Foto bij I fell for you ~269~

Severus Snape pov.

Jessica en ik zaten stil aan de tafel, een klembord voor ons en een pen in haar hand. We hadden het hele huis gezien en dan natuurlijk komt het gedeelte dat ze moest beslissen of ze het wel wilde, of niet. Mijn gedachten gingen terug naar de bibliotheek en gelijk wist ik het antwoord als het aan mij lag. Honderden boeken, magische boeken van honderden jaren oud... Maar natuurlijk, het was haar beslissing en ik dacht niet dat een eigen bibliotheek voor haar het ding was waar ze het voor zou doen. De man was ondertussen weg gegaan om ons in stilte te laten beslissen en die stilte was er zeker. Haar hoofd lag in haar hand en ze keek fronsend naar buiten, terwijl de pen in haar hand rond draaide.
'Severus, wat vind jij?' vroeg ze zacht. Ik keek haar bedenkelijk aan en legde mijn onderarmen op tafel.
'Ik denk dat wat ik vind niet relevant is, het is aan jou om te beslissen,' zei ik. Ze zuchtte en staarde weer naar buiten.
'Je weet net zo goed als ik dat jij hier waarschijnlijk net zo veel als mij zit, dus jouw mening telt wel,' bromde ze. 'Ik heb geen zin om tegen een sacherijnige man te kijken in me vakanties. Op school, oké, maar thuis, nee.' Ik zakte een beetje onderuit en haalde mijn schouders op.
'Als je de statistieken bekijkt, is dit het enigste huis dat je kan kopen. En de meubels staan er al in, je hoeft dat niet nog te kopen en er is genoeg ruimte.' Ze zuchtte en kneep in haar neus, geïrriteerd.
'Ik vraag niet wat de statistieken vinden, maar wat jij vind, Sev, je weet toch wel of jij hier in wilt wonen?'
'Ik heb al een huis,' zei ik bitter. Hoe kan ik dit voor haar beslissen? Niet, ik ga dat niet beslissen of ook maar een beetje over beslissen, dit moet ze zelf doen. Zelf voelen of haar gevoelens zich er fijn bij voelen, het is wel een groot huis en ik of Michel zijn er niet altijd dus is ze helemaal alleen. Ze haalde een diepe teug adem en legde de pen met een klap op tafel.
'Je kan ook naar Hogwarts terug lopen als je zo door blijft gaan,' zei ze door op elkaar geklemde kaken heen. Ik zuchtte zacht, nu doe ik het weer is het niet? Ik ben weer een klootzak. Ik wreef over mijn gezicht heen en grimaste.
'Ik... Ik zou het doen,' mompelde ik. Ze knikte en pakte haar pen op.
'Dankjewel, zie je? Zo moeilijk is het niet,' gromde ze. 'Klootzak,' galmde er door de kamer heen. Fronsend keek ik haar kant op, zei zij dat nou? Of...
'Wat zei je?' vroeg ik zacht. Ze keek naar me op, verbrak het contact tussen haar ogen en de contract overeenkomsten.
'Zo moeilijk is het niet.' Vaag keek ze me aan en draaide zich weer van me af.
'Nee, daarna, wat zei je daarna?' Geïrriteerd legde ze haar pen neer en schoof het klembord naar achteren.
'Niks,' zei ze fronsend.
'Ja wel, je zei net wat.' Ze trok haar wenkbrauwen omhoog en schudde haar hoofd.
'Volgens mij zij de stoffen van al die potions naar je hersenen gestegen,' lachte ze.
'Je zei klootzak, ik weet het zeker...' Ze keek me stil aan, en langzaam viel haar gezicht in een fronsende plooi. Ze wende haar blik van me af en beet op haar lip.
'Nee... Dat zei ik niet-'
'Nou kom op, ik ben niet helemaal-'
'Sev, ik dacht het...' Ze... Wat? Ze dacht het? 'Net, ik dacht het! Ik zei het niet maar ik dacht het...' Haar ogen vergrote maar ik snapte het niet. Wat? Hoe dan?
'Ik begrijp het niet?'
'Weetje nog, dat Elijah vertelde wat mind controllers allemaal konden?' Ik dacht even na en knikte kort. 'Ik kan mijn gedachten in jou hoofd plaatsen...' Oh nee... Je gaat toch niet zeggen dat ze... Ik kneep in de brug van mijn neus en balde een vuist. Het was de bedoeling dat die bloedzuiger het haar leerde te controleren, niet nog meer krachten ontwikkelen! 'Severus gebruik eens je Occlumentie,' zei ze zacht en een zorgwekkende plooi vormde zich tussen haar wenkbrauwen..
'Die gebruik ik al,' zei ik fronsend.
'Oh lord...' Onbegrijpelijk keek ik haar aan en wilde weten wat er aan de hand was.
'Wat?'
'Ik kan je gedachten horen, en ik hoef er geen moeite voor te doen,' mompelde ze met grote ogen. Ze kan wat?! Nee, nee er moet wat fout zijn, dat kan niet... Oh nee... Uit alle macht probeerde ik haar uit mijn hoofd te stoten, maar het ging niet. Snel zette ze haar handtekening op het contract en trok me aan me arm mee omhoog. Wat gaat ze doen? En heeft ze net serieus dat contract getekend? Zonder te lezen?! 'Ja, Sev, ik heb zo juist dit huis gekocht, zonder te lezen.' Ze trok me mee naar die man, gaf hem het klembord en wilde weg lopen, maar hij stopte ons.
'Gefeliciteerd! Jullie zijn de nieuwe eigenaren van dit prachtige-'
'Het spijt me maar we moeten gaan, ik bel u een andere keer wel voor de rest.' Vaag keek de man hoe we het huis verlieten, maar haalde zijn schouders op. 'We moeten zo snel mogelijk naar Albus of Elijah, hij had gezegd dat zodra er ontwikkelingen plaats vinden dat ik naar hem moest komen om nog zo'n aanval als laatst te voorkomen.'

Stil zat ik naast haar in de auto een probeerde zo weinig mogelijk te denken, de kans dat ze iets oppikt wat ze van Albus nog niet mocht weten was erg groot. Ze reed met grote snelheden over de verlaten weg heen en wreef over haar slaap heen, als of de pijn al begonnen was. Zuchtend hield ik haar in de gaten, voor het geval dat er iets gebeurde. Onbewust wierp ik weer een blik op mijn linker onderarm en schoof mijn mouw een beetje naar achteren, zodat ik net het puntje van de slangen staart zag. Ik slikte en schoof mijn mouw weer terug.
'Sev?' Ik humde afwezig en wreef over de tatoeage, in de hoop dat dat het probleem zou verminderen. 'Wat is er met je arm?' Langzaam liet ik mijn ogen naar haar toe rollen, maar beet hard op mijn wang. Hoe dom kan ik zijn? Om het te gaan checken naast haar! Ik kon mezelf ver vervloeken op dat moment...
'Niks,' loog ik. Ze lachte hard en reed de bocht door.
'Tuurlijk, daarom wil je je zelf vervloeken omdat je je arm checkte in mijn bij zijn.' Ik vervloekte mezelf nogmaals voor het denken van dat, maar merkte al snel dat het geen nut had. Ze kan alles horen nu... Hopelijk kon dat snel verholpen worden.
'Het is niks, echt waar,' loog ik nogmaals. Albus had gezegd dat ze het nog niet mocht weten, nog niet. Eerst moet ze haar krachten meer onder controle krijgen, mijn problemen hoeft ze er niet bij te hebben.
'Welke problemen?' vroeg ze met nog steeds haar ogen op de weg. Ik balde mijn vuisten en klemde mijn kaken op elkaar.
'Stop daar mee,' bromde ik. Dit probleem moet echt verholpen worden en snel ook. Dit zou ik niet kunnen volhouden.
'Ik doe niks,' zei ze heilig. Ik zond haar een giftige blik toe, maar het deed haar niks. 'Ik hoor je gedachten gewoon, ik doe er geen moeite voor, het gaat vanzelf.'
'Tuurlijk,' zuchtte ik. Het kan me ook nooit eens mee zitten hè? Om maar me gedachtes te beschermen tegen haar, begon ik recepten van potions op te sommen in mijn hoofd en gelijk hoorde ik haar zuchtte.
'Bespaar me alsjeblieft die saaie theorieën van je.'
'Dan moet je maar uit mijn hoofd gaan,' zei ik.
'Dat gaat niet! Dat zij ik net toch!'


@Brownyxxx: Dankjewel! Inderdaad, dat moet ze gewoon doen:Y)
@Histoire: Ik ben bang van wel. Hij valt daar niet meer van weg te slepenxD

Reacties (1)

  • Histoire

    Dit moet zo vreselijk zijn voor je privacy. Nog een geluk dat ze een koppel zijn en intimiteit hebben anders is het al helemaal erg.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen