Foto bij 43 • Het vloekloze boek

Oh god ik activeer echt te veel de laatste tijdxDmaar jullie motiveren me zo!
Aankomende weken ga ik wel wat minder snel activeren denk ik, want ik moet even strijden voor de toetsweek!
Helaas...




George Weasley P.O.V.

G
eorge rilde van top tot teen. Het was verschrikkelijk koud vanavond en Fred en hij stonden zeker al een half uur buiten. Zelfs de dikke jas, sjaal en handschoenen hielden de kou niet tegen. George had het dagboek dat ze van Eleanor hadden afgenomen in zijn handen en ze bekeken het samen onder het licht van zijn staf.
'Leg me nog eens uit waarom we dit ook al weer buiten doen?' bromde Fred tegen hem en trok zijn sjaal strakker om zijn nek heen, terwijl hij hoopvol omkeek naar The Burrow.
'Omdat we binnen makkelijk betrapt kunnen worden,' herinnerde George hem eraan en Fred knikte. 'Moeten we dit wel doen? Ik bedoel, ik snap dat Eleanor het geheim probeert te houden met Ginny en al in de buurt, maar toch. Kunnen we het niet beter tegen pa en ma zeggen?'
George schudde zijn hoofd en sloeg nog een bladzijde om. 'Als het dagboek vrij is van duistere magie, dan kan ze het gewoon houden. Eleanor is voorzichtig met haar familie en verleden, dat weet je toch?' Eigenlijk wist niemand veel over haar familie. George ook niet, alleen wat Eleanor hem had verteld en dat was ook niet heel veel. Niet omdat ze hem er niet mee vertrouwde, maar omdat er gewoon niet zo veel bekend was. Ze had vast een goede reden dat ze dit verborgen wilde houden, ondanks dat ze zelf niet veel over het boek wist. Dit dagboek was immers haar enige kans om meer over haar moeders verleden te weten te komen. George begreep heel goed dat een dagboek het minst praktische was om bij de familie Weasley in de buurt te hebben. Het was haast cliché om dit nog in het bezit te hebben nadat de geheime kamer was geopend, zeker als ze het boek zomaar ergens had gevonden. Zoiets als dit kon niet zomaar ergens in de bibliotheek liggen, het was immers van een oud studente, een Hufflepuff nota bene. Het kon niet anders dan dat ze die in de kelder ergens had gevonden, waar anders zou een Hufflepuff zoiets verborgen houden.
'Ben je nou klaar met bladeren?' mopperde Fred, 'Dan kan ik checken of dit weer een grap is van you-know-who, zodat we weer naar binnen kunnen.' Hij hield zijn staf boven het boek, mompelde wat en wachtte geduldig af. Er kwam een rood licht van de staf af en Fred keek George aan. 'Mocht er iets achter zitten, wat vertellen we Eleanor dan?'
George haalde peinzend zijn schouders op. 'Ik weet het niet. Ik durf het haast niet van haar af te nemen, maar ik wil haar beschermen.'
'Ik ook.' Fred slaakte een vermoeide zucht en rilde nog eens zichtbaar. 'Het feit dat ze dit voor ons geheim hield baart mij vooral zorgen.'
Ze wachtten in stilte en staarden naar Freds staf, terwijl ze zo nu en dan wat bladzijdes omsloegen. Met elke minuut die verstreek, stegen de zenuwen van de Tweeling ook. Wat als het boek wel toebehoorde aan you-know-who? Zou Eleanor dan door hem bezeten zijn?
George wilde er niet over na denken. Het idee alleen al dat Eleanor in zijn klauwen was gevallen, gaf hem al de rillingen. Hij kon zich nog herinneren hoe slecht Ginny er uit zag toen ze uit de kamer was gebracht en in de ziekenzaal was neergelegd. Ma had staan huilen aan haar bed en Pa had uren lang haar hand vast gehouden. De tweeling had het bed van hun zusje niet verlaten en hadden vele dankbare blikken op Harry geworpen, die toen ook nog diep in slaap was. George schudde de nare gedachten uit zijn hoofd en staarde naar het boekje in zijn handen. Het rode licht dat uit Fred's staf kwam, veranderde langzaam in oranje, toen in een gele kleur en uiteindelijk scheen er enkel nog een wit licht uit. Fred trok zijn staf terug en propte deze weer in zin zak. 'Nou, dat zegt genoeg.'
George knikte opgelucht en sloeg het boek dicht. 'Hoeven we ons daar in ieder geval geen zorgen over te maken.' Hij borg het boekje op in de binnenzak van zijn jas.
'Kunnen we dan nu weer naar binnen? Mijn tenen vriezen eraf.' Fred wachtte niet eens meer op een antwoord en begon al richting The Burrow te lopen. Er lag een pak sneeuw en het teruglopen ging dus moeilijker dan verwacht. George stopte zijn handen dieper in zijn zakken. 'Mocht Bill nog beneden zijn, we gingen de schuur afsluiten, want dat waren we vergeten.'
'Goed plan.' Fred opende de deur en sprintte naar binnen. Ze werden direct verwelkomd door de warmte van het haardvuur dat nog flakkerde in de lege kamer. Iedereen leek al naar boven te zijn vertrokken, want het was volkomen stil in het huis. Fred beende de huiskamer in en ging voor de haard staan om zich wat op te warmen. 'Merlijns baard, wat is het koud buiten.'
George haalde het boekje uit zijn jas en stak deze in zijn achterzak, terwijl hij zijn jas uitgooide en naast Fred ging staan. Hij staarde naar het vuur en keek toe hoe de vlammen voor zijn ogen dansten. Het dagboek was veilig, meer hoefde hij niet te weten. Hij had gehoord van het ongeluk op Hogwarts dit jaar en hoe Katie Bell was vervloekt een paar weken terug. Dat was de eerste reden dat George zich zorgen maakte. Natuurlijk liet hij dit niet merken, maar stiekem wilde hij dit boek in het haardvuur gooien, om er zeker van te zijn dat het niemand kwaad zou doen. Het kon hem niets schelen dat het geen duistere magie bevatten, hij wilde het gewoon niet aan Eleanor terug geven. Maar het was niet van hem, het was haar eigen keuze. Hij kon haar de kans toch niet afnemen om haar moeder beter te leren kennen? Dat zou haar hart breken en dat kon hij niet doen.
'Georgie,'
George keek om, Fred had duidelijk gezien dat er wat in hem omging. 'Waar zit je met je hoofd?'
'Ik vertrouw de situatie gewoon niet,' zuchtte hij. 'Ze wist zelf welke risico's het boek met zich mee kon nemen en ze nam niet eens de moeite om het iemand te vertellen. Ze vergat haar eigen veiligheid, Fred, dat is waar ik me zorgen om maak. Als het niet was voor haar roekeloze gebruik van de Lumos spreuk, hadden we er niet eens iets over geweten. Ze had nu onder You-know-who's macht kunnen zijn en niemand zou het hebben gezien.'
Fred knikte begrijpend. Hij leek elk van George's woorden opnieuw door zijn hoofd te laten afspelen om er achter te komen wat hij hierop moest antwoorden. 'We hebben beloofd het terug te geven,' antwoordde hij toen, 'het is haar beslissing. Het enige wat we kunnen doen is haar in de gate houden en contact met haar houden. En niemand anders mag er iets over te weten komen, zeker ma niet. Het voelt ook voor mij niet goed dat zij dit boekje verkoos voor haar eigen veiligheid, maar ik snap precies waarom ze daarvoor koos.' Hij stopte met praten en slaakte een diepe zucht. Even bleef hij stil. Waarschijnlijk omdat precies dezelfde gedachten door zijn hoofd spookten als dat ze bij George deden. Misschien maakten ze zich wel zorgen om niks. En stel dat ze het mis hadden? Zouden ze haar dan kunnen verliezen, net zoals ze Ginny bijna kwijt waren geraakt?
Plotseling begon Fred te grinnikten. George keek hem verbaasd aan en Fred schudde zijn hoofd. 'De situatie is niet om om te lachen, maar zie ons even als een stel oudere broers ons "zusje" beschermen.'
George glimlachte en knikte. 'Vanaf het begin tot het einde.' Hij stond op en zette zijn handen in zijn zij. Hij keek Fred ernstig aan en slaakte een zucht. 'Goed, morgen geven we haar het boekje terug. Maar zodra er ook maar iets niet in de haak lijkt te zijn, smijt ik dat ding in het haardvuur. Al moet ik er de doorgang naar de Hufflepuff gemeenschappelijke ruimte voor intrappen.'
'Dat zou ik maar laten als ik jou was,' klonk opeens een stem en George draaide zich om. Ron liep in zijn pyjama de huiskamer binnen en plofte op een stoel neer, hij had een glas water in zijn hand. 'Ik heb het geprobeerd. Het was een slecht idee. De Huffelpuff gemeenschappelijke ruimte is de best beveiligste ruimte in het kasteel, tenminste, als je Fluffy niet meetelt.'
Fred en George keken elkaar aan en richtte zich toen weer op Ron, die nonchalant een slok uit zijn glas nam, de situatie totaal niet verdenkend.
'Wat doe je hier?' vroeg Fred toen, 'lag jij niet allang op bed?' Het was duidelijk te horen dat Fred niet zeker wist hoeveel hun jongere broer had opgevangen van het gesprek. Voor het zelfde geld had hij de hele tijd zitten meeluisteren.
Ron hield zijn glas op. 'Wat? Mag ik niet meer drinken in dit huis? Wat doen jullie hier dan nog? Eleanor is toch al lang boven?'
George knikte. 'Eleanor was moe, dus die is eerder gaan slapen. Wij moesten de schuur afsluiten.'
Ron knikte begrijpend en nam toen de laatste slok uit zijn glas water. Toen liep hij naar de keuken en zette het glas in de wasbak. 'Welterusten!' riep hij hen na toen hij de trap op naar boven liep.
Fred en George keken elkaar opgelucht aan. 'Ik was haast bang dat hij alles had gehoord,' zuchtte Fred opgelucht en grinnikte. Hij liep richting de keuken en deed daar de lichten uit. George doofde het vuur en liep toen achter zijn broer aan. 'Ons broertje is zo naïef.'
Ze liepen de trap op naar boven, zo zachtjes mogelijk om hun familie en gasten niet wakker te maken. Toen ze bij hun kamer aankwamen, luisterden ze even aan de deur, deze keer klonken er echter geen gefluisterde spreuken. Fred duwde de deurklink zachtjes naar beneden en keek de kamer binnen. Eleanor lag in haar bed te slapen. Fred sloop langs haar heen en plofte op zijn bed neer. Het gekraak van zijn bed weerklonk door de kamer en George wierp Fred een boze blik. Fred keek verontschuldigend op en trok toen zachtjes zijn pyjama aan. George sloot de deur van de slaapkamer en liep naar zijn bed toe, waar ook hij zich omkleden en in bed ging liggen. Hij had het boekje onder zijn kussen verstopt, zo zou hij het niet vergeten om deze morgen aan Eleanor te geven. Hij ging op zijn zij liggen en keek haar kant op. Ze lag zo ontspannen, totaal niet zorgwekkend. Haar bruine haar verspreid over haar kussen en een van haar handen hield het kussen met een losse greep vast. Niets wees erop dat ze op een of andere manier was beïnvloed door een duistere vorm van magie en hij was er maar wat dankbaar voor. Hij moest er niet aan denken dat er wat met haar zou gebeuren. Het beeld van het bloed op de muur, toen Ginny de geheime kamer in was gesleept, sprong weer voor zijn ogen en hij schudde de nare gedachte snel weg.
'George,' klonk Freds stem toen en hij mompelde een antwoord. 'Ga slapen.'
Fred had gelijk. Ze zouden later wel zien hoe ze dit konden oplossen of wat voor effect het boekje op Eleanor zou hebben. Hij maakte zich vast te veel zorgen, Eleanor was voorzichtig en absoluut niet naïef. Ze wist vast wat ze deed. Met die gedachten sloot hij zijn ogen en viel in slaap.

Reacties (8)

  • Histoire

    Wat lief dat ze zo met haar inzitten. (:

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Lieve twins
    En ik kan het niet laten maar ze lijken wel last te hebben van twin-telepathie;);)
    Sorry dat klink te leuk om het niet te zeggen
    Kudo voor dit leuke stukje en snel verder!

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Ah, lief van ze (:
    +kudo

    4 jaar geleden
  • Tribbiany

    Leuk hoofdstuk!

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Heel veel succes met je proefwerken! Ow de jongens zijn zooo lief!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen