Foto bij Guilty tears

Selah Sue - All I Need From You

Een zachte, lage kreun in mijn oor toen de wekker van een telefoon ergens ver weg afging. Ik kneep mijn ogen dichter samen, wiebelde even in het matras en in zijn greep en ontspande toen weer.
Zo kon het echter niet voor hem zijn. Het was zeven uur ’s ochtends en Harry moest over een halfuur weg om zijn vlucht te halen. Hij en de jongens zouden een paar dagen in de Verenigde Staten zijn, dus ik moest hem zolang missen. Maar het was oké. Ik zou hem snel weer zien.
Vingertoppen die in mijn huid gedrukt werden, duidelijk geen zin hebbend me los te laten en überhaupt het bed te verlaten.
Na een paar minuten kreeg ik een kus op mijn blote schouder gedrukt voordat de persoon achter me uit het bed stapte en ik een stukje door het matras omhoog gelift werd.
‘Ik zie je volgende week weer. Op de dag. Ik weet dat je er zult zijn,’ murmelde hij een halfuur later zacht in mijn oor en hij drukte een kus op mijn hoofd. Ik gaapte, glimlachte naar waar ik dacht dat hij stond terwijl ik mijn ogen dicht hield, deed nog een kleine zwaaibeweging met mijn hand en kroop toen verder onder de dekens. Een zachte chuckle van Harry deed me de rest van de ochtend vredig verder slapen.

De tijd tikte, en terwijl elke dag eindigde en een nacht begon, kroop ik steeds weer elke avond onder de dekens in ons bed met steeds erger wordende zenuwen. Ik sprak Harry nog weleens, maar niet te vaak, want hij had het nog druk met de promotie voor hun net uitgebrachte album, waarmee ze voor het eerst niet meer mee gingen toeren, en ik was bang dat mijn sms’jes teveel door gingen laten schijnen dat ik net zo nerveus was als hij. Want dat was hij. De weinige keren dat ik hem daadwerkelijk aan de telefoon sprak was hij gespannen, constant afgeleid en zei overal sorry voor. Hij leek daar in het rond te springen en tegelijkertijd op de grond te liggen, en ik bedacht dat het er zo waarschijnlijk ook in zijn hoofd aan toeging.

Het was de nacht van de dinsdag op woensdag toen ik wakker werd door het heftige trillen van mijn telefoon naast mijn kussen. Half dichtgeknepen en tranende ogen, een gaap, haar voor mijn gezicht, de afdruk van het kussen in mijn wang, maar daar merkte ik niks meer van toen ik de naam op het scherm zag staan. Waarom belde hij nu?
‘Harry?’
Aibileen.’
Ik hoorde zijn stem en besefte dat deze anders klonk dan normaal. Verstikt, schor, zacht.
‘Gaat alles goed?’ vroeg ik voorzichtig. Ik was rechtop gaan zitten en had de deken strak om me heen getrokken, aangezien het nog steeds best frisjes in onze kamer kon zijn.
Ik moest de telefoon dichter tegen mijn oor drukken om daadwerkelijk te horen wat ik dacht te horen. Zacht, gesmoord gesnik.
‘Harry?’
Ik hoorde hem huilen aan de andere kant van de lijn en mijn hart zakte tot mijn tenen.
‘Harry, wat is er aan de hand?’
Ik... ik voel me gewoon zo schuldig, Abs...
‘Wat... waarom?’
Al die meiden... en jongens... en we gaan ze achterlaten. We laten ze in de steek zodat we onszelf beter voelen. Hoe vreselijk egoïstisch is dat? We hebben nota bene nog een album liggen om voor te kunnen toeren, en we doen het niet! We zijn een stelletje aso’s, ik ben een aso, en ik verdien ze allemaal niet. We horen er voor ze te zijn als ze ons nodig hebben, en straks... Poef! W-weg...
Met pijn in mijn hart hoorde ik Harry’s hartverscheurende woorden over zijn fans aan. Hij was vreselijk van streek en heartbroken. Zijn emoties waren nu misschien wel passend, maar vooral onterecht.
Ik hoorde zijn zachte gehuil aan. Pakte mijn telefoons steviger beet en kneep mijn ogen dicht. Een zachte zucht klonk door de kamer.
‘Harry,’ ik sprak zacht, was bang dat ik anders te hard op hem zou overkomen, ‘vroeg of laat hadden jullie toch wel afscheid van ze moeten nemen. Er was een moment dat de band begon met bestaan, en dat betekent ook dat er een moment zou komen dat dat bestaan eindigde. Je fans weten dat. Ze werden fan, weten dat jullie niet alleen maar popsterren en mooie plaatjes zijn, maar ook mensen met gevoelens, gedachten en vooral een leven. Ook al is de band er zo meteen niet meer, jullie zijn er nog wel. Jullie hebben ze zoveel gegeven en zij hebben jullie zoveel gegeven, wanneer kan er dan een mooier einde zijn dan nu?’
Zacht gesnuif. Een kleine, haperende zucht.
‘Niet alleen voor mij ben jij een van mijn meest favoriete personen op aarde, en wens ik meer dan ooit dat jij gelukkig bent. Gewoon, gelukkig. Alleen maar dat. En als dat betekent dat je naar Antarctica verhuist, goed, een beetje bezorgd ben ik dan, maar dan wil ik dat je gaat. Als je je kaal wil scheren, o jeetje, liever niet, maar lieverd, ik zou het scheerapparaat al voor je pakken als dat je echt gelukkig maakt.
‘Net zoals dat voor de fans geldt. Ze willen dat jij en de rest van de jongens gelukkig zijn, en als dat het einde voor de band betekent... het zij zo.’
Ik ging weer op mijn rug liggen en trok de deken tot aan mijn kin. Met waterige ogen staarde ik in het donker naar het plafond.
‘Natuurlijk, de eerste reacties van de meeste fans zullen in het begin niet zo lovend zijn, nee, maar dat was met de meesten van jullie ook. En toen gingen jullie erover praten, en praten, en praten, en erover nadenken, en uiteindelijk konden jullie allemaal begrijpen. Allemaal! Waarom zou dat niet voor de fans gelden?’
Het was een retorische vraag, maar toch klonk Harry’s stem zachtjes.
Omdat ze met zoveel meer zijn.
‘Dat is niet per se een nadeel, Harry. Met hoe meer ze zijn, hoe meer steun ze aan elkaar hebben. Hoe meer ze waarschijnlijk, juist nu, naar elkaar toe gaan groeien om de laatste momenten nog zo mooi mogelijk te beleven. Dat zal iets moois zijn, Harry. En ook al zijn het zoveel – zie jezelf en de jongens dan maar als de steekproef die de rest van de wereld vertegenwoordigt.’
Een korte stilte. Het gesnik en gesnuif was gestopt, maar ik kon nog steeds een haperende ademhaling horen.
Ik wilde dat je hier bij me was.
Ik sloot mijn ogen en slikte krampachtig. ‘Ik ook. Maar morgen kom ik. Dan ben ik er.’
Ja...’
Een stilte, maar niet zozeer ongemakkelijke, volgde. Ik luisterde alleen maar naar zijn ademhaling en waarschijnlijk deed hij hetzelfde.
Ik zou zo wel kunnen slapen.’
Ik glimlachte. ‘Ik ook.’
Weer een korte stilte. Ik gaapte even.
‘Harry?’
Hm?
‘Zou je me iets willen beloven?’
Ligt eraan wat.’
‘Zou je hierover ook met de jongens willen praten? En maar ieder ander van de crew die luisteren wil – wat hoogstwaarschijnlijk iedereen inhoudt?’
Ik hoorde niks, maar wist dat Harry nog steeds luisterde. Zwijgend.
‘Juist nu, Harry. Alsjeblieft. Jullie gaan elkaar zo hard nodig hebben de komende dagen, weken, maanden. Betrek ze er alsjeblieft bij. Jullie gaan hier samen doorheen.’
Een lange, lange zucht is wat ik als antwoord kreeg, en de manier waarop het ging, hoe het klonk, zorgde ervoor dat mijn mondhoeken een stukje omhoog trokken. Ik probeerde echter doodserieus te blijven.
Goed dan.’ Kortaf, maar in ieder geval al “belovend”. Ik glimlachte breed.
‘Dank je wel, Harry.’
Hoe gaat het met de jongens?’ Ik rolde met mijn ogen, duidelijk wetend dat Harry het expres over een andere boeg gooide – waarschijnlijk om het er niet meer over te hebben, maar vooral om er niet meer aan te hoeven denken.
‘Eigenlijk wel prima. Tristan heeft de afgelopen dagen ook bij je moeder geslapen, aangezien ons dat allebei beter leek. Ik ben nog niet echt een “ouder”, en zijn oma ziet hem op dit moment nog grager dan ik, dus doen we het zo.’
O, prima hoor. En Charlie?
‘Die sliep er ook in het weekend nadat jij weg was, maar ging zondag gewoon weer naar mij. School, weet je wel.’
Zacht gelach. ‘Jij bent streng.’
‘Helemaal niet! Hij moet gewoon naar school, zo simpel is dat. Tristan heeft alleen maar het geluk dat hij nu een privéleraar heeft die hem vijf dagen in de week op komt zoeken, anders had hij ook bij mij moeten blijven.’
Een korte stilte. ‘Je zegt het alsof Tristan het “kakkerszoontje” zou zijn, of zo. Dat een privéleraar hebben arrogant en laatdunkend is.’ Hij klonk bijna gekwetst. Mijn ogen verwijdden zich, mijn wenkbrauwen schoten omhoog. ‘Huh? Harry? Hoe kom je daar nou bij? Zo bedoel ik het helemaal niet! Ik-‘
Is het niet al laat voor jou? Moet je niet al slapen?
‘Waag het niet op te hangen,’ waarschuwde ik op een scherpe toon, kwaad wordend, ‘en dat meen ik echt. Waag het niet, Harry.’
Een stilte.
‘Ik bedoel het zo omdat hij nu gezellig bij oma is omdat de leraar ook daarnaartoe kan komen, maar Charlie’s school niet. En dat ik begrijp dat hij nu een privéleraar heeft vanwege de hele media-aandacht, het heen en weer reizen tussen zijn ouders maar vooral vanwege de woedeaanvallen. Ik ben niet dom, Harry. Je hoeft me echt niet alles te vertellen zonder dat ik het begrijp.’
Weer een korte stilte. Ik hoorde hem ademhalen.
Ik hou van jou,’ klonk er toen plotseling, zacht, teder. De frons die eerst tussen mijn wenkbrauwen gedrukt stond verdween en ervoor in de plaats kwam een glimlach.
‘Ik ook van jou.’
En nu echt slapen, baby, want morgen moet je uitgerust zijn,’ de kwade, harde toon was verdwenen. Nu klonk alleen zijn tedere, lage stem. Ik beet op mijn lip.
‘Dat kan ik beter tegen jou zeggen.’
Nou ja, het is hier vier uur ’s middags, maar bedankt. Al denk ik dat een dutje van zes uur er ook wel bij kan.’
Ik schudde glimlachend mijn hoofd, zover dat kon in het kussen, murmelde een ‘idioot’ voordat ik zei: ‘Welterusten, Harry. Tot morgen.’
Slaap lekker, baby. Ik zie je morgen.


Niet een heel lang hoofdstukje, sorry, maar dat is alles wat ik er nu uitkrijg. Deze paar dagen gaan weer niet zo goed

MAAR

IK VIND JULLIE REACTIES LIEF

Reacties (7)

  • kaleidoscoop

    Lief. Het is zo ontzettend lief. En realistisch, en 'gewoon'. Alsof het echt is. Alles wat ik van jou lees speelt zich af als een film. Het is zo echt.

    Mijn favoriete passage van dit hoofdstuk is kort, maar zo, zó krachtig.

          Weer een korte stilte. Ik hoorde hem ademhalen.
    ‘Ik hou van jou,’ klonk er toen plotseling, zacht, teder.

    Ik kreeg werkelijk waar kriebels in mijn buik hierdoor.

    Ik kijk zoals altijd weer ontzettend uit naar het volgende hoofdstuk!

    3 jaar geleden
  • biancadokkum

    Super awesome goed geschreven <3!!
    Kudo erbij:D!!

    3 jaar geleden
  • BiebStyless

    weer een hoofdstuk die ik met plezier heb gelezen ^^
    hoop dat alles goed met je gaat zo niet je weet me te vinden:)
    Slechte hoofdstukken heeft dit verhaal niet omdat je namelijk super schrijft en ik vind dat je dat even moet weten.

    neem je tijd voor het volgende hoofdstuk
    ik kijk er in ieder geval weer baar uit:D

    xx

    3 jaar geleden
  • niazkilam

    Zo mooi!

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Zo sweet! Mooi geschreven. <3
    Love it! Kan niet wachten tot het vervolg.
    Xx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen