenig zijn!) ging ik naast Rivka zitten, die probeerde om een uitgestreken, professioneel gezicht aan te houden, maar daar hopeloos in faalde. Aan haar hyperactieve tikkende vingers te zien was ze bijna net zo zenuwachtig als ik toen ik mijn eerste missie kreeg, al een paar jaar geleden.
      Aan de andere kant van Rivka knipoogde Clint naar me. 'Fijn om ze zien dat jij nog steeds zo sierlijk als een zwaan bent, Becky.'
      Ik staarde hem pissig aan. 'Ha ha, wat grappig. Ik kon er niets aan doen dat die dozen daar stonden!' Die dude mocht misschien wel half doof zijn, hij had de ogen van een havik. Uhm, niet per se als grap bedoelt.
      Langzaamaan stroomde de ruimte vol met SHIELD-agenten, opvallend veel mensen in pakken (een van de belangrijkste indicators dat dit een wel heel belangrijke missie moest zijn) en verbazingwekkend genoeg ook iemand die helemaal misplaatst leek: een man in een rolstoel met een tweedjasje aan en een volle baard die zijn gezicht sierde. Hij zag eruit als ergens in de veertig misschien, al zag de blik in zijn ogen eruit alsof hij al veel langer op deze planeet rondliep. Eh, rolde. Dat was misschien een beetje beledigend van me.
      De man reed zichzelf naar waar Charles Yew, een hoge agent die ooit level 7 was, maar dankzij Director Coulson nu levelloos was, de meeting zou leiden. De twee wisselden een paar woorden uit en schenen elkaar blijkbaar te kennen. Toen ze klaar waren en iedereen die er moest zijn eindelijk een plek had gevonden, begon Yew met zijn zegje.
      'Nou, goedemiddag iedereen,' startte hij schimmig. 'Zoals velen van jullie al weten, is het zwaard Harpe, van de Griekse held Perseus, gestolen. Het was de bedoeling dat wij van SHIELD het zwaard van Griekenland naar de Verenigde Staten brachten op een van onze hoog beveiligde mariniersboten, maar helaas lukte dit niet helemaal.' Op het scherm achter hem, die me eerst nog niet opgevallen was, waren afbeeldingen van het betreffende schip en de route die het nam te zien.
      'Vanochtend, rond tienen, zou de boot in Washington D.C. aankomen vanwaar we het wapen naar Camp Half-Blood zouden sturen,' vervolgde Yew zijn verhaal en hij knikte naar de man in de rolstoel. 'Chiron zou vanaf daar het wapen veilig opbergen, buiten het bereik van stervelingen, monsters en wat nog meer. Alleen werd het schip toen het vanochtend aanmeerde overvallen door een groep gemaskerde mensen, die het specifiek gemunt leken te hebben op dit zwaard en dit ook als enige meenamen. En nu tasten wij in het duister, want hebben geen idee wie deze mensen kunnen zijn en waar het zwaard zich nu bevind. Na bijna zes uur heeft onze apparatuur nog steeds geen signaal van Harpe opgevangen, dus het wordt nu tijd om er een team achterna te sturen.'
      Ik probeerde om niet al te hard te zuchten en keek naar Chiron, die volgens de mythologie eigenlijk een half paard hoorde te zijn. Vreemd dat SHIELD nu pas een team stuurde, al had ik wel een vermoeden waarom.
      Harpe werd gestolen op een Amerikaans marineschip. Marineschepen betekenden meestal NCIS, oftewel Naval Criminal Investigative Service. En dát betekende meestal Gibbs, samen met zijn groepje die ons hoogstwaarschijnlijk voor de voeten zou lopen.
      Of misschien had het wel te maken met dat mijn bleke gezicht nu kraakhelder op het scherm te zien was, samen met mijn naam en de gezichten en namen van mijn teamleden die deze missie zouden uitvoeren. Rivka zat erbij, en ik had haar opgeleid, en zij was een Griekse halfgod, en natuurlijk was het logisch dat dit nu haar eerste missie moest zijn. En omdat ze eigenlijk nog een leerlinge was, moest ik als docente mee. En door die missie met het Noorse zwaard was ik nu pas beschikbaar.
      Ik had eigenlijk half verwacht dat er protesten zouden komen vanwege Rivka's deelname, maar het bleef onverwacht rustig. Oké, ze was dan wel een halfgod, en haar docente ging mee, maar nog steeds was ze niet geslaagd voor de opleiding. Het was helemaal tegen het reglement in om zo'n iemand dan het veld op te sturen.
      Maar ik was natuurlijk niet degene die hierover beslist had. Charles Yew maakte plaats voor Chiron, die met een ernstige blik de zaal rondkeek. 'Toen wij van het Camp erachter kwamen dat het zwaard nog steeds bestond, wist ik niet zeker of ik verdriet of vreugde moest voelen,' vertelde hij. 'Het zwaard is een prachtige aanwinst voor een halfgod, maar voor een sterveling is het een vloek. Het bloed van de Gorgo Medusa zit er nog steeds op, net zoals de resten van vele andere monsters die ooit door Perseus zijn verslagen. Harpe heeft zoveel macht dat ik zeker weet dat een normale sterveling er niet mee om kan gaan.' Hij keek even naar Rivka naast me. 'Maar gelukkig is er een halfgod in jullie midden, een enorm voordeel. Het zou niet te overzien zijn wat er zou gebeuren als het zwaard in de verkeerde handen terecht zou komen.'
      'Niet te overzien?' vroeg er iemand. 'Wat zou er kunnen gebeuren als een sterveling het zwaard gebruikt?'
      Chiron staarde zwijgend voor zich uit. 'In het ergste geval zou diegene in vlammen uitbarsten, maar het zou ook kunnen dat hij of zij gek wordt en iedereen in de wijde omgeving vermoordt, al dan niet bewust.'
      Oh. Vandaar al die pakken. Dat was nogal iets. Ik wilde niet weten wat er zou gebeuren als het zwaard in handen van HYDRA of een andere criminele organisatie terecht zou komen. Ik vreesde dat als we niet op tijd iets deden, we erachter zouden komen.
      'Goed.' Charles Yew nam weer het woord. 'Ik denk dat het nu dan tijd is om het team te laten gaan. Jullie zullen eerst naar D.C. gaan om daar aanwijzingen te vinden op het marineschip, waar al een NCIS-team bezig is.' (Op dit moment klonk hij ietwat beteuterd - ik wist het wel!) 'Veel succes, mensen.'
      Iedereen stond op en hiermee was de meeting afgelopen. Ik keek nog een enkele keer naar Chiron, die weer iets tegen Yew zei. Om een of andere reden kwam de kampleider me bekend voor, al wist ik vrijwel zeker dat ik hem nooit eerder gezien had.
      Clint stootte me aan. 'Wakker worden, holbewoner. We gaan.'
      Ik rolde met mijn ogen en stond op. De grapjes met mijn achternaam hielden ook nooit op. 'Ik kom eraan, uilskuiken.' Ik zou het later wel aan Chiron vragen, als ik hem dan zag.


Somewhere on Interstate 95, 05:35 PM US Western time, December 3rd 2015

Terwijl we op een snelweg met een busje richting D.C. reden en het sneeuwwitte landschap aan ons voorbij flitste, voelde ik hoe mijn mobiel in mijn zak trilde. Ik had al alles aan Rivka uitgelegd, van hoe een team meestal te werk ging tot aan Clints favoriete soort koffie, dus ik begon me een beetje te vervelen. We moesten nog iets van anderhalf uur rijden, wat ik al snel vond aangezien het hoofdkwartier van SHIELD aardig ver van Washington D.C. verwijderd was.
      Ik viste mijn mobiel uit mijn zak en keek naar wat er nu weer aan de hand was.


Gibbs: Waar ben je? We hebben hier een zaak en ik weet dat er een SHIELD-team heen komt.

Ik: On the road. Laat me raden, je bent in D.C.?

Gibbs: Ja.

Ik: Fantastisch. Nou ja, het zal fijn zijn om je een keer te zien na al die tijd.

Gibbs: Wat?? Je komt?


Ik grijnsde even. Het was soms inderdaad lastig om te werken met een andere organisatie waarvoor je als SHIELD-agent geheimen moest houden, maar het bleef leuk als een van je beste vrienden toevallig bij zo'n organisatie hoorde en je hem kon plagen met deze geheimen.

Gibbs: Becky??

Gibbs: Volgens mij zijn het dit keer geen aliens trouwens. Het is allemaal wel heel vaag en jullie van SHIELD doen echt lastig.

Ik: Insgelijks. Ja, ik kom. Dit is niet The X-Files, dude. Het zijn niet altijd aliens. Daarvoor moet je bij de FBI wezen. Hou je haaks en doe geen stomme dingen totdat wij daar zijn.

Gibbs: Hoe bedoel je, 'stomme dingen'?

Ik: Bye, Gibbs.


Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen