Foto bij STORGE – CHAPTER O1 – PROLOGUE: Inseperable

“Rachel and Alice… They are inseperable.
Ah well… they used to be, anyway.”


Liefde is een dodelijk vergif.
Iedereen die weleens verliefd is geweest, weet wat hiermee wordt bedoeld. Het gekke is, dat men het helemaal niet ervaart als gif. Dat heb ik nooit kunnen begrijpen. De manier waarop verliefdheid je lichaam binnendringt en het je normale cyclus verstoort lijkt op een parasiet die zich aan zijn gastheer vastklampt en hen leegzuigt om zijn eigen voortbestaan te verwezenlijken.
Liefde laat je rare dingen doen. En in films en boeken wordt dat feit altijd verheerlijkt. Je gaat vreemde dingen doen voor de mensen die je liefhebt, gewoon, out of the blue omdat je van ze houdt. Liefde laat men dingen doen waar ze normaal nooit zouden willen doen, want liefde, lieve mensen, is een gevaarlijk wapen in de handen van een onbekwame. Met liefde kan je zo veel meer pijn doen dan geluk.

Het verbaasd mij altijd dat men toch zo aangetrokken wordt tot de liefde. De mens zoekt liefde op, in zijn naasten, zijn familie en zijn vrienden. Zelfs als men menigmaal wordt gekwetst, blijft hij bij zijn geliefden. En waarom? Zijn er geen andere mensen waar hij zekerheid en veiligheid bij kan zoeken? Of is er maar een bepaald aantal mensen die een persoon lief kan hebben?
Mijn theorie is dat dit allemaal ligt aan het feit dat alles in het universum is opgebouwd uit dezelfde atomen. Atomen vormen moleculen en zonder molecuulbindingen, zou alles uit elkaar vallen. Het universum, hoe onlogisch het ook klinkt, streeft naar chaos. Complexe verbindingen zoals mensen en planeten zijn kleine uitzonderingen. Wij zijn simpel maar een paar atomen, een stelletje moleculen, die bij elkaar worden gehouden door een binding – zou dat liefde kunnen zijn?
Het universum is pas tevreden als alle bindingen uit elkaar worden gerukt en alles weer uiteenvalt in een hoopje atomen, zoals het ‘vroeger’ was. Je zou het universum bijna kunnen vergelijken met een van je grootouders, die maar doorgaat over hoe de ‘goede oude tijd’ beter was dan waar hij of zij nu in leeft. Het universum is precies zo: zij wil chaos terug in plaats van de ordelijke structuur die de mensen hebben gemaakt.
En waar ik nu heen wil met het verhaal over het universum? Liefde is chaos. Voor iedereen die weleens verliefd is geweest is dit overduidelijk. Liefde schept een soort onmacht in een persoon die het drijft tot verschrikkelijke dingen. En de ene keer zal dat zijn, dat jongen een extra keer langs het huis van een meisje fietst. Maar de andere keer moorden mensen letterlijk voor diegene die ze liefhebben.

Chaos lijkt in ons systeem te zitten, in de moleculen en de atomen die ons DNA vormen. Mensen zijn – al vind ik het niet fijn om dat toe te geven – intelligente wezens en wij hebben de chaos weten vast te binden in onze botten, zoals je een gevangene vastbindt in een kerker. Tegenwoordig weten we hoe we het moeten controleren.
Hoe komt het dan toch dat door middel van liefde – bewezen, een simpel mixje van stofjes afgegeven door de hypofyse – zorgt dat we die gevangene zo abrupt vrijlaten dat het ons hele lichaam vergiftigd? Het lijkt bijna alsof we er helemaal niks om geven dat ons lichaam wordt omgebracht. In feite, we zien het als goed.
En als men kijkt naar de theorie van Darwin, dan is het goed dat men verliefd wordt. Door middel van verliefdheid kiezen we onze toekomstige partner uit. Men wil graag geloven dat dat voor het leven is, maar ik heb mijn twijfels dat een mens een diersoort is die zich voor het leven bindt. Wij zijn niet zo mooi en gracieus als zwanen en zijn daar ook niet voor bedoeld. Tegen onze natuur in blijven we met elkaar, gewoon, omdat we die ene keer verliefd op elkaar zijn geworden en nu ‘van elkaar houden’. Wat een bullshit.
Verliefdheid is een ‘in the moment’-feeling al zeg ik het zelf. Langer dan twee jaar houdt een mens het niet uit. Tegen die tijd moet de andere persoon hebben gereageerd in een positieve manier, of we gaan door met ons leven en zoeken iemand die geschikter is als partner, zelfs als het op dat moment onmogelijk lijkt.
Met verliefdheid zoeken we partners, doen we aan geslachtelijke voorplanting en krijgen we een recombinatie van onze genen. Door verliefdheid is onze soort zo sterk geworden als dat het vandaag is.

Maar moeten we dat willen, is de vraag. Als je bekijkt hoe de mens de aarde nu domineert is het niet iets om trots op te zijn. En dan neigen we om te zeggen dat de mens intelligent is en het slim genoeg is om de aarde te helpen en er iets aan te doen voor het te laat is, maar zo goed gaat dat niet. Mensen zijn niet slim genoeg om de wereld te kunnen beheersen.
Als je geloofd in God of een god dan geloof je wellicht dat alleen God de wereld kan beheersen en dat de mens enkel een dienaar is. In dat opzichte, ben ik het er mee eens dat de mens niets meer is dan een dienaar. Echter, een dienaar van Moeder Natuur.
Want heeft Moeder Natuur verliefdheid niet gemaakt? We zijn zo geëvolueerd door middel van Moeder Natuur en wat zij mogelijk maakt. Wij zijn een dienaar van Moeder Natuur en daarmee onszelf, omdat Moeder Natuur in elk levend wezen schuilt. Van de planten in je kamer tot de vissen in de zee en de antilopen die door de savanne rennen. Zelfs de kleinste bacteriën doen mee.
En omdat we een slaaf zijn aan onszelf, zijn we ook een slaaf aan verliefdheid.

Misschien ben ik gewoon typisch een mens maar ik wil niet vastgeketend zitten aan mezelf, aan mijn eigen onverantwoordelijkheid. Ik wil het kunnen controleren, mezelf in toom kunnen houden, mijn beste kanten laten belichten en de rest wegstoppen zoveel als mogelijk is.
Maar zelfs ik ben een prooi van verliefdheid. Zelfs ik weet niet hoe het verder moet als ook ik eenmaal word gekweld door nachtelijke dromen over haar ogen en haar lach. En dan kan ik nog zo lang doorgaan over het feit dat ik niet verliefd wil worden en op rationele basis mijn partners uit wil kiezen, maar ik kan verder niks doen dan boos in de aarde stampen en mijn armen over elkaar leggen als een klein kind, want ik kan simpelweg niks doen.
Ieder mens is onder gesteld aan zijn liefde voor anderen en daar kan men niks tegen doen. Dat betekend niet dat sommigen de liefde niet ervaren als iets vreselijks, als iets dat vernietigd in plaats van opbouwt. Liefde, kan je beter achterwege laten, want het maakt alles alleen maar lastiger.
Alice Richmond weet dat net zo goed, misschien nog wel beter, als ik.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen