Foto bij Throw me a tantrum

Ik stond in de keuken het glas voor Perrie opnieuw in te schenken, toen Harry naast me verscheen. Hij sloeg een arm om me heen, trok me dicht tegen zich aan en vroeg me hoe het ging.
‘Fijn,’ glimlachte ik terwijl ik mijn nek naar hem strekte en een kus op zijn mond drukte. Hij glimlachte en wreef over mijn arm. ‘Dat is mooi.’
‘En met jou? Niet te gespannen?’
‘Dat was ik heel even, aan het begin,’ antwoordde Harry terwijl hij de fles drinken uit mijn handen pakte en deze in de koelkast deed, ‘maar het gaat al beter. Met iedereen, ook. Het lijkt meer op een feestje dan een afscheidsfeestje, en dat is fijn.’
Met anderhalve meter tussen ons in, aangezien Harry bij de koelkast was blijven staan, draaide ik me naar hem toe en glimlachte ik naar hem. Zijn wenkbrauwen gingen omhoog toen hij mijn gezicht zag, spottend, afvragend, en hij haalde een hand door zijn haar. ‘Wat?’
‘Niets,’ ik schudde mijn hoofd, kwam dichterbij, ‘ik ben gewoon heel blij voor je. En trots op je.’ Ik sloeg mijn armen om zijn middel, mijn kin rustte op zijn borst terwijl ik naar hem opkeek. Met beiden handen streek hij zacht over mijn haar terwijl hij omlaag naar me glimlachte, wat zorgde voor een dubbele kin. Maar bij niemand stond een dubbele kin zo goed als bij Harry.
Ik ging op mijn tenen staan en gaf hem een klein kusje op zijn mond. Toen ik weer omlaag zakte, ging zijn hoofd juist mee, en hij kuste me terug.
‘Hou van jou,’ murmelde hij later zachtjes tegen mijn lippen. Ik pakte zijn shirt steviger beet. Mijn hart klopte in mijn keel.
‘Hou van jou.’

‘Ik kom zo terug, oké? Even Perrie haar glas brengen.’
Harry glimlachte naar me, kneep zachtjes in mijn hand. ‘Natuurlijk. Ik wacht hier.’
Misschien was het niet zo handig om, zelfs als we een boel vrienden over de vloer hadden, alsnog onze eigen tijd te hebben. Dat kon later ook. Maar we konden het niet laten. Ik wilde graag bij hem zijn, en hij graag bij mij, en ik wilde met hem praten, hem vasthouden, liefhebben.
Mijn gezicht was genoeg voor Perrie om door te hebben waarom ik niet ook naast haar kwam zitten.
‘Die rode wangen zeggen genoeg,’ merkte ze op terwijl ze met haar ogen rolde, ‘maar maakt niet uit, hoor. Als je het maar niet daar gaat doen.’
Schamperend en met een knalrood hoofd liep ik terug naar de keuken, waar ik Harry in zijn eentje aantrof. Zijn lange haar was in een knotje gebonden, zijn telefoon lag plat op het aanrecht en het licht ervan scheen in zijn gezicht terwijl hij, met zijn handen om de randen van het aanrecht geklemd, eroverheen gebogen stond. Toen hij mijn voetstappen echter hoorde keek hij op. Zijn mondhoeken trokken omhoog en hij kwam overeind. De telefoon werd voor lief achtergelaten.
‘Hebben jullie ook een specifieke datum waarop jullie definitief stoppen?’
Ik zat op het aanrecht, Harry op het kookeiland tegenover me. Hij tuitte zijn lippen.
‘Nee, niet echt. Ik denk dat het gewoon langzaamaan verdunt, onze planning, en op een gegeven moment zullen we wel een gezamenlijk gevoel krijgen van: “Oké, dit is het. Hier stoppen we.”’ Zijn stem haperde even. Ik glimlachte waterig naar hem.
‘Kijk je er naar uit?’
Harry haalde zijn schouders op. ‘Ik weet het niet. Aan de ene kant ben ik heel blij om zo een “echt” leven te beginnen, thuis, met jou en de jongens,' mijn hart maakte een sprongetje, ‘met of zonder Tristan... aan de andere kant was alles zo fantastisch om mee te maken. Alles delen met de jongens, toeren, het hele team wat als mijn familie voelde, de fáns, uiteraard, de muziek, het zingen...’ Harry slikte even. Ik keek aandachtig naar hem.
Toen hij zijn hoofd liet zakken sprong ik van het aanrecht af en liep naar hem toe. Met mijn bovenlichaam tussen zijn knieën en mijn handen om zijn gezicht, de huid strijkend, sprak ik hem zacht toe.
‘Het hoeft ook het volledig einde niet te zijn. Als jij wilt blijven zingen, dan kan dat. Je kan zelf iets beginnen, of je richt je alleen op het schrijven van de muziek, of je blijft in contact met je fans, want die zullen er echt wel nog steeds zijn... en ik weet dat het anders gaat zijn, dat ook de mensen met wie je toert er nog wel zullen zijn maar niet meer op díé manier, maar anders is niet altijd slecht.’
Harry sloeg zijn armen over mijn schouders heen en verstopte zijn gezicht in mijn nek. Ik sloeg mijn armen om zijn middel heen, voor zover dat ging, en fluisterde hem verder toe.
‘Je bent ook echt niet de enige, weet je dat? Vandaag was ik met Lou, hè, dat wist je, en zij heeft er ook moeite mee. Best wel, zelfs. Wist je dat? Je bent niet de enige. Zelfs voor leden van jullie crew is dit intens. Lou gaat jullie missen.’
‘Mocht je dat wel tegen me zeggen?’ Een zachte chuckle in mijn nek. Warme adem streek over mijn huid.
‘Jullie emoties binnen het team zijn toch geen geheim voor elkaar? Praat je er überhaupt met iemand van hun over? Harry?’ Ik trok zacht aan zijn shirt.
‘Niet... echt.’
Ik kwam een beetje afstand zodat Harry overeind kwam en ik hem aan kon kijken. ‘Harry,’ zei ik gebiedend, ‘ze houden van je. Jij houdt van hun. Juist over dit soort dingen zou je met ze kunnen praten. Vooral met de jongens! Zij begrijpen dit als geen ander.’
Harry glimlachte triest naar me en streek afwezig een pluk haar uit mijn gezicht. ‘Dat is hem ook juist. Jij begrijpt toch ook als geen ander dat ik dat lastig vind?’
‘Ja, natuurlijk,’ antwoordde ik zacht terwijl ik zijn hand pakte en zachtjes kneep, ‘en daarom ben ik er ook om je aan te moedigen en je te vertellen dat je kwetsbaar mag zijn. Vooral voor mensen die je bijna tien jaar kent.’
Harry glimlachte, zwak, sloeg zijn armen weer om mijn nek heen en boog voorover. Ik liet me door hem kussen.

Gehuil klonk plotseling vanaf de woonkamer, en Harry en ik keken tegelijkertijd op. Harry gleed van het kookeiland af, zijn aandacht al volledig op datgene in de woonkamer gericht. Hij snelde ernaartoe, met mij op zijn hielen.
Tristan stond, met de vuistjes in zijn ogen gedrukt, jammerend in de hoek van de kamer. Alleen Lou was naast hem gehurkt en probeerde hem te bedaren. De rest bleef op afstand. Terwijl Harry naar Tristan toeging, bestudeerde ik vlug alle gezichten in de ruimte. Ik wilde weten wat ze hiervan vonden. Ik wist niet hoe vaak of dat ze überhaupt ooit een van Tristans momenten mee hadden gemaakt, maar het was wel de eerste keer met ons allemaal.
Terwijl Lou opstond en Harry haar plaats innam, één en al aandacht voor zijn zoontje, zijn handen die zijn schoudertjes vonden, zag ik iedere vriend van ons bezorgd naar de twee kijken. Het deed mijn schouders een stukje zakken.
Harry had me weleens verteld dat hij het lastig vond om met Tristan in het openbaar te zijn als Tristan een van zijn momenten had – uiteraard elke ouder – maar dat dat ook gold als hij met familie of vrienden was. Voor hem gold het toen als een indirecte verwijzing naar het falen van hem als vader. Maar dat was toen. Nu werkten we eraan.
Charlie kwam naar me toe, zijn armpjes naar me uitgestoken. Ik tilde hem op en zette hem op mijn heup. Hij stopte een duim in zijn mond en legde zijn hoofd op mijn schouder, zijn ogen onafgebroken op Tristan en zijn vader gericht.
Harry mompelde zacht tegen Tristan, ook al kon hij dat in de eerste instantie door zijn eigen gehuil niet horen, maar Harry raakte Tristan ook aan, streek met een grote hand over zijn rug terwijl de ander op zijn buik rustte, waardoor Tristan kon voelen dat zijn vader bij hem was.
Toen Tristans gehuil op een gegeven moment stopte was het doodstil in de woonkamer, op de zachte muziek na. Ik hield mijn adem in.
Tristan was in Harry’s grip gaan leunen, terwijl hij stond zijn hoofd net zo op Harry’s schouder zoals Charlie bij mij, en Harry had zijn beide armen om Tristan heen geslagen.
Een paar gingen naar de keuken, om ze de ruimte te geven bij te komen, en rest volgde al snel. Ik twijfelde even, maar toen ik Harry en Tristan zo op de grond zag, ging ik toch achter de rest aan.
‘Ik ben trots op hem,’ zei Liam even later zacht tegen me, terwijl de rest ook rustig stond te praten, met Charlie die met Lux op de grond zat, ‘en ook op Tristan. Hoe hij dat doet, joh... wat gaaf.’
Ik glimlachte naar hem. ‘Dat vind ik ook. Hij vaak niet, eigenlijk. Dat is jammer.’
Liam knikte. ‘Dat klopt,’ beaamde hij terwijl hij een slok van zijn glas bier nam, ‘Harry is steeds zo bezig met hoe hij dingen alleen maar beter en beter en beter kan doen, en vooral als het om zijn kinderen gaat.’
Mijn blik was naar de woonkamer gericht, al kon ik de twee niet zien. Na het horen van Liam’s woorden haalde ik even diep adem.
‘Heb je... heb je dat weleens tegen hem gezegd? Want ja, het klopt allemaal. En er moeten meer mensen zijn dan alleen ik die hem vertellen dat hij het goed doet. Ook jullie. En ik hoop dat hij niet boos op me wordt omdat ik dit vertel, maar hij is heel lang ook bezig geweest met wat zijn familie én jullie van hem en zijn vader zijnde dachten. Omdat Tristan zoveel van die aanvallen had.’
Liam glimlachte waterig. Niall kwam bij ons staan. De normaal altijd aanwezige lach op zijn gezicht was nu spoorloos verdwenen.
‘Dat hadden we wel een beetje door, ja. Hij is zo waterdicht nog niet,’ glimlachte Liam. Niall, die al meteen door leek te hebben waar we het over hadden, knikte.
‘Vooral voor Harry gaat het goed zijn om terug naar huis te komen. Kan hij lekker bijkomen, met Tristan en Charlie dingen doen, en met jou trouwen...’ Knikkend keek Niall rond de keuken. Ik staarde hem aan. Liam bleef doodstil staan.
Pas toen Niall mijn blik weer ontmoette besefte hij wat hij zojuist had gezegd.
Oh, bollocks,’ klonk er tussen neus en lippen door terwijl hij nerveus naar een smoesje zocht. Het enige wat ik echter deed was glimlachen.
Relax. Ik weet dat het eraan zit te komen.’
Van beide mannen schoten de wenkbrauwen omhoog. ‘Hè? Hoe dan?’
‘We hebben het er al meerdere keren over gehad, alleen moet hij me nog vragen. En dat duurt vrij lang. Hij wil het perfecte moment vanzelf laten komen, zegt hij.’
Niall proestte en Liam rolde met zijn ogen. ‘Typisch Harry. Alles moet perfect zijn.’
Ik haalde glimlachend mijn schouders op. ‘Ach. Het komt wel. Ik heb geaccepteerd dat hij het niet snel gaat doen, en dat zijn zorgen om Tristan nu op de eerste plaats komen.’
‘Maar jij staat ook op zijn eerste plaats!’
‘Tweede plaats, dan.’
‘Nee, hoor! Tristan en Charlie op 1a, jij op 1b. Jullie staan alle drie bovenaan.’
Een beetje ontroerd wuifde ik het weg. ‘Hoe weet jij dat nou, joh! Kletskoek.’
‘Geloof me, hij praat ook weleens met ons, hoor,’ grijnsde Niall terwijl hij dronk van zijn bier.

Even later verschenen de twee in de keuken. Tristan, nog met een betraand gezicht, in de armen van zijn vader. Met een duim in de mond lag hij met zijn hoofd in Harry’s nek, zijn ogen dicht. Hij was moe van de emoties.
Zijn vader echter, was rustig en beheerst, maar glimlachte wel. Hij was duidelijk trots, op zijn zoontje maar ook op zichzelf, want in plaats van naar de vloer te kijken keek hij nu iedereen recht aan, en zei hij: ‘Het is weer goed. Ik leg hem meteen op bed.’
Vervuld van trots volgde ik met Charlie.


Oké, hallo, oeps, ik ga weer even zeiken. Maar ik meen het wel echt als ik het heb over de reactie's. Ze geven me echt motivatie, maken me gelukkig en zeker, en bovendien merk ik- weet ik dat ik weer wat meer schrijf. En ik probéér het ook echt! Ik dwing mezelf het te doen, voor jou. Zou jij dan ook willen proberen een reactie achter te laten, voor mij? En niet dat ik je dwing ofzo hoor haha maar ik zou het fijn vinden om voor iets waar ik moeite insteek enig dankbaarheid voor terug te krijgen, you know?

En voor degenen die altijd of regelmatig reageren, voel je vooral niet aangesproken!!! Ik vind het lezen van jullie reactie's leuk en ik ben jullie ontzettend dankbaar <3

Reacties (19)

  • CaptainChaos0

    ik lees het verhaal nu pas maar ik ben er verslaafd aan,,
    serieus ik geniet hiervan ik zit ondertussen al 6 jaar verhalen te lezen hier en dit is een van de beste dat ik heb gelezen

    2 jaar geleden
  • Manonxxx

    Ik weet dat ik niet vaak reageer.
    maar dat komt meestal omdat je me sprakeloos achterlaat! Sorry!

    Maar je moet weten dat ik er altijd erg na uitkijk als er weer een nieuwe hoofdstuk online staat. It makes me smile.

    Je verhaal is top. Het is zo realitisch. Echt fantastisch gewoon. Je beschrijft hun gevoelens zo goed, iedere keer laat het me weer verbazen. Alsof ik zelf een karakter ben.

    Xxx

    3 jaar geleden
  • carlinnoss4

    <3

    3 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Eeeeeindelijk tijd om in te halen. Ik zag je naam al die tijd in mijn inbox en ik had gewoon geen tijd om te lezen en ughhhhhh thank god for sundays.

    Ik vind Harry gewoon zo leuk. Hoe hij zo onzeker is eigenlijk, maar tegelijkertijd zo zelfbewust en zeker van zijn zaak. Idk hoe ik het moet uitleggen omg. Het moet zo moeilijk zijn voor een ouder die in de situatie zit waarin Harry zich bevind, en je verwoord het fantastisch. Perfect haast.

    Ik ga weer geduldig op het volgende hoofdstuk wachten.

    3 jaar geleden
  • BiebStyless

    sorry voor deze late reactie, werk makes me so tired:(
    but ik ben hier alsnog om een reactie te posten!

    Dit hoofdstuk vind ik alweer super zoals elk hoofdstuk maar ook omdat Harry met Tristan iets heb bereikt op een goeie manier, een manier waar die zelf maar ook andere trots op zijn en dat is ook leuk om eens te lezen vind ik.
    Ik ben benieuwd wanneer Harry Abs nou eindelijk een ten huwelijk gaat vragen.

    kijk dus erg uit naar de volgende hoofdstukken!!

    xx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen