Foto bij 012

The universe has taught me to love my tears -for they are a celebration of the erosion of all the moments we could not feel. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Marcus stond me al op te wachten voor het hoofdgebouw, opgelucht zuchtend toen hij me in zijn richting zag wandelen.
"Eindelijk! Waar bleef je? Het is bijna zes uur!" zei hij gejaagd. Ik slikte, vluchtig knikkend, terwijl ik naast hem halt hield en mijn tas op de grond zette.
Komaan, Rose, focus.
Ik haalde diep adem en forceerde een glimlach, mezelf verplichtend het laatste kwartier uit mijn hoofd te bannen.
"Van wie is die jas?" vroeg hij plots. Verschrikt vlogen mijn handen naar mijn kraag, plots beseffend dat ik Harry's jas nog droeg. Mijn wangen werden vuurrood, en onmiddellijk trok ik het uit, door mijn knieën zakkend en het in mijn tas proppend.
"Van... Euh... Liam. Ik mocht hem lenen." loog ik allesbehalve soepel. Ik durfde niet om te kijken, bang voor zijn onderzoekende blik die ik in mijn nek voelde branden. Diep in- en uitademend stond ik terug recht, mijn ogen kort sluitend.
"Wat scheelt er, Rose? Je lijkt zo zenuwachtig." vroeg Marcus me wantrouwig. Ik slikte, mezelf verplichtend me om te draaien.
"Niets, ik heb me enkel moeten haasten, dat is alles." verzekerde ik hem met een snelle lach. Hij humde slechts eens.
Ik wist dat hij vermoedde dat er meer aan de hand was, zeker nadat hij Harry had ontmoet. Het was overduidelijk dat hij popelde me erover uit te vragen, en dat hij wilde weten wie de intimiderende man was, maar uit mezelf zou ik er niets over zeggen, ook al was ik hem eigenlijk een uitleg verschuldigd. Natuurlijk was hij geschrokken door wat er op de loft was gebeurd, maar op hetzelfde moment was ik zijn veroordelende opmerkingen en blikken nog niet vergeten. Hij vond Harry uitschot, zonder twijfel, en dat maakte me kwader dan goed voor me was.
Hij zweeg ook, te laf om de eerste stap te zetten.
"Je ziet er trouwens mooi uit." zei hij uiteindelijk, zijn ogen over me heen laten glijdend. Ik beet op mijn lip en bestuderend hem evenzeer.
Hij zag er even verzorgd en chique uit als anders, opnieuw pronkend met zijn dure levensstijl. Zijn maatpak en geklede schoenen gaven hem iets klassevols, en hij leek het tegenovergestelde van Harry te zijn met zijn haar perfect in de plooi en zijn gebrek aan nonchalance.
"Dankjewel, jij ook." antwoordde ik snel, al was het maar om de plotse onwelkome gedachten aan de jongen die ik daarnet had gekust te verdrijven. Hij schonk me een stralende glimlach, zijn witte tanden bloot lachend.
Mijn vaders chauffeur kwam enkele minuten later, en voor het eerst was ik opgelucht dat ik in de zwarte luxueuze sedan mocht stappen. Ik wilde op dit moment enkel mijn gedachten op een rijtje kunnen zetten.
Ik begroette de stoïcijnse man achter het stuur, al had het amper zin. Je kon hem niet aardig noemen -discreet was accurater. Precies zoals mijn vader het wilde.
Toen ik jonger was, had hij me ooit eens gezegd dat je met vriendelijkheid niets won, en dat het geen zin had geliefd te zijn. Ik had hem nooit geloofd, het hatend me te gedragen als de rest van mijn familieleden.
Het verbaasde me hoe vreemd de dure lederen bekleding van de autozetels aanvoelde, alsof ik op zo'n korte tijd al volledig gewend was aan mijn nieuwe levensstijl en het reizen met de metro.
Misschien was dat niet het enige waaraan ik aan het wennen was...
De lange rit naar Sands Point was met langdurige stiltes gevuld, en enkel zinloze pogingen van Marcus om een gesprek met me te starten. Ik was haast teleurgesteld eens ik thuiskwam. Met een zucht keek ik door het raampje, terwijl de chauffeur de code van de grote smeedijzeren poort ingaf en wachtte tot we de ellenlange laan konden oprijden.
Ik wist niet hoe groot ons landgoed was; ik had nooit de moeite genomen het iemand te vragen, maar het voelde even gigantisch als het leek. Ons huis was oud, zoveel wist ik, al bezat het amper een gezelligheid of warmte. Het was enorm -drie hoge verdiepingen en eindeloos veel meters in lengte en breedte- en luxueus ingericht op verzoek van mijn moeder, die mede had gepleit voor het aanleggen van het kleine bosje achter het grasveld naast het terras op onze gigantische achtergalerij. Niet dat ze er ooit kwam, of iemand anders in mijn gezin, maar het was handig om mee te pronken bij de honderden zakenrelaties en 'vrienden' die we elk jaar over de vloer kregen.
Ik fronste toen de platanen aan beide kanten van de laan ophielden en plaats maakten voor de grote open tuin voor het landhuis, de grindweg als een lusvormige rode loper naar de grote voordeur.
Onmiddellijk deed ik het portier open, niet wachtend tot de chauffeur het voor me deed. Ik griste mijn zak nog van de achterbank en stapte uit, Marcus' vragende blik negerend en doorstappend, de stenen trappen voor het huis op.
Het was verontrustend hoe hard ik ertegenop zag mijn familie terug te zien, ook al was ik al enkele weken van huis. Zuchtend belde ik aan, ongeduldig met de hak van mijn schoen op de grond tikkend en mijn armen voor mijn borst kruisend.
De wind woei behoorlijk hard, en het was kouder dan in New York, maar ik had geen jas bij en die van Harry dragen was op dit moment geen optie. Maria deed open, me een stralende glimlach toewerpend.
"Rose, liefje!" begroette ze me lief, haar schort gladstrijkend en de keukenhanddoek over haar schouder slaand.
"Hey." lachte ik, dankbaar in haar geopende armen stappend en onze dienstmeid een warme knuffel gevend. Ze werkte al voor ons sinds ik het me kon herinneren, haast meer voor me betekenend dan mijn eigen moeder en degene geweest zijnd die had ingestaan voor zowel mijn als Elizabeths opvoeding.
"Hoe gaat het met je? Lukt het wat, alleen in die grote stad?" vroeg ze bezorgd, over mijn rug strelend. Ik humde slechts, haar me gewillig heen en weer laten wiegend.
Net op dat moment hoorde ik een paar hakken tikken op marmeren treden, zodat ik me met een frons losmaakte uit Maria's greep, opkijkend naar de gigantische, metershoge inkomhal. Moeder liep in een strak rood cocktailjurkje de brede ronde trap af, neerkijkend op me.
"Lily-Rose." glimlachte ze haar witte tanden bloot, achter me kijkend en verrukt lachend.
"Marcus, het is zo lang geleden! Wat fantastisch dat je erbij kan zijn." Hij kwam naast me staan en stak zijn handen in zijn broekzakken, charmant terug lachend.
"Het is leuk hier te zijn." knikte hij, terwijl ze gracieus tot bij ons liep.
"Maria, lieverd." mompelde ze, subtiel in de richting van de keuken knikkend. Ik moest mijn best doen niet verontwaardigd te reageren toen Maria haar hoofd boog en zich snel uit de voeten maakte.
"Lieverd." begroette mijn moeder me met een kus op de wang, al was het koeltjes en nauwelijks geïnteresseerd. Ze boog zich achteruit en schudde haar hoofd.
"Wat is er met je haar gebeurd? Knap dat even op voor de gasten komen." zei ze, een lok donkerblond haar tussen haar gemanicuurde vingers laten glijdend. Ik glimlachte geforceerd en knikte, mijn ogen neerslaand toen ik achter haar mijn vader zag aankomen.
"Rose, je bent er." bromde hij, naar ons toe stampend en zijn aandacht al op Marcus richtend.
"Lang niet gezien. Het is goed dat je er bent." knikte hij, hem de hand stevig schuddend. De jongen naast me grijnsde en knikte, duidelijk tevreden dat mijn ouders hem mochten. Ik fronste en kruiste mijn armen voor mijn borst.
"Hoe is het op Columbia?" vroeg mijn vader me, zijn arm afwezig rond het fijne middel van mijn moeder slaand en met zijn andere hand over zijn licht kalende hoofd strijkend. Ik keek op in zijn blauw-groene ogen en glimlachte.
"Goed. De lessen zijn interessant." Hij humde eens, maar luisterde niet verder, er amper om gevend. Zolang ik bleef waar ik hoorde, hoefde hij niets te weten over hoe ik me voelde.
"Waar is Elizabeth?" vroeg hij met een grom, zoekend naar zijn jongste, vijftienjarige dochter. Mijn moeder klemde haar tanden op elkaar, duidelijk geërgerd toen hij haar slanke lange lichaam steviger tegen zijn kleinere en dikkere trok.
"Boven. Ze is zich aan het klaarmaken. Ik zou haar trouwens beter helpen. Indi en Maude hebben geen tijd. Ze moeten zo dadelijk opdienen." zei ze, voor ze haar rode lippen op elkaar perste en zich losmaakte uit zijn greep. Ik zuchtte onhoorbaar, nu al verlangend naar het moment dat ik hier opnieuw mocht vertrekken. Ze liep met wiegende heupen naar de trap, maar draaide zich toen om in een waas van goudblond haar.
"Rose? Je zou je beter ook fatsoeneren op je kamer. Je vaders gasten komen binnen een halfuur al." Ik knikte gehoorzaam en volgde haar naar de eerste verdieping met zowel onze als talloze luxueus gedecoreerde gastenkamers, stiekem blij dat ik even niet in Marcus' buurt zou zijn, en mijn vaders onderzoekende blik niet hoefde te ondergaan.
Niet eens de moeite nemend mijn moeder te volgen naar de kamer van mijn zusje, liep ik door de donkere, ellenlange, hoge gang over het rode tapijt die van mij in, de witte deur achter me sluitend en mijn tas in mijn hand op de grond ploffend. Als ze me had willen zien, zou ze al naar beneden gekomen zijn.
Met een diepe zucht keek ik rond me, de grote ruimte in me opnemend. Het was precies zoals ik hem had achtergelaten, de zachtroze lakens nog steeds op mijn bed, de fluwelen ligzetel onder mijn raam, en de te volle boekenkast tegen de wand, in een donkere hoek.
Een gevoel van nostalgie overspoelde me, en met een zwakke glimlach keek ik door de ruit naar buiten, met zicht op het charmante bosje op het einde van de tuin. Toen fronste ik echter, mijn handen vermoeid door mijn haar halend en me toen langzaam langs de deur naar beneden laten glijdend.
Het leek gisteren dat ik hier voor het laatst was, maar zoveel was veranderd. Ik woonde in New York, in een situatie die ik nooit voor mogelijk had gehouden.
En ik had mijn eerste kus gehad.
Bij de gedachte streelde ik nog eens over mijn lippen, zachtjes zuchtend en dromerig naar mijn witte bureau aan de linkerkant van mijn gigantische raam, dat tot aan het hoge plafond liep.
Natuurlijk maakte ik me zorgen om wat de gevolgen zouden zijn, en ik vervloekte mezelf dat ik die ervaring aan Harry had weggegeven. Dat veranderde echter niets aan het feit dat het het aangenaamste was dat ik ooit had meegemaakt, en ik kon er niets aan doen dat ik verlangde naar meer. Ik sloot mijn ogen en beeldde me in dat hij me opnieuw kuste, zijn zachte volle lippen tegen de mijne, en zijn grote handen rond mijn middel, beschermend en teder.
Hij had zo lief geleken...
Al mijn verwarrende gedachten tuimelden over elkaar in mijn hoofd, en vermoeid speelde ik met de uiteinden van mijn haar, zacht op mijn lip bijtend. Uiteindelijk stond ik recht en wandelde naar mijn georganiseerde bureau, die mijn aandacht opnieuw leek te trekken. Ik glimlachte kort toen ik de bovenste lade van mijn kleine kastje opentrok, en er een houten kistje uithaalde. Ik opende het langzaam, rillend toen de scharnieren piepten, maar maakte een geamuseerd geluidje toen ik mijn zwarte notitieboekje zag liggen.
Ik liet mezelf nooit toe de controle te verliezen.
Nooit. Dat was wie ik was. Althans, voor ik Harry had ontmoet.
Maar hierin... Dit was de enige plek waar ik mezelf toeliet aandacht te schenken aan chaotische gedachten en ideeën. Wanneer ik ze niet langer kon verdringen, of het me te veel werd, dan was dit mijn veilige haven. Het waren op die zeldzame momenten dat ik ervan hield gewoon te schrijven en alles rond me heen te vergeten, en niet deed zoals anders, wanneer alles beredeneerd en doordacht was. Het hielp me op de vreemdste manier, alsof dit boekje mijn enige kans op verwerking was. Ik had er echter al enkele maanden niet meer in geschreven.
Maar nu...
Lang dacht ik er niet over na. Hoofdschuddend haalde ik het uit en griste een pen uit de doos op mijn bureau, door mijn knieën zakkend en gaan zittend op het zachte witte tapijt op de grond.
Met een diepe zucht opende ik de versleten en gehavende kaft, over de eerste woorden strelend die ik ooit had geschreven. Met een gevoel van melancholie bladerde ik door de pagina's van mijn jeugd, woorden in me opnemend en momenten herbelevend.
Alles stond hierin: mijn gebrek aan vrienden, de relatie tussen mijn ouders, het hatelijke milieu waarin ik was opgegroeid en verplicht werd te leven.
Op de laatste pagina stond mijn herinnering aan onze laatste kerst. Mijn vader had moeten afzeggen, en ons diner was er één in stilte geweest, met mijn moeder en zusje mijlenver van me vandaan aan de enorme houten tafel in onze eetkamer, onze relatie perfect weergevend. Maria had een poging gedaan de kleine kerstboom in de hoek van de kamer te versieren, maar mijn moeder had beweerd allergisch aan de takken te zijn.
Op kerstavond was de hoek alweer even kaal als hij voorheen altijd was geweest. Mijn zusje had zich geëxcuseerd na het avondmaal en was naar boven vertrokken, haar hakken tikkend op de vloer en haar dure jurk achter haar golvend toen ze met een definitieve zwaai van gouden krullen de hoek was omgedraaid.
Niet lang daarna was ik evenzeer vertrokken.
Met een zucht draaide ik die pagina echter om, starend naar de blanco voor me.
En toen nam ik mijn pen en begon te schrijven. Het was de eerste keer dat het over een jongen ging.
Ik schrok een hele tijd later op toen op mijn deur werd geklopt. Vliegensvlug klapte ik mijn boekje middenin mijn zin dicht en verstopte het achter mijn rug, net toen mijn zus binnenkwam, haar armen kruisend toen haar koele blauwe ogen me vonden op het tapijt.
"Moeder vraagt of je naar beneden wilt komen." zei ze, haar hoofd toen schuinhoudend en me een nep-onschuldige blik toewerpend, knipperend met haar grote blauwe ogen.
"Wat doe je daar? En wat is er in godsnaam met je haar gebeurt?" Ik antwoordde niet en haalde enkel mijn schouders op.
Het verbaasde me niet eens dat ze me niet welkom heette, of vroeg hoe het met me was.
Ik deed het immers ook niet.
Ze draaide zich om, enkel de geur van haar dure parfum achterlatend. Met een zucht haalde ik mijn boekje terug uit, even nadenkend maar toen rechtstaand en het even verder in mijn bagage proppend.
Snel doofde ik het licht en liep de lange gang op de bovenverdieping op, snel de brede trap af huppelend.
Mijn moeder keek me al afkeurend aan toen ik de grote luxueuze eetkamer binnenkwam, deze enkel bedoeld voor speciale gelegenheden en feesten. Iedereen was al gearriveerd en zat neer, duidelijk wachtend op mij. Geërgerd perste ze haar lippen op elkaar, haar minachtende ogen over mijn kapsel laten glijdend, maar ik negeerde het en begroette mijn vaders gasten snel, erna op de voor mij voorziene plek gaan zittend.
Naast me zat Marcus, recht voor me zijn vader. Die laatste schonk me een vriendelijke glimlach, attent vragen hoe Columbia me beviel.
De priemende blikken van mijn ouders waren nauwelijks te negeren, alsof ze verwachtten dat ik de avond zou verpesten, maar ik gedroeg me zoals het hoorde, enkel antwoordend met zaken die ze wilden horen.
Het was pas tijdens het dessert dat Marcus de ongemakkelijke en korte gesprekken tussen ons een halt toeriep en mijn naam naast me mompelde. Ik schrok op en scheurde mijn blik los van de grote open haard in de wand voor ons, één van de vele kostbare antieke stukken die waren overgeleverd van generatie op generatie. Het huis was al langer dan een eeuw het bezit van de Whitney familie; de vele grote portretten van overleden, prominente voorvaderen op de muren doorheen ons kasteelachtige huis bewezen het.
Hij boog naar me toe en keek in mijn ogen.
"Wat scheelt er?" Ik fronste.
"Niets." mompelde ik, mijn glas water naar mijn lippen brengend en zenuwachtig drinkend.
"Rose..."
"Niets, Marcus. Ik ben gewoon wat moe, dat is alles." Hij bleef me nog even aankijken, maar zuchtte toen en gaf het op.
Hij had echter wel nog een andere vraag voor me: "Die Harry..." Mijn ogen werden groter, en snel schudde ik mijn hoofd.
"Niet hier." prevelde ik direct, maar koppig keek hij me aan. Gefrustreerd klemde ik mijn tanden op elkaar.
"Hij woont op de loft, dat is alles. Ik zie hem amper, Marcus. Ik ken hem niet eens." fluisterde ik, naar hem toe buigend. Hij snoof eens.
"Zo leek het anders niet toen hij eiste dat hij je zou brengen en mij aanviel." Ik moest mijn best doen niet met mijn ogen te rollen, niet eens wetend waarom ik Harry in mijn hoofd verdedigde.
"Hij is... Apart. Let niet op hem." antwoordde ik. Nog voor hij iets anders had kunnen zeggen, werden we opgeschrokken door één van mijn vaders zakenrelaties, een kale man met een dikke buik. Hij lachte smakelijk, onze aandacht trekkend.
"Geheimpjes?" bulderde hij, de rest van de tafel aanstekend, al grimaste mijn moeder enkel. Ik vermoedde dat ze niet in staat was echt te lachen.
Ik werd rood, mijn ogen snel afwendend.
Gelukkig verliep de rest van de avond rustig en vroeg Marcus me niets meer, al wist ik dat hij niet voldaan was met mijn vage antwoorden.
Tot mijn ergernis bleef hij ook slapen en vertrok de volgende dag samen met mij terug naar New York City. Het afscheid was kort en onpersoonlijk; ik had niets anders verwacht.
Het was haast een opluchting terug in de auto te stappen en naar de campus terug te keren. Ik deed mijn best onderweg gesprekken met Marcus aan te knopen, hem niet nog achterdochtiger willen makend dan hij al was.
Dat nam niet weg dat het moment dat we toekwamen een grote verlossing was, en ik haalde diep adem toen ik uitstapte en de frisse lucht opsnoof, de campus in me opnemend. Kort sloot ik mijn ogen, maar haalde toen mijn bagage uit en bleef dralen, wachtend tot de chauffeur terug vertrokken was en even later Columbia verliet. Ik draaide me al om om afscheid te nemen van Marcus, maar hij wierp me een stralende lach toe.
"Wacht hier even, goed? Ik breng snel mijn bagage naar mijn kamer en dan loop ik met je mee tot aan de loft."
"Wat? Nee, Marcus, dat hoeft niet, ik..." Hij schudde zijn hoofd.
"Het is geen probleem, Rose. Ik doe het graag." Opgewekt draaide hij zich om en liep weg in de richting van de kamers, waarop ik me met een zucht omdraaide en mijn armen koppig voor mijn borst kruiste.
Ik wilde helemaal niet dat hij meeging.
Het duurde te lang naar mijn zin voor hij terugkwam, en ik probeerde mijn irritatie zo goed mogelijk te verbergen, slechts half slagend.
Onderweg probeerde hij subtiel zaken te weten te komen over de loft en Harry, maar ik loste niets. Trouwens, ik had waarschijnlijk meer vragen dan hem, en ik kon ook enkel gissen naar de antwoorden.
Een bijkomend probleem was dat hoe dichter ik bij het appartement kwam, hoe opgewondener ik werd. Het lukte me zelfs niet te liegen tegen mezelf; ik wist dat het door Harry kwam.
In de lift kon ik me haast niet meer inhoudend, plots trillend en zenuwachtig slikkend. Hoe zou hij reageren?
Hij was zo lief en teder geweest toen hij me had afgezet, maar je wist het nooit met hem. Hij kon in een fractie van een seconde volledig omslaan.
Ik klopte met knikkende knieën aan, mijn bezwete handen afvegend aan mijn hoge donkerblauwe short. Kort keek ik neer op mijn outfit, me de afkeurende blik van mijn moeder nog herinnerend. Het zou niet lang meer duren voor het herfst werd, en dan kon ik korte topjes en shorts als deze niet meer dragen, waarschijnlijk tot haar grote opluchting.
Liam deed open, een brede glimlach op zijn gezicht krijgend toen hij me zag.
"Rose!" lachte hij vrolijk, mijn bagage van me overnemend en een stap opzij zettend. Ik begroette hem even enthousiast en liep langs hem naar binnen, tot mijn ergernis met Marcus op mijn hielen en onbedoeld Harry zoekend, zenuwachtig op mijn lip bijtend. Ik vond hem echter niet, tot mijn onwelkome teleurstelling.
Enkel Sophia, Mia en Louis stonden rond de pooltafel, ontspannend leunend op een keu terwijl Niall geconcentreerd richtte. Ik liep naar hen toe en zwaaide naar hen, lachend toen Louis zijn arm rond me heen sloeg en een kus op mijn slaap gaf.
Ik leek er al aan gewend te zijn dat hij hield van lichamelijk contact.
"Ik heb je gemist vannacht." zei hij met een diepe stem, me doen lachend. Ik tikte geamuseerd op zijn neus, maar ving Marcus' blik toen.
"Hij maakt een grapje." verzekerde ik hem snel, voor hij nog meer vragen zou gaan stellen over deze plek. Zijn mond vormde een perfecte 'o', voor hij zich op het spel voor hem richtte.
Sophia vroeg me uit over mijn voorbije avond, terwijl Louis aan de beurt was en me noodgedwongen losliet.
"Rose?" hoorde ik plots. Verstoord keek ik op in Marcus' ogen, net verzonken in gedachten en me afvragend waar Harry was. Ik durfde het hen niet te vragen.
"Heb je zin om in de buurt iets te eten? Het is al twee uur, en ik denk niet dat je hier nog veel zal vinden." Ik fronste bij het horen van zijn beschuldigende blik, terwijl hij onderzoekend rond zich heen keek.
"Fuck off, kerel. We hebben hier alles wat Rose nodig heeft." protesteerde Louis. Ik kon er niet aan doen dat ik geamuseerd giechelde.
Net toen ging echter de deur achter me open, en onmiddellijk draaide ik me om. Harry verscheen in mijn gezichtsveld, nonchalant een stap willen zettend, tot hij me hoorde en zijn hoofd onmiddellijk ophief.
Hij hield abrupt op met wandelen toen hij me zag, stil blijven staand in de deuropening en de klink als bevroren in zijn hand, terwijl ik ook stilviel en mijn ogen verwijdden.
"Lily..." zei hij met zijn diepe hese stem, duidelijk ontzet. Heel even staarden we naar elkaar, zijn prachtige onweerstaanbare groene ogen in de mijne geboord, en me opnieuw confronterend met zijn onmogelijke schoonheid. Het was duidelijk dat hij me hier niet had verwacht; zijn lippen weken wat uiteen en zijn lichaamshouding veranderde.
Langzaam liet hij zijn blik over me heen glijden, slikkend en lichtjes fronsend.
Het eerste wat me opviel, was dat hij amper gekleed was. Dezelfde rode short als de vorige keer hing terug laag op zijn heupen, zijn goddelijke bovenlichaam tentoonstellend. Het tweede was de paarsblauwe plek rond zijn linkeroog, en de genezende snee boven diezelfde wenkbrauw.
Mijn hart miste een slag toen ik hem op die manier zag, zo prachtig doch zo gebroken.
Ik kreeg jammer genoeg amper tijd hem verder te bestuderen, want onaangekondigd klonk vanachter hem een hoog lachje.
"Harry, babe, heb je een vuurtje?" Mijn ogen werden groter, en onmiddellijk keek ik naar de roodharige schoonheid die naast hem verscheen in de deuropening. Ze had volle krullen en een vrouwelijk lichaam, duidelijk zichtbaar in slechts lingerie en en het witte lichte laken rond haar schouders. Een sigaret hing nonchalant tussen haar vingers, terwijl ze haar bruine ogen op mij richtte en ze samen kneep.
"Harry?" vroeg ze nog eens, hem aankijkend en zijn bovenarm grijpend, haar volle lippen op zijn brede biceps drukkend.
"Heb ik je daarnet zo uitgeput dat je me niet meer hoort?" plaagde ze hem.
Ik had daarentegen genoeg gehoord. Slikkend wendde ik mijn blik af.
Natuurlijk...
Wat had ik verwacht? Dat Harry na onze kus in mijn armen zou komen vliegen? Wilde ik dat zelfs wel?
Volledig verward draaide ik me om en keek naar Marcus.
"Ik neem snel mijn portefeuille en dan kunnen we vertrekken." zei ik lichtjes hees, weigerend de man achter me aan te kijken, al voelde ik zijn brandende blik op mijn huid.
Zoals altijd leek de energie in de kamer rond hem te zinderen, betoverend en autoritair als hij was, ook al had hij nog geen woord gesproken.
Ongemakkelijk liep ik naar mijn grote valies, nog steeds naast de sofa neergepoot, en haalde een kleinere tas uit. Hurkend verzamelde ik vlug mijn belangrijkste spullen uit mijn bagage van dit weekend en borg het op, met rode wangen door de ongemakkelijke stilte achter me.
Iedereen had overduidelijk onze kleine interactie opgemerkt...
Toen ik recht ging staan, stak ik een pluk haar achter mijn oor, snel naar Marcus lopend.
"Ik ben klaar." zei ik zacht, ongelooflijk gegeneerd.
"Blijf niet te lang weg, we hebben je al genoeg moeten missen." grapte Louis in een poging de sfeer te verlichten. Vluchtig draaide ik mijn hoofd in zijn richting, onvermijdelijk Harry's blik vangend, die vlak achter Louis stond. Hij keek me intens aan, zijn tanden opeen geklemd en de hand naast zijn lichaam tot een vuist gebald. Zijn onrustige groene ogen schoten in Marcus' richting, voor hij ze terug op mij vestigde.
Ik wendde me echter vlug af, zwak glimlachend naar de rest maar toen volledig verward en gekwetst het appartement uit vluchtend.
Lunch met Marcus was vreselijk. Het was een domme abrupte beslissing geweest toe te zeggen, allemaal omdat ik het beeld van Harry en het roodharige meisje niet had kunnen verdragen. De gedachte dat hij met haar had geslapen, was misselijkmakend.
Ik was opgelucht toen we twee uur later weer op de stoep voor de loft stonden, en ik mijn armen voor mijn borstkas kruiste. Auto's raasden aan beide kanten over de straat, hectisch en toeterend.
"Dit weekend was fantastisch." glimlachte hij naar me. Ik beet op mijn lip en knikte, mijn mondhoeken geforceerd omhoog laten krullend.
"Ja." mompelde ik, onhoorbaar door het geluid van een naderende zware motor. Het was nooit stil in New York, in tegenstelling tot waar ik vandaan kwam.
"Dan zie ik je morgen op school?" zei Marcus, eerder als een vraag, en ongemakkelijk krabde hij aan de achterkant van zijn nek. Ik knikte en speelde met mijn vingers, ze in en uit elkaar vlechtend voor mijn borstkas.
Onverwachts legde hij zijn linkerhand op mijn heup en trok me dichter naar zich toe, waarbij mijn handen automatisch op zijn schouders landden. Ik schrok.
Hij zei iets, maar zijn woorden werden verzwolgen door het oorverdovende geraas van de motor. Met een glimlach stak hij zijn andere hand uit, een lok achter mijn oor strijkend. Mijn lippen weken lichtjes uiteen, te ontzet om te kunnen bewegen.
Hij zou toch niet...
Net op dat moment boog hij voorover, zijn gezicht dichterbij brengend.
"Marcus." prevelde ik geschrokken. Ik draaide mijn hoofd weg, precies toen de bulderende motor naast ons halt hield. Ongewild viel mijn oog echter op de bestuurder, waarbij ik geschrokken en sprakeloos keek in de prachtige groene ogen van de man die ik de dag daarvoor had gekust, op het oorverdovende doch indrukwekkende voertuig. Hij schakelde het uit, de geluid dovend, en leunde achter op zijn zadel, ons bestuderend.
Hij paste op de motor met zijn intimiderende persona. Het verbaasde me evenmin dat hij geen helm of andere vorm van bescherming droeg.
Die jongen leek zijn leven steeds opnieuw in gevaar te willen brengen.
Waarom was hij hier ook weer? Kon hij me geen enkele minuut rust gunnen?
Maar ik had het kunnen weten... Hij had me gisteren nog verteld dat hij een motor had die vandaag hersteld zou zijn, en natuurlijk kwam hij ons tegen, net toen hij ermee thuiskwam. Zou zijn roodharige meisje voor de nacht al naar huis zijn? Hij had alleszins tijd genoeg gehad om haar nog eens te hebben en vervolgens zijn motor op te halen.
Mijn bittere gedachten negerend haalde ik mijn handen langzaam van Marcus' borstkas, terwijl ook hij Harry opmerkte en een geërgerde zucht liet horen.
"Wat doe je hier?" vroeg hij stoer, al kon hij zijn lichte angst niet verbergen. Hij wist heel goed dat hij het nooit van Harry zou kunnen winnen.
"Ik woon hier." antwoordde die laatste koeltjes, zijn intense ogen opnieuw op mij richtend. Snel keek ik weg, kijkend hoe hij op zijn zwarte indrukwekkende motor zat, nonchalant achteruit leunend, terwijl auto's naast hem voorbij reden. Ik was te zwak om zijn blik te beantwoorden, en richtte mijn ogen in de plaats daarvan op Marcus.
"Tot morgen." zuchtte ik, hem duidelijk makend dat hij beter vertrok. Ik gaf hem een snelle kus op de wang, maar zette toen een stap achteruit en greep de schouderband van mijn tas vast. Aarzelend keek de jongen me aan, maar humde toen en wierp een laatste blik op Harry. Uiteindelijk draaide hij zich verslagen om en gaf het op, weg vluchtend over het voetpad en mij tot mijn opluchting achterlatend bij Harry.
Of tot mijn angst, dat viel nog te bekijken.
Harry snoof spottend, van zijn motor stappend en de sleutel omdraaiend. Ik volgde hem aarzelend naar het appartementencomplex.
"Die kerel is belachelijk." mompelde hij, bij een kleine grijze poort halt houdend. Nieuwsgierig keek ik mee, terwijl hij ernaast een cijfercode intoetste. Ik had de garagedeur al eens gezien, en ik vroeg me af wat er allemaal instond.
"Hij is bang van je." zuchtte ik, terwijl het krakend opende. Hij keek me spottend aan over zijn schouder.
"Wat verwacht je, Harry? De eerste keer dat hij je zag, heb je hem aangevallen." antwoordde ik, naar de grond kijkend en mijn frustraties niet kunnen verbergend. Ik was nog steeds gekwetst.
Hij antwoordde niet en stapte de donkere muffe garage in. Er stonden twee andere motoren, al was geen ervan zo mooi als die van Harry, en een hele hoop fietsen, slordig opgestapeld tegen de wanden.
Hij parkeerde zijn motor en schakelde hem volledig uit, terug naar buiten lopend en dezelfde code intypend.
"Hij is mooi." zei ik zacht. Hij keek me verrast aan, maar humde toen hij zag dat ik naar zijn zwarte voertuig knikte.
"Ik dacht dat je het over je liefje had." gromde hij schamper, langs me lopend en de buitendeur openend. Ik wandelde achter hem naar binnen, fronsend.
"Hij is mijn liefje niet." zuchtte ik.
In de lift kreeg ik eindelijk de kans hem nogmaals te bestuderen. Hij stond nonchalant tegen de wand geleund, zijn grote lijf recht in mijn gezichtsveld.
"Wat is er met je gezicht gebeurd?" vroeg ik. Ik kreeg geen antwoord. Zijn groene ogen gleden langzaam over me heen.
"Als hij je liefje niet is, waarom kust hij je dan?" Gespannen klemde hij zijn tanden op elkaar, elke vierkante centimeter van mijn gezicht en lichaam in zich opnemend.
"Hij heeft me niet gekust." prevelde ik. Hij snoof enkel eens.
"Eerst Niall, dan Louis. Dan kus je mij, en nu Marcus. Een beetje goedkoop, nee? Ik dacht dat je een onschuldige kleine meid was, Lily. Toch niet zo'n engeltje, duidelijk. Je stelt me teleur." Zijn woorden waren kleinerend, maar zijn stem snerend en kwetsend. Mijn ogen werden groter, en ontzet snakte ik naar adem.
"Goedkoop? Er is niets tussen mij en Louis! Of Niall! Ik heb met niemand van hen gekust!" protesteerde ik, terwijl ik knipperde met mijn wimpers. Wie dacht hij dat hij was?
"En als ik het me goed herinner, was jij degene die mij kuste, en niet omgekeerd!" voegde ik er nog aan toe, al trilde mijn stem vervaarlijk. Hij verstrakte.
"Trouwens, als je over goedkoop wilt spreken, kijk eerst naar jezelf. Demi, dat roodharige meisje, al die anderen waarbij je blijft slapen..." Onverwachts liep hij naar me toe, zijn handen naast mijn hoofd tegen de wand plaatsend. Geschrokken probeerde ik me meer tegen de muur te drukkend, ontzet door zijn plotse actie, al wist ik dat hij me niets zou doen.
"Het gaat je geen fuck aan wat ik doe, begrepen? Ik neuk wie ik wil en ik kus wie ik wil." snauwde hij, zijn Britse accent prominent. Het zorgde voor zowel meer kriebels in mijn onderbuik als voor meer vragen. Waar kwam hij vandaan? En wat deed hij in Amerika?
"Doe niet alsof je me je niet gewillig liet kussen." gromde hij, zijn gezicht dichterbij brengend. Mijn ademhaling haperde, en tranen sprongen in mijn ogen.
"Die kus was een fout, het had nooit mogen gebeuren." zei ik zacht, met kwetsbare stem. Het was een tijdje stil, en onrustig keek hij me aan, terwijl hij gefrustreerd in- en uitademde.
"Die kus betekende niets. Maak geen drama van iets dat geen fuck voorstelde. Ik kus zoveel meisjes, Lily. Je bent enkel één van hen, te gewillig en naïef om aan me te weerstaan." Mijn ogen vielen haast uit hun kassen en hij sloot zijn ogen kort.
"Je weet dat ik niet om je geef. Doe niet alsof één moment tussen ons dat verandert." zei hij, hoewel hij me niet aankeek. Ik kon er niet aan doen dat een traan uit mijn ooghoek naar beneden rolde.
Toen ik zacht snikte, keek hij met een ruk op. Hij fronste, al waren zijn ogen haast kwetsbaar. Ik had het me echter evengoed kunnen verbeelden, want waarom zou het hem iets kunnen schelen dat ik huilde?
"Je bent zo wreed, Harry." stootte ik uit, kwaad en teleurgesteld in mezelf dat ik hem me weer had laten raken. De lift vertraagde, langzaam tot stilstand komend op onze verdieping. Ik schoot langs hem en liep de gang op, mijn tranen ruw van mijn wangen vegend.
"Lily." Hij greep mijn pols en draaide me om, vlak voor onze voordeur. Het steriele koude licht scheen op hem. Het leek onwerkelijk dat een onmogelijk knappe man als hij hier hoorde -tussen beschimmelde kille muren. Hij zag eruit als een engel.
Maar ik mocht me niet laten bedriegen, wetend dat hij allesbehalve dat was.
"Blijf alsjeblieft uit mijn buurt, ik meen het." zei ik, me lostrekkend uit zijn greep. Snel klopte ik aan, mijn armen rond mijn rillende lichaam slaand en mijn ogen op de deur richtend, weggedraaid van hem.
Hij zei niets meer.
Met een brede glimlach deed Sophia de deur open.
"Rose! En Harry?" Verrast keek ze de man achter me aan, maar focuste zich toen op mij.
"Hé, lieverd, wat scheelt er?" vroeg ze bezorgd. Ik schudde enkel mijn hoofd en liep langs haar naar binnen, rechtstreeks naar de badkamer wandelend. Ik had geen eigen kamer, privacy zeldzaam. Maar ik wilde niet dat iedereen me zag huilen, al voelde ik de brandende blikken van mijn huisgenoten op me terwijl ik de woonkamer doorkruiste.
Het brandde echter nog niet half zo hard als Harry's woorden hadden gedaan.

--
Dus Harry is opnieuw een bitch, zucht.
Wat vinden jullie trouwens van Made In the A.M? Oooooh, het is zo perfect!!
Wat zijn jullie favoriete liedjes? (wrede vraag, ik weet het)
Mijn top drie is If I Could Fly (ik ben verslaafd aan dat lied), Love You Goodbye en A.M.! Denk ik, ik verander elke vijf minuten...xDEn ik vind End Of The Day en Hey Angel ook super! En Never Enough, en History, en I Want To Write You A Song, en Walking In The Wind, en What A Feeling...
Ik heb net haast het volledige album opgesomd... Ik vind ze gewoon allemaal goed!!xD
Crying in five different languages here...
En hebben jullie de BBC Live Lounge gezien? Torn was life...
Hoe gaat het verder met jullie? En op school?
Sorry dat jullie even moesten wachten op dit stukje, ik had het zo druk! Maar het is wel een lange, hopelijk maakt dat het wat goed?:)
En dan dat nieuws uit Parijs... Echt vreselijk!!
Ik was er echt niet goed van!
#prayforparis
xxx

Reacties (13)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    9 maanden geleden
  • FollowYourDream

    Wat een hoofdstuk!
    Volgens mij is die Marcus verliefd op Rose! En Harry, doe niet alsof je het je niets doet dat je Rose pijn doet! Want geloof me, het doet je WÉL iets! Je vond die kus zalig, en het betekende wel degelijk iets voor jou! En volgens mij begint iedereen het door te krijgen (;
    Zo'n kus had hij nog nooit meegemaakt, de kus was voor Harry zalig. Nog nooit had jij een kus meegemaakt met zo veel gevoelens. Alleszins, dit denk ikxD
    Ik heb eigenlijk nog niet veel naar het album geluisterd. Om eerlijk te zijn, ik heb er gewoon nog niet naar geluisterd. Ik heb geen Spotify, en ik mag het van mijn ouders niet kopen. Dus ik wacht op een Youtube versie:Y)
    En je bent niet de enige die het druk heeft! Ik heb het namelijk ook zeer druk... Zucht, ik heb zelfs geen vrije tijd meer... Maar het lange stukje maakt het zéker allemaal goed!
    Weet je wat het enige voordeel is dat je het zo druk is? Ik kan nu namelijk 2 hoofdstukjes na elkaar van jou lezen, nu moet ik minder lang wachten! Alhoewel, ik denk dat ik toch maar eerst terug even ga leren:(, ik ben namelijk veel te hard afgeleid geweest door dit stukje!
    En ik was er ook niet goed van wat er in Parijs gebeurd was. Ondanks het nu bijna twee weken geleden is, ben ik er nog steeds het hart van in! Ik kan het gewoon niet geloven... Al die onschuldige mensen... Het had evengoed ik kunnen zijn geweest...
    xxx
    (Haha, ik wou zeggen 'snel verder', maar vermits ik al achtersta, is het nogal stomxDmaar het is zo goed geschreven, dat ik wou dat ik dit verhaal in één keer helemaal kon uitlezen. Misschien maar goed ook dat dit verhaal niet helemaal is afgeschreven, want dan zou er van huiswerk niet veel in huis komen... haha)

    3 jaar geleden
  • Parawhore

    DIE KUS WAS ALLESBEHALVE FOUT, DIE KUS WAS GEWELDIG!
    Ohh kdvkjmwdcjvbwcjvbjwk
    Ik vind het allemaal zo rot voor Rose =(
    Zo'n koude familie & dan nog eens Harry dat allesbehalve meewerkt.
    Maar toch ben ik nog steeds verliefd op dit verhaal ^^
    Ik moet zeggen Iluna, je hebt mijn Harry-feels volledig terug opgewekt :')

    xxx

    3 jaar geleden
  • SummerAlisonx

    Super verhaal, ik vind het altijd leuk als Harry beetje bitchy doet haha! ik kan niet wachten tot het volgende hoofdstuk. x

    3 jaar geleden
  • MikaylaMira

    Ik ben echt verslaafd aan dit verhaal, je schrijft echt super goed en ik heb echt precies zo'n situatie meegemaakt. Lekker verder gaan meis kan niet wachten op het volgende stukje!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen