Foto bij O38

Als ik thuiskom, is mama nog bezig met koken.
'Is het alweer zo laat?'vraagt mama als ik de keuken binnen kom lopen.
'Het is alweer zo laat,'zeg ik glimlachend. Ik zet mijn tas langs de tafel neer, loop naar mama toe en geef haar een kus op haar wang.
'Hoe was je dag?'
'Max en ik zijn naar de opgraving geweest en vanmiddag hebben we nog wat papierwerk gedaan. Niet echt bijzonder dus.'
'Oké,'zegt mama. Ik vraag haar naar haar dag en als ze haar hart gelucht heeft, kunnen we eten. Het natrekken van het adres zit er voor het eten in ieder geval niet meer in.

Ik sta zachtjes zingend de vaatwasser in te laden als de deurbel gaat.
'Moet ik gaan?'roep ik.
'Nee, ik ga wel, het is Ellen.'
'Oh, ik wist niet dat Ellen langskwam,'zeg ik. Ik probeer mijn gezicht in plooi te houden.
'Ik dacht dat ik het gezegd had. Vind je het erg?' Ik aarzel even. Ellen is heel aardig, maar omdat ze me nog altijd als een meisje van vijf behandelt, ontwijk ik haar liever. Maar dat geeft me wel een goede reden om me op mijn kamer terug te trekken.
'Nee, ik red me wel. Ik moet toch nog wat aan school doen en dan kan ik best op mijn kamer gaan zitten.'
'Ik weet dat je liever gewoon aan de keukentafel zit, maar-'
'Het geeft niet, mam. Het is toch ook leuk voor jou als Ellen-' Ik word onderbroken door de deurbel die nogmaals afgaat. 'Ga maar, ik maak dit wel af.' Mama knikt en verdwijnt, waarna ik zo snel mogelijk de vaatwasser in probeer te laden.
Maar ik ben niet snel genoeg en dan hoor ik Ellen mijn naam roepen.
'Jadie! Goh, meisje, wat ben je groot geworden!' Ik kom overeind en voordat ik goed en wel kan beseffen dat Ellen me gaat knuffelen, heeft ze haar armen al om me heen geslagen en tilt ze me een eindje op. 'Hoe gaat het met je?'
De toon die ze tegen me aanslaat, zorgt ervoor dat mijn tenen zich krommen in mijn schoenen.
'Het gaat heel goed. Met jou, Ellen?'
'Ach, ik ga je niet lastigvallen met mijn grote mensen-dingetjes, daar hoef jij je mooie hoofdje niet over te breken. Maar wel lief dat je het vraagt.' Ellen knijpt me in mijn wang en ik zend mama een hulpeloze blik.
'Lust je thee, Ellen?'
'Oh, graag, Norma!' Zo snel als ik kan, zet ik de laatste borden in de vaatwasser, waarna ik mijn tas pak en naar boven spurt.

Op mijn kamer aangekomen, doe ik de rolluiken en de gordijnen dicht, maak het licht aan, zet een CD aan en kruip dan met mijn laptop op het bed. Terwijl het apparaat opstart, stop ik de oplader in het stopcontact, om te voorkomen dat hij zonder stroom zit. Als ook dat gebeurd is, pak ik het papiertje met de gegevens van Max' computer erbij en neem de laptop op schoot.
Na een tijdje is het programma wat ik nodig heb gedownload. Meteen begin ik te klikken en dan kan ik het adres invullen. Via de internetverbindingen van het adres kom ik een account van een arbeidsbureau binnen. Ik grijns als ik een naam te pakken heb.
Idelle Stewart.
Met de naam in mijn achterhoofd open ik het internet en tik haar naam in.
Aanvankelijk krijg ik alleen een register voor huwelijken en scheidingen en heel scala aan Facebookpagina's, maar als ik mijn zoekopdracht uitbreid door "Egypt" achter de naam te zetten, heb ik beet.
Ik vind een oud artikel uit een docentenblad van de universiteit van Durham. Professor Egyptologie Idelle Stewart geeft baan op na een tragisch familie-ongeval, zo luidt de titel. Naast de korte uitwerking van het verhaal staat een foto van de vrouw in kwestie. Ik besluit hem uit te printen.
Ik stuur de foto naar de printer beneden en laat mijn laptop even alleen. Zo zachtjes als ik kan, sluip ik door de woonkamer om mijn print op te pikken zonder gesnaaid te worden door Ellen.
Maar ik slaag er niet in. Op mijn weg terug van de printer naar de gang, merkt Ellen me op.
'Kleine muis, trippelt hier zachtjes rond... Lukt het allemaal, Jadie?'
'Oh, ja hoor, ik moest alleen iets uitprinten. School en zo.'
'Ach, toch, is het veel?'
'Dat valt ook wel weer mee. Maar ik moet verder, anders haal ik de deadline niet.' Voordat Ellen kan antwoorden, spurt ik terug naar boven. Nog even en ik word gek van het mens.
Om mezelf af te leiden van mijn aanvaring met Ellen, besluit ik Max iets te laten weten.

22.42 Ik: Ik heb een idee van wie we zoeken. Morgen ga ik het natrekken, maar ik heb een sterk vermoeden.

Terwijl ik wacht op antwoord van Max, pak ik een map om alle papieren in op te bergen en sluit ik mijn laptop weer af.
Tegen de tijd dat ik klaar ben, zie ik dat het lampje van mijn telefoon knippert. Glimlachend pak ik het apparaatje op en open Max' bericht.

22.44 Max Newman: Mieters, Diana! Goed werk!
22.44 Max Newman: Laat je het weten als je meer weet?


Ik ben nog steeds aan het glimlachen als ik een berichtje terug schrijf.
We komen steeds dichterbij.

---
Zo, het is alweer even geleden sinds de laatste keer dat we elkaar gesproken hebben. Ruim een maand! Shame on me!
Weten jullie überhaupt nog waar het verhaal over gaat of moet ik bovenaan het volgende hoofdstukje een korte samenvatting zetten?
Ik ga het ook aanpassen op de voorpagina. Vanaf nu blijft om de dag updaten mijn streven, maar helaas zullen onregelmatigere updates de werkelijkheid zijn. Sorry daarvoor, maar helaas zorgt school ervoor dat er bitter weinig tijd meer over blijft in mijn leven ):

Anyhow, vandaag leek me wel een geschikte dag om weer terug te komen, want vandaag is Get Weird (het derde album van Little Mix) uitgekomen.
Ik moet toegeven dat ik nog niet alles geluisterd heb, want mijn CD is nog niet binnen, maar wat ik heb gehoord klinkt echt heel goed!

En dan als laatste: als je naar één van de concerten van 5 Seconds of Summer gaat, ik ben een countdown begonnen, misschien kun je daar een kijkje nemen (:


Ik ben zo blond. Afgelopen vrijdag heb ik heel enthousiast weer eens een hoofdstuk voor dit verhaal geschreven, vergeet ik het te activeren -,-'
Anyhow, goed om jullie weer eens te spreken, haha

Reacties (1)

  • chanyeoI

    Lekker bezig!
    Maar, wie zegt er nou nog "mieters"? Afgezien van Ula (en daarna Cem ook) in Lena und Cem.
    +kudo

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen