Foto bij Gather us together

One Direction - I Want to Write You a Song (ook al vind ik ook weer dat dit verhaal alle liedjes niet eens verdient hahaha holy shit wat een album)

‘Volgende week gaat het gebeuren.’
‘Wat precies?’
Tegenover me zat Lou met voor onze neuzen twee borden met een salade en een tosti. De tosti was uiteraard voor mij. Terwijl ik een hap nam gleden mijn ogen om ons heen, over de andere tafeltjes en gasten, de straat, de huizen, winkels, Camden in haar geheel. Het was mooi.
‘De aankondiging. Van... het stoppen.’
Ik ging langzamer kauwen. ‘O, ja.’
Lou prikte afwezig in haar salade. De fronsende uitdrukking op haar gezicht liet duidelijk zien dat ze nadacht.
‘Wat scheelt er? Wordt het spannend?’
‘Spannend, altijd,’ glimlachte Lou triest, ‘maar ook heel eng.’
Ik bleef stil. Slikte mijn hap door.
‘One Direction heeft voor mij ook heel veel betekend. Al die jaren... ook voor mij was het een vaste basis, een plek of een reis waar ik altijd terugkwam, met mensen die mijn familie niet waren maar wel zo voelden, en nu is het einden officieel in zicht en het maakt me doodsbang.’
Ik veegde mijn mond schoon met mijn servet terwijl ik Lou aanstaarde. Voor me zat een volwassen vrouw voor wie ook dit een hele verandering zou worden. Haar ogen glansden.
‘Het heeft heel veel deuren voor me geopend, en ik ga hierna ook gewoon veel opdrachten hebben, hoor, daar niet van, maar het was er gewoon zo fijn.’ Lou glimlachte zwakjes terwijl ze voor het eerst weer naar me keek. Ik legde een hand op haar arm.
‘Het hoeft niet per se het einde te zijn. Iedereen die er was is er daarna ook nog steeds.’
‘Ja... maar niet meer op díé manier. Niet meer samen.’
We wisten allebei dat ik niet veel kon zeggen. Want ze had gelijk. Het was zwaar, het zou nog zwaarder worden, en veel beter konden we het niet maken. Alleen maar afwachten en op ons af laten komen.
Harry was de afgelopen week heel gespannen geweest en het was alleen maar erger geworden. Hij was heel benieuwd naar de toekomst maar ook doodzenuwachtig, en omdat hij soms allebei tegelijkertijd was, was het óók af en toe een hel om met hem in een huis te zitten. De ene keer werd hij boos, dan direct daarna voelde hij zich schuldig en verdrietig en een half uur later kon hij zo hard lachen dat de tranen over zijn wangen rolden. Hij werd er zelf ook gestoord van. Daarom had ik even een pauzetje ingelast en hem naar buiten gestuurd, mijn moeder gebeld voor de kinderen en me zelf ook uit de voeten gemaakt. Moge het maar duidelijk zijn dat ik snakte naar eigen, frisse tijd. Aangezien Gemma druk in de weer was met artikelen schrijven, gezien ze een tijdje terug bij een magazine was aangenomen, en Lou me al sowieso een berichtje had gestuurd om te vragen hoe het ging, waren de plannen snel gemaakt.
‘Misschien kan je nog steeds met één van hen toeren als ze solo willen gaan, of zo.’
Lou glimlachte. ‘Dat kan, ja, maar ik zie het ze niet doen. Ik kan het aan ze zien. Ze zijn moe, Aibileen. Moe maar wel zelfvoldaan. Het hoofdstuk is voor hen afgesloten en ik geef ze groot gelijk. Louis is nu bijna een bejaarde,’ ze grinnikte om zichzelf, ‘en het is tijd. Gewoon tijd.’
Ik glimlachte waterig, pakte haar hand beet en kneep zachtjes. In stilte aten we verder.

Toen Lou en ik teruggingen troffen we drie stuiterballen en een overspannen ballon aan, die elk moment kon knappen. Een blik van opluchting verscheen op Harry’s gezicht toen hij ons binnen zag komen, terwijl Tristan, Charlie en Lux door de woonkamer renden en gierden. Zelfs Tristan. Duidelijk werd dat Harry al veel eerder terug naar huis was gegaan dan wij, al leek hij daar nu grote spijt van te hebben.
‘O, god, dank, wat fijn dat jullie er weer zijn en natuurlijk hoop ik dat jullie het leuk hebben gehad maar jemig wat zijn drie van die dingen een gedoe zeg dus ik ga even liggen is dat erg?’ rolde in een sneltreinvaart over zijn lippen terwijl hij naar ons toekwam, met grote ogen maar ook met een even grote glimlach, obviously joking, terwijl hij vooroverboog en een kus op mijn mond drukte.
‘We hebben het heel gezellig gehad, ja,’ glimlachte Lou terwijl ze opzij naar me keek. Haar glimlach werd breder toen ze mijn rode wangen zag. Harry’s arm hing losjes over mijn schouder.
‘Ik hoor er graag over. Willen jullie ook iets drinken?’
‘Harry, ik woon hier ook,’ merkte ik met opgetrokken wenkbrauwen op terwijl Lou en ik Harry naar de keuken volgden. De drie kinderen volgden meteen, aangezien Lux enthousiast haar moeder kwam begroeten en de andere twee ons daardoor ook zagen. Hoewel Charlie net zoals Lux enthousiast zijn armpjes om mijn benen sloeg en me een glimlach van oor tot oor gaf, bleef Tristan een beetje hangen. Ik glimlachte naar hem en stak mijn hand uit. Hij deed een paar stappen naar voren en pakte deze voorzichtig beet.
‘Hoi, Tristan! Hebben jullie het leuk gehad?’ vroeg ik terwijl ik met mijn duim over de rug van zijn handje streek.
‘Ja!’ kwam Charlie tussenbeide voordat Tristan ook maar zijn mond open kon doen. ‘We hebben buiten gespeeld en binnen, en papa heeft ook meegedaan maar die is een beetje moe geloof ik maar dat komt ook omdat hij lekker altijd de tikker was en hij ons alle drie moest pakken en dat kan hij natuurlijk niet...’ Ik suste, glimlachend, streek met mijn andere hand over zijn haar. ‘Ga jij anders even naar papa, Charlie, en hem helpen met drinken inschenken, oké?’ Ik bleef achter met Tristan, die zich niet per se ongemakkelijker begon te voelen. Integendeel, met zijn handje nog steeds in de mijne en zijn andere duim in zijn mond keek hij geïnteresseerd naar Lux en haar moeder, die nog steeds aan het kletsen waren. Ik glimlachte naar hem en ook al wilde ik het niet nu al, ik begon een diepe genegenheid voor de jongen te voelen.
Toen ik mijn hoofd draaide zag ik net Harry, die naar ons stond te glimlachen. Met Tristan bij me liep ik ook de keuken in, waar Charlie al door Harry op het keukeneiland was gezet, dus ik wilde hetzelfde doen voor Tristan. Echter, toen ik door mijn knieën zakte en Tristan bij zijn oksels wilde optillen, begon hij te protesteren, en hij trok zich van me los. Mokkend ging hij bij Harry staan, die naar me glimlachte en een hand op Tristans hoofd legde. Een beetje beteuterd liep ik naar de koelkast.
‘Dat gebeurt, hè,’ klonk een lage stem even later zacht in mijn oor, ‘ook op jou zal hij boos worden.’
‘Weet ik wel,’ reageerde ik terwijl ik ondertussen met een frons de koelkast in tuurde. Harry, die achter me was gaan staan, drukte zijn mond voor even op mijn rechterwang. ‘Dat is dan mooi. En je glas drinken staat er al,’ hij wees naar het aanrecht.
Met lichtrode wangen nam ik even later een slokje uit mijn glas, terwijl Lux nu naast Charlie zat en Harry Tristan op zijn heup had terwijl hij met Lou praatte. Ik keek naar ze, naar Harry, hoe hij zijn handen in elkaar had geklemd en Tristan daarop had zitten, hoe Tristan met zijn hoofd tegen Harry’s schouder lag, zijn wang tegen het shirt van zijn vader geplakt, zijn armen die hij om Harry’s nek had geslagen, met handjes net zo stevig in elkaar als die van Harry, terwijl zijn ogen gesloten waren en ik me voor even afvroeg of de dag ook niet te intens was geweest voor het jongetje. Maar toen bedacht ik me ook dat het voor hem vooral mentaal gezien zwaar kon zijn geweest. We dachten er misschien niet altijd aan, maar mensen die anders waren dan “normaal”, moesten elke dag minimaal dubbel zo hard werken om deze goed door te komen. Nadenken over wat je doet, wat je zegt, hoe je je gedraagt, wat de ander nou bedoelt, is het goedbedoeld? Wordt ik nu niet uitgelachen, ben ik niet stom? Wat is mijn best passende reactie hierop? O, nee, dat had ik niet moeten doen, dit is verkeerd, ik zie ze kijken, maar waarom precies weet ik eigenlijk niet. Ik ben zo moe.
Ik ontwaakte uit mijn gedachtestroom en keek weer naar Lux en Charlie, die het heel goed met elkaar leken te vinden, ondanks het grote leeftijdsverschil. Want Lux was al echt een meisje, en geen peuter meer.
Harry had me verteld dat Lux en Tristan het ook altijd goed met elkaar konden vinden, maar het was duidelijk dat het er tussen de twee ook af en toe rustig aan toe ging. Lux leek goed te kunnen merken wanneer Tristan zijn ruimte nodig had, en dat was knap voor iemand zo jong als zij. En natuurlijk ook heel fijn.
Ik stond daar in de keuken en ik dacht aan hoe alle mensen in deze ruimte elkaar over tien jaar nog steeds zouden kennen. Het maakte me gelukkig.
Leuk was het toen niet alleen Lou en Lux zelfs bleven voor het avondeten, maar een heel gezelschap, wat bestond uit alle jongens, hun aanhang en andere vrienden, langskwam. Harry was eerst nog heel moedig geweest om te willen gaan koken, maar toen bleek hoeveel mensen zouden komen, had hij op mijn glimlachende aandringen toch maar besloten later pizza te bestellen.
Het zou geen feestje worden, maar wel een gezellige boel. Dat bleek al toen Niall als eerste binnenkwam, met zijn gitaar nog wel, want zingen zouden ze.
Charlie, die eerst nog zo druk was geweest, klapte dicht toen hij de eerste binnen zag komen. Hij had ze de afgelopen maanden uiteraard al een paar keer gezien, maar was nog steeds achterdochtig naar de collega’s en vrienden van zijn papa toe. Het tegenovergestelde gold juist voor Tristan die, toen hij Niall zag, glimlachte en, dan al afwachtend en voorzichtig, naar hem toeliep. Toen Niall hem in het oog leek groette hij het jochie uitbundig, maar voorzichtig, aaide hem over zijn haar en vroeg hem hoe het ging.
‘Ga je gedag zeggen, Charlie?’
Charlie verstopte zijn gezicht in mijn broek en murmelde ondertussen onverstaanbare woorden.
‘Charlie...’
‘Ik neem hem wel met me mee,’ Harry kwam erbij staan, legde een hand op mijn schouder en kneep zachtjes. Ik glimlachte terug terwijl hij Charlie optilde zoals hij eerder bij Tristan had gedaan, al hield hij Charlie nu met één arm vast. Met een glimlach keek ik toe hoe Harry met zijn zoontje naar de binnendruppelende mensen liep. Ik volgde hem.

Het was fijn, het was knus, ik voelde me warm en dromerig. Stoelen waren om de salontafel erbij gezet, die zelf volgestapeld stond met dozen pizza, borden en glazen drinken. Terwijl de drie kinderen achter de bank weer aan het spelen waren, zat ik op de bank tussen Niall en Perrie in die, ondanks dat ze op knappen stond, toch wilde komen. Terwijl we met elkaar praatten tokkelde Niall op zijn gitaar terwijl ook hij lachte en praatte met de anderen. Hoe hij dat voor elkaar kreeg wist ik niet.
‘Ik moet wel zeggen dat de misselijkheid en het ongemakkelijke gevoel wat ik aan het begin had nu weer terugkomen,’ merkte Perrie met een frons op terwijl ze een grote hap nam van haar pizza. Ik zag de voldoening in haar gezicht toen ze kauwde, en glimlachte.
‘Maar je hebt er niet erg veel last van, toch?’
‘Hm, het wisselt,’ Perrie haalde haar schouders op, ‘ik weet het nooit zeker. Daarom eet ik nu zoveel mogelijk zodat ik in ieder geval iets gegeten heb als ik het er allemaal zo meteen weer uitkots.’
Ik lachte, schudde mijn hoofd en legde mijn hand op die van Perrie.
‘Ik ben heel erg benieuwd.’
Ze glimlachte naar me.

‘Kom maar op, dan!’ Ik keek op. Andy had Liam en de rest van de jongens uitgedaagd te gaan zingen. En daar leken ze allemaal wel voor in te zijn. Harry, die eerst op de stoelleuning had gezeten waarin Sophia zat en waarmee hij de afgelopen minuten had zitten kletsen, was nu opgestaan en liep naar me toe.
‘Ik vind het fijn om dicht bij de begeleidende muziek te zitten,’ verklaarde hij terwijl hij op de grond ging zitten, zijn warme rug tegen mijn benen geleund. Heel even boog hij weer voorover om zijn lange haar ertussenuit te halen, en liet dit toen half op mijn knieën vallen toen hij weer goed ging zitten.
‘Ik stel voor dat we I Want to Write You a Song gaan zingen, fellas,’ zei Louis. Zelf had ik ik die sinds de releasedate al tientallen keren gedraaid, samen met de andere liedjes. Zelfs Harry werd er op een gegeven moment gek van, maar liet me toch altijd luisteren. Gewoon, omdat hij het leuk vond dat ik zo met zijn werk bezig was, zei hij.
Niall begon te tokkelen. Even later klonk Harry’s stem. Ik voelde het via zijn rug en mijn knieën vibreren en haalde mijn adem even in. Dit was de eerste keer dat ik de jongens het liedje samen hoorde zingen, en het erge was dat het ook de laatste keer zou zijn. Ondanks het prachtige lied, waarin Louis met grote mate uitblonk, hing de lichtgespannen sfeer in de kamer. Harry en ik hadden niet voor niks gevraagd of iedereen nu langs wilde komen, om in ieder geval één keer nog met z’n allen samen te zijn.
Natuurlijk zouden ze niet direct stoppen na hun bekendmaking, maar optredens zouden nog wel maar weinig voorkomen, en hun schema’s zouden langzaamaan uitgedund worden tot alle contracten op een gegeven afliepen. Het zou een tergend en slopend proces zijn.
Een hand van Harry verscheen plotseling boven zijn schouder richting mij. Toen realiseerde ik me dat hij naar mijn hand zocht, en ik liet hem deze pakken. De verstrengeling rustte op zijn schouder, terwijl hij doorzong en ondertussen met zijn duim over de rug van mijn hand streek.
Het was een fijn moment die allen van ons jaren later nog steeds zouden bijblijven.


Ik ben zo ongelooflijk trots op de jongens en dit album en ik ben nog nooit zo ondersteboven van een 1D album geweest als nu. Het zijn echt liedjes die ik heel leuk vind om naar te luisteren, en, jezus, toen Harry als eerste in If I Could Fly begon te zingen, begonnen! de! tranen! te! rollen! en! ik! kon! er! niks! tegen! doen! en! het! is! nog! nooit! voorgekomen! maar! hier! ben! ik! en! dan! zijn! tweede! solo! wtf! ik! ging! kapot!
Mijn favoriete liedjes zijn, ongeveer!!! op volgorde: Home, If I Could Fly, I Want to Write You a Song, Walking in the Wind, What a Feeling, Hey Angel, AM, Long Way Down, en ik merk dat ik gewoon bijna alles aan het opschrijven ben hahaha
Hoe vinden jullie het album?! Wat zijn jullie favoriete liedjes?!?! IK BEN ZO TROTS

Reacties (5)

  • RiverWild

    Aaahh
    Als mijn misselijkheid en voorgevoel klopt,
    wordt ik ontzettend blij!
    Wat een onwijs gaaf verhaal. Je hebt echt talent.

    3 jaar geleden
  • BiebStyless

    hmm Misselijk enzo ik heb een voorgevoel dat ik iets dacht wat of dus compleet waar gaat zijn of compleet de andere kant op. Afwachten maar ^^

    zoals altijd weer een super hoofdstuk!

    mijn fav nummers ehm Olivia for sure! Perfect,Never enough and History, stiekem het hele album maar deze nummers vind ik gewoon idk super!

    xx

    3 jaar geleden
  • batbucks

    Mooi geschreven! Ik vind ze allemaal echt goed

    3 jaar geleden
  • oomsjes16

    Mooi geschreven!
    Snel verder!(H)

    3 jaar geleden
  • LarryNiam

    Ik heb alleen nogmaar de liedjes gehoord die al gereleased waren de rest luister ik pas als ik met mijn verjaardag de cd krijg en die op mijn kamer rustig ga luisteren:)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen