Foto bij 59 • Slapeloze nacht

Deze hebben jullie te danken aan Prongspotter ^^ En misschien wil ik jullie gewoon even verwennen omdat ik in april maar weinig kan activeren.. Anywaysss.. Enjoy!




Eleanor zat op haar bezem en keek uit over het Quidditch stadion. Voor haar zweefden de Gryfindors en de Hufflepuffs af en aan met de Quaffle. De gele en rode uniformen bewogen haastig heen en weer over het speelveld. Eleanor probeerde haar teamleden te herkennen, maar hun identiteit leek zich in een schaduw te bevinden. Hun gezichten bleven onherkenbaar. Ze volgde de bruine bal nauwlettend, terwijl deze tussen de spelers werd overgegooit. Plotseling klonk er een schreeuw en Eleanor zag Harry van zijn bezem stortte. Eleanor schoot er in een noodvaart op af. Ze sprong van haar bezem en knielde naast hem neer. Hij lag onbewogen op de grond, zijn gezicht was lijkbleek en hij leek niet te ademen.
Haar handen reikten trillend naar hem uit, terwijl ze met open mond naar hem staarde. 'Nee!' riep ze en schudde hem wild heen en weer. Hij kon niet dood zijn, dat kon niet!
Ze schreeuwde en schudde hem heen en weer. Doodsbenauwd zocht ze om zich heen, maar de tribunes waren leeg. De spelers op het veld waren verdwenen, ze waren alleen. 'Harry, wakker worden!' hakkelde ze met een brok in haar keel. 'Ik wil niet nog iemand verliezen! Niet jij ook!' Haar handen begonnen te trillen en ze snikte nog luider, maar Harry reageerde niet.
Een luide stem vulde plotseling het stadion. 'Vergeet het!' bulderde de stem en Eleanor keek geschrokken op. Een schok ging door haar heen, toen ze zag waar de stem vandaan kwam. Het doorzichtige lichaam van Cedric zweefde boven haar, maar niet zoals ze hem zich herinnerde. Hij glimlachte niet, de rode blos op zijn wangen was verdwenen en er twinkelde niets meer in zijn ogen. Zijn huid gaf een blauwe gloed af en zijn ogen waren duister en kil. Hij keek haar doordringend aan en stuurde kippenvel over haar hele lichaam. 'De dood blijft je achtervolgen, Ella, er is geen ontkomen aan.'
Eleanor schudde haar hoofd en keek beangstigd neer op Harry. 'Nee,' riep ze, 'Cedric, dat is niet waar!'
'En ik dan? Je familie? En Avonmora?' bulderde hij en wees achter haar.
Verschrikt keek ze om en zag Avonmora, het meisje dat in het weeshuis uit het raam was gesprongen, uit het niets verschijnen. Ze staarde haar aan met een doodse blik in haar ogen. Eleanor voelde niets anders dan schuldgevoelens haar lichaam overmeesteren.
'Nee, dat was niet mijn schuld! Avonmora wilde dit zelf! Ik probeerde haar te stoppen, maar ze liet het niet toe!' riep ze beangstigd en keek smekend om naar Cedric. 'Waarom doe je dit, Cedric? Waarom?'
Hij verroerde geen vin en liet niet merken dat de pijn in haar stem hem raakte, als dat al mogelijk was. 'Dit is wat jij jezelf aan doet. De dood achtervolgd je, Eleanor, en dat heeft het altijd al gedaan.' Zijn schaduw groeide en spreidde zich over haar heen, waardoor ze werd bedorven onder de verstikkende duisternis.

'Nee!' Eleanor schoot overeind in haar bed, badend in het zweet en met haar kleren aan haar lichaam geplakt. Ze had het stik heet, haar ademhaling was hevig versneld en voor een paar seconden wist ze niet meer waar ze was.
'Ella? Gaat het wel?' Susan keek slaperig op van haar kussen en keek Eleanor bezorgd aan. Eleanor keek schichtig om zich heen en toen ze zag waar ze was, knikte ze. Ze slikte een keer en probeerde haar ademhaling weer onder controle te krijgen. 'Ja,' hijgde ze, 'ik-ik had een nachtmerrie.' Langzaam ging ze weer liggen en probeerde nog wat slaap te vatten, maar de droom van vannacht bleef haar teisteren. Ze kwam half slapend overeind uit haar bed toen de ochtend had aangebroken en sjokte naar de badkamer toe om zich wat op te frissen. Toen ze zichzelf in de spiegel bekeek, zag ze plotseling om haar hals de zwarte ketting zitten. Had ze deze niet afgedaan?
Eleanor fronste haar voorhoofd en probeerde de sluiting van de ketting te vinden. Haar vingers gleden over de zwarte ketting heen, maar ze kon nergens een sluiting vinden. Ze had hem toch om gedaan? Dan moest er wel een sluiting zitten.
Maar hoe ze het ook probeerde, de sluiting leek te zijn verdwenen. Eleanor zuchtte en sloeg haar ogen neer. En nu? Ze kon de ketting niet in het openbaar tonen, leerlingen zouden zich gaan afvragen hoe ze eraan kwam. Toen ze achter zich wat gestommel hoorde in de slaapruimte, raakte ze lichtelijk in paniek. Ze moest iets verzinnen om de ketting verborgen te houden. Niemand mocht er achter komen, of ze zouden het haar afnemen, of nog erger, ze zouden er achter komen dat ze 's nachts de school is uit geslopen en het verboden woud is ingelopen. Hagrid zou in de problemen raken door haar! Dat moest ze voorkomen. Ze zou zich later wel zorgen maken om de ketting als ze alleen was, maar nu moest ze iets verzinnen. Eleanor keek schichtig om zich heen. In een hoekje van de kamer lag haar beige coltrui, dit zou voor vandaag de ketting wel verborgen houden. Eleanor rukte haar pyjama shirt uit en trok de coltrui aan. Ze keek vluchtig in de spiegel, van de ketting was niets meer te zien. Nog geen seconde later kwam Jenna met een slaperig hoofd naar binnen gelopen. 'Goedemorgen,' gaapte ze en haalde de vlecht uit haar haren, waarna ze deze zorgvuldig begon te borstelen.
Eleanor knikte naar haar en liep de badkamer uit. Snel liep ze naar haar hutkoffer toe en trok een rode rok aan met een warme, zwarte panty. Ze stommelde nog wat slaperig de gemeenschappelijke ruimte in en liep de kelder uit richting de eetzaal.
Zelfs tijdens het ontbijt bleven de gezichten uit haar droom rond haar spoken. Een droom als deze had ze nog nooit gehad. De blik in de dode, zwarte ogen van haar overleden vrienden gaven haar opnieuw rillingen en ze kreeg die ochtend geen hap door haar keel. Al was ze opgelucht dat ze niet met deze gedachten in de lessen zat, had ze haar vrije zondag toch anders voorgesteld. Ze zag er net zo moe uit als de feestgangers van gisteren, die nu allemaal met een vermoeide kop en een kater bij haar aan de ontbijt tafel zaten. Waarschijnlijk was dit haar lichaam die haar liet genieten van een kater, maar op een zeer ongebruikelijke manier. En toch leek ze opgelucht dat ze er niet zo uit zag als de jongens voor haar neus.
'Ik ga nooit meer drinken,' kreunde Justin uit en goot nog een glas water achterover. Ernie keek met een chagrijnig hoofd naar hem op vanaf de tafel. 'Wil je even zachter praten,' bromde hij en begroef zijn hoofd weer tussen zijn armen.
Jenna die zoals gewoonlijk katervrij kwam aanlopen, plofte vrolijk op de bank naast haar neer en nam een broodje. 'Goedemorgen,' zei ze opgewerkt en keek de twee jongens grijnzend aan. 'Ik hoor dat jullie last hebben van hoofdpijn?' grinnikte ze en klopte beide jongens met haar vuisten op hun hoofd.
'Weg!' brieste Justin naar haar en greep haar pols vast.
Jenna schaterde het uit en nam toen wat drinken. 'Een fijne zondag, jongens.'
Susan kwam ook aanlopen en nam plaats aan de tafel. 'Hoe gaat het met je, Eleanor?' vroeg ze toen en Eleanor keek op van haar sap. 'Oh, ja hoor. Beetje moe, maar verder prima.'
Jenna keek haar verbaasd aan. 'Waar heeft ze het over?'
'Nachtmerrie,' antwoordde Eleanor kortaf. Ze had geen zin om erover te praten. Gelukkig ging Jenna er niet over in, het was immers ook maar een nachtmerrie. Ze was ook veel te druk bezig met het uitlachen van Justin en Ernie.
'Hé, Keeper!'
Eleanor draaide zich om en zag Jayden aan komen lopen. Hij had de Daily Prophet in zijn handen en ging naast haar op de bank zitten, terwijl hij Susan opzij duwde. Hij spreidde de krant uit op de tafel en wees naar een artikel op de voorpagina. Het bewegende plaatje was donker en er was amper iets op te zien, maar Eleanor wist precies wat het was. Het was de grond in het verboden bos, waar een lijk van een tovenaar lag, met hoefafdrukken op zijn lichaam en poedelnaakt.
'Ze hebben hem gisteravond gevonden. Hij was een weerwolf. Ze hebben hem niet ver van de rand van het bos gevonden.' Nu keken ook een aantal Gryffindors over te tafel mee naar de krant, waaronder Hermione en Ginny.
'Wat bracht hem zo dicht bij de school? Weerwolven zitten meestal diep in het bos,' merkte Ginny op.
Jayden haalde zijn schouders op. 'Dat weten ze nog niet, maar hij moest vast een goede reden hebben om zich zo dicht bij de school tewagen.'
'Waar is hij door aangevallen?' vroeg Hermione.
'Centaurs waarschijnlijk. Ze hebben flink wat afdrukken achter gelaten.' Hij wees op de armen van de man, waar duidelijk de afdrukken van hoeven te zien waren.
'Weten ze al wie de man is?' vroeg Jenna en leunde over zijn arm heen om het bericht te bekijken. 'Leon McDowell. Het was een Squib. Ze zeggen dat hij ongeveer zes jaar geleden vermist is geraakt. Zo te zien is hij weer terecht.' Jayden keek Eleanor even aan. Ze glimlachte voorzichtig en richtte toen haar ogen weer op de krant. Haar hart bonkte hevig in haar keel elke keer dat ze er naar keek. Naast zich hoorde ze Jayden zijn keel schrapen en ze keek op; hij had zijn ogen niet van haar afgehaald. 'Hé, jij ziet er vermoeid uit,' merkte hij op.
Eleanor glimlachte. 'Goed gezien.' Ze vouwde de krant op en drukte het in zijn handen. Jayden schonk haar een knipoog en liep vervolgens weer door.
Na het ontbijt maakte Eleanor zich uit de voeten. Ze zocht naar een plek, waar ze zonder gestoord te worden naar de ketting kon kijken. De eerste plek die in gedachten kwam, was de meisjes wc op de tweede verdieping. De enige leerling door wie ze daar gestoord zou worden was Moaning Myrtle, de geest die in de afvoerpijpen leefde en die vaak in die wc gezien werd. Maar zij zou haar niet lastig vallen of verklikken. Eleanor was altijd vriendelijk geweest tegen het meisje. Goed, ze kon wat melodramatisch zijn soms, maar het arme kind was vermoord, ze was haar hele leven geteisterd door de studenten op Hogwarts en nu zat ze hier vast en werd ze nog steeds lastig gevallen. Het minste dat Eleanor kon doen, was haar wat vriendelijkheid tonen.
Ze liep de trappen op richting de tweede verdieping en opende de deur naar de toiletten. Ze sloot deze achter haar rug met een spreuk en liep richting een van de nog intactte spiegels. Ze trok de coltrui uit over haar hoofd en bondt deze om haar middel. Het kon haar eigenlijk niets schelen dat ze daar halfnaakt stond, er kwam hier toch niemand.
Eleanor draaide de ketting om en probeerde de sluiting te vinden. Ze wist niet of het aan de bevuilde spiegel lag of haar verbeelding, maar ze kon de sluiting nog niet vinden. Ze leunde op de kapotte wasbak en staarde in de spiegel. Haar ogen vonden haar spiegelbeeld en ze wierp een blik op zichzelf. Moest ze die prachtige ketting dan van haar nek af trekken? Maar dat wilde ze helemaal niet. Het was van haar moeder en ze had er zoveel moeite voor gedaan, ze kon het toch niet zomaar kapot trekken?
Eleanor slaakte een zucht en sloeg haar ogen neer. Ze wierp nog een blik op de ketting en legde haar handen er op. Het moest dan maar.
Ze tilde de ketting wat op en begon te trekken. De ketting sneed in haar vel en ze probeerde de pijn wat te verbijten, maar hoe ze ook trok, hij kwam niet los. Ze ademde een keer diep in en gaf nog een harde ruk. Plotseling schoot er een brandende pijn door haar handen en sneed de ketting in haar nek alsof hij er dwars doorheen schroeide. Van schrik liet ze de ketting los en ze staarde naar haar handen. Ze waren rood en er zat een duidelijke afdruk van de ketting op haar handpalm. Ze fronste haar voorhoofd en bleef even zo staan. De pijn in haar nek was ook verdwenen, al voelde ze haar huid nog wat zeuren. Ze probeerde te analyseren wat er net was gebeurd, maar haar hoofd voelde leeg aan. Zuchtend haalde ze een hand door haar haren en staarde in de spiegel naar haar ketting. Het materiaal was sterker dan verwacht, misschien zat er toch iets van magie in. Onbreekbaarheidsspreuk of zo.
'Oh, ik heb bezoek zie ik,' klonk opeens een zoet stemmetje achter haar en Eleanor draaide zich om. Moaning Myrtle zweefde boven haar wc-hokje en keek Eleanor verbaasd aan. 'Eleanor? Wat ben je aan het doen?' Haar ogen schoten over haar lichaam heen en Eleanor herinnerde zich plotseling weer dat ze nog in haar bh stond. Ze glimlachte en knoopte haar trui los van haar heupen. 'Niks, hoe is het met je?'
'Ik heb zoveel bezoek de laatste tijd. Ik kan weliswaar zeggen dat ik deze keer tevreden ben. Als Peeves me met rust zou laten en niet meer tegen mij zou schelden, dan zou ik me zelfs buiten de wc durven te vertonen. Maar helaas...-' Ze slaakte een diepe zucht. 'Hij blijft maar roepen en pesten,' jammerde ze en liet een afschuwelijk gesnik horen.
'Niet op hem letten, Myrtle,' probeerde Eleanor haar gerust te stellen, terwijl ze de trui weer over haar hoofd trok. 'Wie waren je bezoekers?'
Myrtle begon opeens breeduit te glimlachen en slaakte een haast verliefde zucht. 'Het is maar één persoon.' Ze knipperde met haar ogen en zweefde een keer giechelend de kamer door. 'Maar het is een geheimpje. Ik mag het tegen niemand zeggen,' voegde ze er aan toe en keek Eleanor aan.
'Ik ben blij dat iemand tijd nam om jou een bezoekje te brengen, eerlijk waar,' zei ze en maakte aanstalten om weg te lopen. 'Ik ga weer, Myrtle. Het was fijn je weer gesproken te hebben.'
'Jij ook! Kom nog eens langs,' klonk het achter haar toen ze de deur door liep, gevolgd door een gilletje en een plons. Eleanor liep de gang door en de trappen af naar beneden. Ze legde haar hand tegen haar keel aan en slikte een keer. Wat was er aan de hand? Waarom kreeg ze de ketting niet los?
Met een ruk werd ze omgedraaid toen iemand tegen haar aan botste. Eleanor keek verward om en zag dat het Jenna was. 'Hoorde je me niet roepen?' zei ze geïrriteerd en raapte haar gevallen boek van de grond.
Eleanor schudde haar hoofd en keek haar verontschuldigend aan. 'Oh, het spijt me, Jen. Ik hoorde je echt niet.'
Jenna slaakte een zucht en glimlachte. 'Geeft niet, kan gebeuren.'
Eleanor knikte wat afwezig. Ze zat nog erg met de ketting in haar gedachten. Misschien kon ze deze met een spreuk afkrijgen, zou dat werken? Of was er een wachtwoord nodig dat alleen haar moeder wist. Het was in ieder geval geen normale ketting, dat was duidelijk.
'Ga je mee naar de bibliotheek?' vroeg Jenna toen, maar Eleanor schudde dankbaar haar hoofd. 'Nee, dankje, ik moet nog wat dingen doen.' Zonder haar vriendin nog aan te kijken, liep ze langs haar heen richting de trappen. Er moest toch een manier zijn om hem los te krijgen?

Reacties (10)

  • Histoire

    Wat is dat voor een ding. Straks is haar nog hetzelfde lot beschoren als haar moeder, wat dat lot ook was. Dat ding zal wel voor iets daar ver weg hebben gelegen. Ik vraag me alleen af waarom ze het dan nog in een raadsel moet hebben opgeschreven, zodat iemand het nog vinden kon... Beetje raar...

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Misschien naar madame pomfrey gaan?

    4 jaar geleden
  • X_Tina

    Leuk stukje en ben echt benieuwd wat er aan de hand is met die ketting xx

    4 jaar geleden
  • Mouli

    Want als ze t briefje van iemand kreeg is t raar dat haar zakdoek erom heen zat maar als ze t aan iemand wilde laten weten zou t briefje wss niet in het dagboek zitten.. uuuuulgh ik wil meer story want ik MOET het weten !!xD

    4 jaar geleden
  • Mouli

    Ik denk nie dat t een horcrux is want haar ouders zijn dood en ik zie niet t verband tussen voldemort en eleanor , maar t is wel iets raars. Ik blijf dr bij dat t met haar vader die slyth was te maken heeft vanwege t groene ahahah maar t kan ook niet zo zijn. Maar het rare is, waarom dat briefje in het dagboek zat. Want waarom zou sarah dat voor zichzelf in runes opschrijven? Want ze lijd wss niet aan geheugen verlies ofzo. Ik ben dr nog nie over uit hoe t zit maar als ik iets heel goeds heb bedacht zeg ik txD

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen