Foto bij 014

Skin is only a bone decoration, and though you are dressed in stunning threads; my only muse, is all that sings beneath you. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Zac liet zijn ogen nogmaals over me heen glijden, voor hij naar Harry keek en kort grinnikte. Ik voelde me alles behalve op mijn gemak, met de dreigende man voor ons en de avond die aan het vallen was, alles een koele en beangstigende indruk gevend.
Gelukkig was het druk op straat; de wagens en voetgangers passeerden ons terwijl de zon achter de hoge gebouwen verdween, al nam het slechts een deel van mijn zenuwen weg. Ik durfde enkel achter Harry te blijven staan en hopen dat dit niet uit de hand zou lopen.
"Hij vertelde me over jullie... momentje." zei hij pesterig, zijn donkere blik op mij richtend en zijn lippen tuitend.
"Blijkbaar was het nogal intens. Is dat waar, Harry? Heb je genoten van jullie kus?" daagde hij de man voor me uit. Harry balde zijn handen tot vuisten en verstrakte, maar Zac leek niet uit het veld geslagen te zijn.
"Finn zei dat het er zo schattig uitzag." Grijnzend keek hij me aan, knipogend.
"Ik wist niet dat je romantisch kon zijn, Harry." Zijn ogen waren echter nog steeds op mij gericht. Ik rilde, mijn armen voor mijn borst kruisend. Donkere wolken pakten samen boven onze hoofden, alsof het de dreiging van Zacs woorden representeerde.
"Fuck off." gromde Harry, maar Zac antwoordde koeltjes: "Of ben je dat enkel bij haar? Hmm? Laat ze je hart sneller kloppen?" Woedend zette Harry een stap naar voren en torende intimiderend over hem heen.
"Zo brutaal? Vergeet niet dat ik je zielige hoofd zonder problemen tegen de straatstenen kan rammen als ik dat wil, Zac." snauwde hij. Nu verdween de zelfgenoegzame glimlach van de man voor me, alsof hij besefte dat Harry gelijk had.
"Het is verrassend hoe fel je wordt als het over haar gaat. Vanwaar die drang haar zo te beschermen?" siste hij, me nog een donkere blik toewerpend. Huiverend stond ik achter hen, enkel diep wensend dat dit niet uit de hand zou lopen.
"Ik heb geen drang haar te beschermen." antwoordde hij koeltjes, maar Zac snoof schamper.
"Doe niet stom. Ze heeft zich volledig in je hoofd genesteld en je beseft het niet eens. Of je wilt het niet beseffen. Iedereen ziet het." antwoordde hij defensief, me aankijkend en vervolgend: "Ik wist direct over wie Finn het had toen hij het meisje beschreef."
Uitdagend keek hij Harry terug aan, met een vieze grijns vervolgend: "Weet je wat hij zei over haar?" Ik hoorde Harry's scherpe ademhaling.
"Hij zei dat je je meisje mocht delen met hem. Dat hij er niets op tegen zou hebben haar in zijn bed te hebben. Onschuldig, bloedmooi; ik had niet veel tijd nodig om te beseffen dat het over haar ging." Hij knikte naar mij, zijn hoofd schuinhoudend.
Wat zei hij net? Geschrokken schoot mijn blik naar Harry, wanhopig zoekend naar zijn beschermende blik, maar hij keek me niet aan, zijn mooie ogen op Zac gericht houdend.
"Finn moet uit haar fucking buurt blijven." gromde Harry, zijn volledige lichaam gespannen. Zacs ogen verkoelden.
"Je geeft om haar." snoof hij spottend. Ongelovig luisterde ik naar hun gesprek, doodsbang.
Waarom interesseerde ik hen? Harry had tientallen meisjes.
Ik wilde met rust gelaten worden. En ik wilde naar de loft. Nu.
"Ik geef niet om haar." snauwde hij. Onmiddellijk keek ik naar de grond, stiekem gekwetst door zijn harde woorden. Had ik ze inmiddels niet al genoeg gehoord? Zac staarde hem met vlammende ogen aan.
"Dat blijf je jezelf vertellen toch? Dat je niet om haar geeft? Hou fucking op tegen iedereen te liegen! Vooral tegen jezelf! Je geeft om haar en het is fucking zielig!" blafte hij, me een geërgerde blik zendend.
"Dit ben jij niet, man! Je voelt niet, nooit! Je bent geen verliezer, oké? Je bent een winnaar! Wil je dat allemaal wegsmijten omdat één meisje je hoofd op hol doet slaan?" raasde hij verder.
Onmiddellijk reageerde Harry, op woeste toon: "Wat is je fucking probleem? Ik ben nog steeds mezelf, niemand verandert dat! Denk daaraan voor je het nog eens waagt op die fucking toon tegen me te spreken!" snauwde hij, Zac dreigend aankijkend. Die laatste leek wat in te boeten, me nog een blik toewerpend en zijn armen kruisend. Hij klemde zijn tanden op elkaar, maar snoof toen en knikte naar me, voor hij Harry terug bestudeerde.
"Dus je meent het? Je geeft niet om haar? Niet eens een beetje?" vroeg hij. Harry wierp me een korte blik toe over zijn schouder, zijn mond openend maar toen weer sluitend.
"Nee." mompelde hij uiteindelijk, zijn ogen vlug afwendend. Zac humde eens, terwijl ik gebroken op mijn lip beet, hevig knipperend met mijn wimpers, net toen een eerste regendruppel uit de zware donkere wolken boven me viel.
Ik rilde.
"Nee? Dan kan het je ook niet schelen wat Finn met haar doet, toch? Het kan je niets schelen dat hij zijn zinnen op haar heeft gezet." Harry keek met een ruk op.
"Wat bedoel je?" snauwde hij direct, me een vluchtige blik schenkend. Met grote betraande ogen keek ik hem aan, er zonder twijfel compleet verloren en angstig uitziend. Zac humde instemmend.
"Wat dacht je? Je weet hoe hij is. Als hij iets ziet dat zijn interesse wekt, moet hij het hebben. Misschien komt het deze keer ook omdat het net iets is wat jij hebt. Finn respecteert je, maar hij zal altijd alles willen wat van jou is. Hij gunt je niets." blafte hij.
"Lily is niet van mij." gromde Harry, terwijl het harder begon te regenen. Zac lachte spottend.
"Je bent jezelf niet, maat. Romantische momentjes tegen de auto, je afwezig gedragen, haar beschermen alsof ze je wereld is? Je geeft om haar, en het wordt tijd dat je het beseft." Harry haalde dieper adem, zijn hoofd schuddend.
"Wat wil je dat ik doe, Zac? Finn ervan overtuigen dat ze geen fuck voor me betekent?" snauwde hij, hem hoofdschuddend aankijkend.
"Alsof hij je zou geloven. Zet haar uit je hoofd." blafte Zac, me nog een duistere blik toewerpend.
"Niet enkel voor haar, ook voor jezelf. We zijn blij dat je weer met ons optrekt, maar we willen geen zielige Harry die met zijn gedachten bij een meisje zit. Zo ben je niet."
"Doe niet alsof ik fucking vlinders in mijn buik heb." ontkende hij een laatste keer met een snauw. Zac trok zijn wenkbrauw op.
"Nee? Dan zal je er geen problemen mee hebben haar los te laten, of wel? Laat Finn haar hebben." snauwde hij, maar Harry reageerde niet.
Uitdagend ging Zac verder: "Kom nog goed uit voor ons. Iedereen weet dat Finn zijn meisjes deelt. Misschien mogen we haar dan ook eens nemen." Nog voor hij iets anders had kunnen zeggen, had Harry zijn kraag al vastgegrepen en zijn vuist op zijn gezicht laten neerkomen. Zac kreunde gepijnigd, terwijl Harry hem een harde duw gaf.
Verschrikte voetgangers draaiden hun hoofd op, terwijl ik geschrokken mijn handen voor mijn mond sloeg.
"Harry!" riep ik, naar adem snakkend.
"What the fuck, man!" hijgde Zac voorovergebogen en met zijn hand tegen zijn neus, Harry verwilderd aankijkend. Die laatste stapte achteruit en wierp hem een woeste blik toe.
"Vergeet niet wie ik ben, asshole. Je laat haar met rust, begrepen? Ik zorg er zelf wel voor dat Finn dezelfde boodschap krijgt." snauwde hij nog, voor hij zich woedend tot mij wendde.
Enkele mensen waren verschrikt blijven staan, maar sommige anderen wendden hun hoofd af en liepen snel door. Zouden ze Harry kennen?
Als ik de verhalen mocht geloven was het gezien zijn reputatie niet onwaarschijnlijk.
Grotere druppels vielen nu uit de hemel op ons neer, terwijl Harry mijn elleboog greep en me omdraaide. Ik probeerde me los te trekken, maar dwingend trok hij me mee, me waarschuwend aankijkend.
Angstig en geschrokken liep ik met hem mee over het voetpad, af en toe achter me kijkend maar ziend dat Zac nog steeds op de stoep voor de club stond.
"Harry..." begon ik. Hij schudde echter zijn hoofd en wandelde met zijn lange benen verder, me het moeilijk makend hem bij te houden. Trillend trok ik mijn jas verder dicht, haast achter hem aan hollend. Gelukkig lag de loft niet ver; de metro of een taxi waren niet nodig, ondanks het noodweer.
De hele terugweg lang zweeg hij, zelfs toen we bij het appartementencomplex aankwamen.
In de lift weigerde ik hem aan te kijken, ook al voelde ik zijn blik op me rusten. Ik was te geschrokken en verward door wat er daarnet gebeurd was om hem een blik te durven gunnen.
Meer dan opgelucht liep ik achter hem aan de loft binnen, mijn jas rillend uittrekkend, opgelucht dat de lichtbruine zomermantel mijn jurkje droog had gehouden, al waren mijn onderbenen kletsnat, en was mijn haar doorweekt, de regendruppels glijdend langs de huid van mijn nek.
Mijn oog viel eerst op de wasmand op de glazen tafel, en toen op Sophia die ernaast stond. Ze keek ons medelevend aan toen ze onze toestand zag, maar fronste wel verward, zich waarschijnlijk afvragend waarom ik opnieuw met Harry binnenkwam. Ook Stella bestudeerde ons vanuit de zetel een tel onderzoekend.
Ik negeerde het en liep langs Sophia, nadat ik mijn ballerina's had uitgeschopt en naast de kapstok had laten staan.
"Is de badkamer vrij?" vroeg ik klappertandend.
"Nee, Liam is zich aan het douchen." mompelde ze, de was verder sorterend. Abrupt hield ik op met lopen en draaide me naar haar om, mijn armen rond mijn rillende lichaam slaand.
"Wat?" vroeg ik zielig, waarop ze me een spijtige blik toewierp.
"We gaan straks nog even de stad in, dus hij is zich aan het klaarmaken. Het spijt me, lieverd."
"Mijn badkamer is vrij." hoorde ik plots. Ontzet keek ik in Harry's groene ogen, mijn lippen wat laten verwijdend.
"Oh... Nee, het is..." begon ik verlegen, maar hij schudde zijn hoofd.
"Er is een slot, maak je niet zo druk. Ik zie dat je het koud hebt." gromde hij, zijn ogen over mijn lichaam laten glijdend. Ik slikte en wierp een korte blik op Sophia, vervolgens geforceerd naar hem glimlachend.
"Er ligt een haardroger en er zijn handdoeken." mompelde hij, knikkend naar mijn doorweekte kapsel. Aarzelend keek ik het meisje naast me nog eens aan, vervolgens naar Stella. Met grote ogen bestudeerden ze Harry echter allebei, duidelijk ongelovig.
"Je laat nooit iemand in je badkamer." zei Stella verontwaardigd, maar hij negeerde het.
Ongemakkelijk volgde ik hem naar zijn kamer, de toestand in de kille ruimte amper veranderd sinds ik hier de laatste keer was geweest. Zijn bed was onopgemaakt, de witte lakens slordig op het matras, en zijn raam stond lichtjes open, zodat een koude lucht me onmiddellijk opnieuw liet rillen.
"Ga maar, ik kleed me hier wel om." zei hij, me niet aankijkend en naar zijn kast lopend. Zijn kleren waren wel nat, al had zijn capuchon zijn krullen droog gehouden.
Ik schoot langs hem naar de badkamer, de kleine ruimte in vluchtend en de deur achter me sluitend.
Nieuwsgierig liet ik mijn ogen rondgaan, alles in me opnemend. Het leek allemaal wit te zijn, koel en steriel en emotieloos, alsof het Harry representeerde. In de hoek stond zijn douche, ernaast zijn toilet. Naast de deur hing een kleine wastafel met een spiegel, en een smalle kast aan de rechterkant, al stonden de meeste van zijn spullen opgestapeld rond zijn wasbak.
Met grote ogen raakte ik het koude witte steen aan met mijn vingers, mijn ogen over zijn scheermes en -schuim laten glijdend, het idee van Harry die zich scheerde voor onverklaarbare redenen enorm sexy vindend.
Twijfelend keek ik naar de kast, maar opende hem toen toch, de haardroger willen vindend. Hij lag op de tweede plank, tot mijn opluchting recht in mijn zicht. Net toen ik het echter wilde nemen, viel mijn oog op het doosje ernaast, en onmiddellijk snakte ik lichtjes naar adem toen ik besefte wat het waren.
Natuurlijk had hij condooms. Hij had een actief seksleven, of niet?
Toch kon ik de blos op mijn wangen niet tegenhouden, en snel sloot ik het deurtje, me trillerig zuchtend omdraaiend en naar mezelf in de spiegel kijkend.
Ik zag er vreselijk uit, met mijn wilde natte haar en mijn bleke gezicht, alsof ik nog steeds niet bekomen was van de voorbije gebeurtenissen. Langzaamaan liet ik het mezelf toe na te denken over Zacs woorden.
Finn had het op mij gemunt? Waarom in godsnaam? Ik was niemand speciaals.
Angstig beet ik op mijn onderlip, hopend dat het enkel bluf was geweest.
En wat met Harry's reactie? Hij gaf niet om mij... toch?
Volledig verward droogde ik mijn haar, gefrustreerd zuchtend toen het wild rond mijn gezicht golfde eens ik klaar was. Ik vervloekte mijn haar, het hatend dat ik mijn moeders goudblonde lokken niet had geërfd.
Teleurgesteld gaf ik het op en borg de haardroger terug op, aarzelend een blik op de gesloten deur werpend. Ik zou Harry hoe dan ook opnieuw onder ogen moeten komen; ik kon immers niet voor eeuwig in zijn badkamer blijven staan. Na nog eens diep ademgehaald te hebben, raapte ik mijn moed samen en opende de deur. Ik zou gewoon langs hem lopen, hem snel bedanken en me vervolgens uit de voeten maken.
Niet opkijkend toen ik buitenkwam, zoog ik wat lucht naar buiten, al enkele stappen zettend.
"Lily."
Ik verstrakte, ophoudend maar wel naar mijn blote voeten starend en rillend door het gevoel van de koude vloer tegen mijn huid.
"Kijk naar me." mompelde hij met een zucht. Langzaam deed ik wat hij vroeg, te geïntimideerd door hem om zijn verzoek te negeren. Hij zat op de rand van zijn bed, aan het voeteneinde, met zijn ellebogen op zijn knieën en zijn aansteker nonchalant tussen zijn lange vingers. Fronsend bekeek hij me, in enkel een zwarte T-shirt en knielange sportshort.
"Kom hier." beval hij, knikkend met zijn hoofd. Ik liep aarzelend naar hem toe, maar hij greep abrupt mijn hand en gebaarde dat ik moest gaan zitten. Lichtjes trillend nam ik plaats, teleurgesteld toen hij me weer losliet en zijn mooie groene ogen op de grond richtte.
"Vergeet wat Zac zei." prevelde hij. Traag keek ik naast me, terwijl hij zijn aansteker naast hem op het laken gooide.
Hij haalde wat dieper adem en keek me evenzeer aan. Onmiddellijk leek zijn blik lichtjes te veranderen, en haast kwetsbaar flitsten zijn ogen over mijn gezicht.
"Hij was waarschijnlijk enkel aan het bluffen. En ik zorg ervoor dat Finn uit je buurt blijft, oké? Je hoeft niet bang te zijn." mompelde hij, kort naar mijn lippen kijkend maar zijn ogen toen op de mijne richtend.
Ik slikte en knipperde snel met mijn wimpers, hem wellicht haast radeloos aankijkend.
"Hoe weet je zo zeker dat hij naar je zal luisteren? Wat bedoelde Zac?" vroeg ik zacht, met zo veel vragen zittend.
"Waarom sloeg je hem, Harry?" vervolgde ik voorzichtig, zenuwachtig op mijn onderlip bijtend. Ik kreeg geen antwoord. Het verbaasde me niet.
"Was het enkel om je geweten te sussen? Want ik weet dat het je niet kan schelen wat er met mij gebeurt." Onmiddellijk fronste hij, zijn hoofd schuddend.
Ik vervolgde: "Je zou er niet om geven als hij me zou hebben. Finn, bedoel ik. Ik weet dat het je niets doet. Je hoeft niet de doen alsof je ervoor wilt zorgen dat hij uit mijn buurt blijft." Mijn stem klonk als een fluistering.
"Het doet je niets dat hij zijn zinnen op me heeft gezet, toch? En dat hij me zou gebruiken, en delen met zijn vrienden. Zac, en..."
"Lily." snauwde hij, zijn kaaklijn gespannener dan anders. Tranen sprongen in mijn ogen.
"Zeg die dingen niet." gromde hij met zijn diepe hese stem, al was het in sterke tegenstelling tot zijn tedere gebaar, toen hij een lok haar achter mijn oor stak.
"Ik weet dat je niet om me geeft, Harry, maar hou hem alsjeblieft bij me weg." huilde ik haast, doodsbang. Hij maakte een gefrustreerd geluidje.
"Stop ermee." zei hij kort, zijn hand opheffend en met zijn geschaafde knokkels langs mijn wang strelend, een verloren traan wegvegend. Ik negeerde het gevoel van zijn gebarsten huid tegen de mijne, weigerend opnieuw te denken aan hoe hij Zac daarnet had aangevallen.
Het had toch geen zin.
"Ik haat het je telkens te horen zeggen dat ik niet..." Hij hield op met praten en klapte zijn kaken toe, onrustig fronsend.
"Ik haat het." mompelde hij, al had ik geen idee waarover hij het had. Onverwachts legde hij zijn andere hand op mijn bovenbeen, zijn warme huid meer dan welkom. Het zette me echter volledig in vuur en vlam, elk zenuwuiteinde laten brandend uit genot, enkel door de lichtste aanraking. Er verscheen kippenvel op mijn been en armen, zodat ik beschaamd bloosde, hem duidelijk laten merkend wat hij met me deed.
"Ik zweer dat ik hem je niets laat doen, Lily." fluisterde hij, met de wijsvinger van zijn andere hand zacht over mijn wang blijven strelend. Ik sloot kort mijn ogen, genietend van zijn tedere gebaren, trillerig zuchtend, terwijl een verloren traan naar beneden viel, kapot spattend op mijn jurkje.
"Niet huilen, prinses." smeekte hij haast, zijn stem zachter dan ik ooit had gehoord.
"Harry..." mompelde ik, maar nog voor ik iets anders had kunnen zeggen, had hij zich voorover gebogen en zijn arm rond mijn schouders geslagen, mijn bovenlichaam tegen het zijne drukkend, hoewel hij zijn andere hand op mijn bovenbeen liet liggen.
Een smeulende verslavende warmte brandde in mijn binnenste, klaar om te ontvlammen. Het gevoel in zijn gespierde beschermende armen te liggen was onbeschrijfelijk. En ik wilde meer.
Lichtjes verrast aanvaardde ik de knuffel, mijn ene hand op zijn buik laten rustend en de andere op zijn sterke brede rug, mijn gezicht in zijn nek verstoppend.
Ik voelde zijn zijn buik op en neer gaan onder mijn vingers en zijn ademhaling tegen mijn haar, en zwevend door de hoeveelheid gevoelens die hij me gaf, snoof ik zijn geur op. Hij liet een zucht horen en drukte een onverwachte kus op mijn slaap toen ik mijn hand wat liet zakken, tot op zijn onderbuik. Ik rilde door de kriebels in mijn onderbuik.
"Lily." mompelde hij, zijn gezicht draaiend en zijn arm van me afhalend, zijn hand in de plaats daarvan in mijn haar verstrengelend. Langzaam keek ik op, recht in zijn groene ogen, betoverend en stralend en onleesbaar en duidelijk op hetzelfde moment, en zo uitnodigend. Zo thuiskomen.
Hij gleed met zijn neus langs die van mij, over zijn onweerstaanbare roze lippen likkend.
Zonder te weten wat ik deed, bracht ik mijn hand omhoog en streelde met mijn duim over zijn jukbeen. Zijn warme adem sloeg tegen mijn gezicht, en kort huiverde hij, zijn ogen een tel sluitend.
Haast smekend keek ik hem aan, mijn hand in zijn krullen verstrengelend en de zachte plukken door mijn vingers laten glijdend.
Hij was zo mooi. Mooier dan wie dan ook ter wereld, dat wist ik zeker. Hoe hij naast me zat en naar me keek, eruitziend als een engel, hoewel ik wist dat hij allesbehalve dat was. Maar het kon me niet schelen, want hij kon me zonder moeite bedwelmen en oplichten, me zijn volledige zijn laten vergetend en zich enkel aan me tonend als de man die voor me zat: prachtig en betoverend, en in elk opzicht alles wat ik nodig had. Ik wist echter dat het een leugen was, en dat ik sterk genoeg moest zijn langs zijn façade heen te kijken, me te herinneren hoe hij zich vaak gedroeg tegenover me, wat hij deed en wie hij was.
Ik kon het niet.
Hij bracht zijn gezicht dichterbij, tot ik zijn wimpers kon voelen knipperen tegen mijn wang en de warmte van zijn huid als een deken rond me leek te zijn.
Met zijn hand in mijn nek boog hij het laatste stuk voorover en drukte zijn heerlijke zachte lippen heel voorzichtig op de mijne. Zijn onderlip gleed tussen die van mij, verslavend vol en perfect passend als mijn puzzelstuk, terwijl hij zijn hand op mijn bovenbeen wat naar binnen liet glijden.
En ik kon hem enkel verslagen zijn zin laten doen; mezelf toelaten te verdrinken in zijn kussen en liefkozingen.
Heel even bleef hij zo zitten, met zijn lippen enkel tegen de mijne, maar toen greep hij mijn nek steviger beet en kuste me langzaam en zwoel, speels likkend en zuigend. Ik snakte haast naar adem door de ondraaglijke hoeveelheid gevoelens die hij me kon bezorgen. Ik brandde en ontplofte en spatte uit elkaar in zijn armen, intens genietend van zijn alles.
Uiteindelijk opende hij zijn mond, waarop ik zijn voorbeeld aarzelend volgde. Ik had nog steeds geen flauw benul van wat de regels van een goede kus waren, maar gelukkig wist Harry perfect wat hij deed.
Nog meer kriebels dan de vorige keer beukten tegen mijn onderbuik, en ik bloosde hevig toen een zachte kreun over mijn lippen rolde, verzwolgen door die van hem. Hij beantwoordde het echter met een grom, zijn warme natte tong met volmaaktheid laten ronddraaiend in mijn mond.
Plots boog hij verder over me heen en liet mijn bovenbeen los, me lichtjes achterover duwend, tot hij zijn hand als steun naast mijn lichaam kon zetten. Ik liet hem los en plaatste die van mij vlak achter me, hem me gewillig verder op het bed laten leidend.
Hij droeg mijn gewicht haast met zijn ene arm, zijn kracht bewonderenswaardig en haast angstaanjagend, me uiteindelijk neerleggend op zijn witte lakens, zijn lippen nog steeds op de mijne.
Reflexmatig opende ik mijn benen en greep zijn sterke middel, mijn hoofd opheffend en mijn mond steviger op de zijne duwend. Gretig greep hij mijn haar en kuste me met zo mogelijk nog meer passie, zijn andere hand als steun naast me.
De kus was heet, broeierig haast. Het leek alsof de temperatuur in de kamer met sprongen steeg, en hij de lucht uit mijn longen opzoog, me licht in mijn hoofd onder hem laten liggend. Het gevoel van zijn sterke grote lichaam op het mijne, zijn zachte lippen tegen mijn verhitte huid, en zijn zachte haar langs mijn gezicht was bijna niet te verdragen, maar op hetzelfde moment te verslavend om überhaupt aan ophouden te denken.
Hij was zo zelfzeker en ervaren, zo sexy. Zelfs als hij me kuste, voelde ik het gevaar en de autoriteit die in golven rond hem gonsde, en iedereen in zijn buurt moeiteloos ineen kon laten krimpen. Want dat was wie Harry was -intimiderend en wankel en kil.
Maar waarom voelde hij dan zo warm? Ik greep zijn haar met mijn ene hand steviger beet, de zachte plukken rond mijn vingers draaiend, en legde mijn andere hand op de smeulende huid van zijn wang, mijn vingertoppen in zijn nek.
Hij voelde zo zalig, zo veilig en juist; hoe kon deze jongen in werkelijkheid zo gebroken en verloren zijn?
Ik wilde hem lijmen.
Plots liet hij me los en bracht zijn hand omlaag, mijn bovenbeen grijpend en mijn knie naar zijn zij brengend.
Lichtjes geschrokken beëindigde ik de kus, hem ademloos en met enorme ogen aankijkend. Hij duwde zijn neus tegen de mijne en hijgde ook, mijn jurkje wat omhoog duwend tot over mijn heupen, mijn beweging verkeerd opgevat hebbend.
"Harry." snakte ik naar adem, de stof grijpend en het weer naar beneden duwend, met bloedrode wangen.
"Wat scheelt er, baby?" vroeg hij hees, zijn hand op mijn wang leggend en met zijn duim over mijn jukbeen strelend. Mijn hart sprong op toen ik het koosnaampje hoorde.
"Ik heb nog nooit... Of iets anders..." begon ik zachtjes en op beschaamde toon, stilvallend en op mijn gezwollen onderlip bijtend. Hij leek te begrijpen wat ik bedoelde, want onmiddellijk schudde hij zijn hoofd.
"Ik was niets van plan met je, Lily." mompelde hij, zijn ogen over mijn lichaam laten dwalend. Ik ontspande lichtjes en glimlachte zwakjes, zijn haar uit de weg duwend en vasthoudend. Hij humde, voorover buigend en me nog een trage kus gevend.
"Je hebt geen ervaring. Toch, baby girl?" fluisterde hij, zijn lippen op enkele millimeters van de mijne. Traag schudde ik mijn hoofd.
Aandachtig keek hij me aan, verduidelijkend: "Je hebt hiervoor enkel andere jongens gekust? Niets meer dan dat?"
Ik opende mijn mond aarzelend, maar mompelde toen een kleine 'niet echt'. Niet-begrijpend fronste hij.
"Je hebt wel iets meer gedaan dan dat?" vroeg hij verward.
"Nee, ik... Je..." Ik haalde mijn hand uit zijn haar en wendde mijn ogen beschaamd af.
"Wat?" vroeg hij, een kleine frons tussen zijn donkere wenkbrauwen.
"Ik heb nog helemaal niets gedaan, met geen enkele jongen. Jij was mijn eerste kus, Harry." bekende ik uiteindelijk kleintjes.
Een ijzige stilte daalde op ons neer en liet me kort rillen uit ongemak. Ik wendde mijn ogen af toen hij die van hem in de mijne boorde, hem niet durven aankijkend.
"Wat zei je?" vroeg hij, tot mijn ontzetting op koele toon. Schuchter keek ik hem terug aan, terwijl hij zich opduwde en knielend naast me bleef zitten, op me neerkijkend.
Ik antwoordde niet, plukkend aan het laken onder me.
"Verdomme, Lily." zuchtte hij uiteindelijk, van zijn bed stappend en naar zijn raam lopend, zijn handen door zijn warrige krullen halend. Onzeker ging ik ook rechtop zittend, me afvragend wat ik fout had gezegd.
"Harry?" vroeg ik zacht, met trillende stem.
Hij draaide zich naar me om, met kille groene ogen.
"Waarom liet je me je dan kussen? Hmm?" vroeg hij. Hulpeloos keek ik terug, naar de rand van zijn bed schuivend.
"Waarom?" herhaalde hij, haast snauwend.
"Ik weet het niet." antwoordde ik fluisterend, compleet van de kaart.
Had ik iets mis gedaan? Ik kon onmogelijk geloven dat het hem uitmaakte wie mijn eerste kus was, zeker niet in zijn situatie.
"Alsof je niet droomde van de perfecte kus met de perfecte jongen. Je had het waarschijnlijk al jaren gepland, of niet? Ik kan me perfect voorstellen hoe je het je inbeeldde, met je fucking romantische ideeën." spotte hij. Ik snakte lichtjes naar adem, recht gaan staand, terwijl mijn ogen prikten.
Hij liep naar me toe, vlak voor me stoppend.
"Toch?" drong hij aan. Ik antwoordde niet, maar knikte enkel beschaamd.
"Waarom liet je me je kussen?" vroeg hij een laatste keer, ongeduldig.
"Waarom maakt het uit?" antwoordde ik, mijn tranen weg knipperend. Hij snoof schamper.
"Het maakt uit omdat je je eerste kus hebt weggesmeten, verloren aan iemand die er geen fuck om geeft." Mijn ogen werden groter en geschrokken keek ik hem aan.
"Je bent zeventien, Lily. Je zou je tijd niet moeten verspillen aan een zes jaar oudere fuck up die je niets kan geven. Of wil geven."
"Maar je... Ik dacht dat je misschien... Dat het misschien iets..." begon ik, stilvallend en gebroken in zijn prachtige doch steenkoude ogen kijkend.
Hij schudde zijn hoofd meedogenloos.
"Zeg niet dat je één van die meisjes bent. Die kus betekende niets, oké? Geen van de twee betekende niets. Wees niet zo naïef." Ik slikte moeizaam, naar de grond kijkend.
Ik voelde zijn vingers rond mijn kin, maar ruw duwde ik zijn hand weg, hem niet willen aankijkend.
"Ik voel niet. Denk niet dat je dat kan veranderen. Je weet dat ik nergens om geef, wat Zac ook mag zeggen." snauwde hij nu.
"Hey... Lily." zei hij, lichtjes geïrriteerd, mijn aandacht willen vangend.
Ruw duwde hij mijn kin nogmaals omhoog, me dwingend hem aan te kijken, nog voor ik deze keer had kunnen reageren.
"Niet huilen. Je weet hoe ik denk, doe niet alsof ik je niet heb gewaarschuwd." gromde hij, me indringend aankijkend.
Mijn onderlip trilde, al trachtte ik mijn tranen zoveel mogelijk terug te dringen. Plots kwaad zette ik mijn handen tegen zijn borstkas en duwde hem achteruit. Verrast keek hij me aan, terwijl ik mijn tanden op elkaar klemde.
"Is dat waarom je me iedere keer kust, Harry? Om me daarna de grond in te kunnen boren?" vroeg ik, waarbij mijn stem lichtjes oversloeg.
"Of is het zodat je achteraf aan je vrienden kan vertellen dat je domme Rose ook hebt kunnen krijgen, ook al geef je niet eens om me?" Hij zuchtte, maar ik fronste en kruiste mijn armen koppig voor mijn borstkas.
"Je denkt dat je zo goed bent, toch? Enkel omdat iedereen bang van je is, en je zelfs je vrienden alles voor je kan laten doen. Hoe fantastisch vind je jezelf, hmm? Met je stomme bokswedstrijden en je stomme ego, denken dat je kan rondlopen en kan doen en zeggen wat je wilt zonder dat iemand het lef heeft om er iets over te zeggen. Werkt dat echt voor je?" snauwde ik, plots woedend. Ik had hier niet om gevraagd; niet om zijn vervelende gedrag of om de problemen die hij me bezorgde. Ik wilde enkel mijn leven leiden, slagen op school en iets van mijn toekomst maken. En Harry bleek een behoorlijk goede manier gevonden te hebben dat alles te dwarsbomen.
Hij keek me een tel onthutst aan, maar toen verdonkerden zijn ogen.
"Je weet niets over me." gromde hij, al was ik amper onder de indruk.
"En jij weet niets over mij! Ik kan me niet herinneren dat ik er ooit om gevraagd heb je te leren kennen, of wel? Je verschijnt zomaar overal waar ik ben, geeft me een lift, loopt met me mee naar huis na mijn werk! Dat is jouw keuze, niet de mijne! Waarom doe je het? Omdat je weet dat ik dom en naïef genoeg ben om te verleiden? Je bent zo doorzichtig, Harry! Die hele attitude rond je, met je intimiderende houding en je rotkarakter; het maakt me ziek!" riep ik nu haast, alsof al mijn frustraties er in één keer uit moesten.
Ik wist echter dat ik loog. Ik wilde hem leren kennen. Maar ik weigerde hem het genoegen te geven en eerlijk te zijn in mijn nieuwsgierigheid en verlangen naar hem.
Hij knarste met zijn tanden en kneep zijn handen tot vuisten.
"Het maakte je anders niet ziek toen je je benen daarnet gewillig voor me spreidde, of wel? Dacht je nu echt dat je iets meer voor me betekende dan al die andere meisjes die ik heb gehad? Je kan me niet schelen, liefje." sneerde hij, zijn woorden als vlijmscherpe messen.
Ik kromp slechts lichtjes in elkaar, antwoordend: "Blijf dan uit mijn buurt! Ik heb je gisteren gevraagd om me met rust te laten, Harry! Als ik niets speciaals voor je ben, zou dat niet zo moeilijk moeten zijn, of wel?"
Hij antwoordde niet, maar perste zijn roze lippen kort op elkaar.
"Ik wil je niet meer zien of horen, ik meen het. Blijf bij me weg." zei ik nog, voor ik langs hem schoot en naar de deur liep.
Ik keek niet meer om en hij hield me niet tegen.
Ik begreep niet wat net was gebeurd. En al zeker niet waar ik het lef vandaan had gehaald zo te reageren. Ik was niet iemand die openlijk mijn mening durfde te zeggen, integendeel. God, wat deed hij toch met me?
Trillend verliet ik zijn kamer, beschaamd en vernederd, nog meer toen ik Sophia en Stella in de zetel zag zitten. Ze keken me allebei in stilte aan, onze ruzie duidelijk gehoord hebbend. Zonder verder iets te zeggen liep ik naar hen toe en nam tussen hen in plaats, direct zacht beginnen huilend toen Stella haar arm rond mijn schouders sloeg en Sophia troostend over mijn bovenarm wreef.
Maar hoe konden ze me mogelijk troosten?
Ik moest bij Harry wegblijven en ik wist het, maar het idee van een leven zonder hem maakte me moedeloos. En ik vroeg me wanhopig af hoe hij er in slaagde alles voor me te verpesten, er nu zelfs voor zorgend dat ik ongevraagd dingen voor hem begon te voelen, terwijl hij niets meer dan een arrogante gebroken jongen was.

--
Sorry dat dit stukje zo laat komt! School is hel!! Ik denk dat ik dit weekend wat schrijven zal inhalen... En de duizend hoofdstukken die ik moet bijlezen!xD
De tweede kus liep iets minder vredig af, dankzij Harry's fantastische karakter...;)Wat vinden jullie van hem? Vervelend, gemeen (waarschijnlijk beide)...? Zou hij trouwens menen wat hij tegen Rose zei?
En van Rose zelf? Vinden jullie haar te zwak of niet?
Hoe gaat het verder nog met jullie, lieverdjes?
xxx(H)

Reacties (18)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven ze vrolijk kerst.

    3 weken geleden
  • GossipGirl21

    Goed geschreven

    3 weken geleden
  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    3 weken geleden
  • missanoukmalik

    Perfection <3

    3 jaar geleden
  • AllDayDreams

    "Ik haat het je telkens te horen zeggen dat ik niet..." Hij hield op met praten en klapte zijn kaken toe, onrustig fronsend.

    Ik zal zijn zin even af maken: "om je geef."
    Harry haat dat ze het zegt omdat hij wel degelijk om haar geeft, hij weet het heel goed. Maar natuurlijk wil hij niet 'zwak' overkomen...

    En sweet baby jesus, die kus!
    Die was zo ongelooflijk goed beschreven, het was bijna alsof ik zelf ook in die kamer was (al had ik me dan ongelooflijk ongemakkelijk gevoeld natuurlijk;))
    PERFECTION!!!

    School is bij mij ook een absolute hel!
    Ik weet dat ik in mijn examenjaar zit en dat op voorhand wel had kunnen bedenken, maar dit had ik niet verwacht...

    Xxx geweldig geschreven!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen