Foto bij Come talk to me

Bon Iver - Come Talk To Me

We waren weer televisie gaan kijken, maar toch gingen mijn gedachten steeds terug naar Caroline’s telefoontje. Ook al was ze niet bepaald aardig geweest, maakte ik me toch lichtelijk zorgen om haar ziekte. Zoiets was serieus, en niet iets waar je zomaar even weer uit kon springen.
‘Waar zitten ze? Ik kan ze niet vinden,’ lange vingers door mijn haar die mijn hoofd naar hem toedraaiden, terwijl hij me quasi-onderzoekend bekeek.
‘Huh?’
‘Je gedachten.’
Ik glimlachte, Harry deed hetzelfde.
‘Ik dacht aan Caroline.’
Harry fronste. ‘Waarom?’
‘Gewoon. Maak me een beetje zorgen. Omdat het best wel serieus is, dus.’
Harry knikte langzaam. ‘Ja... dat klopt, ja.’
Ik keek naar zijn gezicht. ‘Of denk jij van niet?’
‘Ja, natuurlijk wel.’
‘O.’
Harry keek me aan. ‘Als het helpt,’ begon hij vervolgens, en hij haalde diep adem, ‘ik dreigde ook erin te vallen, een paar maanden geleden. Het was al eens gebeurd, en met hulp kwam ik het weer te boven, maar... die paar maanden geleden...’
Een beetje van mijn stuk gebracht omdat hij me dit nooit had verteld, wist ik niet zo goed wat ik moest zeggen.
‘En... wat zorgde ervoor dat het niet gebeurde, dan?’
Harry glimlachte waterig, streek afwezig het haar uit mijn gezicht. ‘Jij kwam terug.’
Mijn hart bonsde in mijn keel en mijn ogen brandden.
‘O... o?’
Harry glimlachte breder, boog zijn hoofd naar me toe en drukte een kus op mijn mond.
‘Hou van jou.’
‘Ook van jou.’

Televisie kijken ging allang niet meer. We waren een bepaalde kant op gegaan met het praten en er nu allebei teveel mee bezig. Vooral nadat Harry had bekend dat ook hij een depressie had gehad voordat ik terugkwam, en juist die terugkomst er ook voor zorgde dat er geen tweede kwam, zorgde ervoor dat ik een beetje sprakeloos was. Ik had nooit iets door gehad. Of misschien wel, maar dacht dat het gewoon bij de zorgen rondom Tristan hoorde. Domme ik.
‘Heb je al op het internet gekeken?’ Harry keek op van het boek wat hij geïnteresseerd in zijn handen hield. Zijn wenkbrauwen schoten omhoog.
‘Hm? Voor wat?’
Ik fronste. ‘Voor... onze kus van vandaag.’
Harry boog zijn hoofd en keek me aan alsof hij over een brilletje keek (dank de goden had hij die nog(?) niet). Doordringend en bestuderend.
‘Waarom wil je dat weten?’
‘Ik... niet de haat. Maar wat voor positieve dingen er worden gezegd.’
‘Je begrijpt dat als we daarnaar gaan zoeken we ook een boel negatieve dingen tegen gaan komen?’
‘Ja.’
Harry legde het boek weg.
‘Ik heb het liever niet. Snap je dat? Ik wil niet dat je gekwetst wordt.’
Mijn frons werd dieper. ‘En wat als ik het graag wil?’
Harry drukte zijn lippen samen, bijna gefrustreerd, alsof ik een klein kind was wat niet luisterde. Het zorgde ervoor dat ik geïrriteerd werd.
‘Abs...’
‘Dit is precies wat ik voor een deel ook weer meende bij wat ik vanmiddag zei. Je hebt echt de drang om het allemaal zelf te willen te bepalen, en ook maar te weten wat goed voor me is. Maar mag ik niet een keer gewoon iets doen ook al weten we allemaal dat dat waarschijnlijk niet goed afloopt?’
‘Gaat dit over Syrië?’
‘Nee! Over dat jij mij niet op het internet wil laten kijken!’
Harry pakte sussend mijn hand beet. Ik sloot mijn ogen en haalde diep adem. Niet weer een ruzie.
‘Ik ben gewoon bang dat die wereld van mij je teveel pijn gaat doen. Ik zou me zo schuldig voelen.’
‘Ik hoef ook helemaal niets te maken te hebben met die wereld, Harry. Ik wil jou alleen maar steunen in wat je ook gaat doen na One Direction. Maar nu vraag ik me alleen af of het echt de breaking news van vandaag is of dat veel van ze het al verwacht hadden. Het gaat niet specifiek om de reacties maar vooral hoe snel en hoe groot het is gegaan en geworden nu.’
Harry keek me even aan.
‘Goed dan,’ zei hij ten slotte. ‘Maar ik kijk met je mee.’

‘Nu we dan toch aan het praten zijn...’
‘Hm?’
‘Ik vind het inderdaad lastig dat ik bij je woon en in je auto rijd en nauwelijks iets betaal. Ik bedoel, ik weet dat je het geld hebt, maar ik wil geen grijpgrage vriendin worden.’
‘Maar dat ben je toch ook helemaal niet?’
‘Harry...’
‘Ja ja, oké...’
‘Kunnen we daar iets op verzinnen?’
Harry tuitte zijn lippen en dacht na.
‘Wat dacht je van... jij betaalt de boodschappen en als er iets gerepareerd moet worden en de kosten zijn gewoon te doen, dek jij het? Maar als een deel van het huis gerenoveerd moet worden, of zo, of als de kosten sowieso oplopen tot boven de 500 pond, delen we het gewoon.’
Ik glimlachte, en het ontging Harry niet.
‘Ja? Ja?! Goed plan?!’ Hij zette een opgewonden stem op. ‘GOED PLAN?’
‘Ja, ja ja, een goed plan,’ lachte ik zacht terwijl ik hem een stukje wegduwde.
‘Dat is dan geregeld.’
Ik pakte glimlachend zijn hand beet.
‘Nog iets anders waar je met me over wil praten?’ vroeg hij vervolgens lief. Zijn duim streek over de rug van mijn hand.
‘Ik vind het nog steeds heel erg jammer dat je me in Engeland hebt doen blijven en niet naar Syrië liet gaan.’
Harry’s glimlach zakte een beetje weg. ‘Uhu...’
‘Maar ik denk dat ik daar al een oplossing voor heb.’
‘O? Wat dan?’
‘Ik wil me richten op de vluchtelingen die naar Engeland komen. Ze ontmoeten, ze helpen, met ze praten, over ze schrijven, ze een Engelse stem geven... laten zien dat niet iedereen die komt er is om onrust te zaaien, maar vooral om er simpelweg te leven.’
Harry was breed gaan glimlachen en kneep in mijn hand.
‘Dat, Abs, is echt het beste idee wat ik in een lange tijd heb gehoord. Wat. Gaaf! Dit moet je echt doen. Het is ideaal! En ik ken nog een paar mensen die je daarbij kunnen helpen, dus we kunnen daar de komende tijd ook samen naar kijken, en...’
Dankbaar dat hij in volle overgave zo enthousiast was pakte ik zijn gezicht met beide handen beet en drukte mijn mond op de zijne.

Terwijl ik weer was opgestaan naar de keuken om onze mokken weer bij te vullen, bleek Harry al zijn telefoon erbij gepakt te hebben. Want toen ik terugkwam, met de damp in mijn gezicht en dit keer een trui van Harry aan, die over een stoel in de keuken geslingerd was.
‘O, je bent al aan het kijken?’ Ik liet me voorzichtig naar hem zakken en reikte hem zijn mok aan. ‘Dank je wel,’ he muttered, terwijl hij de mok aannam. ‘Ik ben inderdaad al een beetje aan het lezen. Gewoon... om een beetje voorbereid te zijn, denk ik?’
‘Uhu.’
Harry draaide het schermpje ook mijn kant op zodat ik mee kon lezen. Makkelijker was om mijn wang op zijn schouder te leggen, wat ik dan ook deed, en in stilte scrolde Harry langzaam door de tweets terwijl we ze allebei lazen.
Veel waren nogal kwetsend, inhoudend dat ik Harry zou gebruiken voor zijn geld om mezelf en Charlie het beste te kunnen geven, en dat Charlie zelfs Harry’s zoontje niet eens zou zijn.
Ik hoorde Harry naast me luid ademen. Zijn hand vond de mijne.
Of dat we allemaal samen zouden zijn voor Charlie, net zoals Harry het had geprobeerd met Caroline. Dat we Tristan van haar stalen.
Maar ook tweets over hoe romantisch ze het vonden dat we na jaren elkaar niet te hebben gezien toch nog zoveel gevoelens voor elkaar hadden, en dat we zelfs weer samen leken te zijn. Dat het #familygoals was, dat we bij elkaar pasten, of zo, of überhaupt alleen maar dat de jongetjes zo ontzettend op Harry leken.
‘Het valt nog mee,’ zei ik voorzichtig terwijl ik opzij naar Harry keek. Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij terug. ‘Weet je dat zeker?’
‘Ja? Kijk dan. Ze zeggen ook hele lieve dingen, Harry. Je bent toch niet te gekwetst vanwege de negatieve?’
‘Nee hoor, ik ben alleen bang dat jij dat bent. Want ik ben aan dat soort dingen wel gewend, hoor.’
Ik glimlachte, schudde mijn hoofd. ‘Nee, hoor. Ook ik ben wel wat gewend, Harry. Vooral toen voordat ik... wegging.’
Harry keek opzij, bestudeerde mijn gezicht toen ik het laatste wat zachter uitsprak dan normaal.
‘Misschien is het ook wel goed geweest dat je wegging,’ zei hij ten slotte. Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘Waarom?’
‘Omdat wij anders misschien wel waren geëindigd zoals Caroline en ik.’
‘Maar Caroline en jij hadden geen gevoelens meer voor elkaar, toch? En wij wel.’
Harry glimlachte zwakjes. ‘Misschien geen gevoelens meer, nee, maar ze was nog wel belangrijk voor me. En ze werd nog belangrijker vanwege Tristan.’
‘Ja... da’s waar. Misschien heb je wel gelijk.’
‘Als je maar niet weer weggaat!’
‘Nee!’ schamperde ik en ik keek Harry met een gek gezicht aan. ‘Natuurlijk doe ik dat niet.’

That night we loved and we surrendered, we made love on the couch and we loved even more.



Oké oké, iets korter dan normaal maar dat komt omdat er het volgende hoofdstuk een teaser is van het paar een lange tijd later, maar dat weet ik nog niet zeker!!! :')
HET IS NU ZONDAG! DAT BETEKENT NOG MINDER DAN EEN WEEK! Of, voor jullie die naar de releaseparty gaan, een halve week D: laat me dan weten hoe het was ok!!!

Reacties (4)

  • BiebStyless

    Yess i was so excited wanneer ik een email kreeg met het bericht dat er een nieuw hoofdstuk was ;D
    geweldig zoals altijd!! Toch wel fijn om te lezen dat ze dingen uitpraten en dat het opgelost word.
    je weet me altijd weer meer nieuwsgieriger te maken naar het volgende hoofdstuk!

    xx

    3 jaar geleden
  • batbucks

    Geweldig!

    3 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Ik maak mezelf nu gek omdat ik het Nederlandse woord voor muttered niet kan vinden. In eerste instantie dacht ik mompelde, maar dat heeft niet dezelfde sfeer. Hoewel Google het wel zo zal vertalen, vind ik het niet hetzelfde.

    Nou ja, anywayyyy, wat een lief stuk! Ik vind die lieve gesprekken zo leuk. Het is zo huiselijk, zo 'gewoontjes' en tegelijkertijd exceptioneel en zo bijzonder door jouw schrijfstijl en de door jou gekozen woorden voor het beschrijven van de situaties en de sfeer. Ughhhh ik ben zo dol op dit verhaal.

    3 jaar geleden
  • Gaze

    Hoooi er is nog een stukje Engels: "‘Dank je wel,’ he muttered, terwijl hij de mok aannam."

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen