Foto bij 58 • Het verborgen object

In 1 dag van 106 naar 111 abo's!! Ik ben zo blij! Op naar de 120!!
Are you still having fun?? ^^



Eleanor trok haar mosterdgele uniform aan en schoof de stevige Keepers handschoenen om haar handen heen. Ze bond ze strak om haar polsen en trok de veters van haar laarzen nog even een keer aan.
'Oké, het weer ziet er goed uit. De zon die tussen de wolken doorschijnt is echter heel fel, dus zorg dat jullie het licht in je rug houden,' preekte Smith, terwijl hij de kleedkamer rondkeek, waar de Hufflepuff spelers zich aan het omkleden waren. Eleanor had zin in de wedstrijd, eigenlijk had ze van alle wedstrijden altijd het meeste zin om tegen Gryffindor te spelen. Mede omdat ze daar heel veel spelers uit kenden en het spel altijd eerlijk en vlot verliep. Op Smith en McLaggen na, liet iedereen het wel uit zijn hoofd om een ruzie te beginnen met het andere team. Eleanor baalde enorm dat Ron niet voor de doelpalen zou staan. Ze pakte haar Nimbus van de bank en stond op.
'Zo, jij ziet er klaar uit,' zei Jaydenchend en griste ook zijn bezem van de grond.
Eleanor knikte vastberaden. 'Ik heb er zin in!'
'Dat is te zien ja,' viel Davon haar in de reden. 'Ik hoorde dat Weasley niet meespeelt, zonde.'
'Zorg wel dat je deze keer de Bludgers bij je houd!' riep Chadwallader vanaf de andere kant van de kleedkamer en de spelers barsten in lachen uit. Ze konden zich nog goed herinneren hoe Jayden een bludger naar zijn schouder had geslagen en hij van zijn bezem af tuimelde bij de laatste training.
'Opschieten! We gaan!' riep Zacharias en gooide de deur open. Ze liepen de gang af richting het veld en bestegen de bezems. Toen ze het veld opvlogen, werden ze verwelkomt door een daverend applaus en een orkaan van gejuich. De tribunes trilden onder het gestampvoet van de enthousiaste leerlingen en vlaggetjes in geel met zwart en rood met goud wapperden in de wind. Eleanor nam haar plaats voor de doelpalen en keek toe hoe Harry en Zacharias elkaar de hand schudden. Het fluitje weerklonk over het veld en de Quaffle werd de lucht in gegooid. Eleanor hield de bal nauwlettend in de gate en zweefde heen en weer tussen de doelpalen. Zeker nu McLaggen bij het doel stond, was ze vastberaden om er geen enkel doorheen te laten.
'En Smith van Hufflepuff heeft de Quaffle,' galmde een dromerige stem over het veld. Eleanor herkende de stem als niemand minder dan Luna Lovegood en zelfs vanaf deze afstand was haar lange, vuilblonde haar onmisbaar in het publiek.
'Oh- nu is hij de Quaffle kwijt! Ginny heeft hem nu! Ik mag haar wel, ze is altijd aardig tegen mij. Ginny vliegt op Ella af!'
Ginny kwam inderdaad gevaarlijk dichtbij. Eleanor zette zich schrap. Maar nog voordat ze de kans had de Quaffle te gooien, zoefde Cadwallader langs haar heen en stal de bal van de roodharige Chaser. Ginny verloor haast haar evenwicht door de beuk die Cadwallader haar gaf, maar herstelde zich en vloog vloekend achter hem aan. Even later had Hufflepuff hun eerste punt gescoord en werd er hard gejuicht door de geel gekleden leerlingen.
'En nu heeft Harry Potter ruzie met zijn eigen Keeper!' riep Luna en Eleanor keek direct om naar de twee die vlak bij elkaar in de lucht vlogen. Beide waren in het gezicht rood aangelopen en het leek er inderdaad op dat ze dingen naar elkaar schreeuwde, maar Eleanor kon niet horen wat. Doordat ze zo afgeleid was door het tafereel, zag ze Demelza te laat aankomen. Ze maakte nog een vlugge snoekduik naar de linker hoepel, maar de Quaffle glipte langs haar heen. Gryffindor had hun eerste punt gescoord.
Een daverend applaus weerklonk van de rood en gouden tribune. Even later scoorde Harley Richards een punt voor Hufflepuff en Ginny nog één voor Gryffindor. Na een kwartiertje trok Cadwallader de stand weer gelijk. Eleanor merkte dat de scoren niet meer werd omgeroepen door Luna, aangezien zij te erg afgeleid was door de wolken in de lucht. Professor McGonagall krijste na elk punt de stand maar door de microfoon. 'Veertig-Zeventig voor Hufflepuff!'
'Echt? Nu al?' vroeg Luna afwezig, 'Oh, nu heeft de Gryffindor Keeper de knuppel van een van de Beates afgepakt.'
Eleanor keek om naar het doel van de tegenpartij. Cormac zwaaide wat met de knuppel in zijn handen, alsof hij werkelijk de Beater wilde laten zien hoe het wel moest. Eleanor vertrouwde Cormac niet en al helemaal niet met een knuppel in zijn bezit. Plotseling zag ze Davon en Jayden. Ze speelden de Bludger heen en weer tussen hun knuppels. Ze naderden Cormac en in een flits, zwaaide hij de knuppel en vloog de Bludger richting Harry. De bludger raakte Harry hard op zijn achterhoofd en hij stortte van zijn bezem af. Roerloos bleef hij op de grond liggen. De tribunes vielen dodelijk stil.
Eleanor schoot met haar bezem op hem af, maar werd tegengehouden door Jayden. 'Terug naar je doel, de wedstrijd is nog niet afgelopen.'
Eleanor keek twijfelend om naar Harry, wiens lichaam nog roerloos op de grond lag en nu werd omsingeld door een paar leraren en werd weggevoerd richting de school. Ze vloog terug naar haar doel en de wedstrijd ging weer verder. Eleanor had haar aandacht er echter niet bij. Haar ogen waren gefocust op de Keeper aan de andere kant van het veld. Ze was witheet. Als Ron daar had gestaan, dan was dit niet gebeurd. Niets liever hoopte ze erop dat Jayden of Davon een Bludger naar Cormac's hoofd zou smijten.
In een flits zag ze Ginny naderen met de Quaffle en schoot op het hoogste doel af. Eleanor kaatste de Quaffle netjes af met de achterkant van haar bezem en Smith ving de bal op. 'Lekker, Whelan!' riep hij haar na en spoot weg. En zo ging de wedstrijd even door, totdat Alex de Snitch had gevangen en het fluitje over het veld klonk. Eleanor nam de tijd niet om het te vieren en vloog richting de school. Het kon haar niet schelen dat dit eigenlijk verboden was, ze wilde eerst weten of Harry het goed maakte. Bij de ingang van de school, sprong ze van de bezem af en rende naar binnen. Helaas kreeg ze nog geen antwoord, want Madam Pomfrey hield haar buiten de ziekenboeg.
'Mag ik in ieder geval weten hoe het met hem gaat?' vroeg ze wanhopig.
'Hij maakt het goed. Het was maar een enkele schedelbreuk en die had ik met gemak geheeld,' had Madam Pomfrey verteld en Eleanor knikte. Ze keek over de vrouw haar schouder en zag Ron op bed liggen. Hij zwaaide naar haar en stak zijn duim op. Eleanor zwaaide terug, totdat Madam Pomfrey de deuren voor haar sloot. Ze verliet de ziekenzaal en liep richting de kelder om zich te douchen. Ze was zo vroeg terug op school dat er nog niemand in de kelder was. Toen ze echter de douche uit kwam, kon ze de muziek door de gangen horen galmen. Het feest was in volle gang. Eleanor trok een bordeauxrode trui over haar hoofd en draaide haar natte haren in een knot. Toen ze de gemeenschappelijke ruimte in kwam, werd er direct een beker Butterbeer in haar handen gedrukt.
'Geluk bij een ongeluk!' werd er geroepen. En al was iedereen duidelijk in een feestelijke bui, sommige van de leerlingen maakten nog even tijd om aan Eleanor te vragen of ze wist hoe het met Harry ging. Eleanor was niet in een feest stemming. Natuurlijk had ze gewilt van wel, maar twee van haar vrienden lagen in de ziekenzaal, terwijl zij zou moeten feesten over een niet-volledig-eerlijk gewonnen wedstrijd.
'Niet zo sip kijken, we hebben gewonnen.' Davon kwam naast haar op de bank zitten en keek haar aan. Eleanor haalde haar schouders op. 'Ik weet het, je hebt gelijk. Ik maak me gewoon wat zorgen, dat is alles,' zei ze glimlachend.
'Niet nodig. Je zei het zelf. Harry komt er weer boven op. Ron is allang weer wakker, dus volgens mij mag jij wel even genieten.' Hij gaf haar een beker Butterbear aan, maar deze sloeg ze dankbaar af. 'Ik heb er al één op.'
Davon grinnikte. 'Dus? Ik vijf en één lijkt bij jou niet aan te slaan. Dus ik suggereer dat je er deze aanpakt.'
Eleanor staarde naar de beker en schudde met een schaapachtige glimlachend haar hoofd. 'Goed dan.' Ze pakte de beker aan en nam een flinke slok. Bij deze ene slok bleef het niet. Nadat ze haar derde beker leeg had gedronken, begon ze zich eindelijk weer wat fijner te voelen. Ze dansen met haar teamgenoten, dronk Butterbear en had weer plezier tot in de late avond. De gedachten van Harry die naar beneden viel van zijn bezem werd onderdrukt door de herinnering aan het aantal Quaffles die zij had tegengehouden met haar bezem en het gejuich en gejoel van de menigte wanneer er werd gescoord. Ze bevond zich in een extase van roem en toen ze door haar teamgenoten werd opgetild en door de kelder heen werd gedragen op hun schouders, was ze alle nare gedachten vergeten. Het enige dat haar nog kan schelen was de drank, de muziek en de vrienden om zich heen.

Toen ze rond een uur of twee begon in te dommelen, sleepte ze zichzelf naar de slaapkamers en plofte op haar bed neer. Ze ging op haar zij liggen en staarde even uit het raam. Haar arm verslapte en viel langs de zijkant van het bed, waar deze langzaam heen en weer slingerde. Plotseling streek er iets tegen haar vingertoppen aan, iets dat daar niet hoorde te liggen. Ze opende haar ogen en keek naast het bed. Daar lag de tas die ze onder haar bed had verstopt, de tas waar het voorwerp in zat dat van haar moeder was geweest en dat zij in het Forbidden Forest had gevonden. Hoe kon ze die zijn vergeten?
Ze strekte haar arm uit en griste de tas van de grond. Ze ging in kleermakerszit op het bed liggen en legde de tas voor zich. Voorzichtig opende ze de tas en vond daar de zijdezachte zakdoek, waar de initialen S.P. opstonden; Sarah Parker.
Eleanor legde de zakdoek in haar handpalm, zonder deze nog te openen. Ze staarde er een par seconde naar, alsof ze het openen van de zakdoek aan het overwegen was, maar uiteindelijk bracht ze haar vingers naar het zachte stofje toe en opende het. En terwijl ze dat deed, begon haar hart sneller te kloppen. Haar handen trilden zachtjes en toen het laatste stukje stof was verdwenen, lag daar het voorwerp dat haar moeder verborgen had gehouden. Het was een halsketting, zwart als de nacht, op de edelsteen in het midden na. Het edelsteen was groen, maar het was niet eenkleurig. Het leek alsof een groene rook in de ketting vast zat. Het was zo prachtig. Ze hield het omhoog en staarde in de groene edelsteen, waar haar eigen spiegelbeeld in reflecteren. Er zat geen krasje op en leek nog als nieuw. Zou haar moeder dit gedragen hebben?
Ze stond op van het bed en liep richting het spiegeltje dat aan een van de muren hing. Ze zag zichzelf en hield de ketting voor zich, net voor haar hals, zodat het leek alsof ze de ketting droeg. Ze glimlachte toen ze de steen op haar hals zag liggen. Waarom zou ze de ketting in het bos hebben achtergelaten? Het was zo prachtig en waarschijnlijk heel veel waard. Misschien was het wel een familie erfstuk dat van moeder op dochter zou worden doorgegeven, maar had haar moeder Eleanor de ketting nooit kunnen geven. Het was zeker een ouderwets model, zeker wel een paar eeuwen oud.
Eleanor beet op haar lip en deed de ketting om. Haar vingers gleden aan weerszijden langs de kettingen, waarna ze haar armen weer lang haar lichaam liet hangen. Het stond haar zo mooi. Ze zou dit met trots dragen, dat had haar moeder vast gewilt. Ze staarde naar het groen in de edelsteen. Het was een bijzonder ontwerp. Hoewel de steen erg oppervlakkig was, leek er van binnen zoveel diepte te zitten. En Eleanor kon haast zweren dat ze het rookachtige effect zag bewegen. Plotseling merkte ze dat haar ogen steeds zwaarder werden. De vele bekers Butterbeer begonnen hun tol te eisen. Eleanor draaide zich om en sleepte zich naar haar bed toe. Toen ze onder de dekens ging liggen, bracht ze haar handen naar haar nek om de ketting af te doen. Ze wilde deze immers niet per ongeluk beschadigen in haar slaap. Ze geeuwde en taste de ketting af. Nog een paar secondes wakker blijven, dan kon ze gaan slapen. Haar vingers gleden de ketting af en haar ogen vielen een keer dicht. Gek genoeg kon ze de sluiting van de ketting niet vinden. Haar ogen werden steeds zwaarder, god, wat was ze moe. Ze stond echt op instorten.
Eleanor draaide de ketting om en probeerde de sluiting te vinden met haar ogen, maar ook hier leek de sluiting onvindbaar. Ze zakte haast in en ging met haar hoofd op het kussen liggen. Ach, van één nachtje gaat de ketting vast niet stuk. Ze sloot haar ogen en dreef weg in een diep slaap.

Reacties (6)

  • Mouli

    Het klinkt inderdaad slytherin achtig .. misschien heeft t ook wel met haar vader te maken .. (:

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Ik zat ook gelijk te denken aan een horcrux. Please let her be alright!

    4 jaar geleden
  • Tyche_

    Het eerste wat in mij opkwam was horcrux. Hopelijk ben ik verkeerd..
    Groen is inderdaad zeer slytherin-achtig..

    4 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Gaat de ketting haar wurgen in haar slaap? Is het groen niet heel Slytherin-achtig? Zal ze daar vervelende opmerkingen van krijgen? Zal- Kort samengevat: Ik heb nóg een hoofdstukje nodig:Y)

    4 jaar geleden
  • Tribbiany

    (H)Kudo(flower)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen