Foto bij #27

Draco had mij erg pijn gedaan, ik voelde mijn rug en mijn nek werd er ook niet beter op, ik wist ergens dat Draco het niet expres deed.
Maar waarom reageerde hij zo ontzettend fel? Ik rende naar de wc en keek naar mij zelf in de spiegelbeeld, ik zuchtte diep en keek mijzelf aan, ik had wallen onder mijn ogen en mijn huid was bleek, al die gedachten over wat ik hier deed waarom mijn ouders mij hier lieten, maakte mij moe ik kon namelijk nergens anders meer aan denken, daarnaast spook Draco ook nog eens door mijn hoofd. Ik leunde op de wasbak en nam een keer diep adem, deed mijn sjaal weer om mijn nek heen en liep de wc uit. Het leek mij verstandig om Draco te zoeken, en hier over te praten ik moest hem vertellen wat er op mijn hart zat ik kon met hem praten de rest had een hekel aan hem en zijn oordeel klaar maar tegen mij was die anders, het voelde als een bepaalde band die wij hadden.

Ik liep de gangen door en keek goed of ik ergens Draco zag staan, ik besloot om richting de ''kerker'' te gaan waar ik eerder deze dag nog in had gezeten.
Toen ik aankwam bij die trap die naar die kerker toe leed aankwam zag ik Draco omhoog komen lopen de woede op zijn gezicht was al een stuk minder, ik merkte dat het eng vond om Draco aan te spreken, hij bleek het aan mijn gezicht te zien, zodra onze blikken met elkaar kruiste keek hij me angstig aan, alsof ik hem elke moment kon afblaffen. ''Draco gaat het een beetje?'' Draco keek op en knikte '' Het gaat, ik ben alleen uit mijn slof geschoten en dit is iets wat niet door de beugel kan, ik weet dat die oude man toch niks doet, maar het laatste woord is hier nog niet over gesproken'' Ik betrapte mij erop dat er een klein lachje op mijn gezicht verscheen, '' Dankjewel'' Ik keek Draco aan en kon het niet laten om hem heel eventjes vast te pakken, ik sloeg mijn armen om hem heen en knuffelde hem, ik weet dat hij dingen gezegd zou moeten hebben. Hij liet het toe hoe ik hem vast pakte, en hij sloeg zijn armen terug om mij heen, de andere studenten in de gangen keken ons aan en er werd zachtjes gelachen het bleek Draco niks te doen omdat hij mij vast hield, mijn hoofd lag op zijn borst te rusten en zacht fluisterde hij in mijn oor '' Alles komt goed, je staat er niet alleen voor'' Dat was het moment waarop ik mij realiseerde dat wat Melissa zei niet waar is geweest.

Volgende dag
Ik werd wakker en rekte mij, krabde even op mijn hoofd en stond op, mijn nek deed nog steeds zeer, ik keek achter mij om te kijken of Ginny al toevallig wakker was, en ja die was allang uit de veren, die was natuurlijk allang bezig met Harry.
Vandaag was de dag van de 2e wedstrijd, door de wandel gangen ging het over iets met water en stiekem was ik toch wel nieuwsgierig geworden. Ik stond op en liep naar mijn kleding kast deed een basic broek aan met een witte kooltrui, ik kon die mooi over mijn nek trekken en niemand die het zag, ik kleedde mij aan borstelde mijn haar en deed er een franse paardestaart in. Ik liep naar beneden nadat ik aangekleed was, en zag dat er al heel veel mensen weg waren waarschijnlijk al bij de ontbijt tafel. Ik liep de eetzaal binnen en keek of ik Ginny zag zitten en dat klopte die zat er maar zonder Harry?Ik liep er op af en ging zitten. ''Goedemorgen! '' ''Goedemorgen zei Ginny terug,lekker geslapen?'' Matig antwoordde ik. ''Ik zag inderdaad dat je onrustig sliep dus liet je maar eventjes liggen'' Ik pakte een broodje en hoorde Ginny aan '' Dankjewel, waar is Harry? Moet je niet bij hem zijn nu? De wedstrijd begint toch zometeen? Ginny schudde haar hoofd '' Die begint inderdaad zo, maar Harry moest al vroeg weg die krijgen nu de instructies, ik ga straks nog even bij hem langs denk ik '' Ik knikte. '' Is goed! ik ga nog een naar de bibliotheek'' stond op en liep naar de bibliotheek toe, ik wou graag het boek vinden dat ik vorige nacht gelezen had over mijn vader, toen ik de bieb in liep zocht ik meteen naar het boek, zodra ik hem vond legde ik hem open op de juiste bladzijde waar meer informatie instond over mijn vader, ik las het goed door, ik begreep het niet, mijn vader zou zich aangesloten hebben bij Voldemort, maar als die dat deed waarom moest ik dan bij hem weg om veilig te zijn? Als hij zo goed met die voldemort kon dan dreeg er voor mij toch geen gevaar? Er kwamen helaas nog meer vraagtekens bij inplaats van antwoorden.
Ik voelde zachtjes een hand op mijn schouder ik keek omhoog en zag Draco staan, '' Hé, weer aan het lezen geslagen?'' Ik knikte naar hem en klopte op de bank als teken dat die naast mij moest gaan zitten. '' Jij zou mij helpen gaf je aan toch? Moet je hier eens naar kijken, hier staat dat mijn vader zich aangesloten heeft bij Voldemort en dat ook de reden is dat die hier is weg gegaan. Perkamentus was toen die tijd ook al schoolhoofd, dus hoe kan het zo zijn dat als mijn vader achter Voldemort staat dat Perkamentus mij zijn dochter accepteert op zijn school? En waarom ben ik dan niet veilig bij mijn vader, Voldemort zou mij dan toch niets doen? Ik begrijp het niet. '' Draco scheen in diepe gedachten te zijn en keek naar het boek.
Draco zat tegen over mij en ik pakte even zijn rechterarm vast '' Draco? '' Draco trok zijn arm terug alsof het leek dat ik hem pijn deed, hij greep naar zijn rechterarm op de plek waar ik hem zojuist had aangeraakt. '' Sorry! Deed ik je pijn?'' Draco stond op en wreef over zijn arm '' Uh nee nee dat deed je niet ik ga ik zie je straks ergens wel'' Terwijl Draco zijn arm vasthield liep hij gauw weg keek nog keer achterom en liep daarna heel hard door. Wat had ik nou gedaan? ik vroeg hem alleen wat, schopte ik hem perongelijk? Dan had ik dat toch wel moeten voelen?

Draco
Mijn arm deed zeer, ik trok mijn mouw omhoog en keek naar het litteken dat op mijn arm zat, het brandde en dat is meestal geen goed teken,
Hij is niet opgeroepen dat is een opluchting. Vergeet die stomme wedstrijd ik moet hier over met vader praten dit is heel vreemd! Ik liep naar mijn slaapzaal en toverde mijzelf naar het huis van mijn ouders.
Toen ik eenmaal voor de deur stond bij mijn ouders klopte ik aan, er werd open gedaan door mijn moeder die mij met open armen verwelkomde ''Draco! Oh wat enig! Wat doe jij hier zo onverwacht?'' Ik knuffelde moeder terug '' Moeder ik moet vader spreken onmiddelijk is hij thuis?'' Mijn moeder knikte en liet mij erdoor. Ik riep mijn vader en ging aan de eettafel zitten die in de keuken stond, het huis was nog even ouderwets en grauw als dat het vroeger altijd al was geweest, het verschil met het kasteel was niet groot.
Vader kwam binnen lopen ''Draco wat een aangename verassing, ik heb jou niet geroepen toch?'' Ik schudde mijn hoofd '' Nee vader dat klopt maar ga alsjeblieft zitten ik moet iets met je bespreken'' Vader deed wat ik hem vroeg, ik wist niet waar ik moest beginnen. '' Oke pap luister je weet nog dat meisje waar ik het laatst over had? Niet Melissa maar Jasmine de dochter van Luke?'' Vader knikte '' Ze is op onderzoek uit, ik zit er met mijn neus op om het beetje tegen te houden maar vandaag gebeurde er iets zo ontzettend vreemds! Ze probeerde mij wat uit te leggen ik las het boek en ze pakte mijn arm vast, mijn rechterarm je weet wel. En het deed zeer, het brandde!'' Vader keek mij met opgetrokken wenkbrauwen aan '' Het deed zeer?'' Herhaalde hij ongelofelijk. Ik knikte met mijn hoofd '' Ja het deed zeer! Maar dat is geen goed teken! Wat moet ik daarmee? '' Vader liet zijn hoofd zakken. '' Ik weet het niet jongen, maar hou haar in de gaten, Luke is nergens te bekennen het is mijn opdracht om te zorgen om hem te vinden, zei kan mij helpen om hem te vinden zodat ik hem kan leveren aan Voldemort, hij heeft het vertrouwen van hem beschaamd als ik hem inlever jongen je weet wat ons dan te wachten staat '' Ik keek mijn vader ongelovig aan, '' Hoe kun je dat zeggen vader? Hoezo zei kan je helpen! Je blijft uit haar buurt ik zou mijn eigen vader ook niet verraden! Vader zijn ogen stonden op oorlog en stond op '' Moet je luisteren zoon!Wij moeten gehoorzamen en dit is wat hij wil en dat is wat wij doen! Jij gaat terug naar Zweinstein en jou taak is om samen met haar hem te vinden! Hij blijft niet weg als zijn dochtertje in gevaar is, of jij zorgt met haar dat wij hem aanleveren, of ik doe het via haar een vele pijnlijkere weg'' Ik stond stok stijf, ik kon niet geloven dat mijn vader dit zei.. Ik zuchtte gooide de stoel omver en liep woest de deur uit.. Ik kan Jasmine niet aan voldemort overhandigen hij laat geen haar van haar over, en ik zou dat niet laten gebeuren. Dit moest stoppen.. Maar hoe?

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen