Foto bij Heavy in your arms

Jess Glynne - Take Me Home (echt) (deze gif hierboven laat me trouwens tienduizend dingen tegelijk voelen. Wat de fuck)

Ik wachtte tot Harry de slaapkamerdeur achter zich dicht had gedaan, sinds beide kinderen graag bij elkaar wilden slapen en dus een uitklapbare slaapbank voor Tristan in Charlie’s slaapkamer was gezet. Het zou zo nog wel even blijven, voorspelden we.
Al meteen toen de deur met een zachte klik achter hem dichtviel en hij naar me toedraaide, sloeg ik mijn armen om zijn nek heen en trok hem dicht tegen me aan. Een beetje verbouwereerd klonk hij zacht lachend in mijn oor terwijl hij dan maar zijn armen om mijn middel sloeg. Hij moest wel noodgedwongen een stukje gebogen staan vanwege mijn lengte. Ook al stond ik op mijn tenen.
‘Ik ben zo trots op je,’ murmelde ik in zijn oor, terwijl ik zacht het elastiekje uit zijn haar trok en met mijn vingers erdoorheen ging. Zoals altijd was zijn haar mooi lang, maar ook altijd een beetje vettig. Alleen zo zat zijn haar in model, vond Harry.
Zijn greep werd iets strakker en hij legde zijn wang op mijn schouder, zijn gezicht in mijn nek. Ik wiegde hem zacht heen en weer.
‘Ben heeft me tips gegeven.’
‘En jij hebt ze perfect uitgevoerd, Harry. Alleen jij.’
Warme adem van een lange zucht op mijn huid. Ik rilde, trok hem nog dichter tegen me aan, wreef over zijn rug, kuste hem zacht op zijn hoofd.
‘De rest is ook heel trots op je.’
‘O?’
‘Ze hebben je beter door dan je denkt, Harry.’
Voor de tweede keer die avond werd me geamuseerd gevraagd of ik dat wel mocht zeggen. Onze greep werd iets losser. Harry ging rechtop staan, zijn haar door de war, terwijl ik nu ook mijn armen losjes om zijn middel had geslagen.
Ik haalde mijn schouders op. ‘Het is goed voor jullie om het eens van elkaar te weten, en dan te praten.’
‘Hm. Uhu,’ hij bleef op me neer kijken, zijn linker mondhoek die een stukje omhoogging.
‘Wat? I’m dead serious.’
‘Ja, weet ik, ik ook,’ glimlachte Harry terwijl hij me losliet en, met mijn armen nog steeds om hem heen, zijn haar weer in een knotje deed. Ondertussen bleef hij glimlachen.
‘Nee, serieus. Wat is er?’
Een grijns. ‘Niets! Echt niet,’ hij sloeg een arm om mijn nek heen, boog naar me toe en kuste me op mijn mond. ‘Laten we weer naar beneden gaan. Wie schenkt nu hun drankjes in?’
‘Dat doen ze lekker zelf, hoop ik,’ murmelde ik terwijl ik me mee liet leiden.
Harry’s schaterlach klonk, ondanks ik suste vanwege de kinderen, luid door de gang.

De avond was gewoon weer soepel verdergegaan, al waren Zayn en Perrie al vertrokken. Perrie was doodmoe en had speciaal nog even op de terugkomst van mij en Harry gewacht voordat ze wegging.
‘Bel me wanneer je moet poepen, oké? Nee, die andere,’ gebaarde ik toen ik een vreemde blik van Perrie kreeg. Ze begon te lachen, kuste me op beide wangen en zei: ‘Voor jou, natuurlijk. Mag ik al die andere keren ook bellen?’
‘Liever niet,’ grijnsde ik, en allebei lachend knuffelden we elkaars vrienden gedag.
‘Tot morgen, fellas!’ En met een zwaai was Zayn met Perrie verdwenen.
Waarom, geen idee, want we hadden genoeg heerlijke banken in de woonkamer staan, maar toch eindigden we met z’n allen in de keuken. Sophia en ik op het keukeneiland, met Liam, Andy en Niall op het aanrecht. Harry stond naast me, zijn achterwerk tegen de rand van het keukeneiland geleund, zijn rug naar me toe. Hij praatte met Louis, die juist tegen het aanrecht geleund stond.
‘Hoe is het met jullie allemaal gegaan?’
‘Tussen mij en Liam, bedoel je?’
‘Onder andere. Meer nadat officieel besloten was dat ze gingen stoppen.’
‘Die was eerst niet blij,’ grijnsde Sophia, ‘maar later begreep hij het wel en kon hij zich er ook bij neerleggen.’
‘Ook omdat hij dan voorgoed met jou kon zijn, toch?’
Sophia glimlachte zwak. ‘Natuurlijk. Maar dit was zijn leven. Alles draaide hierom. Ook ik.’
We vielen even stil. Onze ogen gleden over de mannen in de ruimte, die na al die jaren nog steeds samen waren, nog steeds streden voor geluk en liefde voor henzelf en voor hun fans.
Terwijl hij praatte schoof Harry een stukje op, waardoor zijn heup tegen mijn knie kwam geleund. Hij bleef staan.
‘Wat is de reden voor Harry geweest?’ klonk er zacht naast me. Ik draaide mijn hoofd naar Sophia toe.
‘De druk, al het gedoe rondom Caroline en Tristan, maar ik denk vooral vanwege Tristan en Charlie.’
‘En jou,’ vervolgde Sophia glimlachend terwijl ze even opzij keek naar waar Harry stond. Ik volgde haar blik, zag de zijkant van Harry’s glimlachende gezicht, terwijl hij niet naar ons keek maar ons duidelijk wel hoorde. Ik werd rood.
Het enige wat hij deed was een hand op mijn knie leggen en verder met Louis praten.
‘Hoe heeft de wereld het ervaren? Ik hoorde van Liam dat jullie het een soort van bekend hebben gemaakt. Met een kus. In Hyde Park.’
Ik glimlachte onwennig. ‘Dat klopt, ja. En eerlijk gezegd weet ik het niet precies? We hebben één keer samen op Twitter gekeken en het vervolgens daarbij gelaten.’
‘Hoe was dat?’
‘Dubbel. Lieve reacties, maar ook haatdragende.’
‘Uhu.’
‘Hoe is dat bij jou?’
Het was fijn om met Sophia over dit soort dingen te praten, want we hadden het gemeen. Voor Harry was het anders, en dat gold ook voor Liam en de andere jongens. Ik voelde me beter begrepen bij Sophia, en dat was ook zo voor haar.
‘Hm. Weet ik ook niet precies, omdat ik me eigenlijk nogal afzijdig hou op het internet, en op straat probeer ik het heel erg te vermijden. Ik voel me er gewoon niet prettig bij, al die aandacht, meningen, emoties. Ik wil alleen maar Liam.’
Ik glimlachte zwak en pakte haar hand beet.
‘Het gaat erger worden zodra ze het bekend maken.’
‘Weet ik,’ antwoordde ik zacht. Ze kneep zacht in mijn hand.
Het was waar. Zodra naar buiten zou komen dat de jongens binnenkort definitief stopten, zouden de eerste wijsvingers naar ons worden gewezen. Degenen die het voor de wereld hadden verpest, die ze eerder uit het plaatje hadden getrokken dan had gekund, die ze überhaupt van de “markt” hadden gehaald. Wij waren de meiden die het geluk en dromen van heel veel anderen zouden af hebben genomen, de meiden die ze zouden dwingen de jongens los te laten. We zouden de spelbrekers zijn.
Ik slikte krampachtig de brok in mijn keel door. Ook Sophia was stil.
‘Hey, gaat alles wel goed hier?’ Met een brede glimlach ging Liam bij ons staan terwijl hij een hand op Sophia’s been legde en op en neer wreef. Ze glimlachte zwak naar hem, boog voorover en kuste hem op zijn mond. Het was haar manier om niet te hoeven praten. Ik wendde mijn gezicht af.
‘Hey,’ klonk er zacht en hees naast me, en ik voelde een klein duwtje tegen mijn knieën, ‘gaat het wel?’ Vanonder mijn wimpers door kon ik Harry volledig naar me toe zien draaien, zijn handen die mijn bovenbenen vonden. Zijn gezicht verscheen later, proberend mijn blik op te vangen. Ik glimlachte zwak.
‘Ja, hoor. Gewoon een aantal dingetjes met Sophia besproken.’
Harry keek even naar het tweetal naast ons, fronste, keek me onbegrijpend aan. ‘Wat voor dingen?’
Ik opende mijn mond, haperde, voelde de brok in mijn keel, pakte dan maar Harry’s handen beet.
‘Kunnen we het daar nu niet over hebben?’ vroeg ik hem zacht, en ik glimlachte triest naar hem. ‘Niet nu. Niet hier.’
Harry keek me lang bestuderend aan, wachtend op een bepaalde reactie, maar die bleef uit.
‘Goed dan,’ zei hij ten slotte, ‘maar als iedereen weg is gaan we praten. Jij en ik. Oké?’
Mijn kleine knikje zag Harry als teken om voorover te buigen en een kus op mijn mond te drukken. Ik kneep in zijn warme handen.

Het laatste deel van de avond verliep eigenlijk weer stukken beter. We hadden besloten toch weer naar de woonkamer te gaan, want het marmer in de keuken maakten onze billen hard.
Ook al vond Harry dat zijn bovenbenen ook zacht genoeg voor me waren, verlangde ik toch naar de bank waar ik zo lekker diep in kon wegzakken. Ik liet hem echter wel toe zijn arm om mijn nek te slaan. Zijn hand bungelde vlak onder mijn gezicht, en ik pakte deze beet.

Twee uur later ging iedereen toch graag naar huis. Louis wilde nog wel gaan stappen, maar had andere vrienden die op hem ergens in Londen wachtten, en Niall ging met Andy mee naar Liam en Sophia’s huis.
Bij het afscheid omhelsde ik Sophia stevig. Ook zij drukte me stevig tegen zich aan.
‘Zullen we op die dag afspreken?’ Meer woorden waren niet nodig om haar duidelijk te maken dat ik dat graag zou willen.
‘Natuurlijk. Ik bel je nog.’ Een kus op mijn wang en weg was ze, verdwenen met de rest.

‘Waar hadden jullie het net zo stiekem over?’
Ik liep met Harry kriskras door de woonkamer, pakkend wat we qua troep pakken konden, gooide een deel in een vuilniszak en zette de rest op het aanrecht voor in de vaatwasser. Harry’s nonchalante vraag kon ik niet negeren.
‘Hm? O, dat. We spraken af elkaar volgende week te zien.’
‘Gezellig!’
‘Op de dag van de bekendmaking.’
Een stilte. Ik draaide me om en zag Harry glazen opstapelen. De op elkaar gedrukte lippen en fronsende wenkbrauwen zeiden echter genoeg.
‘Harry?’
‘Ik dacht dat je dan bij mij zou zijn.’
‘Natuurlijk, dat ben ik ook-’
‘Maar niet op dat specifieke moment?’
Ik viel even stil.
‘Dat weet ik niet.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat het me bang maakt, om op dat cruciale moment met jou te zijn. Want dat betekent dat ik ook bij de rest ben, in die aandacht-wereld met jou, en die aandacht wil ik niet.’
Harry zette de glazen met een kleine tik op het aanrecht. Toen keek hij me fronsend aan. ‘Hoe bedoel je? Je bent toch vaker met mij eens op stap geweest? Zoals met die première, weet je nog?’
‘Dat is anders.’
‘Waarom?’ Zijn lichaam was nu volledig naar me toe gedraaid. Mijn ademhaling haperde even.
‘Omdat dit een minder leuke bekendmaking is en ik er geen onderdeel van wil zijn.’
Getuite lippen, een nadenkende blik die onafgebroken op mijn gezicht gericht was.
‘Je wilt er geen onderdeel van zijn?’
‘Nee.’
‘Is dit waar jij en Sophia het eerder over hadden?’ Ik knikte stilletjes. Harry’s mondhoeken zakten even daarna.
Harry kwam dichterbij, borst bijna tegen borst, warme adem in mijn gezicht, grote handen die mijn bovenarmen vonden, die zacht op en neer wreven, een kus op mijn voorhoofd.
Vingertoppen die naar mijn rug dwaalden, lange vingers in mijn shirt, ze trokken zachtjes, een andere hand die een van de mijne vastpakte, het werd zacht geknepen, hetzelfde gold voor mijn keel.
‘Ook al wil je er geen onderdeel van zijn, je bent het wel.’
Grote handen die langs mijn lichaam naar beneden dwaalden, hij die door zijn knieën zakte zodat hij bij mijn dijen kon, vingertoppen in de huid gedrukt, ik liet me door hem optillen.
‘Je bent er onderdeel van, omdat ik al langer met het idee zat, maar jij en de kinderen vooral de trigger waren. Vroeg of laat was het toch wel gebeurd.’
‘Maar dat wil ik juist niet,’ mijn stem trilde, mijn handen vonden zijn nek. Hij bleef me met een houdgreep onder mijn billen vasthouden, terwijl ik met mijn wang op zijn schouder lag, terwijl hij zacht tegen me mompelde, terwijl ik de warmte van zijn lichaam door de mijne voelde, terwijl ik hem steviger vast wilde pakken, terwijl ik dat niet kon.
‘Je bent niet de reden, Abs. Je bent alleen maar het zetje in mijn rug geweest zodat ik zeker werd van mijn keuze. Dat is alles.’
‘Dat is alles?’
‘Dat is alles,’ verzekerde hij me en hij klemde me steviger in zijn greep. Ik haalde haperend adem. Hij legde zijn wang op mijn hoofd. Ik sloot mijn ogen.
‘En als het je helpt zal ik dat extra, extra duidelijk aan de wereld maken.’
Mijn vingers vonden zijn absurd lange haar. ‘Oké.’
‘Maar je begrijpt wel dat de wereld automatisch wel weet dat ik ook heel graag serieus met jou verder wil, hè? De fans kunnen het zo wel raden.’
‘Ja... dat begrijp ik.’
Harry liet me langzaam zakken en sloeg vervolgens zijn armen om me heen. Ik drukte mijn wang tegen zijn borst, sloeg mijn armen om zijn middel heen, drukte mezelf tegen hem aan en kneep mijn ogen stijfdicht.
‘Ik hou van jou, ik hou van jou, ik hou van jou,’ murmelde hij in mijn haar terwijl hij ons zacht heen en weer wiegde. Mijn hart bonsde in mijn keel.

Een halfuur later vond ik mezelf en Harry in ons bed, hij in kleermakerszit, ik op mijn knieën er tegenover. Mijn mond was stevig tegen de zijne gedrukt, tong erbij, handen over mijn lichaam, de mijne in zijn haar.
Ik sloeg mijn arm om zijn nek heen, de druk zorgde ervoor dat hij achterover viel, ik ging met hem mee.

Ik gaf hem bijna de kans niet tegen me aan te bewegen, zo strak had ik mijn armen om zijn nek geslagen, mijn lippen tegen de zijne gedrukt, maar hij deed zijn best, kuste me terug terwijl zijn heupen hard maar liefdevol tegen de mijne botsten. Hij ademde, hard in mijn mond terwijl zijn haar in mijn gezicht kriebelde, mijn hart bonsde tussen mijn oren, mijn voeten tintelden, ik voelde zoveel liefde dat ik wel kon huilen.
Zijn blote bovenlichaam wreef over de mijne, de warmte deed me duizelen. Ik voelde van alles tegelijk en tegelijkertijd alleen maar hem, maar misschien was dat wel hetzelfde.
Hij brak het contact tussen onze lippen, ik opende mijn ogen, zag de heldere zijne terug staren. De lichte frons erboven en zijn lippen een stukje van elkaar lieten zijn inspanningen zien, maar hij bleef maar kijken, en kijken, en ik voelde me heet, liefdevol, geliefd.
Mijn handen vonden zijn gezicht toen alles begon te tintelen.


To every single one of you- wat! lief! dat je hebt willen reageren! Elke reactie heeft me blij gemaakt, zo vrolijk <3<3 het is fijn om te lezen dat jullie het nog steeds appreciëren:)

Reacties (10)

  • fleurence

    Ik reageer niet altijd, eigelijk bijna nooit. Mede omdat ik nooit echt weet wat te zeggen. Je laat je me vaak sprakeloos en om dan telkens "prachtig" of "wauw" te reageren, gaat op den duur ook zo ongemeent klinken.

    Je schrijfstijl is fijn om te lezen en ik kan mij hierdoor helemaal inleven. Ik lach mee met de grapjes en huil mee met de zware momenten die ze beleven, alsof ik bij hen in de ruimte aanwezig ben. Ik word dan ook helemaal enthousiast als een kind in een snoepwinkel, wanneer ik je gebruikersnaam in mijn inbox zie staan.

    3 jaar geleden
  • kaleidoscoop

    Ik ben altijd zo blij als ik tijd vind om te lezen en dat ik dan jouw verhaal kan lezen. Je weet dat ik er dol op ben. Je weet dat ik dit verhaal wel zou willen kussen en omhelzen, zou het fysiek kunnen.

    (Ik had heel lang moeite met fysiek en ik ben er nu nog niet 100% zeker van dat het goed is maar ik heb er 3 werkdagen opzitten en een drukke avond dus pls zie het door de vingers)

    Daarover gesproken, nu ik toch mijn mening weer op grandioze wijze aan het uiten ben. Er is tegenwoordig iets, een uitgeverij of zo, die fanfic-auteurs tot 'echte' auteurs maakt en boeken uitgeeft over 'echte' mensen aka baes als Harry. Ten eerste, wtf is that about? Ten tweede, WIE IS ER VERANTWOORDELIJK VOOR DIE MENSEN? IS ER EEN FANFIC-AUTEUR-SCOUT want als die er is ga ik die bellen voor jou. Dit verhaal is een meesterwerk en ik wil het fysiek op de boekenplank en in mijn armen en met ezelsoortjes van het lezen en met gele stift gemarkeerde passages omdat ik zo dol op ze ben.

    Jezus, ik geloof dat dit het was.

    (En nee echt, over die fanfic-auteur-scout)

    3 jaar geleden
  • biancadokkum

    Wauw <3!!
    Echt super geweldig mooi en goed geschreven:D!!!
    Kudo erbij <3!!

    3 jaar geleden
  • niazkilam

    Dit is werkelijk waar zo'n prachtig verhaal. Elke keer weer komen de emoties zo duidelijk naar voren en worden er bij mij zelf zo veel emoties opgewekt door het realistische schrijven. Het liefste wil ik dat dit verhaal nooit stopt. Heel mooi...

    3 jaar geleden
  • AllDayDreams

    Ik sta er nog altijd versteld van dat jij zo ongelooflijk realistisch kunt schrijven, like what the hell?!
    De gesprekken die worden gevoerd zijn zo natuurlijk en eenvoudig.
    En eerlijk, daar heb ik respect voor, want als ik een gesprek tussen twee karakters wil aanknopen, duurt het soms uren voor ik weet wat de openingszin gaat zijn...

    xxx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen