Foto bij 015

I have not fallen in love with a body, but merely a soul, and that, has made all the difference. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Gelukkig kalmeerde ik die avond voor iemand anders me zag dan Stella en Sophia. Iedereen vermoedde dat er iets tussen mij en Harry aan de hand was, en ik wilde hen geen aanleiding geven hun veronderstellingen te bevestigen.
Ik probeerde zo min mogelijk te laten merken dat ik een emotioneel wrak was, onderworpen aan een zes jaar oudere man die me in minder dan een minuut van uiterst gelukkig naar compleet radeloos kon laten voelen.
Ik sliep slecht die nacht, ook al was ik de versleten sofa intussen al gewend.
Het was pas de volgende dag dat ik echter voor de grootste uitdaging van de week kwam te staan.
Toen ik na school thuiskwam, waren zowel Sophia en Liam, Mia, Louis als Aiden er al, allemaal lui hangend in de zetel of rond de pooltafel. Louis wist me te overtuigen hem te helpen met het avondeten, lui als hij was, maar ik hield van zijn aanwezigheid en hij slaagde er altijd in me te doen lachen. Dus ik stemde toe, hem niet veel later helpend de groenten te snijden.
"Niall en ik hebben enkele vrienden uitgenodigd voor vanavond." zei hij plots, zijdelings naar me kijkend terwijl hij de paprika in stukken sneed.
"Oh?" vroeg ik. Hij glimlachte.
"Niet speciaals, Rose. Gewoon wat rondhangen, filmpje kijken. Iedereen zal er zijn, trouwens, zelfs Harry." Ik klemde mijn tanden op elkaar en blies wat lucht naar buiten, ongemakkelijk hummend. Hij keek me een tel onderzoekend aan, al zei hij verder niets, tot mijn opluchting.
Was dit werkelijk nodig? Ik had eigenlijk wat willen studeren deze avond, maar daar zou dus weer niet veel van in huis komen. Ik haatte dat ik zo achter was op mijn planning, en het gaf me enkel onnodige stress.
"Waarom bel je jouw vrienden niet op? Misschien willen ze ook komen?" opperde Louis erna, me uit mijn gedachten halend. Kort beet ik op mijn lip.
"Oh... Ik weet niet of..." begon ik, maar hij schudde zijn hoofd.
"Komaan, babe, leef een beetje. Ik beloof dat het leuk zal worden. Bel hen." glimlachte hij. Ik keek hem nog een tel aarzelend aan, maar zuchtte toen en legde mijn mesje neer, mijn gsm uit mijn broekzak halend.
Eerst draaide ik Emily's nummer, haar er best graag bij willend. Ze kon me altijd laten lachen en ik kon het goed met haar vinden, dus waarom niet?
Ze stemde onmiddellijk toe, zoals ik had verwacht, duidelijk enthousiast mijn huisgenoten te ontmoeten. Ik aarzelde wat toen ze voorstelde ook Keith mee te nemen, maar ik durfde niet te weigeren.
Wat maakte het ook uit? Keith was wel oké, hoewel ik amper met hem omging.
Toen mijn vinger echter over Marcus' naam in mijn contactenlijst zweefde, twijfelde ik langer. Ik wist wat hij dacht over de loft, en zeker over Harry. En ik had geen zin in zijn veroordelende blikken of de spanning tussen de twee jongens. Maar had ik een keuze? Als hij zou horen dat ik Emily en Keith uitgenodigd had in de loft en hem niet, zou hij zonder twijfel gekwetst zijn, en ondanks de kleine ergernissen die ik soms jegens hem voelde, kon ik het wel goed met hem vinden.
Hij was één van mijn enige vrienden en ik wilde hem niet kwetsen.
Dus ik belde ook hem op met de vraag of hij de avond hier wilde spenderen. Hij stemde toe, tot mijn lichte teleurstelling.
Harry at niet samen met ons, al verraste het niemand echt. Het was al atypisch dat hij vanavond de moeite zou nemen met ons rond te hangen in de plaats van zich op te sluiten in zijn kamer.
Zou hij het doen om mij te treiteren? Enkel omdat ik hem had gevraagd uit mijn buurt te blijven?
God, hij was zo verwarrend. Het maakte me vermoeid en gespannen, meer dan iemand anders ooit voor elkaar zou kunnen krijgen. Hij gaf niet om me, maar op hetzelfde moment bekende hij geregeld dat hij niet uit mijn buurt kon blijven. Toch had hij mij zelf al verzocht het te doen, al was hij telkens degene die contact met me zocht, hoewel ik eerder het idee kreeg dat hij het deed om me nadien elke keer opnieuw de grond in te boren. Maar wat moest ik dan denken over onze kus tegen de auto, toen hij me had gezegd dat hij naar me verlangde? En die van gisteren, toen hij haast angstwekkend teder was geweest? Het was nog maar een week geleden dat hij me duidelijk had gemaakt dat ik enkel een tiener was die hem niets kon bieden, maar dat had hem duidelijk niet tegengehouden me te verleiden en te kussen. Had hij het dan niet gevoeld -die duizenden kriebels en dat vuurwerk in zijn onderbuik en die ondraaglijke, zalige verslavende elektrische lading tussen ons?
Wat wilde hij van me? Speelde hij enkel een spelletje of verwarde ik hem echt?
Het trieste was dat ik wist dat hij niet om me gaf, en het nooit zou doen. Daar was hij elke keer opnieuw meer dan duidelijk over. En het zou me niet zo mogen raken, maar het deed het wel. Het deed me meer pijn dan gezond voor me was.
Het vreselijke, absoluut verbodene was aan het gebeuren: ik was langzaamaan gevoelens voor hem aan het krijgen. Ondanks zijn hatelijke karakter. Hij sleurde me mee in zijn intrigerende persona, me vastgrijpend en niet meer loslatend. En wanneer ik bij hem was, voelde ik zoveel. Zo ontzettend ongelooflijk veel. Mijn hele zijn smachtte naar hem, naar zijn aanrakingen en smeulende blikken en dominante handelingen. Naar zijn zachte kussen en hese stem.
Ik verlangde naar hem.
En meer. Ik kon hem niet uit mijn gedachten bannen. Ik dacht aan hem, elke minuut van de dag. Hij controleerde mijn hoofd, mijn hart en lichaam. In die mate dat ik me zorgen om hem maakte als hij een wedstrijd had, of enkel hoopte dat hij op een dag zijn innerlijke pijn zou kunnen loslaten en opnieuw zou kunnen lachen. Ik hoopte dat ik hem opnieuw zou kunnen laten lachen. Dat hij op en dag weer gelukkig zou kunnen zijn, en misschien -heel misschien wel dankzij mij. Ik wilde hem leren kennen en bij hem zijn en de gevoelens toelaten en hem in mijn hart sluiten.
Ik wilde verliefd op hem worden.
En dat was de reden dat ik het niet zou kunnen tegenhouden.
Een ding wist ik echter al zeker: hij kon zeggen wat hij wilde, zich gedragen als de hatelijke persoon die hij was; het maakte allemaal niet uit. Ik gaf om hem. Ook al verdiende hij het niet. Niet in de kleinste mate.
Het was acht uur toen de eerste van Louis' vrienden kwamen. Hij stelde ze aan me voor, maar ik vergat hun namen even snel als zij de mijne, en niemand deed de moeite verder contact te zoeken. Ik hield me voorlopig enkel bezig met Stella en Niall, opgelucht dat Harry zich voorlopig nog niet had laten zien. Een kwartier later kwamen Emily en Keith. Ik opende de deur, glimlachend toen ik hen zag staan, en hen allebei een kus op de wang drukkend.
"Kom binnen." zei ik, een stap opzij zettend. Ontspannen en even charmant en mooi als altijd, wandelde Emily gracieus de loft binnen, lief lachend naar iedereen op de sofa's. Ze kon iedereen moeiteloos laten geloven dat ze schattig en onschuldig was, maar ik wist wel beter.
Net op het moment dat ik de voordeur echter sloot, wandelde Harry zijn kamer met een frons uit, amper aandacht bestedend aan de twee en slechts op mij een korte blik werpend, al hapte Keith naast me naar adem.
"Rose." siste hij. Verstrooid keek ik op, te veel met Harry bezig om aandacht aan hem te schenken. Tegen mijn zin scheurde ik mijn ogen los van de knappe jongen en keek hem aan, blozend toen ik besefte dat mijn starende blikken allesbehalve subtiel waren geweest.
"Is dat Harry Styles?" vroeg de brede jongen met zijn halflange donkerblonde haar naast me haast ongelovig, de nonchalante man even verder bestuderend, al liep Harry enkel ongeïnteresseerd verder, neerploffend in de sofa naast Niall, waar ik voorheen had gezeten. Ik opende mijn mond, maar geen geluid kwam eruit.
"Hmm." bevestigde ik uiteindelijk, me zuchtend afvragend of ik Harry misschien beter onmiddellijk als een bekendheid kon beschouwen. Ook Emily draaide haar hoofd nu met een ruk in mijn richting, terwijl ik enkel een snelle blik op de man even verder wierp, ziend hoe hij onderuitgezakt op zijn gsm tikte.
"Als in de Harry Styles?" vroeg ze opgewonden. Met een frons keek ik van de één naar de ander.
"Je kent hem?" Het klonk eerder als een vraag. Keith stootte een schamper geluidje uit.
"Natuurlijk, iedereen in de buurt kent hem. Fuck, de helft van New York weet wie hij is. Ik heb ooit eens één van zijn wedstrijden gezien. Gestoorde kerel." Het laatste zei hij eerder op een bewonderende, en niet op een afkeurende toon.
"En je woont bij hem?" vervolgde hij ongelovig, zijn blauwgrijze ogen over me heen laten glijdend. Ik keek hem enkel verloren aan.
Emily luisterde niet, enkel opgewonden fluisterend: "Waarom heb je dit nooit eerder verteld, Rose?"
Ze wierp een subtiele blik op hem en keek me toen terug aan, vervolgend: "Ik heb al zoveel over hem gehoord. Is het waar dat hij zoveel meisjes heeft?" Ze klonk haast opgewonden, alsof het idee haar prikkelde, en ze wenste één van hen te kunnen zijn. Wat me trouwens amper zou verbazen.
"Fuck, ik heb horen vertellen dat hij knap is, maar dit..." Ze grinnikte zachtjes, maar ik kruiste enkel mijn armen voor mijn borst, trachtend mijn jaloezie te verbergen. Ik wilde me haar niet voorstellen met Harry. Ik wist dat hij haar niet zou afwijzen, Emily was prachtig.
"Ik ben gewoon in dezelfde kamer als fucking Harry Styles. Ik kan dit niet geloven. Als ik jou was, had ik het al over de volledige campus geschreeuwd, Rosie. Je leeft bij hem, besef je dat?" grijnsde Keith. Ik haalde enkel mijn schouders op.
Ik had hen ooit gezegd dat ik met enkele anderen samenleefde, maar Harry had ik nooit vermeld. Hoe had ik moeten weten dat de hele oostkust van zijn bestaan afwist?
Ik wist niet hoe ik me erbij voelde, al verklaarde het mijn eerdere vermoeden wel onmiddellijk: met alle waarschijnlijkheid had een deel van de mensen op straat Harry daadwerkelijk herkend, toen hij Zac de dag ervoor een vuistslag had gegeven.
Was hij zo'n fenomeen door zijn boksen of door zijn beruchte reputatie?
"Hey, Rose! Kom je je vrienden niet aan ons voorstellen?" schrok Sophia me op uit mijn gedachten over de intimiderende doch knappe jongen op de sofa.
Emily haalde snel een hand door haar volle bruine krullen, haar grote blauwe ogen vullend met gespeelde onschuldigheid. Ik haatte de manier waarop ze Harry's aandacht wilde vangen nu al.
Verloren liep ik achter hen terug naar de sofa's, afwezig wuivend in hun richting.
"Emily en Keith." vertelde ik de rest, aarzelend kijkend naar waar ik kon zitten. Louis wierp me een stralende glimlach toe en schoof op, zodat ik naast hem plaatsnam, jammer genoeg recht voor Harry.
Ik ontweek zijn blik echter, tot Keith besloot het voor me te verpesten.
"Harry Styles, toch?" vroeg hij, Harry net niet met twinkelende ogen aankijkend. Onverschillig keek die laatste op, zijn gsm in de broekzak van zijn strakke zwarte jeans schuivend.
"Moet ik je kennen?" snauwde hij haast, hem een verveelde blik toewerpend. Ik kreeg direct een geërgerde uitdrukking op mijn gezicht, zeker toen Keith even uit het veld geslagen leek te zijn.
"Nee, ik... Eh... Ik volg je wedstrijden gewoon, dat is alles." Brutaal en onbeschoft als hij was, negeerde Harry het, zijn verfomfaaide pakje sigaretten uit zijn andere broekzak halend en één tussen zijn volle roze lippen stekend.
"Heeft iemand een vuurtje?" mompelde hij, de groep rondkijkend, terwijl Keith verloren en beschaamd naast hem recht bleef staan. Emily nam daarentegen dapper naast Harry plaats, tot mijn grote ergernis, al besteedde hij geen aandacht aan haar, ook niet toen ze opvallend dicht bij hem ging zitten.
Louis grinnikte naast me, zijn aansteker uithalend en naar de knappe jongen voor ons gooiend. Behendig ving Harry het, zijn sigaret tussen zijn wijs- en middelvinger houdend en het met de andere hand moeiteloos ontstekend. Ik beet had op mijn lip toen hij zijn ogen sloot en een lange trek nam. Hoe vaker ik hem zag roken, hoe sexyer het werd, hoewel ik de gewoonte altijd had verafschuwd.
In feite verafschuwde ik het nog steeds, maar hoe kon ik er mogelijk een afkeer van hebben wanneer hij het deed en er zo verleidelijk uitzag met die sigaret tussen zijn zachte lippen?
Plots vlogen zijn ogen open en keek hij me recht aan. Ik schrok, waarna ik hevig begon te blozen, snel wegkijkend van hem. Hij zei niets, tot mijn opluchting.
"Rose?" hoorde ik plots naast me. Verstoord keek ik op, recht in de lieve blauwe ogen van Louis, terwijl Keith zich naast me wurmde, met rode wangen uit schaamte.
Ik had medelijden met hem, ook al kende ik hem amper.
"Verwacht je nog iemand?" vroeg hij. Ik humde.
"Marcus komt nog." antwoordde ik zacht, al was het duidelijk niet stil genoeg geweest.
"Marcus?" grijnsde Stella, met haar wenkbrauwen wiebelend. Ik negeerde het, haar enkel hoofdschuddend aankijkend, maar Hannah snoof schamper.
"Is dat die verwende kleine loser die zijn ogen niet van je af kon houden in de club, Rose?" vroeg ze, duidelijk spottend.
Mijn wangen kleurden rood, al was het eerder omdat ze hem op die manier beledigde.
"Hij is geen verwende kleine loser." protesteerde ik. Emily liet echter een kakelende lach horen.
"Jawel. En hij heeft duidelijk een oogje op je." Ze grinnikte nog eens vervelend, en ik vroeg me ontzet af waar haar irritante en arrogante houding plots vandaan kwam. Dit was niet de Emily die ik kende.
Maar ze zat naast Harry, en ik vermoedde dat hij wel eens de oorzaak kon zijn; het effect dat hij op mensen had, was me meer dan bekend.
Dat weerhield me er echter niet van haar een blik toe te werpen, al maakte Keith het enkel erger, dommig vervolgend: "Ze heeft gelijk, Rose. Trouwens, hij heeft me onlangs verteld over de relatie tussen jullie families. Zijn jullie niet praktisch verloofd?" Hij gniffelde als een kleuter, maar ik fronste enkel, mijn armen voor mijn borst kruisend en mijn benen over elkaar slaand.
Even vroeg ik me af waarom ik daarnet sympathie voor hem had gevoeld.
"Doe niet zo dom, we zijn helemaal niet verloofd. Ik beslis zelf met wie ik samen ben." gaf ik als antwoord, maar werd opgeschrokken door een scherp geluid. Verstoord keek ik naar de salontafel, ziend hoe Harry de asbak ruw naar zich toe trok, met een diepe frons op zijn gezicht.
Iedereen viel stil.
"Alsof het iemand een fuck kan schelen met wie ze fucking verloofd is." gromde hij, zijn ondertoon spottend. Ongemakkelijk keek de bende hem aan, terwijl ik er enkel verslagen en vernederd bij zat.
Ik opende mijn mond, maar beschaamd sloot ik hem terug. Quasi onverschillig tikte hij met zijn sigaret op de asbak, maar leunde toen weer achteruit en vulde zijn longen opnieuw met de nicotine, de rook erna weer uitblazend, zijn andere arm nonchalant op de rugleuning achter Emily.
En het maakte me allemaal gefrustreerder dan ik zou moeten zijn.
Aanvallend antwoordde ik, voor ik er erg in had: "Het kon je anders wel schelen toen je mij een week geleden per se naar de campus wilde brengen en Marcus haast aanviel toen hij voorstelde het te doen."
Doodse stilte viel neer op de hoek waar we zaten, ijskoud, verstikkend en haast pijnlijk.
Harry staarde me aan, zijn ogen groot en onrustig, en zijn sigaret vergeten tussen zijn vingers.
"Wat zei je net?" antwoordde hij uiteindelijk, al was het koeler en angstaanjagender dan ik hem ooit tegen iemand had horen praten. Ik wendde mijn ogen af en plukte aan de bekleding van de sofa.
"Wil je nog eens horen hoeveel je werkelijk voor me betekent, prinses?" snauwde hij erna, zodat mijn blik omhoog schoot. Ik keek hem recht aan, ontzet.
De manier waarop hij het koosnaampje had uitgesproken bezorgde me geen aangename rillingen, zoals het gisteren had gedaan.
Het leverde me een steek in mijn hart op, bewijzend dat hij werkelijk de macht had me met één woord de grond in te boren.
Net op dat moment weerklonk echter een klop op de deur.
"Nee." mompelde ik hees, de gapende blikken van mijn vrienden rond me zo goed mogelijk trachtend te negeren.
"Ik... Eh... Ik ga de deur even openen." onderbrak Louis ons, me nog kort aankijkend, maar toen rechtstaand en weglopend. Ongemakkelijk kauwde ik op mijn lip, kwaad op mezelf dat ik mijn mond niet had kunnen houden.
Ik hoorde Louis vaag praten bij de voordeur, maar deed geen moeite de woorden op te vangen.
Dat was echter, tot ik naast me hoorde: "Hey."
Ik draaide mijn hoofd, tot mijn verbazing dezelfde zwartharige jongen zien staand die hier een tijdje geleden ook was geweest.
Hoe heette hij ook alweer?
"Zayn!" riep Hannah enthousiast, mijn geheugen onmiddellijk opfrissend. Hij glimlachte kort naar iedereen, mij vervolgens aankijkend.
"Rose, was het?" vroeg hij. Ik knikte snel, mezelf forcerend mijn mondhoeken omhoog te laten krullen en hem terwijl vluchtig bestuderend. Hij was prachtig -zijn ogen donker doch stralend, zijn wimpers lang en vol.
Maar hij deed me niets, niet in vergelijking met Harry.
"Ik kwam je vriend tegen op de gang." zei hij, afwezig achter zich wuivend. Verrast draaide ik mijn hoofd, ziend hoe Marcus aarzelend achter hem aan naar binnen liep. Toen hij mij zag, lachte hij.
Ik zag dat hij kort twijfelde, maar gaf toen zowel mij als Emily een kus op de wang, Keith slechts een hand. Naar de rest glimlachte hij enkel.
Hij ging zitten naast Keith, op de smalle leuning van de sofa, terwijl ook Louis terug naast me plaatsnam en Zayn zich even verder tussen Hannah en Stella liet neerzakken.
Gelukkig leken de meeste Harry's en mijn ongemakkelijke interactie vergeten te zijn dankzij de komst van Zayn en Marcus, want ontspannen geroezemoes vulde de kamer.
Zelfs ik had het gezellig, tot mijn verbazing, ook al ergerde ik me dood aan Emily even verder, die haast hopeloos Harry's aandacht probeerde te vangen.
Glimlachend wees ik Keith en Marcus iedereen aan, hun namen overlopend.
"En dat zijn Sophia en Liam." ging ik verder, al onderbrak Marcus me onmiddellijk erna.
"Dus dat is strandwacht Liam." gniffelde hij, zijn blauwe ogen over hem heen laten glijdend.
"Noem hem niet zo, alsjeblieft." zei ik, aanvallender dan ik had bedoeld. Maar ik herinnerde me de vorige keer dat we over hem hadden gesproken, en ik had momenteel alles behalve zijn spottende opmerkingen nodig. Ik wist wat hij dacht over het milieu waarin ik momenteel verkeerde, maar het was niet omdat hij mijn vriend was, dat ik zijn verwende kinderachtige houding moest aanvaarden.
Hij negeerde mijn snauw en schudde zijn hoofd, achter Keith naar me toe buigend en grijnzend: "Ik begrijp nog steeds niet dat hij je hier laat overnachten na wat je vader heeft gedaan." grinnikte hij zacht, maar ik fronste enkel, hem afkeurend aankijkend.
"Wat...?" begon Keith niet-begrijpend.
"Niets." onderbrak ik hem hoofdschuddend, mijn gezicht afwendend.
Konden mijn vrienden zich niet normaal gedragen vandaag?
Geërgerd keek ik nog eens naar Emily, die overdreven luid giechelde met een opmerking die Harry maakte, hoewel ik zeker wist dat het helemaal niet zo grappig was geweest. Ik had Harry nog nooit iets amusants horen vertellen, laat staan dat ik hem ooit al oprecht had zien lachen.
Kort keek ik hem aan, zijn prachtige gezicht bestuderend. Hij haalde een hand door zijn warrige bruine krullen, zijn andere arm tot mijn frustratie nog steeds achter Emily op de leuning. Ik beet kort op mijn lip toen ik naar zijn mond keek, zo uitnodigend en verslavend.
Terugdenkend aan onze kus, zuchtte ik haast onhoorbaar, het puntje van mijn tong langs mijn onderlip laten glijdend.
Net op dat moment keek hij me evenzeer aan, zijn groene felle ogen recht in die van mij borend.
Direct keek ik weer weg, hem niet te voldoening willen gevend met me te kunnen spotten.
Niall schrok me echter onmiddellijk erna op: "Wie wil een spelletje spelen?" Gesprekken vielen stil, en Hannah haalde haar schouders op, een trek van haar sigaret nemend.
"Wat had je in gedachten?" vroeg ze.
"Truth or dare?" stelde Niall voor, wat slechts kon rekenen op enkele afkeurende kreunen.
"Wat ben je? Een fucking kleuter?" snauwde Harry, maar Niall negeerde het, zijn blik laten rondgaand.
"Waarom ook niet?" grijnsde Louis, me een plagerige elleboogstoot gevend en dwingend hem aan te kijken.
"Speel je mee, prinsesje?" Ik beet op mijn lip, mijn blik afwendend en ongewild terug naar Harry kijkend, enkel om te zien dat hij Louis een gefrustreerde blik toewierp.
Wat was zijn probleem weer?
"Eh... Nee, ik kijk wel mee." zei ik zachtjes, waarop Mia snoof.
"Natuurlijk doet ze niet mee." spotte ze, waarop Hannah evenzeer eens schamper lachte. Kwaad keek ik hen aan, gefrustreerd dat ze me nog steeds zagen als het preutse onschuldige meisje van enkele weken geleden.
Maar was ik haar niet nog steeds? Ik had mijn eerste kus gehad, ja. Dat veranderde echter niets, behalve dat ik nu besefte dat ik nog naïever was dan ik had gedacht, bitter denkend aan de keren dat Harry me al probleemloos had kunnen kwetsen. En ik liet het hem doen.
Wat maakt het allemaal nog uit?
"Goed dan, ik speel wel mee." zei ik, mijn blik afwendend, ook al richtte hij zijn autoritaire ogen net op dat moment op mij.
"Perfect." grinnikte Niall, in zijn handen wrijvend.
In het begin van het spel lette ik amper op, zelfs niet toen Aiden Louis opdroeg tien minuten in hun kamer te verdwijnen met een voor mij onbekend blond meisje. Ik was enkel opgelucht dat hij de gordijnen rond hun geïmproviseerde slaapruimte sloot en we niet hoefden te zien wat ze ongetwijfeld aan het doen waren.
Ik kon niet vatten hoe mensen zo licht over seks konden gaan, of alles wat überhaupt met intieme zaken te maken had. Met een steek in mijn binnenste dacht ik aan de twee keer dat ik Harry me al had laten kussen.
"Marcus." Ik schrok op, kijkend naar Niall, die grijnzend met zijn wenkbrauwen wiebelde.
"Dare." zei Marcus stoer, zo nonchalant mogelijk trachtend over te komen.
"Moedig." spotte Harry, snuivend en hem met een geamuseerde trek rond zijn roze lippen aankijkend.
"Kus Rose." Onmiddellijk krulden Harry's mondhoeken terug naar beneden, waarna ik Niall met een ruk aankeek.
"Wat?" vroeg ik ontzet, maar Marcus stond al recht en liep naar me toe. Met grote ogen keek ik hem aan, niet wetend wat ik moest doen. Wilde ik dat hij me kuste?
Nee, natuurlijk niet, bedacht ik me onmiddellijk paniekerig.
"Marcus..." begon ik al, maar hij ging op Louis plek zitten en legde zijn hand op mijn wang. Als verdoofd liet ik die van mij in mijn schoot rusten, ziend hoe hij dichterbij zat.
"Ik weet niet of..." fluisterde ik. Hij maakte echter een sussend geluidje, mijn gezicht omhoog tillend en kort naar mijn lippen kijkend.
En voor ik besefte wat er gebeurde, had hij die van hem erop gedrukt.
Ik voelde niets.
Geen vuurwerk, geen kriebels en geen brandende verslavende vlammen die meedogenloos aan mijn onderbuik likten.
Enkel ongemak en schaamte vulde me.
Zijn kus was niets in vergelijk met die van Harry, zijn lippen lang niet zo ervaren en zacht. Ze pasten niet perfect tussen de mijne, en zijn hand was niet gemaakt om mijn gezicht vast te houden.
Het leek eindeloos te duren, tot ik na enkele seconden mijn ogen opende en het niet langer kon verdragen.
Ik draaide mijn gezicht weg, zodat hij noodgedwongen hetzelfde moest doen. Slikkend keek ik hem aan, het gejoel en geklap van mijn vrienden negerend. Hij grijnsde dommig, alsof hij niet eens besefte dat ik niet van zijn kus had genoten.
Tot mijn ergernis bleef hij naast me zitten, met die idiote glimlach en Harry's beweging imiterend, zijn ene arm achter me op de leuning laten rustend. Gelukkig wendde hij zijn ogen na nog een blik wel af, waarop ik duizelig door mijn mond ademhaalde, trachtend te verwerken wat er net was gebeurd.
Ik had Marcus gekust? Of liever, hij had mij gekust?
Hoe kon ik zo dom zijn dat te laten gebeuren? Ik voelde niets voor die jongen, helemaal niets.
Alsof mijn mentale staat nog niet labiel genoeg was...
"Jullie zijn zo schattig samen, Rose!" hoorde ik Emily plots kirren. Ik keek naar haar op, met het schaamrood op mijn wangen en een beginnende hoofdpijn, geschrokken door wat net was gebeurd.
Ze knipperde met haar wimpers, naar Harry toe leunend en me een stralende glimlach toewerpend, er opnieuw zo irritant perfect uitziend. Snel wendde ik mijn ogen af, hierbij automatisch naar de man naast haar kijkend.
Ik verstijfde.
Zijn ijzige ogen boorden in de mijne, zijn lippen tot een grimas gekruld.
Wat was zijn probleem? Hij wierp me nog een vuile blik toe, maar negeerde me verder, met zijn tanden op elkaar geklemd naar Marcus kijkend, die Harry op zijn beurt een arrogante blik toewierp.
Mijn hoofd draaide.
Waarom kon niets in mijn leven lopen zoals ik dat wilde?
"Keith." duidde Marcus de jongen aan mijn andere kant aan, op een te stoere toon naar mijn zin.
Ik luisterde niet naar zijn antwoord, enkel vaag ziend hoe hij drie shotjes naar binnen goot. Ik kon enkel denken aan de voorbije kus en aan hoe belachelijk ik mezelf vond.
"Emily, truth or dare?" grinnikte Keith. Ik beet hard op mijn lip, haar niet willen aankijkend.
Ik wilde helemaal niemand aankijken, zeker Harry niet.
"Dare." giechelde ze, me mateloos irriterend.
"Kies de knapste jongen in de kamer en kus hem." grinnikte hij, alsof hij een puber was die erop kickte anderen hun tong in elkaars mond te zien draaien.
Net op dat moment kwam Louis binnen, lachend roepend: "Geef me een minuutje! Ik ben nog niet bekomen van mijn vorige meisje!" De jongens grinnikten, de meisjes keken hem enkel verafschuwd aan, ook het kleine blondje dat achter hem aan liep en met haar ogen draaide, terug op haar plek naast Louis' andere vrienden gaan zittend.
Hij liep grijnzend langs Emily, haar een blik toewerpend en vervolgend: "Het spijt me, lieverd, je zal een andere jongen moeten zoeken."
Met een zelfvoldane glimlach liep hij verder, voor Marcus stoppend.
"Je zit op mijn plaats." zei hij nonchalant, de jongen naast me een blik toewerpend. Marcus opende zijn mond al, maar ik schudde mijn hoofd, hem aankijkend. Verslagen zuchtte hij, voor hij recht stond en terug op de leuning ging zitten, zijn plek afstaand aan Louis. Met een arrogante grijns ging die laatste zitten, me een knipoog zendend, maar zijn aandacht toen op Emily richtend.
"Waar wacht je op, schat? Kies iemand." zei hij, een hand door zijn bruine haar halend.
Blozend keek Emily rond zich, al wist ik beter. En iedereen met een beetje verstand keek recht door haar onschuldige façade.
"Harry." zei ze uiteindelijk verlegen.
Het voelde alsof ik een slag in mijn gezicht kreeg, al had ik het moeten weten.
Ik slikte, zo onaangedaan mogelijk proberend te kijken, hopend dat ik niet faalde in mijn opzet. Langzaam draaide Harry zijn hoofd naar haar toe, zijn wenkbrauw optrekkend.
Hij liet één mondhoek omhoog krullen in een grijns, uiteindelijk.
"Kom hier dan." mompelde hij, tikkend op zijn bovenbenen. Mijn mond werd droog, en met bonzend hart keek ik naar de twee.
"Doe niet alsof je het niet wilt." grijnsde hij naar Emily, die gretig naar zijn schoot keek.
Voor ik wist wat er gebeurd, was ze schrijlings op hem gaan zitten, haar bovenlichaam tegen het zijne.
Ik voelde me misselijk worden.
Net toen ik wilde wegkijken, ving ik Harry's ogen over haar schouder, alsof hij me opzettelijk uitdaagde. Ik wist dat hij zag wat het met me deed.
Het kon me niet eens schelen.
Ik wilde enkel dat ze van hem af ging. Ze moest van hem blijven.
Hoofdschuddend keek ik weg, Louis' blik vangend. Wantrouwig keek hij van mij naar Harry, zijn blauwe ogen tussen ons in laten dansend en vervolgens diep fronsend. Hij was duidelijk niet de enige die het had opgemerkt, want ook Niall wierp me een onderzoekende blik toe.
Ik wilde hier weg.
Ik kon niet kijken naar hoe hij haar vasthield en tegen zich aan drukte, alsof hij de hare was. Ik zou daar moeten zitten, niet zij.
Het verbaasde me dat ik mezelf er mee wilde kwellen, want ik kon me er onmogelijk van weerhouden op te kijken, net ziend hoe hij zijn ogen sloot en zijn hand in haar nek legde, hun lippen versmeltend.
Ik slikte moeizaam, snel met mijn wimpers knipperend en mijn nagels in handpalm drukkend.
Dit was niet echt aan het gebeuren... Ik wilde het niet. Ze moest bij hem wegblijven!
Ik had niet eens de tijd me te verbazen over mijn gedachten. Het enige wat ik leek te kunnen doen, was staren naar het koppel voor me, naar hoe hij haar lichaam tegen het zijne gedrukt hield en naar hoe ze zo ongelooflijk goed bij elkaar leken te passen. Beter dan ik ooit bij hem zou horen.
En het deed me meer pijn dan ik ooit had kunnen vermoeden.
Plots opende hij zijn ogen, middenin de kus, en kantelde zijn hoofd, zijn ogen op mij richtend.
Mijn hart stopte even met kloppen, en tranen sprongen in mijn ogen.
Hoe durfde hij? Hij wist dat hij me er pijn mee deed, hij wist het!
Het bewees enkel dat hij werkelijk geen zier om me gaf, en ook al wist ik dat al, het besef raakte me opnieuw snoeihard. Louis knarsetandde naast me, en ik ving enkele andere blikken van mijn vrienden rond me.
Iedereen had zijn kleine showtje gezien. Je hoefde geen genie te zijn om te begrijpen wat hier aan de hand was.
Zielige Rose was gekwetst omdat Harry haar niet zag zitten, en hij maakte er maar al te graag gebruik van.
Na wat leek uren geduurd te hebben, beëindigde hij de kus, achteruit buigend en haar kort aankijkend. Ze liet een giechel horen, maar bleef tot mijn ergernis wel op zijn schoot zitten, alsof ze me enkel verder wilde treiteren.
De rest leek echter minder gelukkig te zijn met de gang van zaken, al kon ik hun medelevende blikken evenmin aan.
"Kies de volgende, baby." zei hij, mijn hart daarmee definitief versplinterend.
Baby?
"Rose." lachte ze vervelend, haar hoofd draaiend en me aankijkend. Ik slikte en haalde door mijn mond adem.
"Ik moet even naar de badkamer. Kies maar iemand anders." zei ik hees, recht gaan staand. Louis greep mijn hand maar ik trok me los, me beschaamd en met betraande ogen uit de voeten makend.
Ik brak in de badkamer, op de grond gaan zittend en mijn gezicht in mijn handen verstoppend.
Hoe kon hij zoiets doen?
Maar aan de andere kant had ik Marcus evenzeer gekust. Toch?
Enkel de manier waarop hij Emily had vastgegrepen... Alsof hij me bewust had willen kwetsen. Ruw veegde ik een verloren traan weg, gefrustreerd aan mijn haar trekkend.
Het zou me niet mogen raken.
Maar het deed het wel... En misschien was dat nog het ergste van allemaal.
Harry maakte me zwak.
Ik wist niet hoe lang ik daar bleef zitten, al was het met alle waarschijnlijkheid een hele poos. En hoe langer ik wachtte terug te keren, hoe minder ik het durfde.
Ik had me hopeloos belachelijk gemaakt.
Uiteindelijk ging ik toch rechtstaan en veegde nog eens snel onder mijn ogen, mijn achtergebleven tranen wegvegend, voor ik de deur opende en met rode wangen naar de woonkamer terugkeerde.
Ik kon niet voor eeuwig in de badkamer blijven.
Het was moeilijk te bepalen of ik me gekwetst voelde dat niemand was komen checken hoe het met me ging, maar aan de andere kant, zou dan niet iedereen geweten hebben dat Harry's actie me gekwetst had?
Dan had ik liever dat ze niet achter me aan kwamen.
Toen ik de grote ruimte echter binnenkwam, hield ik abrupt op met wandelen. Met grote ogen zag ik hoe Harry Emily net recht trok uit de sofa, haar hand in de zijne houdend.
Op het moment dat ze de glazen tafel hadden bereikt, merkte Emily me op.
Ze wierp me een stralende glimlach toe, zwaaiend.
"Je hebt de rest van het spel gemist, Rose!" Ik had zin haar perfecte tanden eruit te kloppen.
Ik weigerde na te denken waar mijn agressieve gedachten vandaan kwamen, en richtte mijn ogen in de plaats daarvan op de man die naast haar stond.
Hij was me al aan het aankijken.
Heel even dacht ik iets in zijn mooie groene ogen te zien. Spijt? Nee, dat kon niet.
Zo snel als het gekomen was, verdween het ook weer. In de plaats daarvan knipoogde hij naar me, me spottend aankijkend, voor hij Emily meetrok en even later met haar in zijn kamer verdween.
Ik was kwaad op Keith omdat hij Emily die stomme opdracht had gegeven.
Ik verafschuwde Emily omdat ze Harry had gekust en straks in zijn armen tussen zijn witte lakens zou liggen.
Ik haatte Harry omdat hij was wie hij was.
Maar ik haatte vooral mezelf, omdat ik wist dat het mijn eigen fout was dat ik het zover had laten komen dat zijn doen en laten me iets kon schelen. Dat hij me iets kon schelen.
En ik haatte mezelf het meest omdat ik besefte dat ik Harry nooit zou kunnen haten.

--
Nieuw hoofdstukje, en een behoorlijk lange! Wat denken jullie van Harry's actie? En de kus tussen Rose en Marcus?
Sorry, deze was trouwens iets saaier, en in de volgende zijn er ook niet veel Haly momentjes, maar daarna komt het op gang!;)
Dankjewel aan de nieuwe abo's, en aan mijn andere lezertjes voor hun lieve reacties!!
Iedereen die nog steeds examens heeft: heel veel succes!
Zijn er trouwens plannen voor de vakantie?
xxx

Reacties (17)

  • Veturius

    Wat is Harry toch een kleuter zeg man man man

    6 maanden geleden
  • GossipGirl21

    Mooi geschreven hoor.

    7 maanden geleden
  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    7 maanden geleden
  • FollowYourDream

    Wat stom van die kussen! Marcus kan lekker profiteren!
    Ik heb echt zoveel medelijden met Rose! En Harry moet absoluut niet doen alsof het hem niets kan schelen! Stop nu gewoon met ontkennen Harry, ik meen het! Niemand gelooft je nog, hoe gemeen, achterbaks of stom je ook doet! Ontkennen heeft echt geen zin meer! En waar is de lieve Emily gebleven?
    Damn Iluna! Hoe kun je in godsnaam zeggen dat dit hoofdstukje saai was? Ik bedoel sáái???? Dit hoofdstuk omvat alles! Je kunt alles zeggen over dit hoofdstuk! Het is niet voorspellend, mysterieus, leuk, lief, grappig, maar saai? Absoluut niet! Ik weet niet van waar je het haalt, maar één ding moet je in je oren knopen! DIT VERHAAL (EN DIT HOOFDSTUK) IS ABSOLUUT NÍÉT SAAI!!!!
    En al mijn reacties zijn graag gedaan! Je verdient ze! Nee, je verdient ze maal duizend! Echt jij schrijft zo mooi!
    Dit verhaal is mijn favoriet, op heel Quizlet! Geen enkel verhaal kan aan dit verhaal tippen! (:

    En ik ga deze vakantie mijn theorie (van het autorijden) proberen te halen. Voor de rest heb ik niet veel plannen, behalve uitslapen, want dat heb ik echt gemist!

    xxx
    Snel verder girl!(H)

    3 jaar geleden
  • missanoukmalik

    Super mooi geschreven!!!
    Het stomste is dat ik elke dag toch even dit verhaal aanklik om te kijken of je hbt geschreven ook al heb ik geen mailtje:$
    Zo hopelijk morgen wel

    _O__O_

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen