Foto bij 013

When will these delicate bodies fully understand that they are not merely the artists, but more so, the art? -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Gelukkig zag ik Harry die zondag en de daaropvolgende dag niet meer. Ik hoopte dat hij mijn boodschap had begrepen, want ook al was zijn aanwezigheid verslavend, ik besefte dat hij niet goed voor me was.
Hij was ouder -te oud, gevaarlijk en roekeloos. En het was verontrustend hoe makkelijk hij me kon breken.
Ik hing zijn jas aan de kapstok, niet de moeite nemend hem er nogmaals voor te bedanken of het hem persoonlijk te geven. Ik wilde hem niet zien.
Maandagavond ging ik werken, van vijf tot acht.
Tot mijn verbazing, en lichte ongemak, stapte Hannah met me mee. Ze moest langer werken deze nacht, verantwoordelijk voor de feestelijke drukte die ik enkel op mijn proefdag had meegemaakt. Kyle liet me geen lange avonden werken, en er was nooit enorm veel volk op momenten dat ik in de club was.
Gespannen liep ik over straat naast het blonde arrogante meisje, kijkend hoe mijn gebloemde jurkje rond mijn bovenbenen golfde.
"Huilde je gisteren door Harry?" vroeg ze plots, een trek nemend van de sigaret in haar hand. Geschrokken keek ik op, recht in haar blauwe, fel opgemaakte ogen.
"Oh, ik..." begon ik, stilvallend. Ze grijnsde.
"Je wilt het me niet zeggen, of wel? Ik begrijp het wel, ik zou me ook haten als ik jou was." zei ze schouderophalend.
"Ik haat je niet, Hannah." protesteerde ik. Ze gooide haar peuk grinnikend op de grond, er met haar hoge schoen op trappend.
"Natuurlijk wel. Jij bent ook niet mijn favoriete persoon, Rose." Mijn ogen werden wat groter, de brutaliteit van het meisje verwerkend. Ze zuchtte.
"Dus, huilde je door Harry?" Ik slikte, beseffend dat het toch niet uitmaakte.
"Hmmm." bevestigde ik. Ze maakte een schamper geluidje.
"Laat me je iets vertellen, lieve schat. Harry is een klootzak. Hij verleidt je, gebruikt je en dumpt je. Ik kan het weten. En ik heb het veel te ver laten komen. Harry is geen jongen die je zomaar uit je hoofd kan zetten. Hij doet iets met je, en dat is nog zacht uitgedrukt." Ze keek me zijdelings aan en haalde haar schouders op.
"Je zou eens moeten weten hoe vaak ik hem me al heb laten gebruiken. En ik weet dat hij niet om me geeft; hij geeft om niemand. Het enige waarin hij geïnteresseerd is, is hetgeen tussen je benen." Mijn ogen werden reusachtig. Ze grinnikte geamuseerd.
"Maar wat maakt het uit voor mij? Iedereen weet dat ik goedkope Hannah ben. Ik heb hopen tranen om hem gelaten, hoewel ik wist dat het geen reet zou helpen. En nu is er geen weg meer terug. Vecht ertegen, voor je eindigt zoals al die anderen." Ik slikte.
"Die anderen?" Ze snoof en keek me spottend aan.
"Iedereen kent Harry. Hij is een legende, ook bij de meisjes. Het is begrijpelijk, toch? Welke vrouw verlangt niet naar een gevaarlijke man? Ze houden van het idee dat hij niet goed is, maar dat ze hem kunnen veranderen. Bullshit, nochtans. Harry is wie hij is. Die Demi? Ze denkt dat ze privileges heeft omdat hij haar meer neukt dan sommige anderen, maar ze betekent even weinig voor hem als elk ander meisje dat hij al heeft gehad." Ze leek serieus te worden, halt houdend en naar me toe draaiend.
"Maar jij... Je bent anders, Rose. Je bent nog zo jong en onschuldig. Laat hem niets met je doen, ik meen het."
"Hij heeft me gekust." stootte ik uit, wanhopig en verloren klinkend. De woorden waren eruit voor ik er erg in had, maar op een vreemde manier voelde het goed om het kwijt te kunnen. Het was enkel vreemd dat ik mijn hart luchtte bij Hannah. Haar ogen werden wat groter.
"De klootzak." gromde ze. Ze schudde haar hoofd en greep mijn schouders.
"Hoe goed het ook voelde, hoe intrigerend hij ook is; blijf bij hem weg." Ik knikte langzaam.
"Ik meen het. Hij is slecht, voor jou en in het algemeen. Zeker voor jou. Je bent zeventien, Rose. Hij is er drieëntwintig. Hij is zoveel ouder, te oud voor je. Hij kan je manipuleren als hij dat wilt, maar je mag het niet laten gebeuren." Ik slikte, de opkomende tranen verdringend.
Haar gezichtsuitdrukking verzachtte.
"Ik weet niet wat hij heeft gedaan opdat je moest huilen, maar het is niet goed dat hij je kan raken. Vecht ertegen."
Ik denk niet dat ik het zelf al beseft had, maar op het moment dat de woorden mijn mond uitrolden, realiseerde ik het me: "Ik denk niet dat ik dat kan." Ze schudde haar hoofd.
"Probeer het. Hij is aan het jagen op je. En ik heb hem nog nooit op die manier gezien, Rose. Niemand van ons. Maar het maakt niet eens uit, want uiteindelijk zal je gekwetst achterblijven. Zo gaat het altijd bij Harry. Hij heeft nog nooit van een meisje gehouden, en ik kan me niet voorstellen dat hij het ooit zal doen." Ik kon er niet aan doen dat een traan uit mijn ooghoek liep.
"Ik ben bang dat ik gevoelens voor hem zal krijgen." bekende ik. Ze knikte met een zucht.
"Ja, dat had ik ook. En ik hoop voor jou dat het niet gebeurt."
Ik had niet verwacht dat ik ooit troost zou vinden bij Hannah, maar ik was haar dankbaar voor haar raad, ook al waren we niet de beste vriendinnen. Net toen ze zich van me af wilde wenden, bedacht ik me iets anders.
"Wacht!" hield ik haar tegen. Verrast draaide ze zich naar me om. Ik aarzelde even, mijn traan wegvegend.
"Ken jij een Finn?" Ze verstrakte en haar ogen werden groot.
"Finn? Waarom vraag je dat?"
"Ik heb hem eergisteren gezien. Hij en Harry waren aan het discussiëren, ik weet niet waarover." Ze slaakte een diepe zucht en gebaarde dat we verder moesten wandelen.
"Je weet dat Harry illegaal vecht, toch?" Ik knikte, fronsend bij de gedachte.
"Hij doet het in The Bronx, ver van alles wat wettelijk is." Zacht hummend keek ik haar aan.
"Chase vertelde me al zoiets." bevestigde ik.
"Finn organiseert die wedstrijden meestal. Hij heeft respect voor Harry, zou je kunnen zeggen. Hij verliest nooit. Maar Finn is niet te vertrouwen. Vergeleken met hem is Harry een watje. Finn is berucht, haast net zo bekend als Harry. Hij heeft meer dan de helft van zijn leven in de cel doorgebracht, vermoed ik. Moord, verkrachting; hij heeft het allemaal op zijn kerfstok. Als vrouw blijf je beter uit zijn buurt, Rose, zeker een meisje zoals jij." Mijn ogen werden groter.
"Verkrachting?" herhaalde ik. Nu pas leek ik te beseffen waarom Harry me bij hem wilde weghouden.
"Ja." zuchtte ze. Ik slikte.
"En... En Zac? En zijn andere foute vrienden?" Hannah haalde haar schouder op, samen met mij de brede straat waarin we liepen, overstekend.
"Gestoorde kerels. Ze komen geregeld naar de club, en ik weet dat Kyle hen haat. Ze vormen één of andere bende in het gevaarlijke gedeelte van The Bronx en houden ervan straten te terroriseren. Je mijdt hen beter net zo hard als Finn. De enige persoon waar ze naar luisteren is Harry, vreemd genoeg. Maar hij heeft de neiging mensen te intimideren en bang te maken, dat heb je vast al gemerkt." Ze grijnsde naar me bij die laatste opmerking, al was mijn glimlacht slechts zwak.
"Ik denk dat ook komt doordat Harry onverslaanbaar is. Hij verliest nooit, en iedereen weet het." Ik keek haar niet-begrijpend aan.
Ze verduidelijkte snel: "Harry is met hen in contact gekomen door het boksen, vooral op illegale wedstrijden. De meeste van hen vechten zelf in de ring. Ik herinner me nog dat hij vaak bij hen rondging toen ik hem net had leren kennen en samen met Niall en Louis op de loft kwam wonen. Hij woonde haast in The Bronx. Hij heeft vaak nachten in de cel moeten doorbrengen, samen bij zijn zielige vriendjes. Harry is een rotzak, maar nog steeds beter dan hen. Ik denk dat hij het na een tijdje besefte. Hij kwam vaker naar huis en zag hen minder frequent, tot hun ongenoegen. Met Harry in hun bende kon niemand hen echt raken. Iedereen vreesde hen." Ze zuchtte.
"Ik begrijp niet waarom hij terug contact met hen zoekt. Ik weet enkel dat ze er meer dan blij mee zijn." Ik sloeg mijn ogen neer.
"Doet Harry nog steeds..." Ik viel stil, de woorden niet willen uitsprekend. Gelukkig leek ze me te begrijpen.
"Af en toe. Maar niets ernstigs meer. Hij is nu meer gefocust op het boksen, dus hij heeft afstand genomen van al dat criminele gedoe. Hoop ik toch, want sinds hij terug met Zac en zijn maatjes omgaat... Maar zover ik weet, blijft het bij wiet roken en een gevecht op straat hier en daar." Mijn hoofd duizelde. Ik had moeite al die info te verwerken, niet kunnen gelovend dat Harry zo ontregeld was.
"Een paar dagen geleden heeft hij geracet met hen. Met auto's..." stotterde ik. Ze slaakte een diepe zucht.
"Daar vreesde ik al voor. Ik kan enkel hopen dat hij zich niet opnieuw met hen zal inlaten." Ik humde zacht.
"Hannah? Welke... criminele feiten heeft hij gepleegd?" Kort keek ze me aan, net toen we de club bereikten.
"Uit de hand gelopen gevechten, vandalisme, zo'n dingen. Hij is geen gestoorde misdadiger, enkel een volledig verloren jongen." Ik slaakte een diepe zucht, geforceerd glimlachend naar Chase achter de toog en Hannah volgend naar de personeelsruimte.
"Wat is er met zijn gezicht gebeurd? Heeft hij opnieuw een wedstrijd gehad?" vroeg ik, plots niet meer te stoppen. Ik wilde meer en meer en meer weten van Harry, tot ik al zijn geheimen had ontrafeld.
Ze trok haar lichtje jasje uit en gooide het over de leuning van de zetel, een hand door haar nep-blonde haar halend.
"Nee." mompelde ze, zich naar me omdraaiend, terwijl ook ik mijn tas aan de kant legde.
"Hij is zaterdagavond zo thuisgekomen. Weer een gevecht, vermoed ik. Ik weet niet waarom, iets moet hem die dag gefrustreerd hebben." Ik fronste diep, ongewild denkend dat onze kus de oorzaak kon zijn.
Ze zuchtte diep en schudde haar hoofd.
"Je bent te nieuwsgierig naar hem."
"Ik weet het." fluisterde ik, de rest van mijn vragen over hem inslikkend. Ze wierp me de eerste oprechte glimlach toe die ik ooit had gezien bij haar.
"Komaan, we moeten beginnen." spoorde ze me aan. Met een knikje volgde ik haar verslagen naar de club.

Er was amper volk, en de helft van de tijd dolde Chase met me, niets beters te doen hebbend. Zelfs Kyle, de grote baas, was niet aanwezig.
"Rose!" hoorde ik rond kwart na zeven plots, toen ik de deur dicht hoorde vallen. Lachend keek ik op, recht in de bruine ogen van Marcus.
"Marcus? Wat doe jij hier?" zei ik verrast, mijn ogen over hem heen laten glijdend. Ik kon de steek in mijn binnenste niet negeren toen ik me licht ergerde bij het zien van de lange blonde jongen. Het was niet zijn fout dat ik de laatste tijd compleet verward en labiel was.
Daarom glimlachte ik zo lief mogelijk, terwijl hij voor ons op een barkruk plaatsnam.
"Ik wilde zien waar je werkte." antwoordde hij vrolijk. Chase keek van de één naar de ander.
"Wie is dat Rose? Je vriend?" vroeg hij, waarop Hannah snerpend lachte, terwijl ze de klant voor haar bediende.
"Probeer je teleurstelling te verbergen, Chase." grinnikte ze. Chase wierp haar een middelvinger toe, terwijl ik een giechel liet horen.
"Nee, Marcus en ik zijn vrienden." glimlachte ik.
Het bleek verrassend aangenaam Marcus hier te hebben, alsof hij de perfecte afleiding van mijn schreeuwende gedachten was.
"Fuck." hoorde ik Hannah na een goed halfuur echter plots sissen. Ik keek op, ziend dat niemand minder dan Zac binnenkwam. Onmiddellijk wendde ik mijn blik af, de man vervloekend in mijn hoofd.
"Lily." Ik keek met een ruk op, recht in zijn donkerbruine ogen, terwijl hij op de barkruk naast Marcus plaatsnam.
"Rose." verbeterde ik hem met een snauw. Hij grijnsde enkel.
"De vorige keer was je minder fel. Komt dat door Harry?" Langzaam gleden zijn ogen over me heen, terwijl ik mijn hoofd schudde.
"Nee? Ik denk het wel. Waar is hij trouwens?"
"Niet hier. Wat wil je, Zac?" vroeg Hannah naast me. Tot mijn opluchting richtte hij zijn aandacht nu op haar, al walgde ik van de manier waarop hij zijn tong langzaam over zijn lippen liet glijden.
"Jou, misschien? De vorige keer was goed, Hannah." Ontzet keek ik van de één naar de ander, maar ze wierp hem enkel een woedende blik toe. Zelfgenoegzaam richtte hij zijn griezelig aardige blik terug op mij.
"Geef iets sterks, liefje." grijnsde hij, net zoals de vorige keer. Precies op dat moment werd de deur echter weer geopend, en stapte Harry naar binnen. Zac lachte schamper.
"Mooi op tijd om je opnieuw te beschermen." Ik rilde, me alles behalve op mijn gemak voelend bij die jongen.
"Zac!" snauwde Harry, net toen hij mij opmerkte. Ik had hem niet meer gezien sinds hij me gisteren in de lift had laten huilen, en snel wendde ik mijn blik af. Ik weigerde hem aan te kijken.
"Waarom zit je hier?" vroeg hij met zijn diepe hese stem, zijn accent als muziek in mijn oren. Zac snoof.
"Wil je me niet in de buurt van je prinsesje?" Deze keer keek ik wel op, geschrokken door zijn woorden. Harry kneep zijn ogen samen, maar richtte zijn blik vervolgens op mij.
Alles kwam terug; zijn harde woorden, de kus, de verwarrende signalen die hij me gaf. En het maakte me gefrustreerder dan ik in jaren was geweest.
Ik schudde mijn hoofd en bleef hem aankijken, terwijl ik zei: "Ik ben Harry's prinsesje niet."
Onthutst staarde hij terug, terwijl Zac een geamuseerd geluidje maakte.
"Je eerste afwijzing ooit, fuckboy. Hoe voelt het?" Gefrustreerd wendde Harry zijn blik af, hem moorddadig bestuderend.
"Fuck off. Heb je het bij of niet?" Zac hief verslagen zijn handen op en reikte vervolgens in zijn broekzak. Ongeduldig griste Harry het geprinte blad uit zijn handen, zijn ogen over de tekst laten glijdend.
Ik keek kort naar Hannah, ziend hoe ze popelde te vragen wat er stond, maar het niet durfde. Ik ook niet.
Ongemakkelijk schuifelde Marcus heen en weer op zijn stoel, duidelijk niet meer op zijn gemak nu Harry er was.
"Rose?" vroeg hij. Ik keek op in zijn vriendelijke bruine ogen en wierp hem een glimlach toe.
"Ik moet vertrekken. Zie ik je morgen?" Snel knikte ik, over de toog leunend en een snelle kus op zijn wang drukkend. Ongemakkelijk keek ik langs hem naar Zac, het hatend dat hij me op die manier bestudeerde. Geïnteresseerd gleden zijn donkere dreigend ogen over ons heen, zijn blik toen op Harry richtend.
Ik wendde die van mij echter af voor ik zijn aandacht nog ving.
"Tot morgen." glimlachte ik, voor hij onhandig zwaaide naar mijn collega's maar zich vervolgens uit de voeten maakte, niet durven kijkend naar Harry en Zac. De deur was nog maar net terug dichtgevallen, toen die laatste grijnzend naar me keek.
"Schattig. Wie is dat, Rose? Je vriendje?" vroeg hij spottend, al durfde hij me niet 'Lily' te noemen waar Harry bij was. Ik wierp hem een korte blik toe maar negeerde het, hopend dat hij me met rust zou laten.
"Jullie zijn lief samen." ging hij grijnzend verder, waarna hij zich naar Harry omdraaide.
"Vind je niet?" vroeg hij de lange jongen. Hannah snoof.
"Kan ik je ergens mee helpen, Zac? Of ben je hier enkel om Rose lastig te vallen?" Hij leek amper aangedaan te zijn door haar snerende toon.
"Ik wacht nog altijd tot mijn meisje me iets sterks wil geven." grinnikte hij, mij nu terug aankijkend. Harry knarste met zijn tanden.
"Je hebt gedaan wat je moest doen, Zac. Je kan vertrekken." snauwde hij, maar de uitdagende man schudde zijn hoofd.
"Waarom zou ik nu al vertrekken? Ik wil iets drinken. Wat wil jij? Ik trakteer."
"Ik wil niets." gromde hij, hem woest aankijkend, maar Zac haalde enkel zijn schouders op.
Hannah onderbrak zijn spelletje echter, er duidelijk genoeg van hebbend: "Rose? Je mag naar huis. Het is vijf voor acht." Opgelucht knikte ik, de handdoek in mijn handen op de toog leggend en me omdraaiend.
"Het was leuk je opnieuw te zien, Rose!" hoorde ik de spottende, diepe stem van Zac achter me. Ik keek niet om en liep door, pas weer ademhalend toen ik in de personeelsruimte stond. Lichtjes van de kaart greep ik mijn spullen en fatsoeneerde mijn haar voor de spiegel.
Ik zuchtte diep, me afvragend waarom Zac het op mij gemunt leek te hebben. Aarzelend keek ik naar de personeelsuitgang, maar schudde toen mijn hoofd en liep de club terug binnen. Het was nog niet druk, en ik kon er niet aan doen dat het smalle gure steegje achter de privéruimte me rillingen gaf.
Ik voelde me sowieso al niet op mijn gemak met Zac in mijn buurt...
Tot mijn opluchting waren zowel hij als Harry vertrokken toen ik een blik op de toog wierp, en met een zwakke glimlach sloot ik de deur achter me.
Hannah wierp een blik op me toen ze me hoorde, lichtjes fronsend.
"Ik heb Zac kunnen overtuigen te vertrekken." begon ze, naar me knikkend.
"Harry wacht buiten, hij gaat met je mee terug naar de loft." Mijn ogen werden wat groter en abrupt staakte ik mijn weg naar de uitgang.
"Wat?" vroeg ik, haar ongelovig aankijkend. Ze dompelde schouderophalend wat glazen in het afwaswater voor haar.
"Ik vertrouw Zac niet, Rose. Harry duidelijk ook niet; hij stelde het zelf voor." Ik zuchtte lichtjes.
"Vergeet gewoon niet wat ik over hem heb gezegd, oké?" waarschuwde ze me nog eens. Hummend knikte ik, nog snel naar haar en Chase zwaaiend.
Lichtjes zenuwachtig liep ik naar de buitendeur, nerveus voor wat me te wachten stond.
Naar huis met Harry?
Hoe zou hij zich deze keer gedragen? Ik wilde me niet opnieuw de volledige avond verschrikkelijk voelen omdat hij de nood had gevoeld me duidelijk te maken hoe weinig ik voor hem betekende.
Aarzelend wandelde ik naar buiten, nerveus rond me heen kijkend en al een stap zettend, tot ik zijn hese diepe stem achter me hoorde: "Lily."
Verrast draaide ik me om. Hij leunde tegen de muur naast de deur, een trek nemend van zijn sigaret en zijn ogen over me heen laten glijdend. Onhandig stak ik een plukje haar achter mijn oor en keek naar de grond, zeker toen ik Zac naast hem zag staan.
Ik wilde hier weg, met of zonder Harry.
Ik schrok op toen hij naar me toe liep, en ontzet blikte ik omhoog, recht naar zijn knappe gezicht kijkend.
Hij nam een laatste lange trek en gooide zijn sigaret toen achteloos op de grond, erop trappend en zijn rook uitblazend.
"Heb je alles bij?" vroeg hij, knikkend naar mijn tas. Ik knikte, langs hem naar de donkerharige man kijkend, die tot mijn opluchting nog steeds tegen de muur stond, maar me wel met een dreigende schittering in de ogen aankeek.
"Kom, tijd om te gaan." gromde Harry, mijn bovenarm grijpend en me dwingend me van Zac af te wenden. Een rilling liep over mijn lichaam, maar geruststellend legde hij zijn grote warme hand op mijn onderrug, me wegleidend.
"Vertrekken jullie nu al?" hoorde ik achter ons. Harry zuchtte geërgerd maar negeerde hem, naast me blijven lopend.
Dat was echter tot Zac grijnzend achter ons aan riep: "Wil je niet weten wat Finn over haar te zeggen had?"
Abrupt kwam Harry tot stilstand, verstrakkend en zich naar de man omdraaiend.
Zelfgenoegzaam liep Zac in onze richting, zijn ogen langzaam over me heen laten glijdend.
"Wat bedoe je? Wat heeft hij gezegd?" snauwde Harry onrustig, met zijn grote lichaam half voor het mijne, me afschermend, al dan niet bewust.
Maar wat het ook mocht zijn, ik bedacht me dat ik het kon gebruiken, liever veilig achter hem blijvend en in stilte wachtend op de confrontatie die ongetwijfeld zou komen.

--
Hallo allemaal!!:)
Een beetje later, maar school is druk druk druk!!
Hoe gaat het met jullie?
xxx

Reacties (13)

  • GossipGirl21

    Mooi

    4 maanden geleden
  • SummerAlisonx

    Ik vind jou verhaal toch echt 1 vd beste die ik ooit heb gelezen! x

    3 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Nee, nee, nee!!!!! Komop, dit kun je niet menen! Hoe kun je in godsnaam hier stoppen? Ik val zowat flauw van de adrenaline die doorheen mijn lichaam gaat! Ik meen het, dit kun je me niet maken! Dit is zo oneerlijk! Ik eis een volgend hoofdstuk, liefst zo snel mogelijk, want ik hou het niet meer van de spanning!
    Haha okay, let maar niet op mijn reactie Haha! Laat je vooral niet opstang jagen door mij! Ik hou nog steeds evenveel van je, ondanks je hier bent gestopt.(H)
    Maar Harry is zoo schattig! Hij kan er echt niet tegen dat er iets zou kunnen gebeuren met Rose! Hij is zo beschermend!
    Xxx
    Snel verder lieve meid!(H)
    Oh, en met mij gaat het goed, de examens die eraan komen buiten beschouwing gelaten.

    3 jaar geleden
  • magiclove

    oh nu ben ik wel benieuwd!
    Ik vertrouw heel die bende niet, vooral Zac en Finn
    Snel verder

    3 jaar geleden
  • xoMrsHoran

    Cute & spannend... maaar heerl veel spannend omdat Zac overduidelijk niet te vertrouwen is en we volgens mij allemaal willen weten wat Finn over haar zegt.. dat betekent dus snel verder;)

    Xx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen