Foto bij 04

Raar kijk ik op als ik Babs mij een vest toereikt. "Je tat" en knikt naar mijn schouder. Babs had niet gezegd dat het een meet en greet met Tokio Hotel was. Snel trek ik het vest aan en trek de capuchon ver over mijn hoofd. Helaas herkent een van de paparazzi van vanmiddag mij en begint heftig te klikken. Zo snel als mogelijk loop ik naar de artiesten ingang samen met Babs. Als we binnen zijn laat ik mij opgelucht langs de muur naar beneden glijden. "Waar ben jij opgelucht over?" hoor ik een jongen met zwart/bruin haar in het Duits zeggen. Langzaam sta ik op, de jongen irriteert me, maar kijkt mij wel verleidelijk aan, wat een freak. Ik loop snel naar de wc, daar laat ik mij nog eens langs de muur op de grond zakken. Vandaag is niet mijn dag. Ik ben achter volgt, achter na gezeten, chagrijnig, verdrietig en moe. Dom heeft me niet meer laten slapen sinds ik een scene met Dave buiten heb staan schoppen en met Dom heb staan ruziën. Zuchten staar ik naar de littekens aan de binnenkant van mijn elleboog, waar ik weer eens aan heb zitten krabben. Als Babs binnen loopt, trek ik net op tijd mijn mauwen naar beneden. "Kom je? Het zijn echt aardige jongens" glundert ze.

Van het gesprek met de bank kreeg ik niet veel mee. Denken en malen is het enige wat ik doe. "Wil je ook op de foto?" vraagt een jongen met koert blond haar, even verschiet ik, als ik hem herken van vanmiddag. Arme jongen, vandaag dat de paparazzi niet verder achter mij aankwam. Na snel een foto met de band gemaakt te hebben gaat mijn telefoon af. "Ben je al in de concert hal" vraagt mijn vader. Ik loop de gang op, om het gesprek in het Duits te vervolgen. Hij vraagt of hij ene Bill en Tom kan spreken. "Wat denk je wel niet, ik heb geen idee wie dat zijn en waarom moet dit nu? Bel ze lekker zelf" schreeuw ik. Na iets van meet and greet en werk of zo iets. Blaas ik dat hij het lekker zelf moet regelen. Zonder het door te hebben ben ik de zaal in gelopen en zie ik Babs en de band zitten. Na even krijg ik bericht dat ik Simone (mijn moeder) even moet bellen. "Dunya!" roept ze vrolijk, ze wenst mij vanavond veel plezier en of ik nog even toi toi toi aan de tweeling wil wensen. Wat zijn mensen dom zeg! Ik bedoel ik ken die gasten niet eens. Het is hier bloed heet en ik trek mijn vest uit, zodat mijn tattoo zichtbaar wordt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen