Foto bij Hoofdstuk 6

Sophia Elizabeth Eleanor Stark

Met tranen in mijn ogen omhels ik Niall. Zijn handen voelen koud aan op mijn blote rug, maar het deert me niet. Ik laat mijn hand geruststellend over zijn rug glijden, ook al weet ik dat het niet helpt. Snikken verlaten zijn mond en mijn schouder begint nat te worden. Ik kan het zelf ook niet laten om een traantje weg te pikken. Het onvermijdelijke is gebeurd - Koning Horan is overleden. Natuurlijk wisten we dat het er aan zat te komen, maar dat betekent niet dat de klap minder hard aankomt. Zeker niet voor Niall. De laatste uren van zijn vaders leven zijn Niall en Koningin Maura constant bij hem geweest. Ik kan me niet voorstellen dat het gemis van Greg groot was. Nog geen twee minuten geleden kwam Niall onze kamer binnen met een spierwit gezicht en betraande, rode ogen. Zijn uitstraling zei genoeg.

Doodstil zitten we naast elkaar, ik met mijn blik gericht op de blonde jongen naast mij, hij starend naar de enige brandende kaars in de kamer. Nialls snikken waren opgehouden, af en toe verlaat er nog een eenzame traan uit zijn ooghoek die ik liefdevol wegstrijk. Hij ziet er ontzettend moe en zwak uit. De jongen die normaal altijd energie en optimisme uitstraalt is totaal verdwenen. Normaliter is Niall altijd opgelaten en scherp - nu staart hij maar wat voor zich uit met een doffe blik in zijn ogen. Het lijkt wel alsof hij van de binnenkant leeg is, verdwenen is - net zoals Koning Horan enkele uren geleden verdween. Voorzichtig en langzaam leg ik mijn hand op de zijne. Hij voelt nog steeds koud aan. Na een tijdje zo gezeten te hebben besluit ik mijn keel te schrapen om zijn aandacht te wekken. Hij kan niet heel de nacht zo blijven zitten - iets wat ik hem overigens wel zie doen.
"Niall, je moet opwarmen en dat pak uit doen." Ik spreek met een extra zachte stem, bang om de rust te verbreken. De overduidelijk gebroken jongen wendt zijn blik af van de nog altijd brandende witte kaars om me aan te kijken. Als ik merk dat hij niet van plan is om tegen te stribbelen pak ik ook zijn andere hand vast waarna ik overeind kom en hem voorzichtig met me mee trek. Voor een kort moment laat ik hem los om een joggingbroek en een trui te pakken. Snel loop ik weer terug en help ik de vermoeide jongen uit zijn nette pak. Niet veel later ligt hij in zijn comfortabele kleding in bed terwijl ik zijn nette kledij in een hanger doe en opruim.
"Ik ga even een kop thee voor je halen, oké? Ik ben zo terug." Als ik wederom geen protest hoor verlaat ik de kamer stilletjes. Het doet me pijn om hem op deze wijze te zien, het liefst zou ik alle pijn bij hem wegnemen om hem weer te zien lachen.

Op mijn blote voeten loop ik door het doodstille kasteel. Het lijkt wel alsof al het geluid is verdwenen, alsof iedereen in zijn eigen rouwmoment zit. Het realiseringsmoment is bij mij nog niet geweest - ik ben alleen nog maar met Niall bezig geweest. Als ik er over nadenk besef ik mezelf dat de koning nu weg is. De koning is weg, overleden. Dat betekent dat Niall koning gaat worden - zo snel mogelijk. En dat betekent dat ik koningin ga worden. Ik voel mijn ogen groot worden en mijn adem in mijn keel stokken. Ik stop abrupt met lopen als de realiteit me raakt. Ik ben er niet klaar voor om koningin te worden, en Niall is er niet klaar voor om koning te worden. In paniek hap ik naar adem.
"Hey, hey, hey rustig aan! Wat is er aan de hand?" Tot mijn grote opluchting zie ik Liz naar me toe rennen. Ik grijp haar armen meteen vast en kijk haar doordringend aan.
"Ik wil geen koningin worden."

Vermoeid kijk ik voor me uit terwijl de damp van de mok met hete thee voor me in mijn gezicht slaat. Ik laat het toe, het is een fijn gevoel. De hete lucht die tegen mijn huid botst geeft me het gevoel dat ik leef, dat ik er nog ben. Als er iets is wat ik vandaag heb geleerd is dat het leven kwetsbaar is en dat je er alles uit moet halen wat er uit te halen valt. Liz had me hier neergezet, in de immense eetzaal waar op dit moment niemand was. Ik had geprotesteerd en haar gezegd dat ik naar Niall moest om voor hem te zorgen, maar natuurlijk had ze haar eigen plan al gemaakt. Op de een of andere manier wist ze me ervan te overtuigen om hier te blijven zitten en in ruil daarvoor zou zij bij Niall gaan kijken hoe het ging. Toen ze enkele minuten geleden terugkwam vertelde ze dat hij in slaap was gevallen, iets wat bij mij als een grote opluchting kwam. Die jongen had zijn rust nodig, de komende dagen zullen zwaar worden. Alles voor de begrafenis moet geregeld worden en daarnaast nog voor de troonwisseling. Gelukkig is, volgens Liz, de Raad daar al druk mee bezig.
"En vertel me nu eens waarom jij geen koningin kan worden." Hoor ik haar stern zeggen als ik uit mijn ooghoeken zie hoe ze naast me plaatsneemt. Ik zucht zacht en laat mijn hoofd zakken.
"Ik weet het niet, ik had een soort paniekmomentje. Ik kan het wel, en Niall kan het ook. We moeten alleen nog heel veel leren en er moet nog zo veel geregeld worden en we moeten nog oefenen voor de ceremonie en we moeten nog speeches schrijven en-" Liz onderbreekt me door haar hand op te steken. Wederom verlaat een zucht mijn mond.
"Soph, je hoeft je echt geen zorgen te maken. Niall gaat een geweldige koning worden en hij krijgt alle hulp die hij nodig heeft. Die krijgt hij van de Raad, van zijn moeder en van jou, zijn koningin. Ik weet zeker dat jullie het goed gaan doen, het heeft alleen even tijd nodig om de koning zijn dood te verwerken en dat is logisch. Over een paar dagen zal je er anders tegenaan kijken, dan zul je zelf ook inzien dat jullie een supergoed koningspaar zijn, geloof me. Greg is niet voor niets gestorven."

Wauw, gewoon 1000+ woorden! Sorry dat ik de afgelopen week niet geüpdatet heb, ik ben zo ontzettend druk geweest en ik zal de komende week nog drukker zijn.. School is gewoon super hectisch nu, maar ik ga voor jullie proberen om dit weekend nog een stukje te schrijven! Als jullie dat willen tenminste eheheh.

Ohja en voordat ik het vergeet.. Ik ben al een tijdje bezig met een nieuw verhaal, neem een kijkje als het je leuk lijkt:

Red • Larry Stylinson

Liefs,
STYLINSANE

Reacties (4)

  • TheNandos

    Ahww Ik zie Niall al helemaal huilend voor me.. Don't cry Niall, be happy like you alway's are.

    Bij mij op school wordt het ook al zo druk, de laatste punten die ik heb gehaald zijn allemaal onvoldoendes (en een 5,6 ):S

    6 jaar geleden
  • biancadokkum

    Super geschreven:)!

    6 jaar geleden
  • Altaria

    Aw Sad chapter...

    6 jaar geleden
  • lUcOzAdE

    Red lijkt me stom. Als je het nou yellow had genoemd had ik overwogen om te kijken.

    Nee grapje alle mensen die nog geen abo hebben op red zijn echt gestoord dus mensen, Kudo en abo red.

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen