Foto bij 57 • Ontsnapping



Rillend en bevend lag Eleanor op de grond, wachtend tot haar noodlot zou toeslaan. De weerwolf die een meter van haar verwijderd stond, gromde woest. Dikke klodders kwijl dropen langs zijn kaken op de grond. Hij loerde naar haar met zijn bloeddorstige ogen en liet grommend zijn kop zakken. Dat was het dan, dacht ze, de wolf zou een sprong nemen en haar hier in stukken scheuren. Verlamd van angst staarde ze naar het beest en wachtte.
Plotseling klonk er een ander geluid dat het gegrom van de wolf overstemde. De wolf leek het ook te hebben gehoord en keek gealarmeerd op van zijn prooi. Uit het niets sprong er een heldere witte schim over Eleanor heen en schoot op de wolf af. Het gebeurde zo snel dat Eleanor niet doorhad wat er was gebeurd. Ze hoorde gehinnik en toen het gejank van de wolf, gevolgd door geritsel van blaadjes en toen was het stil. De angst leek uit de omgeving te worden weggezogen en Eleanor voelde zich plotseling hoopvol. Het bos leek lang niet meer zo donker nu het wezen dat voor haar stond was verschenen. Ze keek op naar het prachtige dier met de wuivende witte manen, de vacht witter dan sneeuw en de zilveren hoorn priemend vanaf zijn hoofd. Het was de eenhoorn die ze maanden geleden het bos had uitgeleid voor een les van Hagrid. Hij had haar gered. Hij had haar beschermd tegen de weerwolf.
Trillend stond ze op van de grond en liep wankelend op hem af. Haar benen voelde als lood. Ze voelde zich zwak, moe en was bang dat ze door haar benen zou zakken. Adrenaline gierde nog door haar lichaam, in elke vezel en elke spier. Ze strekte haar arm uit en aaide het dier over zijn zachte neus. Alle angst verliet direct haar lichaam en ze kwam langzaam tot bedaren, alsof de hengst al haar zorgen overnam. Ze ademde een paar keer diep in en ontspande. Haar benen voelde nog steeds als pudding, maar de schrik was dan ook niet gauw vergeten.
Ze strekte haar andere arm uit naar de grond. 'Accio staf!' Haar staf vloog terug in haar hand en ze vroeg zich af of de angst van net haar hoofd zo had geleegd dat ze niet op die spreuk was gekomen. De gedachten dat ze zichzelf niet had kunnen redden, bleef aan haar knagen. Wat als de eenhoorn niet was gekomen?
Ze draaide zich om naar de eenhoorn en ze zag dat het dier op de grond geknield stond. Eleanor raakte zijn hals aan, nieuwsgierig naar wat de bedoeling was. Alsof het dier zijn gedachten in haar had overgeplaatst, wist ze wat haar te doen stond en klom op zijn rug. Ze greep naar de prachtige, zachte manen en probeerde zich vast te houden. Langzaam kwam het dier overeind en begon toen te lopen, waarna hij vaart maakte en begon te rennen. Het voelde alsof ze vlogen, zo snel gingen ze. Eleanor twijfelde zelfs of het dier de grond nog wel raakte, want ze had het idee dat ze op haar bezem zat, maar dit voelde nog beter, nog sneller en nog vrijer. Het was een ongelooflijke ervaring en vast een die maar weinig heksen hadden mogen ervaren. Voor ze het wist hadden ze de rand van het bos bereikt en minderde het dier vaart. Toen de vele branden lichtjes in het kasteel in zicht verschenen, stond hij stil en Eleanor liet zich van zijn rug af glijden. 'Hoe kan ik je ooit bedanken?' vroeg ze met tranen in haar ogen. Ze was zo opgelucht dat ze aan die verschrikking was ontsnapt. Het dier maakte een buiging en Eleanor deed hetzelfde. Dat was alles, meer vroeg het dier niet. Hij draaide zich om en liep terug het bos in. Ze kon het geklop van de hoeven nog na horen dreunen en draaide zich om naar het kasteel. Ze was terug, levend en wel. Het enige probleem dat nog tussen haar en haar bed in stond, was de grote, gesloten deur van het kasteel. Ze had geen idee hoe ze naar binnen kon komen. Eleanor keek om naar het huisje van Hagrid, waar nog steeds lichtjes achter de raampjes brandden en rookwolkjes vanuit de schoorsteen omhoog kwamen. Aarzelend keek ze om zich heen. Ze sloot haar ogen in ergernis en perste haar lippen samen. Ze wilde niet tegen Hagrid liegen. Dat kon ze niet maken. Ze had al te veel gelogen de laatste tijd en dat ging tegen al haar principes in. Ze had al tegen Harry gelogen, tegen Luna, Hermione en tegen haar afdelingsgenoten. En elke nacht had ze daar wakker van gelegen, maar dit was zo belangrijk voor haar. Dat zouden ze wel begrijpen, toch? Moest ze dan riskeren dat ze van school getrapt zou worden?
Ze staarde naar de grond en beet haar lip. 'Het spijt me, Hagrid,' fluisterde ze en liep naar zijn huisje toe. Ze klopte op de deur en wachtte tot er open werd gedaan. Hagrids harige gezicht verscheen in de deuropening en toen hij Eleanor zag, keek hij verrast op. 'Eleanor? Wat doe jij hier? 'T'is na de avondklok. Kom binnen, snel, voordat iemand je ziet.'
Eleanor liep onder zijn gigantische arm door het hutje binnen en nam plaats op een van de stoelen. Fang kwam aanlopen en legde direct zijn logge kop op haar schoot, waarna zij zijn vacht streelde.
Hagrid sloot de deur en ging ook zitten. 'Wat doe je hier, meiske?'
Eleanor twijfelde even en slikte toen. 'Ik was in de Owlery en ben daar in slaap gevallen, denk ik. De school zit dicht. Ik zit in de problemen, of niet soms?' Er ontstond een brok in haar keel. Ze kon niet geloven dat ze toch had gelogen. Wat kon ze anders vertellen? "Ik ben het verboden bos ingegaan, omdat ik een schatkaart volgde die in mijn moeders dagboek zat, toen ben ik aangevallen door een weerwolf en heeft een eenhoorn me terug gebracht naar school, maar ik kan de school niet in." Alleen de gedachte aan Hagrids doodsbenauwde gezicht maakte haar al misselijk.
'Geen zorgen, Eleanor. Je kan hier wel slapen. Morgen ochend ga je gewoon terug naar't kasteel.' Hij glimlachte naar haar en schonk haar een kopje thee in. Eleanor probeerde haar mond om te vormen in een glimlach, maar de schuld die zich in haar lichaam had opgebouwd weerhield haar hiervan. 'Dank je wel, Hagrid.'
Hij knikte en stond op. Onhandig liep hij voor haar langs naar de achterkant van het huisje en hield een hand op naar een gigantisch bed, waar een groot gerafelde deken op lag. 'T'is nie' veel, maar 't zal doen voor de nacht.' Hij glimlachte en liep weer terug naar zijn stoel.
Eleanor staarde peinzend naar het bed. 'Hagrid?' Ze draaide zich om en liep naar hem toe. Hij zat in zijn stoel en keek afwachtend naar haar om. De vrolijke twinkeling in zijn ogen was nog helderder dan normaal. Eleanor slaakte een zucht. 'Hagrid, het spijt me, ik kan dit niet. Ik loog tegen je. Ik was bewust buiten midden in de nacht. Het spijt me echt.' Ze beet op de binnenkant van haar wang en staarde naar de grond. Ze durfde hem niet aan te kijken. Hagrid was zo lief voor haar en dan deed zij zoiets verschrikkelijks als liegen. Dit zou hem in de problemen kunnen brengen.
'Waar heb je 't over, Eleanor?' vroeg hij verbaasd. Zijn stem klonk bezorgd en het maakte Eleanor alleen nog maar meer ongemakkelijk.
'Ik ben naar buiten geslopen met Harry's Invisibility Cloak, maar ik kan je niet vertellen waarom, want dat kan jou misschien in de problemen werken. Ik kan het hebben om de waarheid te verzwijgen, maar liegen tegen jou, dat kan ik echt niet.' Ze zakte in op de stoel en begroef haar gezicht in haar handen.
'Eleanor,'
Ze hief haar hoofd en keek hem aan. Hij glimlachte. ''T is al goed, meiske. Ga maar slapen, we hebben 't er morgen wel over.'
Ze knikte wat verdoofd en omhelsde zijn grote lichaam. 'Dank je wel voor je begrip, Hagrid.' Ze liet hem los en liep toen naar het bed. Ze ging erop liggen en gebruikte haar tas als kussen. Door alle stress van vandaag was ze zo moe, dat ze bijna gelijk in slaap viel en ze de volgende dag pas wakker werd, toen een natte lap in haar gezicht werd gegooid, althans dat was wat ze dacht dat het was.
'Fang! Smeerlap! Laat Eleanor met rust!' bulderde Hagrids stem boven haar uit en hij rukte de grote hond van het bed af. Eleanor kwam grinnikend overeind en veegde alle kwijl van haar gezicht. 'Goeiemorgen Hagrid.'
'Morge Eleanor,' bromde Hagrid terug, 'wil je 'n kopje thee?'
Eleanor kwam overeind en liep naar hem toe. 'Graag,' antwoordde ze en nam plaats op de stoel.
''t is nog vroeg, dus je heb genoeg tijd om voor't ontbijt in de eetzaal te zijn.' Hij gaf haar een kopje thee aan en ze nam deze dankbaar aan. Vervolgens nam hij plaats tegenover haar en keek haar doordringend aan. 'Nou, wat was dat nou allemaal gisteren.'
Eleanor keek hem twijfelend aan. 'Ik kan het niet goed uitleggen. Ik had een boek gevonden in het kasteel en daarin stond een aanwijzing dat er iets op de kasteelgronden lag. Ik ben er naar opzoek gegaan gisteravond. Helaas weet ik niet wat het was.'
Hagrid antwoordde niet, maar keek haar nadenkend aan. 'Oké. Beloof me nie' meer alleen 's nachts op 't schoolterrein rond te dwalen. 'T is nie' veilig. 'K zal je matsen deze keer, maar 'k wil dit nie' meer zien, begrepen?'
Eleanor knikte haastig.
'Goed dan. Ga maar gauw.' Hij wees haar de deur en Eleanor stond op. 'Dank je wel voor alles, Hagrid. Ik beloof je dat ik nooit meer zo'n actie zal uithalen.'
Ze glimlachte naar hem en liep het huisje uit. Een zware last viel van haar schouders, toen ze de poort van de school had bereikt. Ze zou niet van school gestuurd worden en ze had Hagrid niet voorgelogen, niet helemaal tenminste. Ze voelde zich nog wel wat schuldig, maar Hagrid leek het te begrijpen. En ze had gevonden waar ze naar zocht, al wist ze nog niet wat het was. Ze staarde naar de tas in haar armen, vanavond zal ze kijken. Vanavond na het avondmaal. Ze maakte baan naar de kelder en toen ze daar aankwam, stonden Justin en Ernie in de gemeenschappelijke ruimte. Ze keken verbaasd op toen ze door de doorgang naar binnen liep. 'Waar kom jij nou vandaan?' vroeg Justin.
'Hagrid,' antwoordde ze en ze liep snel door naar slaapkamers. De meiden stonden in de badkamer en dit gaf haar de kans haar tas te verstoppen. Alleen de mantel haalde ze er uit, zodat ze deze aan Harry terug kon geven tijdens het ontbijt.
'Hé!'
Eleanor propte geschrokken de tas onder haar bed en draaide zich om. Jenna haalde haar handdoek uit haar haren en keek haar aan. 'Waar was je?'
'Hagrid, hij had even mijn hulp nodig. Gaan we eten?' Ze trok de mantel uit haar tas en ging staan. Jenna knikte instemmend. 'Ja, Susan is bijna klaar. Hoe kom je aan Harry's mantel?'
'Gestolen, wat denk je zelf,' grapte ze en liep langs haar vriendin heen richting de gemeenschappelijke ruimte. De jongens waren ook al weer weg en toen de beide meiden klaar waren in de badkamer, liepen ze samen naar de eetzaal. Toen Eleanor Harry aan de Gryffindor tafel zag zitten, liep ze op hem af en tikte hem op zijn schouder. 'Ik heb je mantel. Dank je wel, het was erg behulpzaam.'
Hij pakte de mantel aan en knikte. 'Graag gedaan. Ben je klaar voor straks?'
'Straks?' vroeg Eleanor verbaasd en Harry knikte. 'De wedstrijd.'
'Maar die is volgende week zaterdag,' antwoordde ze verbaasd. Harry schudde zijn hoofd. 'Het is verplaatst vanwege het afgelaste Hogsmeade tripje. Onhandig is het wel, maar er werd zoveel geklaagd.'
'Oh, hoelaat begint de wedstrijd?'
'Twee uur pas, dus je hebt tijd genoeg.'
Eleanor slaakte een zucht, maar ze vroeg zich af waarom zij, de keepster, dit als laatste te horen kreeg. 'En hoe zit het met Ron?' vroeg ze toen ze had opgemerkt dat hij nog steeds niet terug was uit de ziekenzaal. Ze had wel verwacht dat Madam Pomfrey hem had laten gaan, zeker voor de wedstrijd die ze vanmiddag hadden.
'Hij kan niet komen,' zei Harry bedroefd, 'Madam Pomfrey wil hem niet laten gaan. Hij mag niet meespelen.'
Eleanor keek hem beduusd aan en ging toen naast hem aan de tafel zitten. 'Wat?'
Harry keek afschuw naar het andere eind van de tafel. 'Cormac zal invallen,' sprak hij kortaf.
Eleanor keek om en zag hem bij de Ravenclaw tafel staan, zich uitslovend voor een paar meiden. Ze zuchtte. 'Ik had zo gewild dat Ron kon spelen.'
'Ik ook. Meer dan ooit.'
'Is er een manier dat hij wel kan komen kijken?' vroeg ze toen hoopvol.
Harry schudde zijn hoofd. 'Al gevraagd. Hij zal deze wedstrijd moeten uitzitten.'
Eleanor trok haar onderlip wat op. 'Dat spijt me. Veel succes straks dan.' Ze gaf hem een klopje op zijn schouder en ging aan de Hufflepuff tafel zitten om wat te eten. Ze had -ondanks dat ze moe was- ontzettend veel zin om de bezem weer te bestijgen, maar haar hoofd zat steeds bij de tas die onder het bed lag. Ze had nog nooit zo graag gewenst dat de zondag om was, zodat ze naar haar bed kon. Deze keer had ze echter een goede reden. Ze telde de uren af, tot de zon achter de boven verdween en de avond viel.

Reacties (7)

  • GoCrazy

    Misschien best dat het Remus niet was, anders was hij aan zijn einde gekomen in de vorm van een weerwolf en werd hij doorboord door een eenhoornxD

    3 jaar geleden
  • Gunderson

    En die eenhoorn had iemand doorboord

    4 jaar geleden
  • Gunderson

    Hahahahah die gif is uit Supernatural =D
    Woow gelukkig is ze gered!!

    4 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Long live the unicorn! Ow Hagrid is zon schatje!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen